ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಶಿಖಿಪಾರಾವತಶುಕಪಿಕಕೋಲಾಹಲಾಕುಲೇ। ನಿರೋಧಾರ್ಥಂ ಗವಾಮೇವ ಧಾವಮಾನಮಿತಸ್ತತಃ ।। ೪೨.

ನವಿಲು, ಪಾರಿವಾಳ, ಗಿಳಿ, ಕೋಗಿಲೆ ಇವುಗಳ ಕೂಗುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಹಸುಗಳನ್ನು ಕಾಯಲು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ರಾಧಾವಿಲಾಸರಸಿಕಂ ಕೃಷ್ಣಾಖ್ಯಂ ಪುರುಷಂ ಪರಮ್। ಶ್ರುತವಾನಸ್ಮಿ ವೇದೇಭ್ಯೋ ಯತಸ್ತದ್ಗೋಚರೋಽಭವತ್ ।। ೪೨.

ರಾಧೆಯ ಲೀಲಾಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ, ಕೃಷ್ಣ ಎಂಬ ಪರಮ ಪುರುಷನನ್ನು ವೇದಗಳಿಂದ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಅವನು ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಗ್ರಹ್ಯನಾದನು.

ಏವಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ಚಿನ್ಮಾತ್ರೇ ನಿರ್ಗುಣೇ ಭೇದವರ್ಜಿತೇ। ಗೋಲೋಕಸಂಜ್ಞಿಕೇ ಕೃಷ್ಣೋ ದೀವ್ಯತೀತಿ ಶ್ರುತಂ ಮಯಾ ।। ೪೨.

ಈ ರೀತಿ, ಗುಣರಹಿತ, ವಿಭೇದವಿಲ್ಲದ, ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯರೂಪವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ, ಗೋಲೋಕವೆಂಬ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.

ನಾತಃ ಪರತರಂ ಕಿಞ್ಚಿನ್ನಿಗಮಾಗಮಯೋರಪಿ। ತಥಾಪಿ ನಿಗಮೋ ವಕ್ತಿ ಹ್ಯಕ್ಷರಾತ್ ಪರತಃ ಪರಃ ।। ೪೨.

ವೇದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಗಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ವೇದವು, ಅಕ್ಷರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನು ಇದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ಗೋಲೋಕವಾಸೀ ಭಗವಾನಕ್ಷರಾತ್ಪರ ಉಚ್ಯತೇ। ತಸ್ಮಾದಪಿ ಪರಃ ಕೋಽಸೌ ಗೀಯತೇ ಶ್ರುತಿಭಿಃ ಸದಾ ।। ೪೨.

ಗೋಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಭಗವಂತನು ಅಕ್ಷರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಉನ್ನತನು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲು ಯಾರು ಎಂದು ಶ್ರುತಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಡುತ್ತವೆ?

ಉದ್ದಿಷ್ಟೋ ವೇದ ವಚನೈರ್ವಿಶೇಷೋ ಜ್ಞಾಯತೇ ಕಥಮ್। ಶ್ರುತೇರ್ವಾರ್ಥೋಽನ್ಯಥಾ ಬೋಧ್ಯಃ ಪರತಸ್ತ್ವಕ್ಷರಾದಿತಿ ।। ೪೨.

ವೇದದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸೂಚಿಸಲಾದ ಭೇದವನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು? ಶ್ರುತಿಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು: ಅಕ್ಷರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಉನ್ನತನು ಒಬ್ಬನು ಇದ್ದಾನೆ.

ಶ್ರುತ್ಯರ್ಥೇ ಸಂಶಯಾಪನ್ನೋ ವ್ಯಾಸಃ ಸತ್ಯವತೀಸುತಃ। ವಿಚಾರಯಾಮಾಸ ಚಿರಂ ನ ಪ್ರಪೇದೇ ಯಥಾತಥಮ್ ।। ೪೨.

ಶ್ರುತಿಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಸತ್ಯವತಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ವ್ಯಾಸನು, ದೀರ್ಘಕಾಲ ಚಿಂತಿಸಿ, ನಿಜವಾದ ತತ್ವವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ಸೂತ ಉವಾಚ।। ವಿಚಾರಯನ್ನಪಿ ಮುನಿರ್ನಾಪ ವೇದಾರ್ಥನಿಶ್ಚಯಮ್। ವೇದೋ ನಾರಾಯಣಃ ಸಾಕ್ಷಾದ್ಯತ್ರ ಮುಹ್ಯನ್ತಿ ಸೂರಯಃ ।। ೪೨.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಮುನಿಯು ಎಷ್ಟೇ ಯೋಚಿಸಿದರೂ ವೇದಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಖಚಿತತೆ ತಲುಪಲಿಲ್ಲ. ವೇದವೇ ನಾರಾಯಣನು, ಅದರಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೂಡ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ.

ತಥಾಪಿ ಮಹತೀಮಾರ್ತ್ತಿಂ ಸತಾಂ ಹೃದಯತಾಪಿನೀಮ್। ಪುನರ್ವಿಚಾರಯಾಮಾಸ ಕಂ ವ್ರಜಾಮಿ ಕರೋಮಿ ಕಿಮ್ ।। ೪೨.

ಆದರೂ, ಮಹತ್ತರವಾದ ದುಃಖದಿಂದ, ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ಹೃದಯವನ್ನೂ ನೋಯಿಸಿದ ಆ ವ್ಯಾಸನು ಮತ್ತೆ ಯೋಚಿಸಿದನು: ನಾನು ಯಾರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?

ಪಶ್ಯಾಮಿ ನ ಜಗತ್ಯಸ್ಮಿನ್ಸರ್ವಜ್ಞಂ ಸರ್ವದರ್ಶನಮ್। ಅಜ್ಞಾತ್ವಾಽನ್ಯತಮಂ ಲೋಕೇ ಸನ್ದೇಹವಿನಿವರ್ತ್ತಕಮ್ ।। ೪೨.

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುವ, ಸಂಶಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡಬಲ್ಲ ಯಾರನ್ನೂ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ; ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಈ ಶಕ್ತಿಯು ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ.

ಮೇರೋಃ ಕುಹರಿಣೀಂ ಗತ್ವಾ ಚಚಾರ ಪರಮಂ ತಪಃ। ಯತ್ರ ಕಾರ್ತ್ತಸ್ವರಕ್ಫೂರ್ಜಜ್ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾಜಾಲೈರ್ನಿರನ್ತರಮ್ ।। ೪೨.

ಮೇರುಪರ್ವತದ ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸನು ಪರಮ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ತಾಳೆಮರಗಳು ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಸದಾ ಪ್ರಬಾಧತೇ ವಿಷ್ವಕ್ತಮಃಸ್ತೋಮಂ ದೃಶನ್ತುದಮ್। ಚಕಾಸ್ತೇ ಯತ್ರ ಪರಮಂ ಕಾನ್ತಾರಮತಿಸುನ್ದರಮ್ ।। ೪೨.

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬೆಳಕು ಅಂಧಕಾರದ ಗುಂಪನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಕಾನನವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ನಾನಾದ್ರುಮಲತ ---ತ್ಪಕ್ಷಿನಿನಾದಿತಮ್। ಕ್ಷುತ್ಪಿಪಾಸಾಭಯಕ್ರೋಧತಾಪಗ್ಲಾನಿವಿವರ್ಜಿತಮ್ ।। ೪೨.

ಅನೇಕ ಮರಗಳು, ಲತೆಗಳು, ವಿವಿಧ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಗುಗಳಿಂದ ನಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕಾನನದಲ್ಲಿ, ಹಸಿವು, ದಾಹ, ಭಯ, ಕೋಪ, ದೌರ್ಬಲ್ಯ, ಆಯಾಸ ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲ.

ಜಲಾಶಯೈರ್ಬಹುವಿಧೈಃ ಪದ್ಮಿನೀಖಣ್ಡಮಣ್ಡಿತೈಃ । ಜಾತರೂಪಶಿಲಾನದ್ಧತಟಸಞ್ಚಾರಪಾಕ್ಷ ।। ೪೨.

ಅನೇಕ ವಿಧವಾದ ಸರೋವರಗಳಿಂದ, ಕಮಲಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಚಿನ್ನದ ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಅಂಚು ಸಜ್ಜುಗೊಂಡಿರುವ ಆ ತೀರವು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ.

ಯುಕ್ತಮಮ್ಭೋಜ ಪವನೈಃ ಸೇವ್ಯಮಾನಂ ಸಮನ್ತತಃ। ಶಿವೈರಧ್ಯಾಸಿತಮ್ಭಾವೈರ್ಹಿಂಸ್ರೈಃ ಸತ್ತ್ವೈಃ ಸಮುಜ್ಝಿತಮ್ ।। ೪೨.

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಮಲಗಳ ಗಾಳಿ ಹರಡಿರುವ, ಸರ್ವತಃ ಶುಭಪ್ರಭಾವಿಗಳಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುವ, ಹಿಂಸೆಗೊಳಗಾಗದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳವಾಗಿದೆ.

ನಿರ್ಜನಂ ದಿವ್ಯಲತಿಕಾಪ್ರಿಯಖಣ್ಡವರಾಜಿತಮ್। ಶೂಕೈಃ ಪಾರಾವತೈ ರ್ಹೃದ್ಯೈರುನ್ಮದನ್ಮತ್ತಕೋಕಿಲಮ್ ।। ೪೨.

ಒಂಟಿಯಾದ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯವಾದ ಲತಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಸುಂದರವಾದ ಕೇಕೆಗಳನ್ನು ಕೂಗುವ ಕಪೋಟಗಳು ಮತ್ತು ಪಾರಿವಾಳಗಳು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲದೆ, ಕುಕ್ಕುಗಳು ಮದಮತ್ತಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿವೆ.

ಉತ್ಪತತ್ಪದ್ಮರಜಸಾಂ ಪಟಲಾಮೋದದಿಙ್‌ಮುಖಮ್। ತತ್ರಾಪಿ ಕಾಞ್ಚಿನೀ ದಿವ್ಯಾ ಗುಹಾ ಪರಮಶೋಭನಾ ।। ೪೨.

ಅಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಕಮಲದ ರೇಣುಗಳಿಂದ ಗಾಳಿ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಗುಹೆಯಿತ್ತು.

ತಾಂ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಜಿತಾ ಹಾರೋ ಜಿತಚಿತ್ತೋ ಜಿತಾಸನಃ। ಸಸ್ಮಾರ ವೇದಾಂಶ್ಚತುರಸ್ತದೇಕಾಗ್ರಮನಾ ಮುನಿಃ ।। ೪೨.

ಆ ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಋಷಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮತ್ತು ಆಸನವನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು, ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು.

ತ್ರಯೀ ಜಗಾಮ ಶರದಾಂ ಶತಸ್ಯ ಸ್ಮರತೋಽಸ್ಯ ಹಿ । ಪ್ರಾದುರಾಸಂಸ್ತತೋ ವೇದಾಶ್ಚತ್ವಾರಶ್ಚಾರುದರ್ಶನಾಃ ।। ೪೨.

ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನೂರು ಶರದೃತುಗಳು ಕಳೆಯಿತು. ನಂತರ ಆ ಸುಂದರ ರೂಪದ ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳು ಅವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದವು.

ಸ್ಫುರತ್ಪದ್ಮಪಲಾಶಾಕ್ಷಾ ಜಟಾಮುಕುಟಧಾರಿಣಃ। ಕುಶಮುಷ್ಟಿಕರಾಮ್ಭೋಜಾ ಮೃಗತ್ವಙ್ಮಣ್ಡಿತಾಂಸಕಾಃ ।। ೪೨.

ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಮಲದ ಹೂವಿನ ಹಾಳೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಜಟಾಮುಕುಟವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕುಶವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಮೃಗಚರ್ಮವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಸ್ವರೈಃ ಷೋಡಶಭಿಃ ಕ್ಲೃಪ್ತ ವದನಾಃ ಪ್ರಣವಾನ್ತರಾಃ। ಕಚವರ್ಗೋದ್ಭವೈರ್ವರ್ಣೈಃ ಪಞ್ಚಾವಯವಪಾಣಯಃ ।। ೪೨.

ಅವರ ಮುಖಗಳು ಹದಿನಾರು ಸ್ವರಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದವು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಣವವೂ ಸೇರಿತ್ತು. ಅವರ ಕೈಗಳು ಐದು ಭಾಗಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಕಂಠ್ಯ ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವವಾಗಿದ್ದವು.

ಪವರ್ಗದಕ್ಷಚರಣಾ ವಾಮಪಾದಾಸ್ತವರ್ಗತಃ। ಆತರನ್ತ್ಯನ್ತವರ್ಣಾಶ್ಚ ಯೇಷಾಂ ಕುಕ್ಷಿದ್ವಯಾತ್ಮಕೌ ।। ೪೨.

ಅವರ ಬಲ ಕಾಲುಗಳು ಓಷ್ಠ್ಯ ವರ್ಣಗಳಿಂದ, ಎಡ ಕಾಲುಗಳು ದಂತ್ಯ ವರ್ಣಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಅವರ ದೇಹ ಅಂತ್ಯವರ್ಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಎರಡು ಪಕ್ಕಗಳು ಹೊಟ್ಟೆಯಾಗಿ ಇದ್ದವು.

ನಾಭಿನಿದ್ರಾಃ ಕಾನ್ತಪೃಷ್ಠಾ ಮೋದರಾ ಯರಲವೋತ್ಕಚಾಃ। ಅಗ್ನಿದಕ್ಷಾಂಶರುಚಿರಾ ಧರಾಗ್ರೀವಾ ಭೃತಾಸಕಾಃ ।। ೪೨.

ಅವರ ನಾಭಿ ಅನುನಾಸಿಕ ವರ್ಣಗಳಾಗಿ, ಬೆನ್ನು ತಾಳವರ್ಗದಿಂದ, ಹೊಟ್ಟೆ ಯರಲವ ವರ್ಣಗಳಿಂದ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರ ವರ್ಣಗಳ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ, ಭುಜಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದವು.

ಅನ್ತಸ್ಥಸನ್ಧಿಸಂಸ್ಥಾನಾ ವೈಖರೀವಾಗ್ವಿಜೃಮ್ಭಿತಾಃ। ಅಪಶ್ಯನ್ಮಥುರಾಮೇಷಾಂ ಹೃದಯಾಮ್ಭೋಜಕಲ್ಪಿತಾಮ್ ।। ೪೨.

ಅವರ ಒಳಗಿನ ಸಂಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಜೋಡಣೆಗಳಿಂದ ವಾಗ್ಬಲವು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಮಥುರೆಯನ್ನು ಕಂಡರು.

ಹರೇರ್ಭಗವತಃ ಸಾಕ್ಷಾದಾವಿರ್ಭಾವಸ್ಥಲೀ ಹಿ ಸಾ। ಕಾಶೀಮಪಶ್ಯದ್ಭ್ರೂಮಧ್ಯೇ ಮಾಯಾಮಾಧಾರಸಂಸ್ಥಿತಾಮ್ ।। ೪೨.

ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹರಿಯ ಹೆಸರಿನ ಭಗವಂತನ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಳ. ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾಯೆಯ ಆಧಾರವಾಗಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವ ಕಾಶಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ಲಿಙ್ಗದೇಶೇ ತತಃ ಕಾಞ್ಚೀಮವನ್ತೀಂ ನಾಭಿಮಣ್ಡಲೇ । ಕಣ್ಠಸ್ಥಾಂ ದ್ವಾರಕಾಮೇಷಾಂ ಪ್ರಯಾಗಂ ಪ್ರಾಣಗಂ ತಥಾ ।। ೪೨.

ನಂತರ ಲಿಂಗದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಾಂಚಿಯನ್ನು, ನಾಭಿಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಅವಂತಿಯನ್ನು, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಗವನ್ನು ಕಂಡರು.

ಸವ್ಯಾಪಸವ್ಯಯೋಸ್ತೇಷಾಂ ಗಡ್ಗಾಽಪಿ ಯಮುನಾ ನದೀ । ಮಧ್ಯೇ ಸರಸ್ವತೀ ಸಾಕ್ಷಾದ್ಗಯಾಕ್ಷೇತ್ರಂ ತಥಾನನೇ ।। ೪೨.

ಅವರ ಬಲ ಮತ್ತು ಎಡ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯೂ ಯಮುನೆಯೂ ಇದ್ದವು. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿ ತಾನೇ ಇದ್ದಳು ಮತ್ತು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಯಾಕ್ಷೇತ್ರವೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ಹನುಗ್ರೀವಾಮಧ್ಯಗತಂ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮುತ್ತಮಮ್। ಬದರ್ಯ್ಯಾಶ್ರಮಮೇತೇಷಾಂ ಬ್ರಹ್ಮರನ್ಧ್ರೇ ದದರ್ಶ ಹ ।। ೪೨.

ಹಣುವಿನ ಮತ್ತು ಕಂಠದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾಸ ಕ್ಷೇತ್ರವು, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬದರಿ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಅವರು ಕಂಡರು.

ಪೌಣ್ಡ್ರವರ್ಧನನೇಪಾಲಪೀಠಂ ನಯನಯೋರ್ಯುಗೇ। ಪೀಠಂ ಪೂರ್ಣಗಿರಿಂನಾಮ ಲಲಾಟೇ ಸಮದೃಶ್ಯತ ।। ೪೨.

ಕಣ್ಣುಗಳ ಜೋಡಿಯಲ್ಲಿ ಪೌಂಡ್ರವರ್ಧನ ಮತ್ತು ನೇಪಾಳ ಪೀಠಗಳು, ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಗಿರಿ ಪೀಠವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.