ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಸನತ್ಕುಮಾರ ಉವಾಚ।। ಗದೋ ನಾಮಾಸುರೋ ಹ್ಯಾಸೀದ್ವಜ್ರಾದ್ವಜ್ರತರೋ ದೃಢಃ। ತಪಸಾ ದಾರುಣೇನಾಸೌ ಬ್ರಹ್ಮಲಬ್ಧವರಃ ಪುರಾ। ಪ್ರಾರ್ಥಿತೋ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಪ್ರಾದಾತ್ಸ್ವಶರೀರಾಸ್ಥಿ ದುಸ್ತ್ಯಜಮ್ ।। ೪೭.

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು: ಗದ ಎಂಬ ಒಂದು ಅಸುರನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ವಜ್ರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು. ಭಯಾನಕವಾದ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಕೇಳಿದಾಗ, ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಎಲುಬನ್ನು ಕೊಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು.

ಬ್ರಹ್ಮೋಕ್ತೋ ವಿಶ್ವಕರ್ಮ್ಮಾಪಿ ಗದಾಂ ಚಕ್ರೇಽದ್ಭುತಾಂ ತದಾ। ತದಸ್ಥಿ ವಜ್ರನಿಷ್ಪೇಷೈಃ ಕುನ್ದೈಃ ಸ್ವರ್ಗೇ ಹ್ಯಧಾರಯತ್ ।। ೪೭.

ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದನು; ಆಗ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ಅದ್ಭುತವಾದ ಗದೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದನು. ಆ ಎಲುಬನ್ನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಜ್ರದ ಹತ್ತಿರದ ಹತ್ತಡಿನಿಂದ ತಯಾರಿಸಿ ಇಡಲಾಯಿತು.

ಅಥ ಕಾಲೇನ ಮಹತಾ ಮನೌ ಸ್ವಾಯಮ್ಭುವೇ ಕ್ವಚಿತ। ಹೇತೀ ರಕ್ಷೋ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಃ ತಪಸ್ತೇಪೇ ಸುದಾರುಣಮ್ ।। ೪೭.

ಅನಂತರ, ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ, ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಹೇತಿ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು — ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಗನು — ಎಲ್ಲೀಯೊ ಭಯಾನಕವಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ದಿವ್ಯವರ್ಷಸಹಸ್ರಾಣಾಂ ಶತಂ ವಾಯುಮಭಕ್ಷಯತ್। ಉನ್ಮುಖಶ್ಚೋರ್ದ್ಧ್ವಬಾಹುಶ್ಚ ಪಾದಾಙ್ಗುಷ್ಠಭರೇಣ ಹ ।। ೪೭.

ಅವನು ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಗಾಳಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಸೇವಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಪಾದದ ಬೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ಏಕೇನಾತಿಷ್ಠದವ್ಯಗ್ರಃ ಶೀರ್ಣಪರ್ಣಾನಿಲಾಶನಃ। ಬ್ರಹ್ಮಾದೀಂಸ್ತಪಸಾ ತುಷ್ಟಾನ್ವರಂ ವವ್ರೇ ವರಪ್ರದಾನ್ ।। ೪೭.

ಅವನು ಒಂದು ಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು, ಒಣ ಎಲೆ ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸಿ, ಅಚಲವಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

ದೇವೈರ್ದೈತ್ಯೈಶ್ಚ ಶಸ್ತ್ರೈರ್ವಿವಿಧೈರ್ಮನುಜಾದಿಭಿಃ। ಕೃಷ್ಣೇಶಾನಾದಿಚಕ್ರಾದ್ಯೈರವಧ್ಯಃ ಸ್ಯಾಂ ಮಹಾಬಲಃ ।। ೪೭.

ಅವನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು: ದೇವತೆಗಳು, ದೈತ್ಯರು, ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಶಸ್ತ್ರಗಳು, ಮಾನವರು ಮತ್ತು ಇತರರು, ಕೃಷ್ಣ, ಶಿವ, ಮೊದಲಾದ ಚಕ್ರಧಾರಿಗಳಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವ ಅಪಾಯವೂ ಆಗದಿರಲಿ; ನನಗೆ ಮಹಾಬಲ ದೊರಕಲಿ.

ತಥೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾನ್ತರ್ಹಿತಾಸ್ತೇ ಹೇತಿರ್ದೇವಾನಥಾಜಯತ್। ಇನ್ದ್ರತ್ವಮಕರೋದ್ಧೇತಿರ್ಭೀತಾ ಬ್ರಹ್ಮಹರಾದಯಃ ।। ೪೭.

ಅವರು 'ಹೌದು' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಡಗಿದರು; ನಂತರ ಹೇತಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಇಂದ್ರನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಇತರರು ಭಯಭೀತರಾದರು.

ಹರಿಂ ತೇ ಶರಣಂ ಜಗ್ಮುರೂಚುರ್ಹೇತಿಂ ಜಹೀತಿ ತಾನ್ । ಊಚೇ ಹರಿರವಧ್ಯೋಽಯಂ ಹೇತಿರ್ದೇವಾಸುರೈಃ ಸುರಾಃ ।। ೪೭.

ಅವರು ಹರಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, 'ಈ ಆಯುಧವೇ, ಅವರನ್ನ ಬಿಡು' ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಆಗ ಹರಿಯು, 'ಈ ಆಯುಧವನ್ನು ದೇವರುಗಳೂ, ದಾನವರೂ ಜಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಮಹಾಸ್ತ್ರಂ ಮೇ ಪ್ರಯಚ್ಛಧ್ವಂ ಹೇತಿಂ ಹನ್ಮಿ ಹಿ ಯೇನ ತಮ್। ಇತ್ಯುಕ್ತಾಸ್ತೇ ತತೋ ದೇವಾ ಗದಾಂ ತಾಂ ಹರಯೇ ದದುಃ ।। ೪೭.

'ನಾನು ಈ ಆಯುಧವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ಆಯುಧವನ್ನು ಕೊಡಿ' ಎಂದು ಹರಿಯು ಕೇಳಿದನು. ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಆ ಗದೆಯನ್ನು ಹರಿಗೆ ನೀಡಿದರು.

ದಧಾರ ತಾಂ ಗದಾಮಾದೌ ದೇವೈರುಕ್ತೋ ಗದಾಧರಃ । ಗದಯಾ ಹೇತಿಮಾಹತ್ಯ ದೇವೈಃ ಸ ತ್ರಿದಿವಂ ಯಯೌ ।। ೪೭.

ದೇವತೆಗಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಗದಾಧಾರಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಆ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅದರಿಂದ ಆ ಆಯುಧವನ್ನು ಹೊಡೆದು ನಾಶಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ಗದಾಮಾದಾವವಷ್ಟಭ್ಯ ಗಯಾಸುರಶಿರಃಶಿಲಾಮ್। ನಿಶ್ಚಲಾರ್ಥಂ ಸ್ಥಿತೋ ಯಸ್ಮಾತ್ತಸ್ಮಾದಾದಿಗದಾಧರಃ ।। ೪೭.

ಮೊದಲಿಗೆ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಗಯಾಸುರನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಆ ಶಿಲೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಶಿಲಾಪರ್ವತರೂಪೇಣ ವ್ಯಕ್ತ ಆದಿಗದಾಧರಃ । ಶಿಲಾಸೌ ಮುಣ್ಡಪೃಷ್ಠಾದ್ರಿಃ ಪ್ರಭಾಸೋ ನಾಮಪರ್ವ್ವತಃ ।। ೪೭.

ಆ ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿ ಶಿಲೆಯಂತೆ ಪರ್ವತರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಶಿಲೆಯೇ ಮುಂಡಪೃಷ್ಠ ಪರ್ವತ, ಪ್ರಭಾಸ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ಉದ್ಯನ್ತೋ ಗೀತನಾದಶ್ಚ ಭಸ್ಮಕೂಟೋ ಗಿರಿರ್ಮ್ಮಹಾನ್। ಗೃಧ್ರ ಕೂಟಃ ಪ್ರೇತಕೂಟಶ್ಚಾದಿಪಾಲೋಽರವಿನ್ದಕಃ ।। ೪೭.

ಉದ್ಯಂತ, ಗೀತನಾದ, ಭಸ್ಮಕುಟ ಎಂಬ ಮಹಾಪರ್ವತ, ಗೃಹಧ್ರಕುಟ, ಪ್ರೇತಕುಟ, ಆದಿಪಾಲ ಮತ್ತು ಅರವಿಂದಕ—

ಪಞ್ಚಲೋಕಃ ಸಪ್ತಲೋಕೋ ವೈಕುಣ್ಠೋ ಲೋಹದಣ್ಡಕಃ । ಕ್ರೌಞ್ಚಪಾದೋಽಕ್ಷಯವಟಃ ಫಲ್ಗುತೀರ್ಥಂ ಮಧುಶ್ರವಾಃ ।। ೪೭.

ಪಂಚಲೋಕ, ಸಪ್ತಲೋಕ, ವೈಕುಂಠ, ಲೋಹದಂಡಕ, ಕ್ರೌಂಚಪಾದ, ಅಕ್ಷಯವಟ, ಫಲ್ಗುತೀರ್ಥ ಮತ್ತು ಮಧುಶ್ರವಾ—

ದಧಿಕುಲ್ಯಾ ಮಧುಕುಲ್ಯಾ ದೇವಿಕಾ ಚ ಮಹಾನದೀ। ವೈತರಣ್ಯಾದಿರೂಪೇಣ ವ್ಯಕ್ತ ಆದಿಗದಾಧರಃ ।। ೪೭.

ದಧಿಕುಲ್ಯಾ, ಮಧುಕುಲ್ಯಾ, ದೇವಿಕಾ ಎಂಬ ಮಹಾನದಿ ಮತ್ತು ವೈತರಣಿ—ಇವುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ವಿಷ್ಣೋಃ ಪದಂ ರುದ್ರಪದಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪದಮುತ್ತಮಮ್। ಕಾಶ್ಯಪಸ್ಯ ಪದಂ ದಿವ್ಯಂ ದ್ವೌ ಹಸ್ತೌ ಯತ್ರ ನಿರ್ಗತೌ ।। ೪೭.

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸ್ಥಾನ, ರುದ್ರನ ಸ್ಥಾನ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ, ಕಾಶ್ಯಪನ ದಿವ್ಯ ಸ್ಥಾನ, ಎರಡು ಕೈಗಳು ಹೊರಬಂದಿರುವ ಸ್ಥಳ—

ಪಞ್ಚಾಗ್ನೀನಾಂ ಪದಾನ್ಯತ್ರ ಇನ್ದ್ರಾಗಸ್ತ್ಯಪದೇ ಪರೇ। ರವೇಶ್ಚ ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯಸ್ಯ ಕ್ರೌಞ್ಚಮಾತಙ್ಗಯೋರಪಿ ।। ೪೭.

ಅಲ್ಲಿ ಐದು ಅಗ್ನಿಗಳ ಸ್ಥಾನಗಳಿವೆ, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅಗಸ್ತ್ಯರ ಪರಮ ಸ್ಥಾನ, ಸೂರ್ಯ, ಕಾರ್ತಿಕೇಯ, ಕ್ರೌಂಚ ಮತ್ತು ಮಾತಂಗರ ಸ್ಥಾನಗಳೂ ಇದ್ದವೆ.

ಮುಖ್ಯಲಿಙ್ಗಾನಿ ಸರ್ವ್ವಾಣಿ ವ್ಯಕ್ತಾವ್ಯಕ್ತಾತ್ಮನಾ ಸ್ಥಿತಃ। ಆದ್ಯೋ ಗದಾಧರಶ್ಚೈವ ವ್ಯಕ್ತಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಗದಾಧರಃ ।। ೪೭.

ಪ್ರಮುಖವಾದ ಎಲ್ಲಾ ಲಿಂಗಗಳು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ; ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿ, ಶ್ರೀಮಂತ ಗದಾಧಾರಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಗಾಯತ್ರೀ ಚೈವ ಸಾವಿತ್ರೀ ಸನ್ಧ್ಯಾ ಚೈವ ಸರಸ್ವತೀ । ಗಯಾದಿತ್ಯಶ್ಚೋತ್ತರಾರ್ಕೋ ದಕ್ಷಿಣಾರ್ಕೋಽಪಿ ನೈಮಿಷಃ ।। ೪೭.

ಗಾಯತ್ರಿ, ಸಾವಿತ್ರಿ, ಸಂಧ್ಯಾ, ಸರಸ್ವತಿ, ಗಯಾದಿತ್ಯ, ಉತ್ತರಾರ್ಕ, ದಕ್ಷಿಣಾರ್ಕ ಮತ್ತು ನೈಮಿಷ—

ಶ್ವೇತಾರ್ಕೋ ಗಣನಾಥಶ್ಚ ವಸವೋಽಷ್ಟೌ ಮುನೀಶ್ವರಾಃ। ರುದ್ರಾಶ್ಚೈಕಾದಶೈವಾಥ ತಥಾ ಸಪ್ತರ್ಷಯೋಽಪರೇ ।। ೪೭.

ಶ್ವೇತಾರ್ಕ, ಗಣನಾಥ, ಎಂಟು ವಸುಗಳು, ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಹನ್ನೊಂದು ರುದ್ರರು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಬೇರೆ ಏಳು ಋಷಿಗಳು—

ಸೋಮನಾಥಶ್ಚ ಸಿದ್ಧೇಶಃ ಕಪರ್ದ್ದೀಶೋ ವಿನಾಯಕಃ। ನಾರಾಯಣೋ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಶ್ರೀಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ।। ೪೭.

ಸೋಮನಾಥ, ಸಿದ್ಧೇಶ, ಕಪರ್ದ್ದೀಶ, ವಿನಾಯಕ, ನಾರಾಯಣ, ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಪುರುಷೋತ್ತಮ—

ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯೇಶಃ ಕೌಟೀಶೋ ಹ್ಯಙ್ಗಿರೇಶಃ ಪಿತಾಮಹಃ। ಜನಾರ್ದನೋ ಮಙ್ಗಲಾ ಚ ಪುಣ್ಡರೀಕಾಕ್ಷ ಉತ್ತಮಃ ।। ೪೭.

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯೇಶ, ಕೌಟೀಶ, ಅಂಗಿರೇಶ, ಪಿತಾಮಹ, ಜನಾರ್ದನ, ಮಂಗಳಾ ಮತ್ತು ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ ಎಂಬ ಉನ್ನತ ದೇವರುಗಳು—

ಇತ್ಯಾದಿವ್ಯಕ್ತರೂಪೇಣ ಸ್ಥಿತಶ್ಚಾದಿಗದಾಧರಃ। ಹೇತಿರ್ಯೋ ರಾಕ್ಷಸಸ್ತಸ್ಮಿನ್ಹತೇ ವಿಷ್ಣುಃ ಪುರಂ ಗತಃ ।। ೪೭.

ಈ ರೀತಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ; ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹೇತಿ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು ಸಂಹಾರವಾದಾಗ, ವಿಷ್ಣು ತನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಸಹ ರುದ್ರಾದ್ಯೈಃ ಕಾರಿತೇ ನಿಶ್ಚಲೇಽಸುರೇ । ತುಷ್ಟಾವಾದ್ಯಗದಾಪಾಣಿಂ ವೇಧಾ ಹರ್ಷೇಣ ನಿರ್ವೃತಃ ।। ೪೭.

ಬ್ರಹ್ಮನು, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮೊದಲ ಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮೋವಾಚ।। ಗದಾಧರಂ ವ್ಯಪಗತಕಾಲಕಲ್ಮಷಂ ಗಯಾಗತಂ ವಿದಿತಗುಣಂ ಗುಣಾತಿಗಮ್। ಗುಹಾಗತಂ ಗಿರಿವರಗೌರಗೇಹಗಂ ಗಣಾರ್ಚ್ಚಿತಂ ವರದಮಹಂ ನಮಾಮಿ ।। ೪೭.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: 'ಕಾಲದ ಮಲಿನತೆ ಇಲ್ಲದ, ಗಯೆಗೆ ಬಂದ, ಗುಣಗಳನ್ನು ಅರಿತ, ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ಮೇಲಿರುವ, ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ, ಮಹಾಪರ್ವತದ ಮನೆಗೆ ವಾಸಿಸುವ, ಗಣಗಳು ಪೂಜಿಸುವ, ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.'

ಅಹಃಶ್ರಿಯಂ ತ್ರಿದಶಗಣಾದಿಸುಶ್ರಿಯಂ ಭವಶ್ರಿಯಂ ದಿತಿಭವದಾರಣಶ್ರಿಯಮ್। ಕಲಿಶ್ರಿಯಂ ಕಲಿಮಲಮರ್ದನಶ್ರಿಯಂ ಗದಾಧರಂ ನೌಮಿ ತಮಾಶ್ರಿತಶ್ರಿಯಮ್ । ೪೭.

ನಾನು ಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ, ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಭಯಂಕರರ ನಾಶದಲ್ಲಿ, ಪಾಪದ ಹಾನಿಯಲ್ಲಿ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವ ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.

ದೃಢಾದೄಢಂ ಪರಿವೃಢಗಾಢಸಂಸ್ತುತಂ ಕಾಮಾದ್ಭುತಂ ಸುದೃಢಮರೂಢಿರೂಢಿಗಮ್। ತಮಾಢ್ಯಗಂ ದೃಢದುರಿತಾದ್ಯಢೌಕಿತಂ ಸ್ವಢೌಕೃತಂ ದೃಢತರಗೋತ್ರಸೂಕ್ತಿಭಮ್ ।। ೪೭.

ಅವನನ್ನು ನಾನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ದೃಢನಾದವನು, ಅಪಾರ ಬಲಶಾಲಿ, ಬಹುಮಾನ್ಯನು, ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನು, ಸದಾ ಸ್ಥಿರನಾದವನು, ಸದಾ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರುವವನು, ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಕೂಡಿದವನು, ಗಾಢವಾದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು, ಸ್ವಯಂ ಸ್ಥಿತನಾದವನು, ತನ್ನ ವಂಶವನ್ನು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಪಾಡಲಾಗುವವನು.

ವಿದೇಹಕಂ ಕರಣಕಲಾವಿವರ್ಜಿತಂ ವಿಜನ್ಮಕಂ ದಿವಕರವೇದಿಭೂಷಿತಮ್। ಗದಾಧರಂ ಧ್ವನಿಮುಖವರ್ಜಿತಂ ಪರಂ ನಮಾಮ್ಯಹಂ ಸತತ ಮನಾದಿಮೀಶ್ವರಂ ಹರಿಮ್ ।। ೪೭.

ನಾನು ಸದಾ ಆ ಹರಿಯನ್ನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ದೇಹದಿಂದ ಅತೀತನಾದವನು, ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕಲೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನು, ಅವನ ಹುಟ್ಟು ಅನನ್ಯವಾದದ್ದು, ಸೂರ್ಯನ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಗದಾಧಾರಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ, ಶಬ್ದಕ್ಕೂ ಅತೀತನಾದವನು, ಅನಾದಿಯಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು.

ಮನೋಽತಿಗಂ ಮತಿಗತಿವರ್ಜಿತಂ ಪರಂ ಸದಾದ್ವಯಂ ಸ್ತುತಿಶಿರಸಿ ಸಂಸ್ತುತಂ ಬುಧೈಃ। ಚಿದಾತ್ಮಕಂ ಕಲಿಗತಕಾರಣಾತಿಗಂ ಗದಾಧರಂ ಹೃದಯಗತಂ ನಮಾಮಿ ತಮ್ ।। ೪೭.

ನಾನು ಆ ಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅತೀತನಾದವನು, ಬುದ್ಧಿಯ ಚಲನೆಗೂ ಮೀರುವವನು, ಸದಾ ಏಕನಾದವನು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತುತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿಸುವವನು, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾದವನು, ಕಲಿಯುಗದ ಕಾರಣಗಳನ್ನೂ ಮೀರುವವನು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನು.