ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಕ್ರೌಞ್ಚರೂಪೇಣ ಹಿ ಮುನಿರ್ಮುಣ್ಡಪೃಷ್ಠೇ ತಪೋಽಕರೋತ್। ತಸ್ಯ ಪಾದಾಙ್ಕಿತೋ ಯಸ್ಮಾತ್ಕ್ರೌಞ್ಚಪಾದಸ್ತತಃ ಸ್ಮೃತಃ ।। ೪೬.

ಕ್ರೌಂಚಪಕ್ಷಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುನಿ ಮುಂಡದ ಆಕಾರದ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ಅವನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಕ್ರೌಂಚಪಾದ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ನಾತೋ ಜಲಾಶಯೇ ತತ್ರ ನಯೇತ್ಸ್ವರ್ಗಂ ಸ್ವಕಂ ಕುಲಮ್। ಬಲಿಃ ಕಾಕಶಿಲಾಯಾಞ್ಚ ಕಾಕೇಭ್ಯ ಋಣಮೋಕ್ಷದಃ ।। ೪೬.

ಅಲ್ಲಿ ಜಲಾಶಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ತನ್ನ ವಂಶವನ್ನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬಹುದು. ಬಾಲಿ ಕಾಕಶಿಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಗಗಳಿಗೆ ಋಣಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

ಮುಣ್ಡಪೃಷ್ಠಸ್ಯ ಸಾನೌ ಹಿ ಲೋಮಶೋ ಲೋಮಹರ್ಷಣಃ। ದ್ವಾವೇತೌ ಪರಮಂ ತಪ್ತ್ವಾ ತಪಃಸಿದ್ಧಿಂ ಪರಾಂ ಗತೌ ।। ೪೬.

ಮುಂಡದ ಆಕಾರದ ಬೆಟ್ಟದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಲೋಮಶ ಮತ್ತು ಲೋಮಹರ್ಷಣ—ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಪರಮ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದರು.

ಆಹೂತಾಸ್ತು ಸರಿಚ್ಛ್ರೇಷ್ಠಾ ಲೋಮಶೇನ ಮಹಾನದೀ। ಶರಾವತೀ ವೇತ್ರವತೀ ಚನ್ದ್ರಭಾಗಾ ಸರಸ್ವತೀ ।। ೪೬.

ಲೋಮಶನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿಗಳಾದ ಮಹಾನದಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದವು: ಶರಾವತೀ, ವೇತ್ರವತೀ, ಚಂದ್ರಭಾಗಾ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತೀ.

ಕಾವೇರೀ ಸಿನ್ಧುರೀರಾ ಚ ಚನ್ದನಾ ಚ ಸರಿದ್ವರಾ। ವಾಸಿಷ್ಠೀ ಸರಯೂರ್ಗಙ್ಗಾ ಯಮುನಾ ಗಣ್ಡಕೀನ್ದಿರಾ ।। ೪೬.

ಕಾವೇರಿ, ಸಿಂಧುರೀ, ಚಂದನ—ಈ ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳು, ವಾಸಿಷ್ಠೀ, ಸರಯೂ, ಗಂಗಾ, ಯಮುನಾ, ಗಂಡಕಿ ಮತ್ತು ಇಂದಿರಾ ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದವು.

ಮಹಾವೈತರಣೀ ನಾಮ್ನಾ ನಿಕ್ಷರಾ ಚ ದಿವೌಕಸಃ । ಸಾವವ್ಯಲಕನನ್ದಾ ಚ ಹ್ಯುದೀಚೀ ಕನ್ಕಾಹ್ವಯಾ ।। ೪೬.

ಮಹಾವೈತರಣಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ನದಿಯೂ, ದಿವ್ಯರು ಮೆಚ್ಚಿದ ನಿಕ್ಷರಾ ನದಿಯೂ, ಸವವ್ಯಲಕನಂದಾ ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ಕಂಕ ಎಂಬ ನದಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದವು.

ಕೌಶಿಕೀ ಬ್ರಹ್ಮದಾ ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ ಸರ್ವಸ್ಯಾಘವಿಮೋಚಿನೀ। ಕೃಷ್ಣವಲ್ವಾ ಚರ್ಮ್ಮವತೀ ದ್ವೇ ನದ್ಯೌ ಮುಕ್ತಿದಾಯಿಕೇ ।। ೪೬.

ಕೌಶಿಕಿ, ಬ್ರಹ್ಮದಾ, ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ—ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವಳು; ಕೃಷ್ಣವಲ್ವಾ ಮತ್ತು ಚರ್ಮವತೀ—ಈ ಎರಡು ನದಿಗಳು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವವೆಯಾಗಿದೆ.

ಆಹೂತೇ ಸರಿತಾಂ ಶ್ರೇಷ್ಠೇ ಲೋಮಹ್ರರ್ಷೇಣ ಸಾಹಸಾತ್ । ತಪಸಸ್ತು ಪ್ರಭಾವೇಣ ನರ್ಮ್ಮದಾ ಮುನಿಪುಙ್ಗವ। ತಾಸು ಸರ್ವಾಸು ಯಃ ಸ್ನಾತ್ವಾ ಪಿಣ್ಡದಃ ಸ್ವರ್ನಯೇತ್ಪಿತೄನ್ ।। ೪೬.

ಲೋಮಹರ್ಷಣನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನರ್ಮದಾ ನದಿಯೂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದವನು ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬಹುದು.

ಬ್ರಹ್ಮಯೋನಿಂ ಪ್ರವಿಶ್ಯಾಥ ನಿರ್ಗಚ್ಛೇದ್ಯಸ್ತು ಮಾನವಃ। ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಸ ಯಾತೀಹ ವಿಮುಕ್ತೋ ಯೋನಿಸಙ್ಕಟಾತ್ ।। ೪೬.

ಯಾರು ಬ್ರಹ್ಮಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ನಂತರ ಹೊರಬರುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪುನರ್ಜನನದ ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ನಿಕ್ಷರಾಯಾಂ ಪುಷ್ಕರಿಣ್ಯಾಂ ಸ್ನಾತಃ ಶ್ರಾದ್ಧಾದಿಕಂ ನರಃ। ಕುರ್ಯ್ಯಾತ್ಕ್ರೌಞ್ಚಪದೇ ದಿವ್ಯೇ ನಿಯಮಾದ್ವಾಸರತ್ರಯಮ್। ಸರ್ವಾನ್ಪಿತೄನ್ನಯೇತ್ಸ್ವರ್ಗಂ ಪಞ್ಚಪಾಪಿನ ಏವ ಚ ।। ೪೬.

ನಿಕ್ಷರಾ ಎಂಬ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ದಿವ್ಯವಾದ ಕ್ರೌಂಚ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಮಾಡಿದವನು, ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪೂರ್ವಜರನ್ನು — ಪಾಪ ಮಾಡಿದ ಐದು ಜನರೂ ಸೇರಿ — ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ.

ಜನಾರ್ದನೋ ಭಸ್ಮಕೂಟೇ ತಸ್ಯ ಹಸ್ತೇ ತು ಪಿಣ್ಡದಃ। ಆತ್ಮನೋಽಪ್ಯಥವಾನ್ಯೇಷಾಂ ಸವ್ಯೇನಾಪಿ ತಿಲೈರ್ವಿನಾ। ಜೀವತಾಂ ದಧಿಸಂಮಿಶ್ರಂ ಸರ್ವೇ ತೇ ವಿಷ್ಣುಲೋಕಗಾಃ ।। ೪೬.

ಭಸ್ಮದ ಗುಡ್ಡದ ಬಳಿ ಜನಾರ್ದನನು ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೆ; ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಾಗ, ತನ್ನಿಗೋ ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೋ, ಎಳ್ಳಿಲ್ಲದೆ ದಹಿ ಬೆರೆಸಿ ನೀಡಿದರೂ, ಎಲ್ಲರೂ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಯಸ್ತು ಪಿಣ್ಡೋ ಮಯಾ ದತ್ತಸ್ತವ ಹಸ್ತೇ ಜನಾರ್ದನ। ಯದುದ್ದಿಶ್ಯ ತ್ವಯಾ ದೇಯಸ್ತಸ್ಮಿನ್ಪಿಣ್ಡೋ ಮೃತೇ ಪ್ರಭೋ ।। ೪೬.

ಜನಾರ್ದನ, ನಾನು ನೀಡಿದ ಈ ಪಿಂಡವು ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ; ನೀನು ಯಾರಿಗಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಉದ್ದೇಶಿಸುತ್ತೀಯೋ, ಆ ಪಿಂಡವನ್ನೇ ಮೃತರಿಗಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಏಷ ಪಿಣ್ಡೋ ಮಯಾ ದತ್ತಸ್ತವ ಹಸ್ತೇ ಜನಾರ್ದನ। ಅನ್ತಕಾಲೇ ಗತೇ ಮಹ್ಯಂ ತ್ವಯಾ ದೇಯೋ ಗಯಾಶಿರೇ ।। ೪೬.

ಜನಾರ್ದನ, ನಾನು ನೀಡಿದ ಈ ಪಿಂಡವು ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ; ನನ್ನ ಜೀವಿತಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ನೀನು ಗಯಾಶಿರದಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಜನಾರ್ದನ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ನಮಸ್ತೇ ಪಿತೃಮೋಕ್ಷದ। ಪಿತೃಪತೇ ನಮಸ್ತೇಽಸ್ತು ನಮಸ್ತೇ ಪಿತೃರೂಪಿಣೇ ।। ೪೬.

ಜನಾರ್ದನ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪೂರ್ವಜರನ್ನು ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸುವವನಾದ ನಿನಗೆ ವಂದನೆಗಳು; ಪೂರ್ವಜರಾಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪೂರ್ವಜರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಗಯಾಯಾಂ ಪಿತೃರೂಪೇಣ ಸ್ವಯಮೇವ ಜನಾರ್ದನಃ। ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪುಣ್ಡರೀಕಾಕ್ಷಂ ಮುಚ್ಯತೇ ಚ ಋಣತ್ರಯಾತ್ ।। ೪೬.

ಗಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನು ಸ್ವತಃ ಪೂರ್ವಜರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅಲ್ಲಿ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನನ್ನು ಕಂಡವನು ಮೂರು ಋಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ನಮಸ್ತೇ ಪುಣ್ಡರೀಕಾಕ್ಷ ಋಣತ್ರಯವಿಮೋಚಕ। ಲಕ್ಷ್ಮೀಕಾನ್ತ ನಮಸ್ತೇಽಸ್ತು ಪಿತೄಣಾಂ ಮೋಕ್ಷದೋ ಭವ ।। ೪೬.

ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ, ಮೂರು ಋಣಗಳಿಂದ ಬಿಡಿಸುವವನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಪ್ರಿಯನಾದ ನಿನಗೆ ವಂದನೆಗಳು; ಪೂರ್ವಜರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ನೀಡು ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ವಾಮಜಾನು ಸುಸಂಪಾತ್ಯ ನತ್ವಾ ಭೀಮೋ ಜನಾರ್ದನಮ್। ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಸಪಿಣ್ಡಕಂ ಕೃತ್ವಾ ಭ್ರಾತೃಭಿರ್ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಭಾಕ್। ಪಿತೃಭಿಃ ಸಹ ಧರ್ಮಾತ್ಮಾ ಕುಲಾನಾಞ್ಚ ಶತೇನ ಚ ।। ೪೬.

ಭೀಮನು ಎಡಗಾಲಿನ ಮೊಣಕಾಲು ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟು, ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ತನ್ನ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮತ್ತು ಸಪಿಂಡ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಅವನು ಪೂರ್ವಜರೊಡನೆ ಮತ್ತು ನೂರಾರು ಕುಲದವರೊಡನೆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಶಿಲಾಯಾಂ ವ್ಯಕ್ತರೂಪೇಣ ವ್ಯಕ್ತಾವ್ಯಕ್ತಾತ್ಮನಾ ಸ್ಥಿತಃ। ಲಕ್ಷ್ಮೀಶೋ ವಿಭುಧೈಃ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ತಸ್ಮಾದ್ದೇವಮಯೀ ಶಿಲಾ ।। ೪೬.

ಆ ಶಿಲೆಯಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಗೋಚರ ಮತ್ತು ಅಗೋಚರ ಸ್ವರೂಪದೊಂದಿಗೆ ದೇವತೆಗಳ ಜೊತೆ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಶಿಲೆ ದೇವಮಯವಾಗಿದೆ.

.ನಾರದ ಉವಾಚ।। ಕಥಂ ವ್ಯಕ್ತಸ್ವರೂಪೇಣ ಸ್ಥಿತಶ್ಚಾದಿಗದಾಧರಃ। ಕಥಂ ವ್ಯಕ್ತಸ್ವರೂಪೇಣ ವ್ಯಕ್ತಾವ್ಯಕ್ತಾತ್ಮನಾ ಸ್ಥಿತಃ ।। ೪೭.

ನಾರದನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: ಆದಿಗದಾಧಾರಿ ಹೇಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು? ಅವನು ಹೇಗೆ ಗೋಚರ ಮತ್ತು ಅಗೋಚರ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ನಿಂತನು?

ಕಥಂ ಗದಾ ಸಮುತ್ಪನ್ನಾ ಯಥಾ ಹ್ಯಾದಿಗದಾಧರಃ। ಗದಾಲೋಲಂ ಕಥಂ ಚಾಸೀತ್ ಸರ್ವ್ವಪಾಪಕ್ಷಯಙ್ಕರಮ್ ।। ೪೭.

ಗದೆಯು ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿತು? ಆದಿಗದಾಧಾರಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು? ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವ ಗದೆಯ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಉಂಟಾಯಿತು?

ಸನತ್ಕುಮಾರ ಉವಾಚ।। ಗದೋ ನಾಮಾಸುರೋ ಹ್ಯಾಸೀದ್ವಜ್ರಾದ್ವಜ್ರತರೋ ದೃಢಃ। ತಪಸಾ ದಾರುಣೇನಾಸೌ ಬ್ರಹ್ಮಲಬ್ಧವರಃ ಪುರಾ। ಪ್ರಾರ್ಥಿತೋ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಪ್ರಾದಾತ್ಸ್ವಶರೀರಾಸ್ಥಿ ದುಸ್ತ್ಯಜಮ್ ।। ೪೭.

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು: ಗದ ಎಂಬ ಒಂದು ಅಸುರನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ವಜ್ರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು. ಭಯಾನಕವಾದ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಕೇಳಿದಾಗ, ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಎಲುಬನ್ನು ಕೊಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು.

ಬ್ರಹ್ಮೋಕ್ತೋ ವಿಶ್ವಕರ್ಮ್ಮಾಪಿ ಗದಾಂ ಚಕ್ರೇಽದ್ಭುತಾಂ ತದಾ। ತದಸ್ಥಿ ವಜ್ರನಿಷ್ಪೇಷೈಃ ಕುನ್ದೈಃ ಸ್ವರ್ಗೇ ಹ್ಯಧಾರಯತ್ ।। ೪೭.

ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದನು; ಆಗ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ಅದ್ಭುತವಾದ ಗದೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದನು. ಆ ಎಲುಬನ್ನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಜ್ರದ ಹತ್ತಿರದ ಹತ್ತಡಿನಿಂದ ತಯಾರಿಸಿ ಇಡಲಾಯಿತು.

ಅಥ ಕಾಲೇನ ಮಹತಾ ಮನೌ ಸ್ವಾಯಮ್ಭುವೇ ಕ್ವಚಿತ। ಹೇತೀ ರಕ್ಷೋ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಃ ತಪಸ್ತೇಪೇ ಸುದಾರುಣಮ್ ।। ೪೭.

ಅನಂತರ, ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ, ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಹೇತಿ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು — ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಗನು — ಎಲ್ಲೀಯೊ ಭಯಾನಕವಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ದಿವ್ಯವರ್ಷಸಹಸ್ರಾಣಾಂ ಶತಂ ವಾಯುಮಭಕ್ಷಯತ್। ಉನ್ಮುಖಶ್ಚೋರ್ದ್ಧ್ವಬಾಹುಶ್ಚ ಪಾದಾಙ್ಗುಷ್ಠಭರೇಣ ಹ ।। ೪೭.

ಅವನು ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಗಾಳಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಸೇವಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಪಾದದ ಬೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ಏಕೇನಾತಿಷ್ಠದವ್ಯಗ್ರಃ ಶೀರ್ಣಪರ್ಣಾನಿಲಾಶನಃ। ಬ್ರಹ್ಮಾದೀಂಸ್ತಪಸಾ ತುಷ್ಟಾನ್ವರಂ ವವ್ರೇ ವರಪ್ರದಾನ್ ।। ೪೭.

ಅವನು ಒಂದು ಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು, ಒಣ ಎಲೆ ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸಿ, ಅಚಲವಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

ದೇವೈರ್ದೈತ್ಯೈಶ್ಚ ಶಸ್ತ್ರೈರ್ವಿವಿಧೈರ್ಮನುಜಾದಿಭಿಃ। ಕೃಷ್ಣೇಶಾನಾದಿಚಕ್ರಾದ್ಯೈರವಧ್ಯಃ ಸ್ಯಾಂ ಮಹಾಬಲಃ ।। ೪೭.

ಅವನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು: ದೇವತೆಗಳು, ದೈತ್ಯರು, ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಶಸ್ತ್ರಗಳು, ಮಾನವರು ಮತ್ತು ಇತರರು, ಕೃಷ್ಣ, ಶಿವ, ಮೊದಲಾದ ಚಕ್ರಧಾರಿಗಳಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವ ಅಪಾಯವೂ ಆಗದಿರಲಿ; ನನಗೆ ಮಹಾಬಲ ದೊರಕಲಿ.

ತಥೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾನ್ತರ್ಹಿತಾಸ್ತೇ ಹೇತಿರ್ದೇವಾನಥಾಜಯತ್। ಇನ್ದ್ರತ್ವಮಕರೋದ್ಧೇತಿರ್ಭೀತಾ ಬ್ರಹ್ಮಹರಾದಯಃ ।। ೪೭.

ಅವರು 'ಹೌದು' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಡಗಿದರು; ನಂತರ ಹೇತಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಇಂದ್ರನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಇತರರು ಭಯಭೀತರಾದರು.

ಹರಿಂ ತೇ ಶರಣಂ ಜಗ್ಮುರೂಚುರ್ಹೇತಿಂ ಜಹೀತಿ ತಾನ್ । ಊಚೇ ಹರಿರವಧ್ಯೋಽಯಂ ಹೇತಿರ್ದೇವಾಸುರೈಃ ಸುರಾಃ ।। ೪೭.

ಅವರು ಹರಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, 'ಈ ಆಯುಧವೇ, ಅವರನ್ನ ಬಿಡು' ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಆಗ ಹರಿಯು, 'ಈ ಆಯುಧವನ್ನು ದೇವರುಗಳೂ, ದಾನವರೂ ಜಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಮಹಾಸ್ತ್ರಂ ಮೇ ಪ್ರಯಚ್ಛಧ್ವಂ ಹೇತಿಂ ಹನ್ಮಿ ಹಿ ಯೇನ ತಮ್। ಇತ್ಯುಕ್ತಾಸ್ತೇ ತತೋ ದೇವಾ ಗದಾಂ ತಾಂ ಹರಯೇ ದದುಃ ।। ೪೭.

'ನಾನು ಈ ಆಯುಧವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ಆಯುಧವನ್ನು ಕೊಡಿ' ಎಂದು ಹರಿಯು ಕೇಳಿದನು. ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಆ ಗದೆಯನ್ನು ಹರಿಗೆ ನೀಡಿದರು.