ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಇಮೌ ಚ ಶಿಷ್ಯೌ ದ್ವೌ ಮಹ್ಯಂ ತುಲ್ಯಾವೇತೌ ಬೃಹಸ್ಪತೇಃ । ದೈವತೈಃ ಸಹ ಸಂರಬ್ಧಾನ್ ಸರ್ವ್ವಾನ್ ವೋ ಧಾರಯಿಷ್ಯತಃ ।। ೩೬.

ಈ ಇಬ್ಬರು ನನ್ನ ಶಿಷ್ಯರು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಸಮಾನರು; ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು—even ಕೋಪಗೊಂಡರೂ—ಅವರು ತಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತು ದೈತೇಯಾಃ ಕಾವ್ಯೇನಾಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮ್ಮಣಾ। ತತಸ್ತಾಭ್ಯಾಂ ಯಯುಃ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಪ್ರಹ್ಲಾದಪ್ರಮುಖಾಸ್ತದಾ ।। ೩೬.

ಕಾವ್ಯನು ಶುದ್ಧವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ದೈತ್ಯರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಪ್ರಹ್ಲಾದನನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅವರು ಆ ಇಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟರು.

ಅವಶ್ಯಮ್ಭಾವಮರ್ಥತ್ವಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಶುಕ್ರಾಚ್ಚ ದಾನವಾಃ। ಸಕೃದಾಶಂಸಮಾನಾಸ್ತೇ ಜಯಂ ಕಾವ್ಯೇನ ಭಾಷಿತಮ್ ।। ೩೬.

ಶುಕ್ರನಿಂದ ಫಲ ಅವಶ್ಯಕವೆಂದು ಕೇಳಿದ ದಾನವರು, ಜಯದ ಆಶಯದಿಂದ ಕಾವ್ಯನು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು.

ದಂಶಿತಾಃ ಸಾಯುಧಾಃ ಸರ್ವೇ ತತೋ ದೇವಾನ್ ಸಮಾಹ್ವಯನ್। ಅಥ ದೇವಾಸುರಾನ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಂಗ್ರಾಮೇ ಸಮುಪಸ್ಥಿತಾನ್ ।। ೩೬.

ಎಲ್ಲರೂ ಆಯುಧಧಾರಿಗಳಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸವಾಲು ಹಾಕಿದರು. ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಅಸುರರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಕೂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ—

ತತಃ ಸಂವೃತ್ತಸನ್ನಾಹಾ ದೇವಾಸ್ತಾನ್ ಸಮಯೋಧಯನ್। ದೈವಾಸುರೇ ತತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ ವರ್ತ್ತಮಾನೇ ಶತಂ ಸಮಾಃ। ಅಜಯನ್ನಸುರಾ ದೇವಾನ್ ಭಗ್ನಾ ದೇವಾ ಅಮನ್ತ್ರಯನ್ ।। ೩೬.

ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಕವಚ ಧರಿಸಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿದರು. ಆ ದೇವಾಸುರರ ಯುದ್ಧವು ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ನಡೆಯಿತು; ಅಸುರರು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದರು, ಸೋತ ದೇವತೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಲಹೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಷಣ್ಡಾಮಾರ್ಕಪ್ರಭಾವಂ ನ ಜಾನೀಮಸ್ತ್ವ ಸುರೈರ್ವಯಮ್। ತಸ್ಮಾದ್ಯಜ್ಞಂ ಸಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಕಾರ್ಯ್ಯಂ ಚಾತ್ಮಹಿತಞ್ಚ ಯತ್ ।। ೩೬.

ದೇವತೆಗಳೊಳಗೆ ಷಂಡ ಮತ್ತು ಅಮರ್ಕರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಯಜ್ಞ ಮಾಡಬೇಕು.

ತಜ್ಜ್ಞಾನಾಪಹೃತಾವೇತೌ ಕೃತ್ವಾ ಜೇಷ್ಯಾಮಹೇಽಸುರಾನ್ । ಅಥೋಪಾಮನ್ತ್ರಯನ್ ದೇವಾಃ ಷಣ್ಡಾಮಾರ್ಕೌ ತು ತಾವುಭೌ ।। ೩೬.

ಅವರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಹಾಕಿ, ನಾವು ಅಸುರರನ್ನು ಜಯಿಸೋಣ; ನಂತರ ದೇವತೆಗಳು ಷಂಡ ಮತ್ತು ಅಮರ್ಕರನ್ನು ಕರೆಯಿದರು.

ಯಜ್ಞೇ ಸಮಾಹ್ವಯಿಷ್ಯಾಮಸ್ತ್ಯಜತಮಸುರಾನ್ ದ್ವಿಜೌ । ಗ್ರಹಂ ತಂ ವಾ ಗ್ರಹೀಷ್ಯಾಮೋ ಹ್ಯನುಜಿತ್ಯ ತು ದಾನವಾನ್ ।। ೩೬.

ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಆ ಇಬ್ಬರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕರೆಯೋಣ—ಅವರು ಅಸುರರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲಿ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ನಾವು ದಾನವರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸೋಣ.

ಏವಂ ತತ್ಯಜತುಸ್ತೌ ತು ಷಣ್ಡಾಮಾರ್ಕೌ ತದಾಸುರಾನ್ । ತತೋ ದೇವಾ ಜಯಂ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ದಾನವಾಶ್ಚ ಪರಾಭವಮ್ ।। ೩೬.

ಹೀಗೆ, ಷಂಡ ಮತ್ತು ಅಮರ್ಕರು ಅಸುರರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರು; ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಜಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ದಾನವರು ಸೋತರು.

ದೇವಾಸುರಾನ್ ಪರಾಭಾವ್ಯ ಷಣ್ಡಾಮಾರ್ಕಾವುಪಾಗಮನ್। ಕಾವ್ಯಶಾಪಾಭಿಭೂತಾಶ್ಚ ಹ್ಯನಾಧಾರಾಶ್ಚ ತೇ ಪುನಃ ।। ೩೬.

ದೇವರುಗಳನ್ನೂ ದಾನವರುಗಳನ್ನೂ ಸೋಲಿಸಿ, ಆರು ಜನರೂ ಭಾನು ಕೂಡ ಬಂದರು. ಅವರು ಕಾವ್ಯನ ಶಾಪದಿಂದ ಬಲಹೀನರಾಗಿದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದವರಾದರು.

ವಧ್ಯಮಾನಾಸ್ತದಾ ದೇವೈರ್ವಿವಿಶುಸ್ತೇ ರಸಾತಲಮ್। ಏವಂ ನಿರುದ್ಯಮಾಸ್ತೇ ವೈ ಕೃತಾಃ ಶಕ್ರೇಣ ದಾನವಾಃ। ತತಃ ಪ್ರಭೃತಿ ಶಾಪೇನ ಭೃಗುನೈಮಿತ್ತಿಕೇನ ಚ ।। ೩೬.

ಆಗ ದೇವರುಗಳು ಅವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ದಾನವರು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಶಕ್ರನಿಂದ ಬಲಹೀನರಾಗಿದ್ದ ಆ ದಾನವರು, ಭೃಗು ಶಾಪದಿಂದ ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಇಂತೆಯೇ ಇದ್ದರು.

ಜಜ್ಞೇ ಪುನಃ ಪುನರ್ವಿಷ್ಣುರ್ಯಜ್ಞೇ ಚ ಶಿಥಿಲೇ ಪ್ರಭುಃ। ಕರ್ತ್ತುಂ ಧರ್ಮ್ಮವ್ಯವಸ್ಥಾನಮಧರ್ಮ್ಮಸ್ಯ ಚ ನಾಶನಮ್ ।। ೩೬.

ಯಜ್ಞಗಳು ಕುಗ್ಗಿದಾಗಲೂ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು, ಭಗವಂತ ವಿಷ್ಣು ಪುನಃ ಪುನಃ ಅವತರಿಸಿದರು.

ಪ್ರಹ್ಲಾದಸ್ಯ ನಿದೇಶೇ ತು ಯೇಽಸುರಾ ನ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾಃ। ಮನುಷ್ಯವಧ್ಯಾಂಸ್ತಾನ್ ಸರ್ವ್ವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವ್ಯಾಹಾರಯತ್ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೬.

ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದ ದಾನವರನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಾನವರಿಂದ ಸಂಹರಿಸಬೇಕೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.

ಧರ್ಮ್ಮಾನ್ನಾರಾಯಣಸ್ತಸ್ಮಾನ್ ಸಮ್ಭೂತಶ್ಚಾಕ್ಷುಷೇಽನ್ತರೇ। ಯಜ್ಞಂ ಪ್ರವರ್ತಯಾಮಾಸ ಚೈತ್ಯೇ ವೈವಸ್ವತೇಽನ್ತರೇ ।। ೩೬.

ಧರ್ಮದಿಂದ ನಾರಾಯಣನು ಚಾಕ್ಷುಷ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು; ವೈವಸ್ವತ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವೇ ತದಾನ್ಯಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮೈವಾಸೀತ್ ಪುರೋಹಿತಃ। ಚತುರ್ಥ್ಯಾನ್ತು ಯುಗಾಖ್ಯಾಯಾಮಾಪನ್ನೇಷ್ವಸುರೇಷ್ವಥ ।। ೩೬.

ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವವಾದಾಗ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಪೂಜಾರಿ ಆಗಿದ್ದರು; ನಾಲ್ಕನೇ ಯುಗದಲ್ಲಿ ದಾನವರು ಉದಯವಾದಾಗ.

ಸಮ್ಭೂತಃ ಸ ಸಮುದ್ರಾನ್ತರ್ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪೋರ್ವಧೇ। ದ್ವಿತೀಯೋ ನರಸಿಂಙೋಽಭೂದ್ರುದ್ರಃ ಸುರಪುರಸ್ಸರಃ ।। ೩೬.

ಸಮುದ್ರದೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟಿ, ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಾಗ, ಎರಡನೇ ಅವತಾರನಾಗಿ ನರಸಿಂಹನು, ದೇವತೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ರುದ್ರನಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿಸಿದರು.

ಬಲಿಸಂಸ್ಥೇಷು ಲೋಕೇಷು ತ್ರೇತಾಯಾಂ ಸಪ್ತಮೇ ಯುಗೇ। ದೈತ್ಯೈಸ್ತ್ರೈಲೋಕ್ಯ ಆಕ್ರಾನ್ತೇ ತೃತೀಯೋ ವಾಮನೋಽಭವತ್ ।। ೩೬.

ಬಲಿಯು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಿದ್ದಾಗ, ತ್ರೇತಾಯುಗದ ಏಳನೇ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ದಾನವರು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದಾಗ, ಮೂರನೇ ಅವತಾರವಾಗಿ ವಾಮನನು ಬಂದನು.

ಸಂಕ್ಷಿಪ್ಯಾತ್ಮಾನಮಙ್ಗೇಷು ಬೃಹಸ್ಪತಿಪುರಸ್ಸರಮ್। ಯಜಮಾನನ್ತು ದೈತ್ಯೇನ್ದ್ರಮದಿತ್ಯಾಃ ಕುಲನನ್ದನಃ। ದ್ವಿಜೋ ಭೂತ್ವಾ ಶುಭೇ ಕಾಲೇ ಬಲಿಂ ವೈರೋಚನಮ್ಪುರಾ ।। ೩೬.

ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬೃಹಸ್ಪತಿಯು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ, ಆದಿತ್ಯ ವಂಶದ ಆನಂದದಾಯಕನು, ಶುಭ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿ, ವಿರೋಚನನ ಮಗನಾದ ಬಲಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಸ್ಯ ಭವಾನ್ ರಾಜಾ ತ್ವಯಿ ಸರ್ವ್ವಂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಮ್। ದಾತುಮರ್ಹಸಿ ಮೇ ರಾಜನ್ ವಿಕ್ರಮಾಂಸ್ತ್ರೀನಿತಿ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೬.

ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ರಾಜನು ನೀನು, ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ. ರಾಜನೇ, ನನಗೆ ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಭಗವಂತನು ಕೇಳಿದನು.

ದದಾಮೀತ್ಯೇವ ತಂ ರಾಜಾ ಬಲಿರ್ವೈರೋಚನೋಽಬ್ರವೀತ್। ವಾಮನನ್ತಂ ಚ ವಿಜ್ಞಾಯ ತತೋಽನುಮುದಿತಃ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೩೬.

ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ವಿರೋಚನನ ಮಗನಾದ ಬಲಿ ಹೇಳಿದನು. ವಾಮನನೆಂದು ಗುರುತಿಸಿ, ಆತನು ಸ್ವತಃ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.

ಸ ವಾಮನೋ ದಿವಂ ಖಂ ಚ ಪೃಥಿವೀಂ ಚ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ। ತ್ರಿಭಿಃ ಕ್ರಮೈರ್ವಿಶ್ವಮಿದಂ ಜಗದಾಕ್ರಾಮತ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೬.

ಆ ವಾಮನನು, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡನು; ಭಗವಂತನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿರುಗಿದನು.

ಅತ್ಯರಿಚ್ಯತ ಭೂತಾತ್ಮಾ ಭಾಸ್ಕರಂ ಸ್ವೇನ ತೇಜಸಾ। ಪ್ರಕಾಶಯನ್ ದಿಶಃ ಸರ್ವ್ವಾಃ ಪ್ರದಿಶಶ್ಚ ಮಹಾಯಶಾಃ ।। ೩೬.

ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನೂ ಮೀರಿದನು; ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾಡಿದನು.

ಶುಶುಭೇ ಸ ಮಹಾಬಾಹುಃ ಸರ್ವ್ವಲೋಕಾನ್ ಪ್ರಕಾಶಯನ್। ಆಸುರೀಂ ಶ್ರಿಯಮಾಹೃತ್ಯ ತ್ರೀಂಲ್ಲೋಕಾಂಶ್ಚ ಜನಾರ್ದನಃ। ಸಪುತ್ರಪೌತ್ರಾನಸುರಾನ್ ಪಾತಾಲತಲಮಾನಯತ್ ।। ೩೬.

ಆ ಮಹಾಬಾಹುವು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾಡುತ್ತಾ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಜನಾರ್ದನನು ದಾನವರ ಧನವನ್ನೂ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಪಡೆದು, ಅವರ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಪೌತ್ರರೊಡನೆ ದಾನವರನ್ನು ಪಾತಾಳದ ತಳಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದನು.

ನಮುಚಿಃ ಶಮ್ಬರಶ್ಚೈವ ಪ್ರಹ್ಲಾದಶ್ಚೈವ ವಿಷ್ಣುನಾ। ಕ್ರೂರಾ ಹತಾ ವಿನಿರ್ದ್ಧೂತಾ ದಿಶಃ ಸಂಪ್ರತಿಪೇದಿರೇ ।। ೩೬.

ನಮುಚಿ, ಶಂಬರ ಮತ್ತು ಪ್ರಹ್ಲಾದನನ್ನು ವಿಷ್ಣುವು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಆ ಕ್ರೂರರು ನಾಶಗೊಂಡು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಚದುರಿದರು.

ಮಹಾಭೂತಾನಿ ಭೂತಾತ್ಮಾ ಸವಿಶೇಷಾಣಿ ಮಾಧವಃ। ಕಾಲಞ್ಚ ಸಕಲಂ ವಿಪ್ರಾಂಸ್ತತ್ರಾದ್ಭುತಮದರ್ಶಯತ್ ।। ೩೬.

ಮಾಧವನು, ಭೂತಾತ್ಮನು, ಮಹಾಭೂತಗಳನ್ನೂ ವಿಶೇಷ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ ಕಾಲದ ಸಮಸ್ತರೂಪವನ್ನೂ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯ ಗಾತ್ರೇ ಜಗತ್ಸರ್ವಮಾತ್ಮಾನಮನುಪಶ್ಯತಿ । ನ ಕಿಞ್ಚಿದಸ್ತಿ ಲೋಕೇಷು ಯದವ್ಯಾಪ್ತಂ ಮಹಾತ್ಮನಾ ।। ೩೬.

ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಮಹಾತ್ಮನು ವ್ಯಾಪಿಸದ ಯಾವುದೂ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.

ತದ್ವೈ ರೂಪಮುಪೇನ್ದ್ರಸ್ಯ ದೇವದಾನವಮಾನವಾಃ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಮ್ಮುಮುಹುಃ ಸರ್ವೇ ವಿಷ್ಣುತೇಜೋವಿಮೋಹಿತಾಃ ।। ೩೬.

ಉಪೇಂದ್ರನ ಆ ರೂಪವನ್ನು ದೇವರುಗಳು, ದಾನವರು, ಮಾನವರು ನೋಡಿದಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ತೇಜಸ್ಸಿಗೆ ಮರುಳುಗೊಂಡರು.

ಬಲಿಃ ಸಿಲೋ ಮಹಾಪಾಶೈಃ ಸಬನ್ಧುಃ ಸಸುಹೃದ್ಗಣಃ। ವಿರೋಚನ ಕುಲಂ ಸರ್ವಂ ಪಾತಾಲೇ ಸನ್ನಿವೇಶಿತಮ್ ।। ೩೬.

ಬಲಿ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯ ಬಂಧನಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ, ವಿರೋಚನನ ವಂಶದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಮಾಡಲಾಯಿತು.

ತತಃ ಸರ್ವಾಮರೈಶ್ವರ್ಯಂ ದತ್ತ್ವೇನ್ದ್ರಾಯ ಮಹಾತ್ಮನೇ। ಮಾನುಷೇಷು ಮಹಾಬಾಹುಃ ಪ್ರಾದುರಾಸೀಜ್ಜನಾರ್ದನಃ ।। ೩೬.

ಆಮೇಲೆ ಅಮರರ ಎಲ್ಲಾ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನೂ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ಜನಾರ್ದನನು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿಕೊಂಡನು.