ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಏವಂ ವಿವದಮಾನಾಸ್ತೇ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾನ್ವೈ ಬ್ರುವನ್ತಿ ಹ। ಯಸ್ಮಾನ್ನ ವಿದ್ಯತೇ ಭೇದೋ ಮನಸಶ್ಚೇತಸಶ್ಚ ಹ। ತಸ್ಮಾದನುಗ್ರಹಾಸ್ತೇಷಾಂ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಾಸ್ತೇ ಭವನ್ತ್ಯುತ ।। ೫.

ಹೀಗೆ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ವಾದಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ನೋಡಿದವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಚೇತನ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೇದವಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅವರು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಏಕಸ್ತು ಪ್ರಭುಶಕ್ತ್ಯಾ ವೈ ಬಹುಧಾ ಭವತೀಶ್ವರಃ। ಭೂತ್ವಾ ಯಸ್ಮಾಚ್ಚ ಬಹುಧಾ ಭವನ್ಯೇಕಃ ಪುನಸ್ತು ಸಃ ।। ೫.

ಒಬ್ಬನೇ ಒಡೆಯನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅನೇಕವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೆ ಒಬ್ಬನೇ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ಸುಮನಸೋ ಭೇದಾಜ್ಜಾಯನ್ತೇ ತೇಜಸಶ್ಚ ಹ। ಮನ್ವನ್ತರೇಷು ಸರ್ವೇಷು ಪ್ರಜಾಃ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮಾಃ। ಸರ್ಗಾದೌ ಸಕೃದುತ್ಪನ್ನಾಸ್ತಿಷ್ಠನ್ತೀಹ ಪ್ರಶಂಸಯಾ ।। ೫.

ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ವಿಭಜನೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಇಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೂ ಪಾತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ತು ಕಲ್ಪಾನ್ತೇ ರುದ್ರಃ ಸಂಹರತಿ ಪ್ರಜಾಃ। ಜಾಯನ್ತೇ ಮೋಹಯನ್ತೋಽನ್ಯಾನೀಶ್ವರಾ ಯೋಗಮಾಯಯಾ ।। ೫.

ಪ್ರತಿ ಕಲ್ಪದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ರುದ್ರನು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಇತರರು ಯೋಗಮಾಯೆಯಿಂದ ಇಶ್ವರತ್ವವಿಲ್ಲದವರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.

ಐಶ್ವರ್ಯೇಣ ಚರನ್ತಸ್ತೇ ಮೋಹಯನ್ತಿ ಹ್ಯನೀಶ್ವರಾಃ। ತಸ್ಮಾದ್ದೋಷಪ್ರಚಾರೇಷು ಯುಕ್ತಾಯುಕ್ತಂ ನ ವಿದ್ಯತೇ ।। ೫.

ಅವರು ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಸಂಚರಿಸಿ, ಇಶ್ವರತ್ವವಿಲ್ಲದವರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ದೋಷಗಳ ಹರಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಗ್ಯ-ಅಯೋಗ್ಯ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಭೂತಾಪವಾದಿನೋ ದುಷ್ಟಾ ಮಧ್ಯಸ್ಥಾ ಭೂತಭಾವಿನಃ। ಭೂತಾಪವಾದಿನಃ ಶಕ್ತಾಸ್ತ್ರಯೋ ವೇದಾಃ ಪ್ರವಾದಿನಾಮ್ ।। ೫.

ಭೂತಗಳಿರುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದವರು ಕೆಟ್ಟವರು; ಮಧ್ಯಸ್ಥರು ಭೂತಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಭೂತಗಳಿರುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪುವವರು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳು. ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಾರುವವರಿಗೆ ಮೂರು ವೇದಗಳು ಗುರುಗಳಾಗಿವೆ.

ದೃಢಪೂರ್ವಶ್ರುತತ್ವಾಚ್ಚ ಪ್ರವಾದಾಚ್ಚೈವ ಲೌಕಿಕಾತ್। ಚತುರ್ಭಿಃ ಕಾರಣೈರೇಭಿರ್ಯಥಾತತ್ತ್ವಂ ನ ವಿನ್ದತಿ ।। ೫.

ಹಳೆಯದಾಗಿ ಕೇಳಿದದ್ದು ಮತ್ತು ಲೋಕದ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ಈ ನಾಲ್ಕು ಕಾರಣಗಳಿಂದ, ಯಥಾರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಪೂರ್ವಮರ್ಥಾನ್ತರೇ ನ್ಯಸ್ತಾಃ ಕಾಲಾನ್ತರಗತಾ ಅಪಿ। ತೇನಾನ್ಯತ್ ಸನ್ತಮಪ್ಯರ್ಥಂ ದ್ವೇಷಾನ್ನ ಪ್ರತಿಪದ್ಯತೇ ।। ೫.

ಹಿಂದೆ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಬೇರೆ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗಿದೆ, ಅವು ಬೇರೆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದರೂ ಸಹ; ಅದರಿಂದ, ಬೇರೆ ಅರ್ಥ ಇದ್ದರೂ, ದ್ವೇಷದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ದರ್ಶಾನಾಂ ದ್ರವ್ಯಭೂತೋ ಯೋ ಗುಣಭೂತಸ್ತು ತೇಷು ಯಃ। ಕರ್ಮಣಾಂ ಮನಸಾಂ ಕರ್ತ್ತಾ ಅಭಿಜಾತ್ಯಾ ಚ ಯೋ ಮಹಾನ್। ಶ್ರುತಜ್ಞೈಃ ಕಾರಣೈರೇತೈಶ್ಚತುರ್ಭಿಃ ಪರಿಕೀರ್ತ್ತ್ಯತೇ ।। ೫.

ನೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಲವಸ್ತುವೇ ವಸ್ತು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಗುಣವಾಗಿರುವುದೇ ಗುಣ. ಕರ್ಮಗಳಿಗೂ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಮಾಡುವವನು, ಮತ್ತು ಜನ್ಮದಿಂದ ಮಹಾನ್‌ನಾದವನು, ಈ ನಾಲ್ಕು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ವೇದಜ್ಞರು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಅಶಕ್ತರುಷ್ಟೋ ಜಾನಾತಿ ದೇವತಾಃ ಪ್ರವಿಭಾಗಶಃ। ಇಮೌ ಚೋದಾಹರನ್ತ್ಯತ್ರ ಶ್ಲೋಕೌ ಯೋಗೇಶ್ವರಂ ಪ್ರತಿ ।। ೫.

ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕೋಪಗೊಂಡವನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯೋಗೇಶ್ವರನ ಕುರಿತು ಎರಡು ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಉದಾಹರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಆತ್ಮನಃ ಪ್ರತಿರೂಪಾಣಿ ಪರೇಷಾಞ್ಚ ಸಹಸ್ರಶಃ। ಕುರ್ಯಾದ್ಯೋಗಬಲಮ್ಪ್ರಾಪ್ಯ ತೈಶ್ಚ ಸರ್ವೈಃ ಸಹಾಚರೇತ್ ।। ೫.

ಯೋಗಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ತಾನು ಮತ್ತು ಇತರರ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು, ಅವುಗಳೆಲ್ಲರ ಜೊತೆಗೆ ನಡೆಯಬಹುದು.

ಪ್ರಾಪ್ನುಯಾದ್ವಿಷಯಾಶ್ಚೈವ ತಥೈವೋಗ್ರತಪಶ್ಚರನ್ । ಸಂಹರೇಚ್ಚ ಪುನಃ ಸರ್ವಾನ್ ಸೂರ್ಯತೇಜೋ ಗುಣಾನಿವ ।। ೫.

ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರೀ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ, ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಕಾಶದ ಗುಣಗಳಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಏತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ವಚಸ್ತಸ್ಯ ನೈಮಿಷೇಯಾಸ್ತಪಸ್ವಿನಃ। ಪಪ್ರಚ್ಛುಋಷಯಃ ಶ್ರೇಷ್ಠಂ ವಚನಸ್ಯ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ ।। ೬.

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ, ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

ಸಪ್ತಸ್ವಿಹ ಕಥಂ ದೇವಾ ಜಾತಾ ಮನ್ವನ್ತರೇಷ್ವಿಹ। ಇನ್ದ್ರವಿಷ್ಣುಪ್ರಧಾನಾಸ್ತೇ ಆದಿತ್ಯಾಸ್ತು ಮಹೌಜಸಃ। ಏತತ್ ಪ್ರಬ್ರೂಹಿ ನಃ ಸರ್ವಂ ವಿಸ್ತರಾದ್ರೋಮಹರ್ಷಣ ।। ೬.

ಈ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಏಳು ದೇವತೆಗಳು ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವು? ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಮುಖ್ಯರಾದ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಆದಿತ್ಯರು ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದರು? ಇದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳು ರಾಮಹರ್ಷಣ.

ಏವ ಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ಸೂತೋ ವಿನಯೀ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಭಿಃ। ಉವಾಚ ವದತಾಂ ಶ್ರೇಷ್ಠೋ ಯಥಾ ಪೃಷ್ಟೋ ಮಹರ್ಷಿಭಿಃ ।। ೬.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ವಿನಯಿಯಾದ ಸೂತನು ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ವಾಂಸರ ನಡುವೆ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೇಳಿದಂತೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದನು.

ವ್ರಹ್ಮಣೋ ವೈ ಮುಖಾತ್ ಸೃಷ್ಟಾ ಯಥಾ ದೇವಾಃ ಪ್ರಜೇಪ್ಸಯಾ। ಸರ್ವ ಮನ್ತ್ರಶರೀರಾಸ್ತೇ ಸ್ಮೃತಾ ಮನ್ವತರೇಷ್ವಿಹ ।। ೬.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಾಯಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಜೆಗಳ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಈ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಮಂತ್ರರೂಪಿಗಳೆಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ದರ್ಶಶ್ಚ ಪೌರ್ಣಮಾಸಶ್ಚ ಬೃಹದ್ಯಚ್ಚ ರಥನ್ತರಮ್। ಆಕೂತಃ ಪ್ರಥಮಸ್ತೇಷಾಂ ತತಸ್ತ್ವಾಕೂತಿರೇವ ಚ ।। ೬.

ದರ್ಶ, ಪೌರ್ಣಮಾಸ, ಬೃಹತ್ ಮತ್ತು ರಥಾಂತರ; ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ಆಕೂತ, ನಂತರ ಆಕೂತಿಯೇ ಆಗಿದೆ.

ವಿತ್ತಿಶ್ಚೈವ ಸುವಿತ್ತಿಶ್ಚ ಆಕೂತಿಃ ಕೂತಿರೇವ ಚ। ಅಧೀಷ್ಟಸ್ತು ತತೋ ಜ್ಞೇಯಃ ಅಧೀತಿಶ್ಚೈವ ತತ್ತ್ವತಃ। ವಿಜ್ಞಾತಿಶ್ಚೈವ ವಿಜ್ಞಾತೋ ಮಾನವೋ ಯೇ ಚ ದ್ವಾದಶ ।। ೬.

ವಿತ್ತಿ ಮತ್ತು ಸುವಿತ್ತಿ, ಆಕೂತಿ ಮತ್ತು ಕೂತಿ; ನಂತರ ಅಧಿಷ್ಠ ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಅಧಿತಿ ಕೂಡ ಸತ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು; ವಿಜ್ಞಾತಿ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾತ, ಈ ಹನ್ನೆರಡು ಮಾನವರು.

ಜ್ಞೇಯೋ ದ್ವಾದಶಪುತ್ರಶ್ಚ ಯಶ್ಚಾಬ್ದೇನ ಸಮಾಜಯೇತ್। ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಚಾಬ್ರವೀದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಜಯಾ ದೇವಾನಸೂಯತ ।। ೬.

ಹನ್ನೆರಡು ಪುತ್ರರನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವವನು; ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಬ್ರಹ್ಮನು, 'ದೇವತೆಗಳು ಹುಟ್ಟಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ದಾರಾ ಗ್ರಿಹೋತ್ರಸಂಯೋಗೇ ಮಿಥ್ಯಾಮಾರಭತೇತಿ ಚ। ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ತಂ ವ್ರಹ್ಮಾ ತತ್ರೈವಾನ್ತರಧೀಯತ ।। ೬.

ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಗೃಹಯಜ್ಞದ ಸಂಯೋಗದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿದರು.

ತತಸ್ತೇ ನಾಭ್ಯನನ್ದನ್ತ ತದ್ವಾಕ್ಯಂ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ। ಸತ್ಯಸ್ಯೇಹ ತು ಕರ್ಮಾಣಿ ವಾಙ್ಮನಃ ಕರ್ಮಜಾನಿ ತು ।। ೬.

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಮಾತನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಇಲ್ಲಿ ಸತ್ಯದ ಕರ್ಮಗಳು ಮಾತು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕೈಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವವುಗಳು.

ಯ ಏವಾಪ್ಯವತಿಷ್ಠನ್ತೇ ದೋಷಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತು ಕರ್ಮಸು। ಕ್ಷಯಾತಿಶಯಯುಕ್ತನ್ತು ತೇ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕರ್ಮಣಾಂ ಫಲಮ್ ।। ೬.

ಯಾರು ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ದೋಷವನ್ನು ನೋಡಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವನ್ನು ಕ್ಷಯ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಳದಿಂದ ಕೂಡಿದಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ಜುಗುಪ್ಸನ್ತಃ ಪ್ರಸೂತಿಞ್ಚ ನಿಸ್ತನ್ದ್ರಾ ನಿರ್ಮಮಾಭವನ್। ಅಜಸ್ರಂ ಕಾಂಕ್ಷಮಾಣಾಸ್ತೇ ವಿರಕ್ತಾ ದೋಷದರ್ಶಿನಃ ।। ೬.

ಹುಟ್ಟುವಿಕೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವರು ದಣಿವಿಲ್ಲದೆ ನಿರ್ಲೋಭಿಗಳಾದರು; ಸದಾ ಬಯಸುತ್ತಾ, ದೋಷಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ವಿರಕ್ತರಾದರು.

ಅರ್ಥಂ ಧರ್ಮಞ್ಚ ಕಾಮಞ್ಚ ಹಿತ್ವಾ ತೇ ವೈ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾಃ। ಪೌರುಷಂ ಜ್ಞಾನಮಾಸ್ಥಾಯ ತೇಜಃ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ಯ ಚಾಸ್ಥಿತಾಃ ।। ೬.

ಸಂಪತ್ತು, ಧರ್ಮ, ಕಾಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಆಧರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ತಡೆದು ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದರು.

ತೇಷಾಞ್ಚ ತಮಭಿಪ್ರಾಯಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚುಕೋಪ ಹ। ತಾನಬ್ರವೀತ್ತದಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ನಿರುತ್ಸಾಹಾತ್ ಸುರಾನಥ ।। ೬.

ಅವರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಕೋಪವಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಉತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲದೆ ಆ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಪ್ರಜಾರ್ಥಮಿಹ ಯೂಯಂ ವೈ ಪ್ರಜಾಸ್ರಷ್ಟಾಽಸ್ಮಿ ನಾನ್ಯಥಾ। ಪ್ರಸೂಯಧ್ವಂ ಜಯಘ್ವಞ್ಚೇತ್ಯುಕ್ತವಾನಸ್ಮಿ ಯತ್ ಪುರಾ ।। ೬.

ನೀವು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಇದ್ದೀರಿ; ನಾನು ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ. ಹಿಂದೆ ನಾನು ನಿಮಗೆ ‘ಸಂತಾನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಜಯಶೀಲರಾಗಿರಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ.

ಯಸ್ಮಾದ್ವಾಕ್ಯಮನಾದೃತ್ಯ ಮಮ ವೈರಾಗ್ಯಮಾಸ್ಥಿತಾಃ। ಜುಗುಪ್ಸಮಾನಾಃ ಸ್ವಂ ಜನ್ಮ ಸನ್ತತಿಂ ನಾಭಿ ನನ್ದಥ ।। ೬.

ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ, ನೀವು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ನಿಮ್ಮ ಜನ್ಮವನ್ನೂ ಸಂತಾನವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಸಂತೋಷಪಡಲಿಲ್ಲ.

ಕರ್ಮಣಾಞ್ಚ ಕೃತೋ ನ್ಯಾಸೋ ಹ್ಯಮೃತತ್ತ್ವಾಭಿಕಾಂಕ್ಷಯಾ। ತಸ್ಮಾದ್ಯೂಯಮನಾದೃತ್ಯ ಸಪ್ತಕೃತ್ವಸ್ತು ಯಾಸ್ಯಥ ।। ೬.

ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಬಯಸಿ, ನೀವು ಕರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ನೀವು ಏಳು ಬಾರಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ತೇ ಶಪ್ತಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ದೇವಾ ಜಯಾಸ್ತಂ ವೈ ಪ್ರಸಾದಯನ್। ಕ್ಷಮಾಸ್ಮಾಕಂ ಮಹಾದೇವ ಯದಜ್ಞಾನಾತ್ ಕೃತಂ ವಿಭೋ ।। ೬.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಾಪದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಜಯನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು: 'ಮಹಾದೇವಾ, ನಮ್ಮಿಂದ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾದ ತಪ್ಪನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ' ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು.