ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಕರೋತಿ ನಾಮ ಯದ್ವಾಚೋ ವಾಚಂ ಕ್ರೂರಮುದಾಹೃತಮ್। ದಕ್ಷಾಭಿಶಪ್ತಃ ಕುಪಿತಃ ಕಶ್ಯಪಸ್ತೇನ ಸೋಽಭವತ್ ।। ೪.

ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ ಕಾರಣ, ದಕ್ಷನು ಕೋಪದಿಂದ ಶಪಿಸಿದುದರಿಂದ ಕಶ್ಯಪನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದನು.

ತಸ್ಮಾಚ್ಚ ಕಶ್ಯಪೇನೋಕ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ। ತಸ್ಮಾದ್ದಕ್ಷಃ ಕಶ್ಯಪಾಯ ಕನ್ಯಾಸ್ತಾಃ ಪ್ರತ್ಯಪದ್ಯತ। ಸರ್ವಾಶ್ಚ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನ್ಯಃ ಸರ್ವಾಸ್ತಾ ಲೋಕಮಾತರಃ ।। ೪.

ಆಮೇಲೆ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ದಕ್ಷನು ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯರನ್ನು ಕಶ್ಯಪನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಆಕೆಯರು ಎಲ್ಲರೂ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದವರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ತಾಯಿಗಳಾದರು.

ಇತ್ಯೇತಮೃಷಿಸರ್ಗನ್ತು ಪುಣ್ಯಂ ಯೋ ವೇದ ವಾರುಣಮ್। ಆಯುಷ್ಮಾನ್ ಪುಣ್ಯವಾನ್ ಶುದ್ಧಃ ಸುಖಮಾಪ್ನೋತ್ಯನುತ್ತಮಮ್। ಧಾರಣಾತ್ ಶ್ರವಣಾಚ್ಚೈವ ಸರ್ವಪಾಪೈಃ ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ ।। ೪.

ಈ ಪುಣ್ಯಮಯವಾದ ಋಷಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರು ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಆಯುಷ್ಯವಂತರು, ಪುಣ್ಯವಂತರು, ಶುದ್ಧರಾದವರು ಆಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಅಥಾಬ್ರುವನ್ ಪುನಃ ಸರ್ವೇ ಮುನಯೋ ರೋಮಹರ್ಷಣಮ್। ವಿನಿವೃತ್ತೇ ಪ್ರಜಾಸರ್ಗೇ ಷಷ್ಠೇ ವೈ ಚಾಕ್ಷುಷಸ್ಯ ಹ । ನಿಸರ್ಗಃ ಸಮ್ಪ್ರವೃತ್ತೋಽಯಂ ಮನೋರ್ವೈವ ಸ್ವತಸ್ಯ ಹ ।। ೪.

ಆಗ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಪುನಃ ರೋಮಹರ್ಷಣನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು: ‘ಇಗೋ, ಆರನೆಯ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಯ ನಂತರ, ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನುವಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೈವಸ್ವತ ಮನುವಿನ ಸ್ವಯಂಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾದ ಸೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ.’

ಪ್ರಜಾಃ ಸೃಜೇತಿ ವ್ಯಾದಿಷ್ಟಃ ಸ್ವಯಂ ದಕ್ಷಃ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಾ। ಸಸರ್ಜ ದಕ್ಷೋ ಭೂತಾನಿ ಗತಿಮನ್ತಿ ಧ್ರುವಾಣಿ ಚ । ಉಪಸ್ಥಿತೇಽನ್ತರೇ ಹ್ಯಸ್ಮಿನ್ ಮನೋರ್ವೈವಸ್ವತಸ್ಯ ಹ ।। ೪.

ಸ್ವಯಂಭುವನ ಆದೇಶದಿಂದ ದಕ್ಷನು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು. ದಕ್ಷನು ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾದ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ವೈವಸ್ವತ ಮನುವಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ನಡೆಯಿತು.

ತತಃ ಪ್ರವೃತ್ತೋ ದಕ್ಷಸ್ತುಪ್ರಜಾಃ ಸ್ರಷ್ಟುಞ್ಚತುರ್ವಿಧಾಃ। ಜರಾಯುಜಾ ಅಣ್ಡಜಾಶ್ಚ ಉದ್ಭಿಜ್ಜಾಃ ಸ್ವೇದಜಾಸ್ತಥಾ ।। ೪.

ಆಮೇಲೆ ದಕ್ಷನು ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಗರ್ಭದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವವರು, ಮೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುವವರು, ತೇವದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವವರು ಮತ್ತು ನೆಲದಿಂದ ಮೊಳಕೆಯಾಗಿ ಹೊರಬರುವವರು ಸೇರಿದ್ದಾರೆ.

ದಶವರ್ಷ ಸಹಸ್ರಾಣಿ ತಪ್ತ್ವಾ ಘೋರಂ ಮಹತ್ತಪಃ। ಸಮ್ಭಾವಿತೋ ಯೋಗಬಲೈರಣಿಮಾದ್ಯೈರ್ವಿಶೇಷತಃ ।। ೪.

ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ದಕ್ಷನು ಭಯಾನಕವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯೋಗಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದನು, ಅಣಿಮಾದಿ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು.

ಆತ್ಮಾನಂ ವ್ಯಭಜನ್ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಮನುಷ್ಯೋರಗರಾಕ್ಷಸಾನ್। ದೇವಾಸುರಸಗನ್ಧರ್ವಾನ್ ದಿವ್ಯಸಂಹನನಪ್ರಜಾನ್ । ಈಶ್ವರಾನಾತ್ಮನಸ್ತುಲ್ಯಾನ್ ರೂಪದ್ರವಿಣತೇಜಸಾ ।। ೪.

ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ತನ್ನನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ ಮಾನವರನ್ನು, ನಾಗರನ್ನು, ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು, ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ಅಸುರರನ್ನು, ಗಂಧರ್ವರನ್ನು ಮತ್ತು ದಿವ್ಯರೂಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ರೂಪ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಕಿರಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದರು.

ತಥೈವಾನ್ಯಾನಿ ಮುದಿತೋ ಗತಿಮನ್ತಿ ಧ್ರುವಾಣಿ ಚ। ಮಾನಸಾನ್ಯೇವ ಭೂತಾನಿ ಸಿಸೃಕ್ಷುರ್ವಿವಿಧಾಃ ಪ್ರಜಾಃ ।। ೪.

ಅದೇ ರೀತಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ色色 ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ದಕ್ಷನು ಸ್ಥಿರವಾದ ಮತ್ತು ಚಲಿಸುವ ಇತರ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಋಷೀನ್ ದೇವಾನ್ ಸಗನ್ಧರ್ವಾನ್ ಮನುಷ್ಯೋರಗರಾಕ್ಷಸಾನ್। ಯಕ್ಷಭೂತಪಿಶಾಚಾಂಶ್ಚ ವಯಃಪಶುಮೃಗಾಂಸ್ತಥಾ ।। ೪.

ಅವನು ಋಷಿಗಳನ್ನು, ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ಗಂಧರ್ವರನ್ನು, ಮಾನವರನ್ನು, ನಾಗರನ್ನು, ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು, ಯಕ್ಷರನ್ನು, ಭೂತಗಳನ್ನು, ಪಿಶಾಚಿಗಳನ್ನು, ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು, ಹಸುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಯದಾಸ್ಯ ಮನಸಾ ಸೃಷ್ಟಾ ನ ವ್ಯವರ್ದ್ಧನ್ತ ತಾಃ ಪ್ರಜಾಃ। ಅಪಧ್ಯಾತಾ ಭಗವತಾ ಮಹಾದೇವೇನ ಧೀಮತಾ ।। ೪.

ಆದರೆ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ವೃದ್ಧಿಯಾಗದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಮಹಾದೇವನಾದ ಜ್ಞಾನಿಯು ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿದನು.

ಮೈಥುನೇನ ಚ ಭಾವೇನ ಸಿಸೃಕ್ಷುರ್ವಿವಿಧಾಃ ಪ್ರಜಾಃ। ಅಸಿಕ್ರೀಂ ಚಾವಹತ್ ಪತ್ನೀಂ ವೀರಣಸ್ಯ ಪ್ರಜಾಪತೇಃ ।। ೪.

ವಿವಿಧ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಂಭೋಗದ ಮೂಲಕ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ದಕ್ಷನು ವೀರಣನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಅಸಿಕ್ನಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

ಸುತಾಂ ಸುಮಹತಾ ಯುಕ್ತಾಂ ತಪಸಾ ಲೋಕಧಾರಿಣೀಮ್। ಯಯಾ ಧೃತಮಿದಂ ಸರ್ವಂ ಜಗತ್ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮಮ್ ।। ೪.

ಅವಳು ಮಹಾತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ವೀರಣನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದು, ಲೋಕಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಂದಲೇ ಈ ಜಗತ್ತು, ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲವೂ ಉಳಿದಿವೆ.

ಅತ್ರಾಪ್ಯುದಾ ಹರನ್ತೀಮೌ ಶ್ಲೋಕೌ ಪ್ರಾಚೇತಸಂ ಪ್ರತಿ। ದಕ್ಷಸ್ಯೋದ್ವಹತೋ ಭಾರ್ಯಾಮಸಿಕ್ನೀಂ ವೀರಿಣೀಂ ಪರಾಮ್ ।। ೪.

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ಪ್ರಾಚೇತಸ ದಕ್ಷನು ವೀರಣನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಅಸಿಕ್ನಿಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾದ ಕುರಿತು ಎರಡು ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಕೂಪಾನಾಂ ನಿಯುತಂ ದಕ್ಷಃ ಸರ್ಪಿಣಾಂ ಸಾಭಿಮಾನಿನಾಮ್। ನದೀಗಿರಿಷು ಸರ್ಜ್ಜಂಸ್ತಾಃ ಪೃಷ್ಠತೋಽನುಯಯೌ ಪ್ರಭುಃ ।। ೪.

ದಕ್ಷನು, ಪ್ರಭುವಾಗಿ, ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅನೇಕ ನಾಗಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ನದಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬಿಡಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೋದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಋಷಿಭಿಃ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಸ್ಯತಿ ವೈ ಪ್ರಜಾಃ। ಪ್ರಥಮಾತ್ರ ದ್ವಿತೀಯಾ ತು ದಕ್ಷಸ್ಯೇಹ ಪ್ರಜಾಪತೇಃ ।। ೪.

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: 'ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತವೆ; ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿ, ನಂತರ ದಕ್ಷನು ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸ್ಥಾಪಿಸುವನು.'

ತಥಾಗಚ್ಛದ್ಯಥಾಕಾಲಂ ಕೂಪಾನಾಂ ನಿಯುತೇ ತು ಸಃ। ಅಸಿಕ್ನೀಂ ವೈರಿಣೀಂ ಯತ್ರ ದಕ್ಷಃ ಪ್ರಾಚೇತಸೋಽವಹತ್ ।। ೪.

ಹೀಗೆ, ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಆ ನಾಗಗಳ ಗುಂಪು ಇರುವ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೇತಸ ದಕ್ಷನು ವೀರಣನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಅಸಿಕ್ನಿಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾದನು.

ಅಥ ಪುತ್ರಸಹಸ್ರಂ ಸ ವೈರಿಣ್ಯಾಮಮಿತೌಜಸಾ। ಅಸಿವನ್ಯಾಂ ಜನಯಾಮಾಸ ದಕ್ಷಃ ಪ್ರಾಚೇತಸಃ ಪ್ರಭುಃ ।। ೪.

ಆಮೇಲೆ ಪ್ರಾಚೇತಸ ದಕ್ಷನು, ಅಪಾರ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಪ್ರಭು, ಅಸಿವಾನ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವೈರಿṇಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಪುತ್ರರನ್ನು ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡಿದನು.

ತಾಂಸ್ತು ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಸ ವಿವರ್ದ್ಧಯಿಷೂನ್ ಪ್ರಜಾಃ. ದೇವರ್ಷಿಃ ಪ್ರಿಯಸಂವಾದೋ ನಾರದೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸುತಃ। ನಾಶಾಯ ವಚನಂ ತೇಷಾಂ ಶಾಪಾಯೈವಾತ್ಮನೋಽಬ್ರವೀತ್ ।। ೪.

ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ನಾರದರು, ಎಲ್ಲರ ಪ್ರಿಯರು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರು, ಆ ಪ್ರಜೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗದಂತೆ ಮಾಡಲು, ಅವರ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಇದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಶಾಪವೂ ಬಂತು.

ಯಃ ಸ ವೈ ಪ್ರೋಚ್ಯತೇವಿಪ್ರಃ ಕಶ್ಯಪಸ್ಯೇತಿ ಕೃತ್ರಿಮಃ। ದಕ್ಷಶಾಪಭಯಾದ್ಭೀತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾರ್ಷಿಸ್ತೇನ ಕರ್ಮಣಾ ।। ೪.

ಯಾರನ್ನು ಕಶ್ಯಪ ಮುನಿಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅವನು ನಿಜವಾಗಿ ಕೃತಕನಾಗಿದ್ದನು. ದಕ್ಷನ ಶಾಪದ ಭಯದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಯು ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದನು.

ಯಃ ಕಶ್ಯಪಸುತಸ್ಯಾಥ ಪರಮೇಷ್ಠೀ ವ್ಯಜಾಯತ। ಮಾನಸಃ ಕಶ್ಯಪಸ್ಯೇಹ ದಕ್ಷಶಾಪಭಯಾತ್ ಪುನಃ ।। ೪.

ಮತ್ತೆ, ಪರಮೇಶ್ಠಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಶ್ಯಪನ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಒಬ್ಬನು ಹುಟ್ಟಿದನು. ಇಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷನ ಶಾಪದ ಭಯದಿಂದ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಶ್ಯಪನ ಪುತ್ರನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.

ತಸ್ಮಾತ್ ಸ ಕಶ್ಯಪಸ್ಯಾಥ ದ್ವಿತೀಯಂ ಮಾನಸೋಽಭವತ್। ಸ ಹಿ ಪೂರ್ವಸಮುತ್ಪನ್ನೋ ನಾರದಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ।। ೪.

ಆದುದರಿಂದ ಅವನು ಕಶ್ಯಪನ ಎರಡನೇ ಮಾನಸ ಪುತ್ರನಾದನು. ನಾರದನು ಮೊದಲಿಗೆ ಪರಮೇಶ್ಠಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನಾಗಿದ್ದನು.

ಯೇನ ದಕ್ಷಸ್ಯ ಪುತ್ರಾಸ್ತೇ ಹರ್ಯಶ್ವಾ ಇತಿ ವಿಶ್ರುತಾಃ । ನಿನ್ದಾರ್ಥಂ ನಾಶಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ವಿನಷ್ಟಾಶ್ಚ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೪.

ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರರಾದ ಹರ್ಯಶ್ವರು ಎಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದವರನ್ನು, ಅವನು ನಿಂದನೆಗಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶವಾದರು, ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ತಸ್ಯೋದ್ಯತಸ್ತದಾ ದಕ್ಷಃ ಕ್ರುದ್ಧೋ ನಾಶಾಯ ವೈ ಪ್ರಭುಃ । ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷೀನ್ ವೈ ಪುರಸ್ಕೃತ್ಯ ಯಾಚಿತಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ ।। ೪.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷನು ತುಂಬಾ ಕೋಪಗೊಂಡು ನಾಶಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದನು. ಆಗ ಪರಮೇಶ್ಠಿಯವರು ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು, ಆಗ ಅವನು ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

ತತೋಽಭಿಸನ್ಧಿತಂ ಚಕ್ರೇ ದಕ್ಷಸ್ತು ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ। ಕನ್ಯಾಯಾಂ ನಾರದೋ ಮಹ್ಯಂ ತವ ಪುತ್ರೋ ಭವತ್ವಿತಿ ।। ೪.

ಆಮೇಲೆ ಪರಮೇಶ್ಠಿಯವರ ಮನವಿಗೆ ದಕ್ಷನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಮಗಳ ಮೂಲಕ ನಾರದನು ನಿನಗೆ ಮಗನಾಗಲಿ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.

ತತೋ ದಕ್ಷಃ ಸುತಾಂ ಪ್ರಾದಾತ್ ಪ್ರಿಯಾಂ ವೈ ಪರಮೇಷ್ಠಿನೇ । ತಸ್ಮಾತ್ ಸ ನಾರದೋ ಜಜ್ಞೇ ಭೂಯಃ ಶಾನ್ತೋ ಭಯಾದೃಷಿಃ ।। ೪.

ಆದರಿಂದ ದಕ್ಷನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಗಳನ್ನು ಪರಮೇಶ್ಠಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಹೀಗಾಗಿ ಭಯದಿಂದ ಶಾಂತವಾದ ಋಷಿಯಾದ ನಾರದನು ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿದನು.

ತದುಪಶ್ರುತ್ಯ ವಿಪ್ರಾಸ್ತೇ ಜಾತಕೌತೂಹಲಾಃ ಪುನಃ । ಅಪೃಚ್ಛನ್ ವದತಾಂ ಶ್ರೇಷ್ಠಂ ಸೂತಂ ತತ್ತ್ವಾರ್ಥದರ್ಶಿನಮ್ ।। ೪.

ಇದು ಕೇಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸೂತನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

ಕಥಂ ವಿನಾಶಿತಾಃ ಪುತ್ರಾ ನಾರದೇನ ಮಹಾತ್ಮನಾ। ಪ್ರಜಾಪತಿಸುತಾಸ್ತೇ ವೈ ಪ್ರಜಾಃ ಪ್ರಾಚೇತಸಾತ್ಮಜಾಃ ।। ೪.

ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಪುತ್ರರಾದ ಪ್ರಚೇತಸರಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಆ ಮಕ್ಕಳು, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ನಾರದನಿಂದ ಹೇಗೆ ನಾಶವಾದರು ಎಂಬುದನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳಿ.

ಸ ತಥ್ಯಂ ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಜಿಜ್ಞಾಸಾಸಮ್ಭವಂ ಶುಭಮ್ । ಪ್ರೋವಾಚ ಮಧುರಂ ವಾಕ್ಯಂ ತೇಷಾಂ ಸರ್ವಗುಣಾನ್ವಿತಮ್ ।। ೪.

ಅವರ ಸತ್ಯವಾದ ಶುಭವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸೂತನು ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಧುರವಾದ ಮಾತನ್ನು ಉತ್ತರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.