ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಅಹಂ ವೋಽಧ್ಯಾಪಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ವಿದ್ಯಾ ಮಯಾ ಹಿ ಸಾ। ತತಸ್ತೇ ಹೃಷ್ಟಮನಸೋ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಮುಪಪೇದಿರೇ ।। ೩೬.

'ನಾನು ನಿಮಗೆ ಬೋಧನೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಆ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ನಾನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ.' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆಗ ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಿದ್ಯೆಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದರು.

ಪೂರ್ಣಕಾಮಸ್ತದಾ ತಸ್ಮಿನ್ ಸಮಯೇ ದಶವಾರ್ಷಿಕೇ। ಯಯೌ ಚ ಸಮಕಾಲಂ ಸ ಸದ್ಯೋತ್ಪನ್ನಮತಿಸ್ತದಾ ।। ೩೬.

ಆ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳು ಪೂರೈಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅವನು ಕೂಡಲೇ ಹೊರಟನು; ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಉದಯಿಸಿತು.

ಸಮಯಾನ್ತೇ ದೇವಯಾನೀ ಸದ್ಯೋ ಜಾತಾ ಸುತಾ ತದಾ। ಬುದ್ಧಿಂ ಚಕ್ರೇ ತತಶ್ಚಾಪಿ ಯಾಜ್ಯಾನಾಂ ಪ್ರತ್ಯವೇಕ್ಷಣೇ ।। ೩೬.

ಆ ಅವಧಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವಯಾನಿ ಎಂಬ ಅವನ ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿದಳು; ಆಗ ಅವಳು ಯಜಮಾನರನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದರು.

ದೇವಿ ಗಚ್ಛಾಮಹೇ ದ್ರಷ್ಟುಂ ತವ ಯಾಜ್ಯಾನ್ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೇ। ವಿಭ್ರಾನ್ತಪ್ರೇಕ್ಷಿತೇ ಸಾಧ್ವಿ ತ್ರಿವರ್ಣಾಯತಲೋಚನೇ ।। ೩೬.

'ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಯಜಮಾನರನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋಗೋಣ, ಶುದ್ಧಹಾಸವಿರುವವಳೇ, ಸದ್ಗುಣವಂತೆಯೇ, ಮೂರು ವರ್ಣಗಳ ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳವಳೇ,' ಎಂದರು.

ಏವಮುಕ್ತಾಽಬ್ರವೀದ್ದೇವೀ ಭಜ ಭಕ್ತಾನ್ ಮಹಾವ್ರತ। ಏಷ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಸತಾಂ ಧರ್ಮೋ ನ ಧರ್ಮಂ ಲೋಪಯಾಮಿ ತೇ ।। ೩೬.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ದೇವಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಮಹಾವ್ರತಧಾರಿ, ಭಕ್ತರನ್ನು ಸೇವಿಸು; ಇದು ಸತ್ಪುರುಷರ ಧರ್ಮ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವುದಿಲ್ಲ.'

ತತೋ ಗತ್ವಾಸುರಾನ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದೇವಾಚಾರ್ಯೇಣ ಧೀಮತಾ। ವಾಞ್ಚಿತಾನ್ ಕಾವ್ಯರೂಪೇಣ ವೇಧಸಾಽಸುರಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೬.

ನಂತರ ದೇವಾಚಾರ್ಯನು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅಸುರರನ್ನು ನೋಡಿ, ಕಾವ್ಯನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೋಸಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಅಸುರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಕಾವ್ಯಂ ಮಾಂ ತಾತ ಜಾನೀಧ್ವಂ ಏಷ ಹ್ಯಾಙ್ಗಿರಸೋ ಭುವಿ। ವಞ್ಚಿತಾ ಬತ ಯೂಯಂ ವೈ ಮಯಿ ಶಕ್ತೇ ತು ದಾನವಾಃ ।। ೩೬.

'ನಾನು ಕಾವ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೋ, ಮಗನೇ; ಇವನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಿರಸನು. ದಾನವರೇ, ನನ್ನಿಂದ ನೀವು ಮೋಸಹೊಂದಿದ್ದೀರಿ.'

ಶ್ರುತ್ವಾ ತಥಾ ಬ್ರುವಾಣನ್ತಂ ಸಮ್ಭ್ರಾನ್ತಾ ದಿತಿಜಾಸ್ತತಃ। ಪ್ರೇಕ್ಷನ್ತೇ ಸ್ಮ ಹ್ಯುಭೌ ತತ್ರ ಸಿತಾಸಿತಶುಚಿಸ್ಮಿತೌ ।। ೩೬.

ಹೀಗೆ ಅವನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ದಿತಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಗೊಂದಲಗೊಂಡರು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವರು ಶ್ವೇತ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು, ಶುದ್ಧಹಾಸವಿರುವ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ನೋಡಿದರು.

ಸಮ್ಪ್ರಮೂಢಾಃ ಸ್ಥಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಾಪದ್ಯನ್ತ ನ ಕಿಞ್ಚನ। ತತಸ್ತೇಷು ಪ್ರಮೂಢೇಷು ಕಾವ್ಯಸ್ತಾನ್ ಪುನರಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೬.

ಎಲ್ಲರೂ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ನಿಂತರು, ಏನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವರು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕಾವ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಆಚಾರ್ಯ್ಯೋ ವೋ ಹ್ಯಹಂ ಕಾವ್ಯೋ ದೇವಾಚಾರ್ಯೋಽಯಮಙ್ಗಿರಾಃ। ಅನುಗಚ್ಛತ ಮಾಂ ಸರ್ವೇ ತ್ಯಜತೈನಂ ಬೃಹಸ್ಪತಿಮ್ ।। ೩೬.

'ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಆಚಾರ್ಯನು ಕಾವ್ಯನು; ಇವನು ದೇವತೆಗಳ ಆಚಾರ್ಯ ಅಂಗಿರಸನು. ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ.'

ಏವಮುಕ್ತಾಸುರಾಃ ಸರ್ವೇ ತಾವೃಭೌ ಸಮವೈಕ್ಷತ। ತದಾಽಸುರಾ ವಿಶೇಷನ್ತು ನ ವ್ಯಜಾನಂಸ್ತಯೋರ್ದ್ವಯೋಃ ।। ೩೬.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಅಸುರರು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ನೋಡಿದರು; ಆಗ ಅವರು ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಬೃಹಸ್ಪತಿರುವಾಚೈತಾನಸಮ್ಭ್ರಾನ್ತೋಽಯಮಙ್ಗಿರಾಃ। ಕಾವ್ಯೋಽಹಂ ಯೋ ಗುರುರ್ದೈತ್ಯಾ ಮದ್ರೂಪೋಽಯಂ ಬೃಹಸ್ಪತಿಃ ।। ೩೬.

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ಗೊಂದಲಗೊಂಡವನು ಅಂಗಿರಸನು; ನಾನು ದೈತ್ಯರ ಗುರು ಕಾವ್ಯನು, ಈ ರೂಪವು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯದು.'

ಸ ಮೋಹಯತಿ ರೂಪೇಣ ಮಾಮಕೇನೈಷ ವೋಽಸುರಾಃ। ಶ್ರುತ್ವಾ ತಸ್ಯ ತತಸ್ತೇ ವೈ ಸಂಮನ್ತ್ರ್ಯಾರ್ಥವಚೋಽಬ್ರುವನ್ ।। ೩೬.

'ಇವನು ತನ್ನ ರೂಪದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಅಸುರರೆ.' ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಚರ್ಚಿಸಿ, ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ಣವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

ಅಯನ್ನೋ ದಶ ವರ್ಷಾಣಿ ಸತತಂ ಶಾಸ್ತಿ ವೈ ಪ್ರಭುಃ। ಏಷ ವೈ ಗುರುರಸ್ಮಾಕಮನ್ತರೇಪ್ಸುರಯಂ ದ್ವಿಜಃ ।। ೩೬.

ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಈ ಮಹಾನ್ ಸದಾ ಆಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನಮ್ಮ ಗುರುನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ತತಸ್ತೇ ದಾನವಾಃ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯಾಭಿವಾದ್ಯ ಚ। ವಚನಂ ಜಗೃಹುಸ್ತಸ್ಯ ಚಿರಾಭ್ಯಾಸೇನ ಮೋಹಿತಾಃ ।। ೩೬.

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ದಾನವರು ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಗೌರವವನ್ನರ್ಪಿಸಿ, ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು; ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿದ್ದರು.

ಊಚುಸ್ತಮಸುರಾಃ ಸರ್ವೇ ಕ್ರುದ್ಧಾಃ ಸಂರಕ್ತಲೋಚನಾಃ. ಅಯಙ್ಗುರುರ್ಹಿತೇಽಸ್ಮಾಕಂ ಗಚ್ಛ ತ್ವಂ ನಾಸಿ ನೋ ಗುರುಃ ।। ೩೬.

ಅಸುರರೆಲ್ಲರೂ ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿ, 'ಈಯನು ನಮ್ಮ ಹಿತಚಿಂತಕ ಗುರು; ನೀನು ಹೋಗು, ನೀನು ನಮ್ಮ ಗುರು ಅಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಭಾರ್ಗವೋಽಙ್ಗಿರಸೋ ವಾಯಂ ಭವತ್ವೇವೈಷ ನೋಗುರುಃ। ಸ್ಥಿತಾ ವಯಂ ನಿದೇಶೇಽಸ್ಯ ಗಚ್ಛತ್ವಂ ಸಾಧು ಮಾ ಚಿರಮ್ ।। ೩೬.

ಈಯನು ಭಾರ್ಗವನು ಆಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಆಂಗಿರಸನು ಆಗಿರಲಿ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಗುರು ಅಲ್ಲ; ನಾವು ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇವೆ. ನೀನು ಹೋಗು, ಒಳ್ಳೆಯವನೇ, ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾಸುರಾಃ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಾಪದ್ಯನ್ತ ಬೃಹಸ್ಪತಿಮ್। ಯದಾ ನ ಪ್ರತಿಪದ್ಯನ್ತೇ ತೇನೋಕ್ತಂ ತನ್ಮಹದ್ಧಿತಮ್ ।। ೩೬.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ಅಸುರರು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು; ಅವರು ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದಾಗ, ಅವನು ಮಹಾ ಹಿತಕರವಾದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

ಚುಕೋಪ ಭಾರ್ಗವಸ್ತೇಷಾಮವಲೇಪೇನ ವೈ ತದಾ। ಬೋಧಿತಾ ಹಿ ಮಯಾ ಯಸ್ಮಾನ್ನ ಮಾಂ ಭಜತ ದಾನವಾಃ ।। ೩೬.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಾರ್ಗವನು ಅವರ ಗರ್ವದಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡನು; ನಾನು ಬೋಧಿಸಿದರೂ ದಾನವರು ನನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ತಸ್ಮಾತ್ ಪ್ರನಷ್ಟ ಸಂಜ್ಞಾಂ ವೈ ಪರಾಭವಙ್ಗಮಿಷ್ಯಥ। ಇದಿ ವ್ಯಾಹೃತ್ಯ ತಾನ್ ಕಾವ್ಯೋ ಜಗಾಮಾಥ ಯಥಾಗತಮ್ ।। ೩೬.

ಆದುದರಿಂದ, ನೀವು ಬುದ್ಧಿ ಕಳೆದು ಸೋಲನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕಾವ್ಯನು ಬಂದಂತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋದನು.

ಜ್ಞಾತ್ವಾಽಭಿಶಸ್ತಾನಸುರಾನ್ ಕಾವ್ಯೇನ ತು ಬೃಹಸ್ಪತಿಃ। ಕೃತಾರ್ಥಃ ಸ ತದಾ ಹೃಷ್ಟಃ ಸ್ವಂ ರೂಪಂ ಪ್ರತ್ಯಪದ್ಯತ। ಬುದ್ಧ್ವಾಽಸುರಾಂಸ್ತದಾ ಭ್ರಷ್ಟಾನ್ ಕೃತಾರ್ಥೋಽನ್ತರಧೀಯತ ।। ೩೬.

ಕಾವ್ಯನು ಅಸುರರನ್ನು ಶಪಿಸಿದುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಬೃಹಸ್ಪತಿ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಸಾಧಿಸಿದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡನು; ಅಸುರರು ಪತನಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಪೂರೈಸಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡನು.

ತತಃ ಪ್ರನಷ್ಟೇ ತಸ್ಮಿಂಸ್ತೇ ವಿಭ್ರಾನ್ತಾ ದಾನವಾಸ್ತದಾ। ಅಹೋ ಧಿಗ್ ವಞ್ಚಿತಾಃ ಸ್ಮೇಹ ಪರಸ್ಪರಮಥಾಬ್ರುವನ್ ।। ೩೬.

ಆಗ ಅವನು ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ದಾನವರು ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದರು; 'ಅಯ್ಯೋ! ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಮೋಸ ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ' ಎಂದು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿದರು.

ಪೃಷ್ಠತೋ ವಿಮುಖಾಶ್ಚೈವ ತಾಡಿತಾ ವೇಧಸಾ ವಯಮ್। ದಗ್ಧಾಶ್ಚೈವೋಪಯೋಗಾಚ್ಚ ಸ್ವೇಸ್ವೇ ಚಾರ್ಥೇಷು ಮಾಯಯಾ ।। ೩೬.

ನಾವು ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಂದ ಹೊಡೆತವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದೇವೆ; ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹಿತದಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗಿದ್ದೇವೆ.

ತತೋಽಸುರಾಃ ಪರಿತ್ರಸ್ತಾ ದೇವೇಭ್ಯಸ್ತ್ವರಿತಾ ಯಯುಃ। ಪ್ರಹ್ಲಾದಮಗ್ರತಃ ಕೃತ್ವಾ ಕಾವ್ಯಸ್ಯಾನುಗಮಂ ಪುನಃ ।। ೩೬.

ಆಗ ಭಯಗೊಂಡ ಅಸುರರು ಪ್ರಹ್ಲಾದನನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಕಾವ್ಯನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳ ಬಳಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋದರು.

ತತಃ ಕಾವ್ಯಂ ಸಮಾಸಾದ್ಯ ಅಭಿತಸ್ಥು ರವಾಙ್ಮುಖಾಃ। ತಾನಾಗತಾನ್ ಪುನರ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕಾವ್ಯೋ ಯಾಜ್ಯಾನುವಾಚ ಹ ।। ೩೬.

ಮತ್ತೆ ಕಾವ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ನಿಂತರು; ಅವರು ಮತ್ತೆ ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕಾವ್ಯನು ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಮಯಾಪಿ ಬೋಧಿತಾಃ ಕಾಲೇ ಯತೋ ಮಾಂ ನಾಭಿನನ್ದಥ। ತತಸ್ತೇನಾವಲೇಪೇನ ಗತಾ ಯೂಥಂ ಪರಾಭವಮ್ ।। ೩೬.

ನಾನು ಕೂಡ ನಿಮಗೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬೋಧಿಸಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ; ಆ ಗರ್ವದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಗುಂಪು ಸೋಲನ್ನು ಕಂಡಿದೆ.

ಪ್ರಹ್ಲಾದಸ್ತಮಥೋವಾಚ ಮಾನಂ ತ್ವಂ ತ್ಯಜ ಭಾರ್ಗವ। ಸ್ವಾನ್ ಯಾಜ್ಯಾನ್ ಭಜಮಾನಾಂಶ್ಚ ಭಕ್ತಾಂಶ್ಚೈವ ವಿಶೇಷತಃ ।। ೩೬.

ಆಗ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಭಾರ್ಗವನೇ, ನೀನು ಗರ್ವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿಷ್ಠಾವಂತರನ್ನು ಕಾಪಾಡು.'

ತ್ವಯಾ ಪೃಷ್ಟಾ ವಯಂ ತೇನ ದೇವಾಚಾರ್ಯೇಣ ಮೋಹಿತಾಃ। ಭಕ್ತಾನರ್ಹಸಿ ನಸ್ತ್ರಾತುಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ದೀರ್ಘೇಣ ಚಕ್ಷುಷಾ ।। ೩೬.

ನೀನು ಕೇಳಿದ ಆ ದೇವತೆಗಳ ಗುರುನಿಂದ ನಾವು ಮೋಸಹೋಗಿದ್ದೆವು; ನೀನು ದೂರದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತಿಳಿದು, ನಮ್ಮ ಭಕ್ತರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.

ಯದಿ ನಸ್ತ್ವಂ ನ ಕುರುಷೇ ಪ್ರಸಾದಂ ಭೃಗುನನ್ದನ। ಅಪಧ್ಯಾತಾ ಸ್ತ್ವಯಾ ಹ್ಯದ್ಯ ಪ್ರವೇಕ್ಷ್ಯಾಮೋ ರಸಾತಲಮ್ ।। ೩೬.

ಭೃಗು ಪುತ್ರನೇ, ನೀನು ನಮಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನಿರಿಸದಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ನೀನು ಶಪಿಸಿದಂತೆ ನಾವು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.