ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಕಲ್ಪದಾಹಪ್ರದೀಪ್ತೇಷು ತದಾ ಕಾಲೇಷು ತೇಷು ವೈ। ಭೂರಾ ದಿಷು ಮಹಾನ್ತೇಷು ಭೃಶಂ ವ್ಯಾಪ್ತೇಷ್ವಥಾಗ್ನಿನಾ ।। ೩೯.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಅಗ್ನಿಗಳು ಜ್ವಲಿಸುವಾಗ, ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ, ವಿಶಾಲ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಶಿಖಾ ಸಂವರ್ತ್ತಕಾ ಜ್ಞೇಯಾ ಪ್ರಾಪ್ನುವನ್ತಿ ಸದಾ ಜನಾಃ। ಯಾಮಾದಯೋ ಗಣಾಃ ಸರ್ವೇ ಮಹರ್ಲೋಕನಿವಾಸಿನಃ ।। ೩೯.

ಸಂವರ್ತಕ ಎಂಬ ಜ್ವಾಲೆಗಳು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಯಮರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಮಹರ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಗುಂಪುಗಳು ಅವುಗಳನ್ನೂ ತಲುಪುತ್ತವೆ.

ಮಹರ್ಲೋಕೇಷು ದೀಪ್ತೇಷು ಜನಮೇವಾಶ್ರಯನ್ತಿ ತೇ। ಸರ್ವೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮಶರೀರಾಸ್ತೇ ತತ್ರಸ್ಥಾಸ್ತು ಭವನ್ತಿ ತೇ ।। ೩೯.

ಮಹರ್ಲೋಕಗಳು ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ, ಆ ಜೀವಿಗಳು ಜನಲೋಕವನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತವೆ; ಎಲ್ಲ ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ.

ತೇಷಾಂ ತೇ ತುಲ್ಯಸಾಮರ್ಥ್ಯಾಸ್ತುಲ್ಯಮೂರ್ತ್ತಿಧರಾಸ್ತಥಾ । ಜನ ಲೋಕೇ ವಿವರ್ತ್ತನ್ತೇ ಯಾವತ್ಸಂಪ್ಲವತೇ ಜಗತ್ ।। ೩೯.

ಅವರು ಸಮಾನ ಶಕ್ತಿಯೂ, ಸಮಾನ ರೂಪಗಳೂ ಹೊಂದಿ, ವಿಶ್ವವು ಲಯವಾಗಿರುವವರೆಗೆ ಜನಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ವ್ಯುಷ್ಟಾಯಾನ್ತು ರಜನ್ಯಾಂ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಣೋಽವ್ಯಕ್ತಯೋನಿನಃ। ಅಹರಾದೌ ಪ್ರಸೂಯನ್ತೇ ಪೂರ್ವವತ್ಕ್ರಮಶಾಸ್ತ್ವಿಹ ।। ೩೯.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಅವ್ಯಕ್ತ ಮೂಲದ ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಹಗಲು ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ವಾಯಮ್ಭುವಾದಯಃ ಸರ್ವೇ ಮರೀಚ್ಯನ್ತಾಸ್ತು ಸಾಧಕಾಃ। ದೇವಾಸ್ತೇ ವೈ ಪುನಸ್ತೇಷಾಂ ಜಾಯನ್ತೇ ನಿಧನೇಷ್ವಿಹ ।। ೩೯.

ಸ್ವಾಯಂಭುವರಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಮರೀಚಿವರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಾಧಕರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು, ಪ್ರಳಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವರೊಳಗೆ ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.

ಯಾಮಾದಯಃ ಕ್ರಮೇಣೈವ ಕನಿಷ್ಠಾದ್ಯಾಃ ಪ್ರಜಾಪತೇಃ। ಪೂರ್ವಂ ಪೂರ್ವಂ ಪ್ರಸೂಯನ್ತೇ ಪಶ್ಚಿಮೇ ಪಶ್ಚಚಿಮಾಸ್ತಥಾ। ದೇವಾನ್ವಯೇ ದೇವತಾ ಹಿ ಸಪ್ತ ಸಮ್ಭೂತಯಃ ಸ್ಮೃತಾಃ। ವ್ಯತೀತಾಃ ಕಲ್ಯಜಾಸ್ತೇಷಾಂ ತಿಸ್ರಃ ಶಿಷ್ಟಾಸ್ತಥಾ ಪರೇ ।। ೩೯.

ಯಮರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಕನಿಷ್ಠ ಗುಂಪುಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮೊದಲು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ನಂತರದವರು ನಂತರ ಬರುತ್ತಾರೆ; ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಏಳು ದೈವಿಕ ಪೀಳಿಗೆಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರು ಕಳೆದಿದ್ದಾರೆ, ಮೂವರು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ.

ಆವರ್ತ್ತಮಾನಾ ದೇವಾಸ್ತೇ ಕ್ರಮೇಣೈತೇ ನ ಸರ್ವ್ವಶಃ। ಗತ್ವಾ ಜವನ್ತವೀಭಾವನ್ದಶಕೃತ್ವಃ ಪುನಃ ಪುನಃ ।। ೩೯.

ಈ ದೇವತೆಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಚಕ್ರವಾಡುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಜವಂತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಪಡೆದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ತತಸ್ತೇ ವೈ ಗಣಾಃ ಸರ್ವ್ವೇ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭಾವೇಷ್ವನಿತ್ಯತಾಮ್। ಭಾವಿನೋಽರ್ಥಸ್ಯ ಚ ಬಲಾತ್ ಪುಣ್ಯಾಖ್ಯಾತಿಬಲೇನ ಚ ।। ೩೯.

ನಂತರ, ಎಲ್ಲ ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಪುಣ್ಯ ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಭವಿಷ್ಯದ ಫಲದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ,

ನಿವೃತ್ತವೃತ್ತಯಃ ಸರ್ವೇ ಸ್ವಸ್ಥಾಃ ಸುಮನಸಸ್ತಥಾ। ವೈರಾಜೇ ತೂಪಪದ್ಯನ್ತೇ ಲೋಕಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ತಜ್ಜನಮ್ ।। ೩೯.

ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನಿಯಮಿತ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಸುಖಭಾವದಿಂದ, ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ವೈರಾಜ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.

ತತೋಽನ್ಯೇನೈವ ಕಾಲೇನ ನಿತ್ಯಯುಕ್ತಾಸ್ತಪಸ್ವಿನಃ। ಕಥನಾಚ್ಚೈವ ಧರ್ಮಸ್ಯ ತೇಷಾಂ ತೇ ಜಜ್ಞಿರೇಽನ್ವಯೇ ।। ೩೯.

ನಂತರ, ಬೇರೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸದಾ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ascetics ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಕಥನದಿಂದ, ಅವರ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.

ಈಹೋತ್ಪನ್ನಾಸ್ತತಸ್ತೇ ವೈ ಸ್ಥಾನಾ ಆಪೂರಯನ್ತ್ಯುತ। ದೇವತ್ವೇ ಚ ಋಷಿತ್ವೇ ಚ ಮನುಷ್ಯನ್ವೇ ಚ ಸರ್ವಶಃ ।। ೩೯.

ಅಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರು, ದೇವತೆ, ಋಷಿ, ಮಾನವನ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಆ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ದೇವಗಣಾಃ ಸರ್ವೇ ದಶಕೃತ್ವೋ ನಿವರ್ತ್ತ್ಯ ವೈ। ವೈರಾಜೇಷೂಪಪನ್ನಾಸ್ತೇ ದಶ ತಿಷ್ಠನ್ತ್ಯುಪಪ್ಲವಾನ್ ।। ೩೯.

ಹೀಗೆ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಮರಳಿ, ವೈರಾಜ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಹತ್ತು ಪ್ರಳಯ ಚಕ್ರಗಳವರೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಪೂರ್ಣೇ ಪೂರ್ಣೇ ತತಃ ಕಲ್ಪೇ ಸ್ಥಿತ್ವಾ ವೈರಾಜಕೇ ಪುನಃ। ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕೇ ವಿವರ್ತ್ತಂತೇ ಪೂರ್ವ್ವಪೂರ್ವ್ವಕ್ರಮೇಣ ತು ।। ೩೯.

ಪ್ರತಿ ಕಲ್ಪ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ, ವೈರಾಜ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದು, ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಬ್ರಹ್ಮ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಕ್ರಮದಲ್ಲೇ ಚಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಏತಸ್ಮಿನ್ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕೇ ತು ಕಲ್ಪೇ ವೈರಾಜಕೇ ಗತೇ। ವೈರಾಜಂ ಪುನರಪ್ಯೇಕೇ ಕಲ್ಪಸ್ಥಾನಮಕಲ್ಪಯನ್ ।। ೩೯.

ಈ ಬ್ರಹ್ಮ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವೈರಾಜ ಕಲ್ಪವು ಕಳೆದಾಗ, ಕೆಲವರು ಮತ್ತೆ ವೈರಾಜವನ್ನು ಕಲ್ಪದ ಸ್ಥಾನವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ಪೂರ್ವ್ವಾನುಪೂರ್ವ್ಯೇಣ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಗತೇನ ವೈ। ಏವಂ ತೇಷು ವ್ಯತೀತೇಷು ತಪಸಾ ಪರಿಕಲ್ಪಿತೇ। ವೈರಾಜೇ ತೂಪಪದ್ಯನ್ತೇ ದಶಕೃತ್ವೋ ನಿವರ್ತ್ತತೇ ।। ೩೯.

ಹೀಗೆ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿದವರಿಗೂ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಇತರರಿಗೂ, ಅವರು ಹತ್ತು ಬಾರಿ ವೈರಾಜ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಮರಳುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ದೇವಯುಗಾನೀಹ ವ್ಯತೀತಾನಿ ಸಹಸ್ರಶಃ। ನಿಧನಂ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕೇ ತು ಗತಾನಾಮೃಷಿಭಿಃ ಸಹ ।। ೩೯.

ಹೀಗೆ, ಇಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ದೈವಯುಗಗಳು ಕಳೆದಿವೆ, ಬ್ರಹ್ಮ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಳಯವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ।. ನ ಶಕ್ಯಮಾನುಪೂರ್ವೇಣ ತೇಷಾಂ ವಕ್ತುಂ ಪ್ರವಿಸ್ತರಮ್। ಅನಾದಿತ್ವಾಚ್ಚ ಕಾಲಸ್ಯ ಹ್ಯಸಂ ಖ್ಯಾನಾಚ್ಚ ಸರ್ವಶಃ। ಏವಮೇವ ನ ಸನ್ದೇಹೋ ಯಥಾವತ್ಕಥಿತಂ ಮಯಾ ।। ೩೯.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆರಂಭವೇ ಇಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗದೆ ಇರುವುದರಿಂದ, ಅವರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹಾಗೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ತದುಪಶ್ರುತ್ಯ ವಾಕ್ಯಾರ್ಥಮೃಷಯಃ ಸಂಶಯಾನ್ವಿತಾಃ। ಸೂತಮಾಹುಃ ಪುರಾಣಜ್ಞಂ ವ್ಯಾಸಶಿಷ್ಯಂ ಮಹಾ ಮತಿಮ್ ।। ೩೯.

ಆ ಮಾತುಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಋಷಿಗಳು ಸಂಶಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ತಿಳಿದ, ವ್ಯಾಸನ ಶಿಷ್ಯನಾದ ಮಹಾಮತಿಯಾದ ಸೂತನನ್ನು ಕೇಳಿದರು.

ಋಷಯ ಊಚುಃ।। ವೈರಾಜಾಸ್ತೇ ಯದಾಹಾರಾ ಯತ್ಸತ್ತ್ವಾಶ್ಚ ಯದಾಶ್ರಯಾಃ। ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ಚೈವ ಯತ್ಕಾಲಂ ತನ್ನೋ ಬ್ರೂಹಿ ಯಥಾತಥಮ್ ।। ೩೯.

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ವೈರಾಜರು ಯಾವ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಸ್ವಭಾವವೇನು, ಅವರು ಎಲ್ಲಿರುವರು, ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಿ.

ತದುಕ್ತಮೃಷಿಭಿರ್ವಾಕ್ಯಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಲೋಕಾರ್ಥತತ್ತ್ವವಿತ್। ಸೂತಃ ಪೌರಾಣಿಕೋ ವಾಕ್ಯಂ ವಿನಯೇನೇದಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೯.

ಋಷಿಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಪುರಾಣಪಾಂಡಿತನಾದ ಸೂತನು, ಲೋಕದ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದವನಾಗಿ, ವಿನಯದಿಂದ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ತತಃ ಪ್ರಾಪ್ಯನ್ತ ತೇ ಸರ್ವ್ವೇ ಶುದ್ಧಿಶುದ್ಧತಮಾಶ್ಚ ಯೇ। ಆಭೂತ ಸಂಪ್ಲವಾಸ್ತತ್ರ ದಶ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ತೇಜನಾಃ ।। ೩೯.

ಆಮೇಲೆ, ಅತ್ಯಂತ ಶುದ್ಧರಾದ ಎಲ್ಲರೂ, ಭೂತಗಳ ಲಯವಾದ ನಂತರ, ಅಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಜನರು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ವೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮಶರೀರಾಸ್ತೇ ವಿದ್ವಾಂಸೋ ಘನಮೂರ್ತ್ತಯಃ। ಸ್ಥಿತಲೋಕಾಸ್ಥಿತತ್ವಾಚ್ಚ ತೇಷಾಂ ಭೂತಂ ನ ವಿದ್ಯತೇ ।। ೩೯.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹಿಗಳಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿ, ಘನವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಲೋಕಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅವರಿಗೆ ಭೌತಿಕ ದೇಹವಿಲ್ಲ.

ಊಚುಃ ಸನತ್ಕುಮಾರಾದ್ಯಾಃ ಸಿದ್ಧಾಸ್ತೇ ಥೋಗಧರ್ಮಿಣಃ। ಖ್ಯಾತಿಂ ನೈಮಿತ್ತಿಕೀಂ ತೇಷಾಂ ಪರ್ಯ್ಯಾಯೇ ಸಮುಪಸ್ಥಿತೇ ।। ೩೯.

ಸನತ್ಕುಮಾರರು ಮತ್ತು ಇತರ ಸಿದ್ಧರು, ಯೋಗದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು, ತಮ್ಮ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ಥಾನತ್ಯಾಗೇ ಮನಶ್ಚಾಪಿ ಯುಗಪತ್ಸಂಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ। ಊಚುಃ ಸರ್ವ್ವೇ ತದಾನ್ಯೋಽನ್ಯಂ ವೈರಾಜಾಞ್ಛುದ್ಧಬುದ್ಧಯಃ ।। ೩೯.

ಅವರು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಚಲನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಗ ಶುದ್ಧಬುದ್ಧಿಯ ವೈರಾಜರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಏವಮೇವ ಮಹಾಭಾಗಾಃ ಪ್ರಣವಂ ಸಮ್ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಹ। ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕೇ ಪ್ರವರ್ತ್ತಾನಸ್ತನ್ನಃ ಶ್ರೇಯೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೩೯.

ಹೀಗೆಯೇ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ, ಅವರು ಪ್ರಣವದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಅದು ನಮಗೆ ಪರಮಮಂಗಳವಾಗುತ್ತದೆ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತದಾ ಸರ್ವೇ ಬ್ರಹ್ಮಾನ್ತೇ ವ್ಯವಸಾಯಿನಃ। ಯೋಜಯಿತ್ವಾ ತದಾ ಸರ್ವ್ವೇ ವರ್ತ್ತನ್ತೇ ಯೋಗಧರ್ಮ್ಮಿಣಃ ।। ೩೯.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ದಿನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಏಕಾಗ್ರರಾಗಿ, ಯೋಗದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ತತ್ರೈವ ಸಮ್ಪ್ರಲೀಯನ್ತೇ ಶಾನ್ತಾ ದೀಪಾರ್ಚಿಷೋ ಯಥಾ। ಬ್ರಹ್ಮಕಾಯಮವರ್ತ್ತನ್ತ ಪುನರಾವೃತ್ತಿದುರ್ಲ್ಲಭಮ್ ।।. ೩೯.

ಅಲ್ಲೇ ಅವರು ಶಾಂತವಾಗಿ, ದೀಪದ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುವುದು ಬಹಳ ದುಷ್ಟಕರ.

ಲೋಕಂ ತಂ ಸಮನುಪ್ರಾಪ್ಯ ಸರ್ವ್ವೇ ತೇ ಭಾವನಾಮಯಮ್। ಆನನ್ದಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಹ್ಯಮೃತತ್ವಾಯ ತೇ ಗತಾಃ ।। ೩೯.

ಆ ಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವನೆಮಯರಾಗಿದ್ದು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.