ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ತದ್ಬುದ್ಧ್ವಾ ನಾತಿಪೂರ್ವನ್ತು ರಾಜ್ಯಂ ನ್ಯಸ್ತಂ ತದಾಸುರೈಃ। ತಸ್ಮಿಞ್ಛಿದ್ರೇ ತದಾಮರ್ಷಾ ದೇವಾಸ್ತಾನ್ ಸಮಭಿದ್ರವನ್। ನಿಶಿತಾತ್ತಾಯುಧಾಃ ಸರ್ವೇ ಬೃಹಸ್ಪತಿಪುರೋಗಮಾಃ ।। ೩೫.

ಇದು ತಿಳಿದ ಅಸುರರು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲವಿಲ್ಲದೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಕೋಪದಿಂದ, ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಸುರರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾಸುರಗಣಾ ದೇವಾನ್ ಪ್ರಗೃಹೀತಾಯುಧಾನ್ ಪುನಃ। ಉತ್ಪೇತುಃ ಸಹಸಾ ಸರ್ವೇ ಸನ್ತ್ರಸ್ತಾಸ್ತೇ ತತೋಽಭವನ್ ।। ೩೫.

ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ನೋಡಿದ ಅಸುರರು, ಎಲ್ಲರೂ ಭಯದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಓಡಿ ಹೋದರು.

ನ್ಯಸ್ತಶಸ್ತ್ರೇ ಜಯೇ ದತ್ತೇ ಆಚಾರ್ಯವ್ರತಮಾಸ್ಥಿತೇ। ಸನ್ತ್ಯಜ್ಯ. ಸಮಯಂ ದೇವಾಸ್ತೇ ಸಪತ್ನಜಿಘಾಂಸವಃ ।। ೩೫.

ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು, ಜಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರು, ಆಚಾರ್ಯನು ವ್ರತದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು; ಆದರೂ ದೇವತೆಗಳು ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಹೊರಟರು.

ಅನಾಚಾರ್ಯಾಸ್ತು ಭದ್ರಂ ವೋ ವಿಶ್ವಸ್ತಾಸ್ತಪಸಿ ಸ್ಥಿತಾಃ। ಚೀರವಲ್ಕಾಜಿನಧರಾ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಾ ನಿಷ್ಪರಿಗ್ರಹಾಃ ।। ೩೫.

ಗುರುವಿಲ್ಲದೆ, ನಿಮಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ; ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ಚೀಲ, ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ, ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಸಂಪತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರು.

ರಣೇ ವಿಜೇತುಂ ದೇವಾನ್ ವೈ ನಶಕ್ಷ್ಯಾಮಃ ಕಥಞ್ಚನ। ಅಶುದ್ಧೇನ ಪ್ರಪದ್ಯಾಮಃ ಶರಣಂ ಕಾವ್ಯಮಾತರಮ್ ।। ೩೫.

ನಾವು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಸೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಅಶುದ್ಧರಾಗಿರುವ ನಾವು ಕಾವ್ಯ ಎಂಬ ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕೋಣ.

ಜ್ಞಾಪಯಾಮಸ್ತತಮಿದಂ ಯಾವದಾಗಮನಂ ಗುರೋಃ। ವಿನಿವೃತ್ತೇ ತತಃ ಕಾವ್ಯೇ ಯೋತ್ಸ್ಯಾಮೋ ಯುಧಿ ತಾನ್ ಸುರಾನ್ ।। ೩೫.

ಗುರುವು ಬರುವವರೆಗೆ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸೋಣ. ಅವರು ಹಿಂತಿರುಗಿದ ಮೇಲೆ, ನಾವು ಆ ದೇವತೆಗಳ ಜೊತೆ ಕಾವ್ಯದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡೋಣ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸುರಾನ್ ಯೋಗ್ಯಂ ಶರಣಂ ಕಾವ್ಯಮಾತರಮ್। ಪ್ರಾಪದ್ಯನ್ತ ತತೋ ಭೀತಾಸ್ತದಾ ಚೈವ ತದಾಽಭಯಮ್ ।। ೩೫.

ಹೀಗೆಂದು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಯಗೊಂಡ ಅವರು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಕಾವ್ಯಮಾತೆಗೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದರು. ಆಗ ಆಕೆ ಅವರಿಗೆ ಭಯದಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿದರು.

ದತ್ತನ್ತೇಷಾನ್ತು ಭೀತಾನಾಂ ದೈತ್ಯಾ ನಾಮಭಯಾರ್ಥಿನಾಮ್। ನ ಭೇತವ್ಯಂ ನ ಭೇತವ್ಯ ಭಯನ್ತ್ಯಜತ ದಾನವಾಃ ।। ೩೫.

ಭಯದಿಂದ ಮುಗ್ಧರಾದ ದೈತ್ಯರು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಆಶಿಸಿದಾಗ, ಅವರಿಗೆ 'ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಆಗ ದಾನವರು ಭಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು.

ಮತ್ಸನ್ನಿಧೌ ವರ್ತತಾಂ ವೋ ನ ಭೀರ್ಭವಿತುಮರ್ಹತಿ। ಭಯಾಚ್ಚಾಪ್ಯಭಿಪನ್ನಾಂಸ್ತಾನ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದೇವಾಸುರಾಂಸ್ತದಾ ।। ೩೫.

ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇದ್ದಾಗ ನಿಮಗೆ ಭಯವಾಗಬಾರದು. ಭಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರು—

ಅಭಿಜಗ್ಮುಃ ಪ್ರಸಹ್ಯೈತಾನವಿಚಾರ್ಯ ಬಲಾಬಲಮ್। ತಾಂಸ್ತ್ರಸ್ತಾನ್ ವಧ್ಯಮಾನಾಂಶ್ಚ ದೇವೈರ್ದೃಷ್ಟ್ವಾಸುರಾಂಸ್ತದಾ ।। ೩೫.

ಬಲ-ದುರ್ಬಲತೆಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳು ಬಲವಂತವಾಗಿ ದೈತ್ಯರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು ಓಡುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಮತ್ತು ಹತರಾಗುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯರು—

ದೇವೀ ಕ್ರುದ್ಧಾಬ್ರವೀದೇನಾನನಿನ್ದ್ರತ್ವಂ ಕರೋಮ್ಯಹಮ್। ಸಂಸ್ತಭ್ಯ ಶೀಘ್ರಂ ಸಂರಮ್ಭಾದಿನ್ದ್ರಂ ಸಾಽಭ್ಯಚರತ್ತತಃ ।। ೩೫.

ಆ ದೇವಿ ಕೋಪಗೊಂಡು ಹೇಳಿದಳು: 'ಇಂದ್ರ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಹೀನನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದು ತಕ್ಷಣವೇ ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಇಂದ್ರನ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಳು.

ತತಃ ಸಂಸ್ತಮ್ಭಿತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಶಕ್ರಂದೇವಾಸ್ತು ಯೂಪವತ್। ವ್ಯದ್ರವನ್ತ ತತೋ ಭೀತಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಶಕ್ರಂ ವಶೀಕೃತಮ್ ।। ೩೫.

ಇಂದ್ರನು ಯಜ್ಞದ ಕಂಬದಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವತೆಗಳು ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋದರು. ಇಂದ್ರನು ವಶವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಹಿಂಜರಿದರು.

ಗತೇಷು ಸುರಸಙ್ಘೇಷು ವಿಷ್ಣುರಿನ್ದ್ರಮಭಾಷತ। ಮಾಂತ್ವಂ ಪ್ರವಿಶ ಭದ್ರನ್ತೇ ನೇಷ್ಯಾಮಿ ತ್ವಾಂ ಸುರೇಶ್ವರ ।। ೩೫.

ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ವಿಷ್ಣು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನೀನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಬಾ, ಸುಖವಾಗಿರು; ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತೇನೆ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ.'

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತತೋ ವಿಷ್ಣುಂ ಪ್ರವಿವೇಶ ಪುರನ್ದರಃ। ವಿಷ್ಣುನಾ ರಕ್ಷಿತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದೇವೀ ಕ್ರುದ್ಧಾ ವಚೋಽವದತ್ ।। ೩೫.

ಹೀಗೆಂದು ಕೇಳಿದ ಪುರಂದರನು ವಿಷ್ಣುವಿನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ವಿಷ್ಣು ಇಂದ್ರನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವಿ ಕೋಪಗೊಂಡು ಹೀಗೆಂದಳು.

ಏಷಾ ತ್ವಾಂ ವಿಷ್ಣುನಾ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ದಹಾಮಿ ಮಘವಾನಿವ। ಮಿಷತಾಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ದೃಶ್ಯತಾಂ ಮೇ ತಪೋಬಲಮ್ ।। ೩೫.

'ಮಘವಂತ, ನಾನು ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮುಂದೆ ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಲಿ.'

ತಯಾಭಿಭೂತೌ ತೌ ದೇವಾವಿನ್ದ್ರವಿಷ್ಣೂ ಜಜಲ್ಪತುಃ। ಕಥಂ ಮುಚ್ಯೇವ ಸಹಿತೌ ವಿಷ್ಣುರಿನ್ದ್ರಮಭಾಷತ ।। ೩೫.

ಅವಳ ಶಕ್ತಿಗೆ ಒಳಗಾದ ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಚರ್ಚಿಸಿದರು. ವಿಷ್ಣು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಕೇಳಿದನು: 'ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು?'

ಇನ್ದ್ರೋಽಬ್ರವೀಜ್ಜಹಿ ಹ್ಯೇನಾಂ ಯಾವನ್ನೌ ನ ದಹೇದ್ವಿಭೋ। ವಿಶೇಷೇಣಾಭಿಭೂತೋಽಹಮತಸ್ತ್ವಞ್ಚ ಹಿ ಮಾ ಚಿರಮ್ ।। ೩೫.

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: 'ಅವಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಡುವ ಮೊದಲು ಅವಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸು, ಮಹಾಶಕ್ತನೇ. ನಾನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವಳ ಶಕ್ತಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡ.'

ತತಃ ಸಮೀಕ್ಷ್ಯ ತಾಂ ವಿಷ್ಣುಃ ಸ್ತ್ರೀವಧಂ ಕರ್ತ್ತುಮಾಸ್ಥಿತಃ। ಅಭಿಧ್ಯಾಯ ತತಶ್ಚಕ್ರಮಾಪನ್ನಃ ಸತ್ವರಂ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೫.

ಆಮೇಲೆ ವಿಷ್ಣು ಅವಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ತಕ್ಷಣ ಆಲೋಚಿಸಿ, ತನ್ನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಕರೆಯಲು ಮುಂದಾದನು.

ತಸ್ಯಾಃ ಸತ್ವರಮಾಣಾಯಾಃ ಶೀಘ್ರಕಾರೀ ಸುರಾರಿಹಾ। ಸ್ತ್ರಿಯಾ ವಿಷ್ಣುಸ್ತತೋ ದೇವ್ಯಾ ಕ್ರೂರಂ ಬುದ್ಧ್ವಾ ಚಿಕೀರ್ಷಿತಮ್। ಕ್ರುದ್ಧಸ್ತದಸ್ತ್ರಮಾವಿದ್ಧ್ಯ ಶಿರಶ್ಚಿಚ್ಛೇದ ಮಾಧವಃ ।। ೩೫.

ಅವಳು ವೇಗವಾಗಿ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ವಿಷ್ಣು, ಆ ದೇವಿಯ ಕ್ರೂರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು, ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಆಯುಧವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅವಳ ತಲೆ ಕತ್ತರಿಸಿದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸ್ತ್ರೀವಧಂ ಘೋರಂ ಚುಕೋಪ ಭೃಗುರೀಶ್ವರಃ। ತತೋಽಭಿಶಸ್ತೋ ಭೃಗುಣಾ ವಿಷ್ಣುರ್ಭಾರ್ಯಾವಧೇ ತದಾ ।। ೩೫.

ಆ ಭಯಾನಕ ಹೆಣ್ಣುಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಭೃಗು ಮಹರ್ಷಿ ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಆಗ ಭೃಗುನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕೊಂದ ಕಾರಣ ಶಾಪ ನೀಡಿದನು.

ಯಸ್ಮಾತ್ತೇ ಜಾನತಾ ಧರ್ಮಾನವಧ್ಯಾ ಸ್ತ್ರೀ ನಿಷೂದಿತಾ। ತಸ್ಮಾತ್ತ್ವಂ ಸಪ್ತಕೃತ್ವೋ ವೈ ಮಾನುಷೇಷು ಪ್ರಪತ್ಸ್ಯಸಿ ।। ೩೫.

ನೀನು ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಕೊಲ್ಲಬಾರದ ಹೆಣ್ನನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದರಿಂದ, ನೀನು ಏಳುವೇಳೆ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ತತಸ್ತೇನಾಭಿಶಾಪೇನ ನಷ್ಟೇ ಧರ್ಮೇ ಪುನಃ ಪುನಃ। ಲೋಕೇ ಸರ್ವಹಿತಾರ್ಥಾಯ ಜಾಯತೇ ಮಾನುಷೇಷ್ವಿಹ ।। ೩೫.

ಆ ಶಾಪದಿಂದ, ಧರ್ಮವು ಪುನಃ ಪುನಃ ನಾಶವಾದಾಗ, ಲೋಕದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವರಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.

ಅನುವ್ಯಾಹೃತ್ಯ ವಿಷ್ಣುಂ ಸ ತದಾದಾಯ ಶಿರಃ ಸ್ವಯಮ್। ಸಮಾನೀಯ ತತಃ ಕಾಯೇ ಅಪೋ ಗೃಹ್ಯೇದಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೫.

ಹೀಗೆಂದು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಭೃಗುನು ಸ್ವತಃ ಆ ತಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ದೇಹದ ಬಳಿ ತಂದು, ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೀಗೆಂದನು.

ಏಷ ತ್ವಾಂ ವಿಷ್ಣುನಾ ಸತ್ಯೇ ಹತಾಂ ಸಂಜೀವಯಾಮ್ಯಹಮ್ । ಯದಿ ಕೃತ್ಸ್ನೋ ಮಯಾ ಧರ್ಮಶ್ಚರಿತೋ ಜ್ಞಾಯತೇಽಪಿ ವಾ। ತೇನ ಸತ್ಯೇನ ಜೀವಸ್ವ ಯದಿ ಸತ್ಯಂ ಬ್ರವೀಮ್ಯಹಮ್ ।। ೩೫.

ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಹತರಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಈಗ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಮಾಡಿದ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ, ಆ ಸತ್ಯದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ನಾನು ನಿಜವಾದ ಮಾತನ್ನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನೀನು ಮತ್ತೆ ಬದುಕು.

ಸತ್ಯಾಭಿವ್ಯಾಹೃತಾ ತಸ್ಯಾ ದೇವೀ ಸಂಜೀವಿತಾ ತದಾ। ತದಾ ತಾಂ ಪ್ರೋಕ್ಷ್ಯ ಶೀತಾಭಿರದ್ಭಿರ್ಜೀವೇತಿ ಸೋಽಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೫.

ಆ ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು ಹೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಆ ದೇವಿಯು ಜೀವಂತಳಾದಳು. ಆಗ ಅವಳ ಮೇಲೆ ತಂಪಾದ ನೀರನ್ನು ಸಿಂಪಿಸಿ, ಅವನು 'ಬದುಕು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ತತಸ್ತಾಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಿ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸುಪ್ತೋತ್ಥಿತಾಮಿವ। ಸಾಧು ಸಾಧ್ವಿತ್ಯದೃಶ್ಯಾನಾಂ ವಾಚಸ್ತಾಃ ಸಸ್ವರುರ್ದಿಶಃ ।। ೩೫.

ಆಕೆ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದಂತೆ ಕಂಡಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಅದೃಶ್ಯವಾದ ಧ್ವನಿಗಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ 'ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ! ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!' ಎಂದು ಕೇಳಿಬಂದವು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಞ್ಜೀವಿತಾಮೇವಂ ದೇವೀಂ ತಾಂ ಭೃಗುಣಾ ತದಾ। ಮಿಷತಾಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ತದದ್ಭುತಮಿವಾಭವತ್ ।। ೩೫.

ಭೃಗುನು ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೇ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಆ ದೃಶ್ಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅನಿಸಿತು.

ಅಸಂಭ್ರಾನ್ತೇನ ಭೃಗುಣಾ ಪತ್ನೀಂ ಸಞ್ಜೀವಿತಾಂ ತತಃ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಶಕ್ರೋ ನ ಲೇಭೇಽಥ ಶರ್ಮ ಕಾವ್ಯಭಯಾತ್ತತಃ ।। ೩೫.

ಭೃಗುನು ಆತಂಕವಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಶಕ್ರನು ಕಾವ್ಯರಿಂದ ಭಯಪಟ್ಟು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಜಾಗರೇ ತತಶ್ಚೇನ್ದ್ರೋ ಜಯನ್ತೀಮಾತ್ಮನಃ ಸುತಾಮ್। ಪ್ರೋವಾಚ ಮತಿಮಾನ್ ವಾಕ್ಯಂ ಸ್ವಾಂ ಕನ್ಯಾಂ ಪಾಕಶಾಸನಃ ।। ೩೫.

ಆಗ ಇಂದ್ರನು ಜಾಗೃತನಾಗಿಯೇ ತನ್ನ ಮಗಳು ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ವಿವೇಕದಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.