ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಗದಾಮಾದಾವವಷ್ಟಭ್ಯ ಗಯಾಸುರಶಿರಃಶಿಲಾಮ್। ನಿಶ್ಚಲಾರ್ಥಂ ಸ್ಥಿತೋ ಯಸ್ಮಾತ್ತಸ್ಮಾದಾದಿಗದಾಧರಃ ।। ೪೭.

ಮೊದಲಿಗೆ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಗಯಾಸುರನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಆ ಶಿಲೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಶಿಲಾಪರ್ವತರೂಪೇಣ ವ್ಯಕ್ತ ಆದಿಗದಾಧರಃ । ಶಿಲಾಸೌ ಮುಣ್ಡಪೃಷ್ಠಾದ್ರಿಃ ಪ್ರಭಾಸೋ ನಾಮಪರ್ವ್ವತಃ ।। ೪೭.

ಆ ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿ ಶಿಲೆಯಂತೆ ಪರ್ವತರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಶಿಲೆಯೇ ಮುಂಡಪೃಷ್ಠ ಪರ್ವತ, ಪ್ರಭಾಸ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ಉದ್ಯನ್ತೋ ಗೀತನಾದಶ್ಚ ಭಸ್ಮಕೂಟೋ ಗಿರಿರ್ಮ್ಮಹಾನ್। ಗೃಧ್ರ ಕೂಟಃ ಪ್ರೇತಕೂಟಶ್ಚಾದಿಪಾಲೋಽರವಿನ್ದಕಃ ।। ೪೭.

ಉದ್ಯಂತ, ಗೀತನಾದ, ಭಸ್ಮಕುಟ ಎಂಬ ಮಹಾಪರ್ವತ, ಗೃಹಧ್ರಕುಟ, ಪ್ರೇತಕುಟ, ಆದಿಪಾಲ ಮತ್ತು ಅರವಿಂದಕ—

ಪಞ್ಚಲೋಕಃ ಸಪ್ತಲೋಕೋ ವೈಕುಣ್ಠೋ ಲೋಹದಣ್ಡಕಃ । ಕ್ರೌಞ್ಚಪಾದೋಽಕ್ಷಯವಟಃ ಫಲ್ಗುತೀರ್ಥಂ ಮಧುಶ್ರವಾಃ ।। ೪೭.

ಪಂಚಲೋಕ, ಸಪ್ತಲೋಕ, ವೈಕುಂಠ, ಲೋಹದಂಡಕ, ಕ್ರೌಂಚಪಾದ, ಅಕ್ಷಯವಟ, ಫಲ್ಗುತೀರ್ಥ ಮತ್ತು ಮಧುಶ್ರವಾ—

ದಧಿಕುಲ್ಯಾ ಮಧುಕುಲ್ಯಾ ದೇವಿಕಾ ಚ ಮಹಾನದೀ। ವೈತರಣ್ಯಾದಿರೂಪೇಣ ವ್ಯಕ್ತ ಆದಿಗದಾಧರಃ ।। ೪೭.

ದಧಿಕುಲ್ಯಾ, ಮಧುಕುಲ್ಯಾ, ದೇವಿಕಾ ಎಂಬ ಮಹಾನದಿ ಮತ್ತು ವೈತರಣಿ—ಇವುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ವಿಷ್ಣೋಃ ಪದಂ ರುದ್ರಪದಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪದಮುತ್ತಮಮ್। ಕಾಶ್ಯಪಸ್ಯ ಪದಂ ದಿವ್ಯಂ ದ್ವೌ ಹಸ್ತೌ ಯತ್ರ ನಿರ್ಗತೌ ।। ೪೭.

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸ್ಥಾನ, ರುದ್ರನ ಸ್ಥಾನ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ, ಕಾಶ್ಯಪನ ದಿವ್ಯ ಸ್ಥಾನ, ಎರಡು ಕೈಗಳು ಹೊರಬಂದಿರುವ ಸ್ಥಳ—

ಪಞ್ಚಾಗ್ನೀನಾಂ ಪದಾನ್ಯತ್ರ ಇನ್ದ್ರಾಗಸ್ತ್ಯಪದೇ ಪರೇ। ರವೇಶ್ಚ ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯಸ್ಯ ಕ್ರೌಞ್ಚಮಾತಙ್ಗಯೋರಪಿ ।। ೪೭.

ಅಲ್ಲಿ ಐದು ಅಗ್ನಿಗಳ ಸ್ಥಾನಗಳಿವೆ, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅಗಸ್ತ್ಯರ ಪರಮ ಸ್ಥಾನ, ಸೂರ್ಯ, ಕಾರ್ತಿಕೇಯ, ಕ್ರೌಂಚ ಮತ್ತು ಮಾತಂಗರ ಸ್ಥಾನಗಳೂ ಇದ್ದವೆ.

ಮುಖ್ಯಲಿಙ್ಗಾನಿ ಸರ್ವ್ವಾಣಿ ವ್ಯಕ್ತಾವ್ಯಕ್ತಾತ್ಮನಾ ಸ್ಥಿತಃ। ಆದ್ಯೋ ಗದಾಧರಶ್ಚೈವ ವ್ಯಕ್ತಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಗದಾಧರಃ ।। ೪೭.

ಪ್ರಮುಖವಾದ ಎಲ್ಲಾ ಲಿಂಗಗಳು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ; ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿ, ಶ್ರೀಮಂತ ಗದಾಧಾರಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಗಾಯತ್ರೀ ಚೈವ ಸಾವಿತ್ರೀ ಸನ್ಧ್ಯಾ ಚೈವ ಸರಸ್ವತೀ । ಗಯಾದಿತ್ಯಶ್ಚೋತ್ತರಾರ್ಕೋ ದಕ್ಷಿಣಾರ್ಕೋಽಪಿ ನೈಮಿಷಃ ।। ೪೭.

ಗಾಯತ್ರಿ, ಸಾವಿತ್ರಿ, ಸಂಧ್ಯಾ, ಸರಸ್ವತಿ, ಗಯಾದಿತ್ಯ, ಉತ್ತರಾರ್ಕ, ದಕ್ಷಿಣಾರ್ಕ ಮತ್ತು ನೈಮಿಷ—

ಶ್ವೇತಾರ್ಕೋ ಗಣನಾಥಶ್ಚ ವಸವೋಽಷ್ಟೌ ಮುನೀಶ್ವರಾಃ। ರುದ್ರಾಶ್ಚೈಕಾದಶೈವಾಥ ತಥಾ ಸಪ್ತರ್ಷಯೋಽಪರೇ ।। ೪೭.

ಶ್ವೇತಾರ್ಕ, ಗಣನಾಥ, ಎಂಟು ವಸುಗಳು, ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಹನ್ನೊಂದು ರುದ್ರರು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಬೇರೆ ಏಳು ಋಷಿಗಳು—

ಸೋಮನಾಥಶ್ಚ ಸಿದ್ಧೇಶಃ ಕಪರ್ದ್ದೀಶೋ ವಿನಾಯಕಃ। ನಾರಾಯಣೋ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಶ್ರೀಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ।। ೪೭.

ಸೋಮನಾಥ, ಸಿದ್ಧೇಶ, ಕಪರ್ದ್ದೀಶ, ವಿನಾಯಕ, ನಾರಾಯಣ, ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಪುರುಷೋತ್ತಮ—

ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯೇಶಃ ಕೌಟೀಶೋ ಹ್ಯಙ್ಗಿರೇಶಃ ಪಿತಾಮಹಃ। ಜನಾರ್ದನೋ ಮಙ್ಗಲಾ ಚ ಪುಣ್ಡರೀಕಾಕ್ಷ ಉತ್ತಮಃ ।। ೪೭.

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯೇಶ, ಕೌಟೀಶ, ಅಂಗಿರೇಶ, ಪಿತಾಮಹ, ಜನಾರ್ದನ, ಮಂಗಳಾ ಮತ್ತು ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ ಎಂಬ ಉನ್ನತ ದೇವರುಗಳು—

ಇತ್ಯಾದಿವ್ಯಕ್ತರೂಪೇಣ ಸ್ಥಿತಶ್ಚಾದಿಗದಾಧರಃ। ಹೇತಿರ್ಯೋ ರಾಕ್ಷಸಸ್ತಸ್ಮಿನ್ಹತೇ ವಿಷ್ಣುಃ ಪುರಂ ಗತಃ ।। ೪೭.

ಈ ರೀತಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ; ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹೇತಿ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು ಸಂಹಾರವಾದಾಗ, ವಿಷ್ಣು ತನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಸಹ ರುದ್ರಾದ್ಯೈಃ ಕಾರಿತೇ ನಿಶ್ಚಲೇಽಸುರೇ । ತುಷ್ಟಾವಾದ್ಯಗದಾಪಾಣಿಂ ವೇಧಾ ಹರ್ಷೇಣ ನಿರ್ವೃತಃ ।। ೪೭.

ಬ್ರಹ್ಮನು, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮೋವಾಚ।। ಗದಾಧರಂ ವ್ಯಪಗತಕಾಲಕಲ್ಮಷಂ ಗಯಾಗತಂ ವಿದಿತಗುಣಂ ಗುಣಾತಿಗಮ್। ಗುಹಾಗತಂ ಗಿರಿವರಗೌರಗೇಹಗಂ ಗಣಾರ್ಚ್ಚಿತಂ ವರದಮಹಂ ನಮಾಮಿ ।। ೪೭.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: 'ಕಾಲದ ಮಲಿನತೆ ಇಲ್ಲದ, ಗಯೆಗೆ ಬಂದ, ಗುಣಗಳನ್ನು ಅರಿತ, ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ಮೇಲಿರುವ, ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ, ಮಹಾಪರ್ವತದ ಮನೆಗೆ ವಾಸಿಸುವ, ಗಣಗಳು ಪೂಜಿಸುವ, ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.'

ಅಹಃಶ್ರಿಯಂ ತ್ರಿದಶಗಣಾದಿಸುಶ್ರಿಯಂ ಭವಶ್ರಿಯಂ ದಿತಿಭವದಾರಣಶ್ರಿಯಮ್। ಕಲಿಶ್ರಿಯಂ ಕಲಿಮಲಮರ್ದನಶ್ರಿಯಂ ಗದಾಧರಂ ನೌಮಿ ತಮಾಶ್ರಿತಶ್ರಿಯಮ್ । ೪೭.

ನಾನು ಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ, ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಭಯಂಕರರ ನಾಶದಲ್ಲಿ, ಪಾಪದ ಹಾನಿಯಲ್ಲಿ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವ ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.

ದೃಢಾದೄಢಂ ಪರಿವೃಢಗಾಢಸಂಸ್ತುತಂ ಕಾಮಾದ್ಭುತಂ ಸುದೃಢಮರೂಢಿರೂಢಿಗಮ್। ತಮಾಢ್ಯಗಂ ದೃಢದುರಿತಾದ್ಯಢೌಕಿತಂ ಸ್ವಢೌಕೃತಂ ದೃಢತರಗೋತ್ರಸೂಕ್ತಿಭಮ್ ।। ೪೭.

ಅವನನ್ನು ನಾನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ದೃಢನಾದವನು, ಅಪಾರ ಬಲಶಾಲಿ, ಬಹುಮಾನ್ಯನು, ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನು, ಸದಾ ಸ್ಥಿರನಾದವನು, ಸದಾ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರುವವನು, ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಕೂಡಿದವನು, ಗಾಢವಾದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು, ಸ್ವಯಂ ಸ್ಥಿತನಾದವನು, ತನ್ನ ವಂಶವನ್ನು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಪಾಡಲಾಗುವವನು.

ವಿದೇಹಕಂ ಕರಣಕಲಾವಿವರ್ಜಿತಂ ವಿಜನ್ಮಕಂ ದಿವಕರವೇದಿಭೂಷಿತಮ್। ಗದಾಧರಂ ಧ್ವನಿಮುಖವರ್ಜಿತಂ ಪರಂ ನಮಾಮ್ಯಹಂ ಸತತ ಮನಾದಿಮೀಶ್ವರಂ ಹರಿಮ್ ।। ೪೭.

ನಾನು ಸದಾ ಆ ಹರಿಯನ್ನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ದೇಹದಿಂದ ಅತೀತನಾದವನು, ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕಲೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನು, ಅವನ ಹುಟ್ಟು ಅನನ್ಯವಾದದ್ದು, ಸೂರ್ಯನ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಗದಾಧಾರಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ, ಶಬ್ದಕ್ಕೂ ಅತೀತನಾದವನು, ಅನಾದಿಯಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು.

ಮನೋಽತಿಗಂ ಮತಿಗತಿವರ್ಜಿತಂ ಪರಂ ಸದಾದ್ವಯಂ ಸ್ತುತಿಶಿರಸಿ ಸಂಸ್ತುತಂ ಬುಧೈಃ। ಚಿದಾತ್ಮಕಂ ಕಲಿಗತಕಾರಣಾತಿಗಂ ಗದಾಧರಂ ಹೃದಯಗತಂ ನಮಾಮಿ ತಮ್ ।। ೪೭.

ನಾನು ಆ ಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅತೀತನಾದವನು, ಬುದ್ಧಿಯ ಚಲನೆಗೂ ಮೀರುವವನು, ಸದಾ ಏಕನಾದವನು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತುತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿಸುವವನು, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾದವನು, ಕಲಿಯುಗದ ಕಾರಣಗಳನ್ನೂ ಮೀರುವವನು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನು.

ಸನತ್ಕುಮಾರ ಉವಾಚ।। ದೇವೈಃ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೈವಂ ಸ್ತುತಶ್ಚಾದಿಗದಾಧರಃ । ಊಚೇ ವರಂ ವೃಣೀಷ್ವ ತ್ವಂ ವರಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೪೭.

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ಆದಿಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು. ಆಗ ಅವನು 'ಒಂದು ವರವನ್ನು ಕೇಳು' ಎಂದನು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಶಿಲಾಯಾಂ ದೇವರೂಪಿಣ್ಯಾಂ ನ ತಿಷ್ಠಾಮಸ್ತ್ವಯಾ ವಿನಾ। ಸ್ಥಾಸ್ಯಾಮೋಽತ್ರ ತ್ವಯಾ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ನಿತ್ಯಂ ವ್ಯಕ್ತಾದಿರೂಪಿಣಾ ।। ೪೭.

ನೀನು ಇಲ್ಲದೆ ನಾವು ಶಿಲೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಿನ್ನೊಡನೆ, ನಿನ್ನ ಆದಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವೆವು.

ಏವಮಸ್ತು ಶ್ರಿಯಾ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಸ್ಥಿತಶ್ಚಾದಿಗದಾಧರಃ। ಲೋಕಾನಾಂ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥಾಯ ಜಗತಾಂ ಮುಕ್ತಿಹೇತವೇ। ಸುವ್ಯಕ್ತಃ ಪುಣ್ಡರೀಕಾಕ್ಷೋ ಜನಾರ್ದನ ಇತಿ ಶ್ರುತಃ ।। ೪೭.

ಹೌದು ಎಂದು ಆದಿಗದಾಧಾರಿ ಶ್ರೀದೇವಿಯೊಡನೆ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದನು. ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನಾಗಿ, ಜನಾರ್ದನನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಅವನು ಉಳಿದನು.

ವೇದೈರಗಮ್ಯಾ ಯಾ ಮೂರ್ತ್ತಿರಾದಿಭೂತಾ ಸನಾತನೀ। ಸುವ್ಯಕ್ತಾ ಶ್ವೇತಕಲ್ಪೇ ಸಾ ಭವಿಷ್ಯತಿ ತಥಾ ಪುನಃ। ವಾರಾಹಕಲ್ಪೇ ಹ್ಯವ್ಯಕ್ತಾ ವ್ಯಕ್ತಿಮಪ್ಯಗಮತ್ಪುರಾ ।। ೪೭.

ಯಾವ ರೂಪವನ್ನು ವೇದಗಳು ತಲುಪಲಾಗದು, ಅದು ಶಾಶ್ವತವೂ ಆದಿಭೂತವೂ ಆಗಿದೆ. ಆ ರೂಪವು ಶ್ವೇತಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತದೆ, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ವಾರಾಹಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಅದು ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದ್ದರೂ, ಹಿಂದೆ ಅದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.

ಸನ್ತಾರಣಾಯ ಲೋಕಾನಾಂ ದೇವಾನಾಂ ರಕ್ಷಣಾಯ ಚ। ಗಯಾಶಿರಸಿ ಸುವ್ಯಕ್ತೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೪೭.

ಲೋಕಗಳ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ, ಅವನು ಗಯಾ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗುವನು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಯೇ ದ್ರಕ್ಷ್ಯನ್ತಿ ಸದಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ದೇವಮಾದಿಗದಾಧರಮ್। ಕುಷ್ಠರೋಗಾದಿನಿರ್ಮ್ಮುಕ್ತಾ ಯಾಸ್ಯನ್ತಿ ಹರಿಮನ್ದಿರಮ್ ।। ೪೭.

ಯಾರು ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಆದಿಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ನೋಡುವರೋ, ಅವರು ಕುಷ್ಠರೋಗ ಮತ್ತು ಇತರ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಹರಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವರು.

ಯೇ ದ್ರಕ್ಷ್ಯನ್ತಿ ಸದಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ದೇವಮಾದಿಗದಾಧರಮ್। ತೇ ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯನ್ತಿ ಧನಂ ಧಾನ್ಯಮಾಯುರಾರೋಗ್ಯಮೇವ ಚ ।। ೪೭.

ಯಾರು ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಆದಿಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ನೋಡುವರೋ, ಅವರು ಧನ, ಧಾನ್ಯ, ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವರು.

ಕಲತ್ರಪುತ್ರಪೌತ್ರಾದಿಗುಣಕೀರ್ತ್ತಿಸುಖಾನಿ ಚ। ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಯೇ ನಮಸ್ಯನ್ತಿ ರಾಜ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಪುರಂ ತಥಾ। ಭುಕ್ತ್ವಾ ವ್ರಜೇಯುಃ ಸತತಂ ಪುಣ್ಯಪುಞ್ಜಫಲಂ ನರಾಃ ।। ೪೭.

ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು, ಗುಣ, ಕೀರ್ತಿ, ಸುಖಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಅವರು ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಬ್ರಹ್ಮನ ನಗರವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪುಣ್ಯದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಸದಾ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಗನ್ಧದಾನೇನ ಗನ್ಧಾಢ್ಯಃ ಸೌಭಾಗ್ಯಂ ಪುಷ್ಪದಾನತಃ। ಧೂಪದಾನೇನ ರಾಜ್ಯಾಪ್ತಿರ್ದೀಪಾದ್ದೀಪ್ತಿರ್ಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೪೭.

ಗಂಧವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ; ಹೂವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಭಾಗ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಧೂಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ರಾಜ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಿದರೆ ಪ್ರಕಾಶ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

ಧ್ವಜದಾನಾತ್ಪಾಪಹಾನಿರ್ಯಾತ್ರಾಕೃದ್ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಭಾಕ್। ಶ್ರಾದ್ಧಪಿಣ್ಡಪ್ರದೋ ಯಸ್ತು ವಿಷ್ಣುಂ ನೇಷ್ಯತಿ ವೈ ಪಿತೄನ್ ।। ೪೭.

ಧ್ವಜವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದವರು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಯಾರು ಶ್ರಾದ್ಧಪಿಂಡವನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ.