ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಭೂತಾಪವಾದಿನೋ ಹೃಷ್ಟಾ ಮಧ್ಯಸ್ಥಾ ಭೂತವಾದಿನಃ। ಭೂತಾನುವಾದಿನಃ ಸಕ್ತಾಸ್ತ್ರಯೋ ವೇದಾಃ ಪ್ರವಾದಿನಾಮ್ ।। ೩೮.

ಕೆಲವರು ಜೀವಿಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಮಧ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ ಜೀವಿಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಜೀವಿಗಳ ಕಥನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ—ಈ ಮೂರು ವಿಧದವರು ವೇದಗಳಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

ಅಗ್ನಿಧ್ರಃ ಕಾಶ್ಯಪಶ್ಚೈವ ಪೌಲಸ್ತ್ಯೋ ಮಾಗಧಶ್ಚ ಯಃ। ಭಾರ್ಗವೋ ಹ್ಯಗ್ನಿಬಾಹುಶ್ಚ ಶುಚಿರಾಙ್ಗಿರಸಸ್ತಥಾ। ಓಜಸ್ವೀ ಸುಬಲಶ್ಚೈವ ಭೌತ್ಯಸ್ಯೈತೇ ಮನೋಃ ಸುತಾಃ ।। ೩೮.

ಅಗ್ನಿಧ್ರ, ಕಾಶ್ಯಪ, ಪೌಲಸ್ತ್ಯ, ಮಾಘಧ, ಭಾರ್ಗವ, ಅಗ್ನಿಬಾಹು, ಶುಚಿ, ಆಂಗಿರಸ, ಓಜಸ್ವಿ ಮತ್ತು ಸುಬಲ—ಇವರು 모두 ಭೌತ್ಯನಾಮಕ ಮನುವಿನ ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಸವರ್ಣಾ ಮನವೋ ಹ್ಯೇತೇ ಚತ್ವಾರೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸುತಾಃ। ಏಕೋ ವೈವಸ್ವತಶ್ಚೈವ ಸಾವರ್ಣೋ ಮನುರುಚ್ಯತೇ ।। ೩೮.

ಈ ನಾಲ್ಕು ಸವರಣ ಮನುಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಕ್ಕಳು; ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನನ್ನು ವೈವಸ್ವತ ಎಂದು, ಅವನನ್ನು ಸಾವರ್ಣ ಮನು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ರೌಚ್ಯೋ ಭೌತ್ಯಶ್ಚ ಯೌ ತೌ ತು ಮನೋಃ ಪೌಲಹಭಾರ್ಗವೌ। ಭೌತ್ಯಸ್ಯೈವಾಧಿಪತ್ಯೇ ತು ಪೂರ್ಣಃ ಕಲ್ಪಸ್ತು ಪೂರ್ಯ್ಯತೇ ।। ೩೮.

ರೌಚ್ಯ ಮತ್ತು ಭೌತ್ಯ ಎಂಬ ಮನುವಿನ ಮಕ್ಕಳು ಪೌಲಹ ಮತ್ತು ಭಾರ್ಗವ ವಂಶದವರು; ಭೌತ್ಯನ ಆಡಳಿತ ಬಂದಾಗ, ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಲ್ಪದ ಚಕ್ರ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ।। ನಿಃಶೇಷೇಷು ಚ ಸರ್ವೇಷು ತದಾ ಮನ್ವನ್ತರೇಷ್ವಿಹ। ಅನ್ತೇಽನೇಕಯುಗೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಕ್ಷೀಣೇ ಸಂಹಾರ ಉಚ್ಯತೇ ।। ೩೮.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಮನ್ವಂತರಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಗಿದಾಗ, ಅನೇಕ ಯುಗಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವು ಕ್ಷೀಣವಾದಾಗ, ಅದನ್ನು ಲಯ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸಪ್ತೈತೇ ಭಾರ್ಗವಾ ದೇವಾ ಅನ್ತೇ ಮನ್ವನ್ತರೇ ತದಾ। ಭುಕ್ತ್ವಾ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮಧ್ಯಸ್ಥಾ ಯುಗಾಖ್ಯಾಂ ಹ್ಯೇಕಸಪ್ತತಿಮ್ ।। ೩೮.

ಈ ಏಳು ಭಾರ್ಗವ ದೇವತೆಗಳು ಮನ್ವಂತರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಎಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಯುಗಗಳ ಕಾಲ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಪಿತೃಭಿರ್ಮನುಭಿಶ್ಚೈವ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಸಪ್ತರ್ಷಿಭಿಸ್ತು ಯೇ। ಯಜ್ವಾನಶ್ಚೈವ ತೇಽಪ್ಯನ್ಯೇ ತದ್ಭಾಕ್ತಾಶ್ಚೈವ ತೈಃ ಸಹ ।। ೩೮.

ಪಿತೃಗಳು, ಮನುಗಳು, ಏಳು ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ಯಜ್ಞಕಾರರು ಹಾಗೂ ಅವರ ಭಕ್ತರು—ಇವರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಮಹರ್ಲೋಕಂ ಗಮಿಷ್ಯನ್ತಿ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮೀಶ್ವರಾಃ। ತತಸ್ತೇಷು ಗತೇಷೂರ್ದ್ಧ್ವಂ ಕ್ಷೀಣೇ ಮನ್ವನ್ತರೇ ತದಾ। ಅನಾಧಾರಮಿದಂ ಸರ್ವಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಂ ವೈ ಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೩೮.

ಆ ದೇವತೆಗಳು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮಹರ್ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋದ ನಂತರ ಮತ್ತು ಮನ್ವಂತರ ಮುಗಿದಾಗ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ತತಃ ಸ್ಥಾನಾನಿ ಶೂನ್ಯಾನಿ ಸ್ಥಾನಿನಾಂ ತಾನಿ ವೈ ದ್ವಿಜಾಃ। ಪ್ರಭ್ರಶ್ಯನ್ತಿ ವಿಮುಕ್ತಾನಿ ತಾರಾಋಕ್ಷಗ್ರಹೈಸ್ತಥಾ ।। ೩೮.

ಆಗ, ದ್ವಿಜರೇ, ನಿವಾಸಿಗಳ ಸ್ಥಳಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗುವ ಮೂಲಕ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಗ್ರಹಗಳು ಮತ್ತು ತಾರಾಗಳೊಡನೆ ಅವುಗಳು ಬಿದ್ದಿಹೋಗುತ್ತವೆ.

ತತಸ್ತೇಷು ವ್ಯತೀತೇಷು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಸ್ಯೇಶ್ವರೇಷ್ವಿಹ। ಸೇನ್ದ್ರಾಷ್ಟೇಷು ಮಹರ್ಲೋಕಂ ಯಸ್ಮಿಂಸ್ತೇ ಕಲ್ಪವಾಸಿನಃ ।। ೩೮.

ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ದೇವತೆಗಳು, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ, ಮಹರ್ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಕಲ್ಪದವರೆಗೆ ಇರುವವರು ಅಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಜಿತಾದ್ಯಾಶ್ಚ ಗಣಾ ಹ್ಯತ್ರ ಚಾಕ್ಷುಷಾನ್ತಾಶ್ಚತುರ್ದಶ। ಮನ್ವನ್ತರೇಷು ಸರ್ವ್ವೇಷು ದೇವಾಸ್ತೇ ವೈ ಮಹೌಜಸಃ ।। ೩೮.

ಜಿತಾ ಮುಂತಾದ ಗುಂಪುಗಳು, ಚಾಕ್ಷುಷ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಒಟ್ಟು ಹದಿನಾಲ್ಕು, ಈ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ತತಸ್ತೇಷು ಗತೇಷೂರ್ದ್ಧ್ವಂ ಸಾಯೋಜ್ಯಂ ಕಲ್ಪವಾಸಿನಾಮ್। ಸಮೇತ್ಯ ದೇವಾಸ್ತೇ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಸಂಕಲನೇ ತದಾ ।। ೩೮.

ಅವರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಕಲ್ಪವಾಸಿಗಳ ಒಂದುಗೂಡುವಿಕೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ಮಹರ್ಲೋಕಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಗಣಾಸ್ತೇ ವೈ ಚತುರ್ದ್ದಶ। ಸಶರೀರಾಶ್ಚ ಶ್ರೂಯನ್ತೇ ಜನಲೋಕಂ ಸಹಾನುಗಾಃ ।। ೩೮.

ಮಹರ್ಲೋಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಗುಂಪುಗಳು ದೇಹದೊಡನೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಡನೆ ಜನಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಏವಂ ದೇವೇಷ್ವತೀತೇಷು ಮಹರ್ಲೋಕಾಜ್ಜನಂ ಪ್ರತಿ। ಭೂತಾದಿಷ್ವವಶಿಷ್ಟೇಷು ಸ್ಥಾವರಾನ್ತೇಷು ಚಾಪ್ಯುತ ।। ೩೮.

ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಮಹರ್ಲೋಕದಿಂದ ಜನಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಮೂಲಭೂತಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಾವರ ಜೀವಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.

ಶೂನ್ಯೇಷು ಲೋಕಸ್ಥಾನೇಷು ಮಹಾನ್ತೇಷು ಭೂರಾದಿಷು। ದೇವೇಷು ಚ ಗತೇಷೂರ್ದ್ಧ್ವಂ ಸಾಯೋಜ್ಯಂ ಕಲ್ಪವಾಸಿನಾಮ್ ।। ೩೮.

ಭೂ ಮುಂತಾದ ಮಹಾಲೋಕಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗುವಾಗ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಕಲ್ಪವಾಸಿಗಳ ಒಂದುಗೂಡುವಿಕೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಸಂಹೃತ್ಯ ತಾಂಸ್ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ದೇವರ್ಷಿಪಿತೃದಾನವಾನ್। ಸಂಸ್ಥಾಪಯತಿ ವೈ ಸರ್ಗಂ ಮಹದೄಷ್ಟ್ಯಾ ಯುಗಕ್ಷಯೇ ।। ೩೮.

ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುವ ಮೂಲಕ, ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಹಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ.

ತತ್ರ ಯುಗಸಹಸ್ರಾನ್ತಮಹರ್ಯರ್ದ್ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ವಿದುಃ। ರಾತ್ರಿಂ ಯುಗಸಹಸ್ರಾನ್ತಾಮಹೋರಾತ್ರವಿದೋ ಜನಾಃ ।। ೩೮.

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಹಗಲು ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳಷ್ಟು ಎಂದು, ರಾತ್ರಿಯೂ ಸಹ ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳಷ್ಟು ಎಂದು ಬ್ರಹ್ಮನ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ತಿಳಿದವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ನೈಮಿತ್ತಿಕಃ ಪ್ರಾಕೃತಿಕೋ ಯಶ್ಚೈವಾತ್ಯನ್ತಿಕೋಽರ್ಥತಃ। ತ್ರಿವಿಧಃ ಸರ್ವ್ವಭೂತಾನಾಮಿತ್ಯೇಷ ಪ್ರತಿಸಞ್ಚರಃ ।। ೩೮.

ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಾಶವು ಮೂರು ವಿಧವಾಗಿದೆ: ಒಂದು ವೇಳೆ ವೇಳೆ ಸಂಭವಿಸುವುದು, ಮತ್ತೊಂದು ಮೂಲಭೂತ ಸ್ವರೂಪದದು, ಇನ್ನೊಂದು ಶಾಶ್ವತವಾದದು—ಇವುಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಬ್ರಾಹ್ಮೋ ನೈಮಿತ್ತಿಕಸ್ತಸ್ಯ ಕಲ್ಪದಾಹಃ ಪ್ರಸಂಯಮಃ। ಪ್ರತಿಸರ್ಗೇ ತು ಭೂತಾನಾಂ ಪ್ರಾಕೃತಃ ಕರಣಕ್ಷಯಃ ।। ೩೮.

ವೇಳೆ ವೇಳೆ ಸಂಭವಿಸುವ ನಾಶವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನ ನಾಶವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ದಹಿಸುವುದು. ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೂಲಭೂತಗಳು ನಾಶವಾಗುವುದು ಮೂಲಭೂತ ನಾಶ.

ಜ್ಞಾನಾಚ್ಚಾತ್ಯನ್ತಿಕಃ ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಕಾರಣಾನಾಮಸಮ್ಭವಃ । ತತಃ ಸಂಹೃತ್ಯ ತಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ದೇವಾಂಸ್ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಾಸಿನಃ ।। ೩೮.

ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ನಾಶವೇ ಶಾಶ್ವತ ನಾಶವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅಂದರೆ ಕಾರಣಗಳೇ ಇಲ್ಲದಾಗ. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದು, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲರನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಅಹರನ್ತೇ ಪ್ರಕುರುತೇ ಸರ್ಗಸ್ಯ ಪ್ರಲಯಂ ಪುನಃ। ಸುಷುಪ್ಸುರ್ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರಜಾಃ ಸಂಹರತೇ ತದಾ ।। ೩೮.

ಹಗಲಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಾಶವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕಾದಾಗ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ತತೋ ಯುಗಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ಸಂಪ್ರಾಪ್ತೇ ಚ ಯುಗಕ್ಷಯೇ। ತತ್ರಾತ್ಮಸ್ಥಾಃ ಪ್ರಜಾಃ ಕರ್ತ್ತುಂ ಪ್ರಪೇದೇ ಸ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ ।। ೩೮.

ನೂರಾರು ಯುಗಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಯುಗಾಂತ್ಯ ಬರುವಾಗ, ಆ ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾದವರು ತನ್ನೊಳಗೆ ನೆಲೆಸಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಾನೆ.

ತದಾ ಭವತ್ಯನಾವೃಷ್ಟಿಸ್ತದಾ ಸಾ ಶತ ವಾರ್ಷಿಕೀ। ತಥಾ ಯಾನ್ಯಲ್ಪಸಾರಾಣಿ ಸತ್ತ್ವಾನಿ ಪೃಥಿವೀತಲೇ ।। ೩೮.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬೀಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಆ ಬರ ಹೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಇರುತ್ತದೆ; ಆಗ ಭೂಮಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ದುರ್ಬಲ ಜೀವಿಗಳು—

ತಾನ್ಯೇವಾತ್ರ ಪ್ರಲೀಯನ್ತೇ ಭೂಮಿತ್ವಮುಪಯಾನ್ತಿ ಚ। ಸಪ್ತರಶ್ಮಿರಥೋ ಭೂತ್ವಾ ಹ್ಯುದತಿಷ್ಠದ್ವಿಭಾವಸುಃ ।। ೩೮.

—ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ಭಾಗವಾಗುತ್ತವೆ; ಆಗ ಜ್ವಲಂತ ಅಗ್ನಿ ಏಳು ಕಿರಣಗಳಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತದೆ.

ಅಸಹ್ಯರಶ್ಮಿರ್ಭಗವಾನ್ ಪಿಬನ್ನಮ್ಭೋ ಗಭಸ್ತಿಭಿಃ। ಹರಿತಾ ರಶ್ಮಯಸ್ತಸ್ಯ ದೀಪ್ಯಮಾನಾಸ್ತು ಸಪ್ತಭಿಃ ।। ೩೮.

ಅಸಹ್ಯವಾದ ಕಿರಣಗಳಿರುವ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಏಳು ಕಿರಣಗಳು ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ.

ಭೂಯ ಏವ ವಿವರ್ತನ್ತೇ ವ್ಯಾಪ್ನುವನ್ತೋ ವನಂ ಶನೈಃ। ಭೌಮಂ ಕಾಷ್ಠಂ ಧನಂ ತೇಜೋ ಭೃಶಮದ್ಭಿಸ್ತು ದೀಪ್ಯತೇ ।। ೩೮.

ಮತ್ತೆ ಆ ಕಿರಣಗಳು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹರಡುತ್ತಾ, ಹತ್ತಿರದ ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತವೆ; ಭೂಮಿಯ ಮರಗಳು ಆ ಜ್ವಲಂತ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಸುಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.

ತಸ್ಮಾದುದಕಂ ಸೂರ್ಯ್ಯಸ್ಯ ತಪತೋಽತಿ ಹಿ ಕಥ್ಯತೇ। ನಾವೃಷ್ಟ್ಯಾ ತಪತೇ ಸೂರ್ಯೋ ನಾವೃಷ್ಟ್ಯಾ ಪರಿವಿಷ್ಯತೇ ।। ೩೮.

ಆಗ ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ತಾಪದಿಂದ ನೀರನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಬರದಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ಉರಿಯುತ್ತಾನೆ, ಬರದಿಂದ ಅವನ ತಾಪ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

ನಾವೃಷ್ಟ್ಯಾ ಪರಿಚಿನ್ವನ್ತಿ ವಾರಿಣಾ ದೀಪ್ಯತೇ ರವಿಃ। ತಸ್ಮಾದಪಃ ಪಿಬನ್ ಯಾ ವೈ ದೀಪ್ಯತೇ ರವಿರಮ್ಬರೇ ।। ೩೮.

ಬರದಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು, ಅದರಿಂದ ಅವನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಉರಿಯುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗಾಗಿ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಆ ಸೂರ್ಯನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಯ ತೇ ರಶ್ಮಯಃ ಸಪ್ತ ಪಿಬನ್ತ್ಯಮ್ಭೋ ಮಹಾರ್ಣವಾತ್। ತೇನಾಹಾರೇಣ ಸನ್ದೀಪ್ತಃ ಸೂರ್ಯ್ಯಃ ಸಪ್ತ ಭವತ್ಯುತ ।। ೩೮.

ಅವನ ಏಳು ಕಿರಣಗಳು ಮಹಾಸಾಗರದಿಂದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತವೆ; ಆ ಆಹಾರದಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ಏಳು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ.