ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಗರ್ಗಂ ಕೌಶಿಕವಾಸಿಷ್ಠೌ ಮುನಿಂ ಭಾರ್ಗವಮವ್ಯಯಮ್। ವೃದ್ಧಂ ಪಾರಾಶರಂ ಕಣ್ವಂ ಮಾಣ್ಡವ್ಯಂ ಶ್ರುತಿಕೇವಲಮ್ ।। ೪೪.

ಗರ್ಗ, ಕೌಶಿಕ, ವಾಸಿಷ್ಠ, ಭಾರ್ಗವ ಮುನಿಯು, ವೃದ್ಧ, ಪಾರಾಶರ, ಕಣ್ವ, ಮಾಣ್ಡವ್ಯ ಮತ್ತು ಶ್ರುತಿಕೇವಲ.

ಶ್ವೇತಂ ಸುತಾಲಂ ದಮನಂ ಸುಹೋತ್ರಂ ಕಙ್ಕಮೇವ ಚ। ಲೌಕಾಕ್ಷಿಞ್ಚ ಮಹಾಬಾಹುಂ ಜೈಗೀಷವ್ಯಂ ತಥೈವ ಚ ।। ೪೪.

ಶ್ವೇತ, ಸುತಾಲ, ದಮನ, ಸುಹೋತ್ರ, ಕಂಕ, ಮಹಾಬಾಹು ಲೌಕಾಕ್ಷಿ ಮತ್ತು ಜೈಗೀಷವ್ಯ ಎಂಬವರು ಇದ್ದರು.

ದಧಿಪಞ್ಚಮುಖಂ ವಿಪ್ರಮೃಷಭಂ ಕರ್ಕಮೇವ ಚ। ಕಾತ್ಯಾಯನಂ ಗೋಭಿಲಞ್ಚ ಮುನಿಮುಗ್ರಮಗಾವ್ರತಮ್ ।। ೪೪.

ದಧಿಪಂಚಮುಖ, ವಿಪ್ರವೃಷಭ, ಕರ್ಕ, ಕಾತ್ಯಾಯನ, ಗೋಭಿಲ ಮತ್ತು ಉಗ್ರಮಗಾವ್ರತ ಎಂಬ ಮುನಿಗಳು ಕೂಡ ಇದ್ದರು.

ಸುಪಾಲಕಂ ಗೌತಮಞ್ಚ ತಥಾ ವೇದಶಿರೋವ್ರತಮ್। ಜಟಾಮಾಲಿನಮವ್ಯಗ್ರಂ ಚಾಟುಹಾಸಞ್ಚ ದಾರುಣಮ್ ।। ೪೪.

ಸುಪಾಲಕ, ಗೌತಮ, ವೇದಶಿರೋವ್ರತ, ಜಟಾಮಾಲಿ ಎಂಬ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ muni ಮತ್ತು ಭಯಾನಕ ಚಟುಹಾಸ ಕೂಡ ಇದ್ದರು.

ಆತ್ರೇಯಂ ಚಾಪ್ಯಙ್ಗಿರಸಮೌಪಮನ್ಯುಂ ಮಹಾ ವ್ರತಮ್। ಗೋಕರ್ಣಞ್ಚ ಗುಹಾವಾಸಂ ಶಿಖಣ್ಡಿನಮುಮಾವ್ರತಮ್ ।। ೪೪.

ಆತ್ರೇಯ, ಅಂಗಿರಸ, ಮಹಾವ್ರತಿಯಾದ ಔಪಮನ್ಯು, ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಗೋಕರ್ಣ, ಶಿಖಂಡಿನ ಮತ್ತು ಉಮಾವ್ರತ ಎಂಬವರು ಇದ್ದರು.

ಏತಾನನ್ಯಾಂಶ್ಚ ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರಾನ್ವೇಧಾ ಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ । ಪರಿಕಲ್ಪ್ಯಾಕರೋದ್ಯಾಗಂ ಗಯಾಸುರಶರೀರಕೇ ।। ೪೪.

ಈ ಮಹಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಇತರ ಗಣ್ಯರು, ಲೋಕಪಿತಾಮಹನು Gayasuraನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಯಾಗವನ್ನು ನಡೆಯುವಂತೆ ಆಯೋಜನೆ ಮಾಡಿದರು.

ಅಗ್ನಿಶರ್ಮಾಪಿ ಪಞ್ಚಾಗ್ನೀನ್ಮುಖಾದೇತಾನಥಾಸೃಜತ್। ದಕ್ಷಿಣಾಗ್ನಿಂ ಗಾರ್ಹಪತ್ಯಾಹವನೀಯೌ ತಪೋಽವ್ಯಯಃ ।। ೪೪.

ಅಗ್ನಿಶರ್ಮನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಐದು ಅಗ್ನಿಗಳನ್ನು, ಅಂದರೆ ದಕ್ಷಿಣಾಗ್ನಿ, ಗೃಹಪತ್ಯ ಮತ್ತು ಆಹವನೀಯ ಅಗ್ನಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಂಟುಮಾಡಿದನು.

ಸತ್ಯಾವಸಥ್ಯೌ ದೇವರ್ಷೇ ಯೇಷು ಯಜ್ಞಾಃ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾಃ। ಯಜ್ಞಸ್ಯ ಚ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾರ್ಥಂ ವಿಪ್ರೇಭ್ಯೋ ದಕ್ಷಿಣಾಂ ದದೌ ।। ೪೪.

ಈ ದೇವರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ, ಸತ್ಯವಂತರು ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯವಂತರು ಇದ್ದರು; ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ಹುತ್ವಾ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿಂ ಬ್ರಹ್ನಾ ಸ್ನಾತ್ವಾ ಚಾವಭೃಥೇನ ತು। ಯಜ್ಞಯೂಪಂ ಸುರೈಃ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಸಮಾನೀಯ ವ್ಯರೋಪಯತ್ ।। ೪೪.

ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಅವಭೃಥ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಜ್ಞದ ಯೂಪವನ್ನು ತಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸಹಸಾ ಶ್ರೇಷ್ಠೇ ಸರಸ್ಯೇವಾಶ್ರಿತಂ ಶುಭಮ್। ಚಲಿತಶ್ಚಕಿತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಧರ್ಮ್ಮರಾಜಮಭಾಷತ ।। ೪೪.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯೂಪವನ್ನು ಶುಭವಾದ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಭಯದಿಂದ ಧರ್ಮರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಜಾತಾ ಗೃಹೇ ತವ ಶಿಲಾ ಸಮಾನೀಯಾವಿಚಾರಯನ್। ದೈತ್ಯಸ್ಯ ಶೀಘ್ರಂ ಶಿರಸಿ ತಾಂ ಧಾರಯ ಮಮಾಜ್ಞಯಾ ।। ೪೪.

ನಿನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ತಂದ ಶಿಲೆಯನ್ನು, ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬೇಗ ಇಡು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ನಿಶ್ಚಲಾರ್ಥಂ ಯಮಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಧಾರಯನ್ಮಸ್ತಕೇ ಶಿಲಾಮ್। ಶಿಲಾಯಾಂ ಧಾರಿತಾಯಾನ್ತು ಸಶಿಲಶ್ಚಾಸುರೋಽಚಲತ್ ।। ೪೪.

ಯಮನು ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶಿಲೆಯನ್ನು ದೈತ್ಯನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಅದು ಅಚಲವಾಗಲೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಶಿಲೆ ಇಟ್ಟರೂ ದೈತ್ಯನು ಶಿಲೆಯೊಡನೆ ಇಂದಿನಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.

ದೇವಾನೂಚೇಽಥ ರುದ್ರಾದೀಞ್ಛಿಲಾಯಾಂ ನಿಶ್ಚಲಾಃ ಕಿಲ। ತಿಷ್ಠನ್ತು ದೇವಾಃ ಸಕಲಾಸ್ತಥೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಚ ತೇ ಸ್ಥಿತಾಃ ।। ೪೪.

ಆಮೇಲೆ ಯಮನು ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ, 'ಎಲ್ಲರೂ ಶಿಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿರಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಅವರು ಹೀಗೆಯೇ ನಿಂತರು.

ದೇವಾಃ ಪಾದೈರ್ಲಕ್ಷಯಿತ್ವಾ ತಥಾಪಿ ಚಲಿತೋಽಸುರಃ। ಬ್ರಹ್ಮಾಥ ವ್ಯಾಕುಲೋ ವಿಷ್ಣುಂ ಗತಃ ಕ್ಷೀರಾಬ್ಧಿಶಾಯಿನಮ್। ತುಷ್ಟಾವ ಪ್ರಣತೋ ಭೂತ್ವಾ ನತ್ವಾ ಚಾದೃತ್ಯ ತಂ ಪ್ರಭುಮ್ ।। ೪೪.

ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಕಾಲಿನಿಂದ ಒತ್ತಿದರೂ ದೈತ್ಯನು ಇನ್ನೂ ಚಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಮನ ಮಾಡಿ, ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

.ಬ್ರಹ್ಮೋವಾಚ।। ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಸ್ಯ ಪತೇ ನಾಥ ನಮಾಮಿ ಜಗತಾಂ ಪತಿಮ್। ಕತಿಂ ಕೀರ್ತ್ತಿಮತಾಂ ನೄಣಾಂ ಬುಕ್ತಿಮುಕ್ತಿಪ್ರದಾಯಕಮ್ ।। ೪೪.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಅಧಿಪತಿ, ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮಾನವರಿಗೆ ಕೀರ್ತಿ, ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವವನು ನೀವೇ.'

ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನೋಽಬ್ರವೀದ್ವಿಷ್ಣುಂ ದೇವ ತ್ವಾಂ ಸ್ತೌತಿ ಪದ್ಮಜಃ। ಹರಿರಾಹಾನಯ ತ್ವಂ ತಂ ವಿಷ್ಣೂಕ್ತಃ ಸ ತಮಾನಯತ್। ಅಜಮೂಚೇ ಹರಿಃ ಕಸ್ಮಾದಾಗತೋಽಸಿ ವದಸ್ವ ತತ್ ।। ೪೪.

ವಿಶ್ವಕ್ಸೇನನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ, 'ದೇವಾ, ಪದ್ಮಜನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಹರಿ, 'ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದುಕೊ' ಎಂದನು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ತಂದನು. ಹರಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, 'ನೀನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ದೇವದೇವ ಕೃತೇ ಯೋಗೇ ಪ್ರಚಚಾಲ ಗಯಾಸುರಃ। ಶಿಲಾಯಾಂ ದೇವರೂಪಿಣ್ಯಾಂ ನ್ಯಸ್ತಾಯಾಂ ತಸ್ಯ ಮಸ್ತಕೇ ।। ೪೪.

'ದೇವದೇವ, ನೀವು ಮಾಡಿದ ಯಾಗದ ವೇಳೆ, ದೈವಿಕ ಶಿಲೆಯನ್ನು Gayasuraನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರೂ ಅವನು ಚಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.'

ರುದ್ರಾದಿಷು ಚ ದೇವೇಷು ಸಂಸ್ಥಿತೇಷ್ವಸುರೋಽಚಲತ್। ಇದಾನೀಂ ನಿಶ್ಚಲಾರ್ಥಂ ಹಿ ಪ್ರಸಾದಂ ಕುರು ಮಾಧವ ।। ೪೪.

'ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ಶಿಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತರೂ ದೈತ್ಯನು ಚಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು. ಈಗ ಶಿಲೆ ಅಚಲವಾಗಲೆಂದು ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿ, ಮಾಧವ.'

ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಹ್ಯಾಕೃಷ್ಯ ಸ್ವಶರೀರತಃ । ಮೂರ್ತ್ತಿಂ ದದೌ ನಿಶ್ಚಲಾರ್ಥಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಭಗವಾನ್ಹರಿಃ ।। ೪೪.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯವರು ತಮ್ಮ ದೇಹದಿಂದ ಒಂದು ರೂಪವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು, ಶಿಲೆ ಅಚಲವಾಗಲೆಂದು ಅದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ನೀಡಿದರು.

ಆನೀಯ ಮೂರ್ತ್ತಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಪಿ ಶಿಲಾಯಾಂ ಸಮಧಾರಯತ್। ತಥಾಪಿ ಚಲಿತಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಪುನರ್ದೇವಮಥಾಹ್ವಯತ್ ।। ೪೪.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ತಂದು ಶಿಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಆದರೂ ಅದು ಅಲುಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮತ್ತೆ ದೇವರನ್ನು ಕರೆಯಲು ಹೊರಟನು.

ಆಗತ್ಯ ವಿಷ್ಣುಃ ಕ್ಷೀರಾಬ್ಧೇಃ ಶಿಲಾಯಾಂ ಸಂಸ್ಥಿತೋಽಭವತ್। ಜನಾರ್ದ್ದನಾಭಿಧಾನೇನ ಪುಣ್ಡರೀಕೇತಿ ನಾಮತಃ। ಶಿಲಾಯಾಂನಿಶ್ಚಲಾರ್ಥಂ ಹಿ ಸ್ವಯಮಾದಿಗದಾಧರಃ ।। ೪೪.

ವಿಷ್ಣುನು ಪಾರಿಜಾತ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಬಂದು ಶಿಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತನು. ಆತನಿಗೆ ಜನಾರ್ದನ ಎಂಬ ಹೆಸರಿದೆ, ಪುಂಡರಿಕ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶಿಲೆ ಅಚಲವಾಗಬೇಕೆಂದು ಆದಿಗದಾಧರನು ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತನು.

ನಿಶ್ಚಲಾರ್ಥಂ ಪಞ್ಚಧಾಸೀಚ್ಛಿಲಾಯಾಂ ಪ್ರಪಿತಾಪಹಃ। ಪಿತಾಮಹೋಽಥ ಫಲ್ಗ್ವೀಶಃ ಕೇದಾರಃ ಕನಕೇಶ್ವರಃ ।। ೪೪.

ಅದು ಅಚಲವಾಗಲೆಂದು ಪಿತೃಗಳ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು ಶಿಲೆಯಲ್ಲೇ ಐದು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು: ಪಿತಾಮಹ, ಫಲ್ಗ್ವೀಶ, ಕೆದಾರ ಮತ್ತು ಕನಕೇಶ್ವರ.

ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸ್ಥಿತಃ ಸ್ವಯಂ ತತ್ರ ಗಜರೂಪೀ ವಿನಾಯಕಃ। ಗಯಾದಿತ್ಯಶ್ಚೋತ್ತರಾರ್ಕೋ ದಕ್ಷಿಣಾರ್ಕಸ್ತ್ರಿಧಾ ರವಿಃ ।। ೪೪.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತನು; ಗಜರೂಪದ ವಿನಾಯಕ, ಗಯಾದಿತ್ಯ, ಉತ್ತರಾರ್ಕ, ದಕ್ಷಿಣಾರ್ಕ ಮತ್ತು ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ರವಿಯೂ ಇದ್ದನು.

ಲಕ್ಷ್ಮೀಃ ಸೀತಾಭಿಧಾನೇನ ಗೌರೀ ಚ ಮಙ್ಗಲಾಹ್ವಯಾ। ಗಾಯತ್ರೀ ಚೈವ ಸಾವಿತ್ರೀ ತ್ರಿಸನ್ಧ್ಯಾ ಚ ಸರಸ್ವತೀ ।। ೪೪.

ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಸೀತಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ಗೌರಿಯನ್ನು ಮಂಗಳಾ ಎಂದು, ಹಾಗೆಯೇ ಗಾಯತ್ರಿ, ಸಾವಿತ್ರಿ, ತ್ರಿಸಂಧ್ಯಾ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತಿಯೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದರು.

ಇನ್ದ್ರೋ ಬೃಹಸ್ಪತಿಃ ಪೂಷಾ ವಸವೋಽಷ್ಟೌ ಮಹಾಬಲಾಃ। ವಿಶ್ವೇದೇವಾಶ್ಚಾಶ್ವಿನೇಯೌ ಮಾರುತೋ ವಿಶ್ವನಾಯಕಃ। ಸಯಕ್ಷೋರಗಗನ್ಧರ್ವ್ವಾಸ್ತಸ್ಥುರ್ದೇವಾಃ ಸ್ವಶಾಕ್ತಿಭಿಃ ।। ೪೪.

ಇಂದ್ರ, ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ಪೂಷಾ, ಎಂಟು ಬಲಶಾಲಿ ವಸುಗಳು, ವಿಶ್ವದೇವತೆಗಳು, ಅಶ್ವಿನೀದೇವತೆಗಳು, ಮಾರುತ, ವಿಶ್ವನಾಯಕ, ಯಕ್ಷರು, ನಾಗರು, ಗಂಧರ್ವರು—ಇವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದರು.

ಆದ್ಯಯಾ ಗದಯಾ ಚಾಸೌ ಯಸ್ಮಾದ್ದೈತ್ಯಃ ಸ್ಥಿರೀಕೃತಃ। ಸ್ಥಿತ ಇತ್ಯೇವ ಹರಿಣಾ ತಸ್ಮಾದಾದಿಗದಾಧರಃ ।। ೪೪.

ಆ ಆದಿಗದೆಯಿಂದ ದೈತ್ಯನು ಅಚಲನಾದನು. ಹರಿ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಆದಿಗದಾಧರನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

ಊಚೇ ಗಯಾಸುರೋ ದೇವಾನ್ಕಿಮರ್ಥಂ ವಞ್ಚಿತೋ ಹ್ಯಹಮ್। ಯಜ್ಞಾರ್ಥಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ದತ್ತಂ ಶರೀರಮಮಲಂ ಮಯಾ। ವಿಷ್ಣೋರ್ವಚನಮಾತ್ರೇಣ ಕಿಂ ನ ಸ್ಯಾಂ ನಿಶ್ಚಲೋ ಹ್ಯಹಮ್ ।। ೪೪.

ಗಯಾಸುರನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಏಕೆ ಮೋಸಹೋಗಿದೆನು? ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ಶುದ್ಧ ದೇಹವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆನು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾತಿನಿಂದ ನಾನು ಅಚಲನಾಗಬಾರದೆಂದು ಏಕೆ?'

ಯತ್ಸುರೈಃ ಪೀಡಿತೋಽತ್ಯರ್ಥಂ ಗದಯಾ ಹರಿಣಾ ತಥಾ। ಪೀಡಿತೋ ಯದ್ಯಹಂ ದೇವಾಃ ಪ್ರಸನ್ನಾಃ ಸನ್ತು ಸರ್ವದಾ ।। ೪೪.

ನಾನು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಹರಿಯ ಗದೆಯಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ಪೀಡಿತನಾದಿದ್ದರೆ, ದೇವತೆಗಳೇ, ನೀವು ಸದಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.'

ಗದಾಧರಾದಯಸ್ತುಷ್ಟಾಃ ಪ್ರೋಚುಃ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಗಯಾಸುರಮ್। ವರಂ ಬ್ರೂಹಿ ಪ್ರಸನ್ನಾಃ ಸ್ಮೋ ದೇವಾನೂಚೇ ಗಯಾಸುರಃ ।। ೪೪.

ಗದಾಧರ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಗಯಾಸುರನ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬೇಕೆಂದರೂ ಕೇಳು; ನಾವು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.' ಆಗ ಗಯಾಸುರನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.