ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರವಿವೇಶ ತತೋ ರಾಮೋ ಮಿಥಿಲಾಮರಿಮರ್ದ್ದನಃ। ಸರ್ವ್ವಕಾಮೈರುಪಹೃತೈರ್ಮೈಥಿಲೇನೈವ ಪೂಜಿತಃ ।। ೩೪.

ಅನಂತರ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ರಾಮನು ಮಿಥಿಲೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಮಿಥಿಲೆಯ ರಾಜನಿಂದ ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛಿತ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

ಏತಸ್ಮಿನ್ನೇವ ಕಾಲೇ ತು ಬಭ್ರುರ್ಮತಿಮತಾಂವರಃ। ನಾನಾರೂಪಾನ್ ಕ್ರತೂನ್ ಸರ್ವ್ವಾನಾಜಹಾರ ನಿರರ್ಗಲಾನ್ ।। ೩೪.

ಅದೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಬಭ್ರು ಎಂಬ ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪದ ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ನಿರ್ಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

ದೀಕ್ಷಾಮಯಂ ಸಕವಚಂ ರಕ್ಷಾರ್ಥಂ ಪ್ರವಿವೇಶ ಹ। ಸ್ಯಮನ್ತಕಕೃತೇ ರಾಜಾ ಗಾಧಿಪುತ್ರೋ ಮಹಾಯಶಾಃ ।। ೩೪.

ಗಾಧಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜನು, ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನಕ್ಕಾಗಿ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಕವಚ ಧರಿಸಿ ದೀಕ್ಷಿತ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಅರ್ಥಾನ್ ರತ್ನಾನಿ ಚಾಗ್ರ್ಯಾಣಿ ದ್ರವ್ಯಾಣಿ ವಿವಿಧಾನಿ ಚ । ಷಷ್ಟಿವರ್ಷಗತೇ ಕಾಲೇ ಯಜ್ಞೇಷು ವಿನ್ಯಯೋಜಯತ್ ।। ೩೪.

ಅವನು ಐಶ್ವರ್ಯ, ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳು ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು, ಅರುವತ್ತು ವರ್ಷ ಕಳೆದಾಗ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದನು.

ಅಕ್ರೂರಯಜ್ಞ ಇತ್ಯೇತೇ ಖ್ಯಾತಾಸ್ತಸ್ಯ ಮಹಾತ್ಮನಃ। ಬಹ್ವನ್ನದಕ್ಷಿಣಾಃ ಸರ್ವ್ವೇ ಸರ್ವ್ವಕಾಮಪ್ರದಾಯಿನಃ ।। ೩೪.

ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು 'ಅಕ್ರೂರಯಜ್ಞ' ಎಂದೇ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣೆ ಬಹಳವಾಗಿತ್ತು, ಎಲ್ಲರ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಪೂರೈಸಲ್ಪಟ್ಟವು.

ಅಥ ದುರ್ಯ್ಯೋಧನೋ ರಾಜಾ ಗತ್ವಾಽಥ ಮಿಥಿಲಾಂ ಪ್ರಭುಃ। ಗದಾಶಿಕ್ಷಾಂ ತತೋ ದಿವ್ಯಾಂ ಬಲಭದ್ರಾದವಾಪ್ತವಾನ್ ।। ೩೪.

ಆಮೇಲೆ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ರಾಜ ದುರ್ವೋಧನನು ಮಿಥಿಲೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಬಲಭದ್ರನಿಂದ ದಿವ್ಯವಾದ ಗದಾ ಕಲೆಯನ್ನು ಕಲಿತನು.

ಪ್ರಸಾದ್ಯ ತು ತತೋ ವಿಪ್ರಾ ವೃಷ್ಣ್ಯನ್ಧಕಮಹಾರಥೈಃ। ಆನೀತೋ ದ್ವಾರಕಾಮೇವ ಕೃಷ್ಣೇನ ಚ ಮಹಾತ್ಮನಾ ।। ೩೪.

ನಂತರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣ್ಯಂಧಕ ಮಹಾರಥರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು.

ಅಕ್ರೂರಮನ್ಧಕೈಃ ಸಾರ್ದ್ಧಮುಪಾಯಾತ್ ಪುರುಷರ್ಷಭಃ। ಯುದ್ಧೇ ಹತ್ವಾ ತು ಶತ್ರುಗ್ನಂ ಸಹ ಬನ್ಧುಮತಾ ಬಲೀ ।। ೩೪.

ಅಕ್ರೂರ ಮತ್ತು ಅಂಧಕರೊಂದಿಗೆ ಮಾನ್ಯ ಪುರುಷನು ಬಂದು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಲಶಾಲಿಯಾದವನು ಶತ್ರುಘ್ನನನ್ನು ಬಂಧುಮಂತನೊಂದಿಗೆ ಕೊಂದನು.

ಶ್ವಫಲ್ಕತನಯಾಯಾನ್ತು ನರಾಯಾಂ ನರಸತ್ತಮೌ। ಭಙ್ಗಕಾರಸ್ಯ ತನಯೋ ವಿಶ್ರುತೌ ಸುಮಹಾಬಲೌ ।। ೩೪.

ಶ್ವಫಲ್ಕನ ಮಗನಿಗೆ, ಭಂಗಕಾರನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ನರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು.

ಜಜ್ಞಾತೇಽನ್ಧಕಮುಖ್ಯಸ್ಯ ಶತ್ರುಘ್ನೋ ಬನ್ಧುಮಾಂಶ್ಚ ತೌ। ವಧಾರ್ಥಂ ಭಙ್ಗಕಾರಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣೋ ನ ಪ್ರೀತಿಮಾನ್ ಭವೇತ್ ।। ೩೪.

ಅಂಧಕರ ಮುಖ್ಯನಿಗೆ ಶತ್ರುಘ್ನ ಮತ್ತು ಬಂಧುಮಂತ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಜನಿಸಿದರು. ಅವರು ಭಂಗಕಾರನ ವಧೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿದರು. ಇದರಿಂದ ಕೃಷ್ಣನು ಸಂತೋಷಪಡುವದಿಲ್ಲ.

ಜ್ಞಾತಿ ಭೇದಭಯಾದ್ಭೀತಃ ಸಮುಪೇಕ್ಷಿತವಾಂಸ್ತಥಾ। ಅಪಯಾತೇ ತಥಾಕ್ರೂರೇ ನಾವರ್ಷತ್ಪಾಕಶಾಸನಃ ।। ೩೪.

ಬಂಧುಗಳ ನಡುವೆ ಭಿನ್ನತೆ ಉಂಟಾಗುವ ಭಯದಿಂದ ಅವನು ಅದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ, ಅಕ್ರೂರನು ಹೋದಾಗ ಇಂದ್ರನು ಮಳೆ ಸುರಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅನಾವೃಷ್ಟ್ಯಾ ಹತಂ ರಾಷ್ಟ್ರಮಭವತ್ತದ್ವಘೋದ್ಯತಮ್। ತತಃ ಪ್ರಸಾದಯಾಮಾಸುರಕ್ರೂರಂ ಕುಕುರಾನ್ಧಕಾಃ ।। ೩೪.

ಮಳೆ ಬಾರದ ಕಾರಣ ಆ ದೇಶ ನಾಶವಾಯಿತು, ದುಃಖವು ಆವರಿಸಿತು. ಆಗ ಕುಕುರುಗಳು ಮತ್ತು ಅಂಧಕರು ಅಕ್ರೂರನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು.

ಪುನರ್ದ್ವಾರವತೀಂ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ತದಾ ದಾನಪತೌ ತಥಾ। ಪ್ರವವರ್ಷ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಃ ಕುಕ್ಷೌ ಜಲನಿಧೇಸ್ತತಃ ।। ೩೪.

ಮರುಕಳಿಯ ದಾನಧಿಪತಿ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಸಹಸ್ರನೇತ್ರನು ಸಮುದ್ರದ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದನು.

ಕನ್ಯಾಞ್ಚ ವಾಸುದೇವಾಯ ಸ್ವಸಾರಂ ಶೀಲಸಮ್ಮತಾಮ್। ಅಕ್ರೂರಃ ಪ್ರದದೌ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಪ್ರೀತ್ಯರ್ಥಂ ಯದುಪುಙ್ಗವಃ ।। ೩೪.

ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಶ್ರೀಮಂತ ಅಕ್ರೂರನು, ತನ್ನ ಸದ್ಗುಣಗಳಿರುವ ತಂಗಿಯನ್ನು ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ವಿವಾಹವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟನು, ಅವನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ.

ಅತ ವಿಜ್ಞಾಯ ಯೋಗೇನ ಕೃಷ್ಣೋ ಬಭ್ರುಗತಂ ಮಣಿಮ್। ಸಭಾಮಧ್ಯೇ ತದಾ ಪ್ರಾಹ ತಮಕ್ರೂರಂ ಜನಾರ್ದನಃ ।। ೩೪.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಯೋಗದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ರತ್ನ ಬಭ್ರುವಿಗೆ ಹೋಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಸಭೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಅಕ್ರೂರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಯಚ್ಚ ರತ್ನಂ ಮಣಿವರಂ ತವ ಹಸ್ತಗತಂ ಪ್ರಭೋ। ತತ್ಪ್ರಯಚ್ಛಸ್ವ ಮಾನಾರ್ಹ ವಿಮತಿಞ್ಚಾತ್ರ ಮಾ ಕೃಥಾಃ ।। ೩೪.

ಪ್ರಭುವೇ, ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಆ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನು ನೀನು ಕೊಡು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇಸರವನ್ನೂ, ಸಂಶಯವನ್ನೂ ಇಡಬೇಡ.

ಷಷ್ಟಿವರ್ಷಗತೇ ಕಾಲೇ ಯದ್ರೋಷೋಽಭೂತ್ತದಾ ಮಮ। ಸುಸಂರೂಢಃ ಸಕೃತ್ ಪ್ರಾಪ್ತಸ್ತತ್ಕಾಲಾಶ್ರಿತ್ಯ ಸ ಮಹಾನ್ ।। ೩೪.

ಅರುವತ್ತು ವರ್ಷ ಕಳೆದಾಗ ನನಗೆ ಉಂಟಾದ ಆ ಕೋಪವು, ಆಗಲೇ ಬಲವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿಕೊಂಡು, ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಬಹಳ ಗಾಢವಾಗಿದೆ.

ತತಃ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ವಚನಾತ್ ಸರ್ವ್ವಸಾತ್ವತಸಂಸದಿ। ಪ್ರದದೌ ತಂ ಮಣಿಂ ಬಭ್ರುರಕ್ಲೇಶೇನ ಮಹಾಮತಿಃ ।। ೩೪.

ಆಗ ಕೃಷ್ಣನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ಸಾತ್ವತರು ಸೇರಿದ್ದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಬಭ್ರು ಎಂಬ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಳವಳವಿಲ್ಲದೆ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ತತ ಆರ್ಜ್ಜವಸಂಪ್ರಾಪ್ತಬಭ್ರುಹಸ್ತಾದರಿನ್ದಮಃ। ದದೌ ಪ್ರಹೃಷ್ಟಮನಸಾ ತಂ ಮಣಿಂ ಬಭ್ರವೇ ಪುನಃ ।। ೩೪.

ನಂತರ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವವನು, ಬಭ್ರುವಿನ ಕೈಯಿಂದ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅದನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಬಭ್ರುವಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಕೊಟ್ಟನು.

ಸ ಕೃಷ್ಣಹಸ್ತಾತ್ ಸಂಪ್ರಾಪ್ಯ ಮಣಿರತ್ನಂ ಸ್ಯಮನ್ತಕಮ್। ಆಬದ್ಧ್ಯ ಗಾನ್ದಿನೀಪುತ್ರೋ ವಿರರಾಜಾಂಶುಮಾನಿವ ।। ೩೪.

ಕೃಷ್ಣನ ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಗಾಂದಿನಿಯ ಮಗನು, ಅದನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ಇಮಾಂ ಮಿಥ್ಯಾಭಿಶಸ್ತಿಂ ಯೋ ವಿಶುದ್ಧಾಮಪಿ ಚೋತ್ತಮಾಮ್ । ವೇದ ಮಿಥ್ಯಾಭಿ ಶಸ್ತಿಂ ಸ ನ ವ್ರಜೇಚ್ಚ ಕಥಞ್ಚನ ।। ೩೪.

ಯಾರು ಶುದ್ಧವಾದ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮವಾದ ಅಪವಾದವೊಂದನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರೂ ಸುಳ್ಳೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಪರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರನು.

ಅನಿಮಿತ್ರಾಚ್ಛಿನಿರ್ಜಜ್ಞೇ ಕನಿಷ್ಠಾದ್ವೃಷ್ಣಿನನ್ದನಾತ್ ।। ೩೪.

ವೃಷ್ಣಿಕುಲದ ಚಿಕ್ಕ ಮಗನಿಂದ ಅನಿಮಿತ್ರ ಎಂಬವನು ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಸತ್ಯವಾಕ್ ಸತ್ಯಸಮ್ಪನ್ನಃ ಸತ್ಯಕಸ್ತಸ್ಯ ಚಾತ್ಮಜಃ। ಸಾತ್ಯಕಿರ್ಯುಯುಧಾನಸ್ಯ ತಸ್ಯ ಭೂತಿಃ ಸುತೋಽಭವತ್ ।। ೩೪.

ಅವನಿಗೆ ಸತ್ಯವಂತನು ಮತ್ತು ಸತ್ಯಭರಿತನು ಎಂಬ qualities ಇರುವ ಸತ್ಯಕ ಎಂಬ ಮಗನಿದ್ದನು; ಯುಯುಧಾನನ ಮಗನಾದ ಸಾತ್ಯಕಿ ಅವನಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಭೂತೇರ್ಯುಗನ್ಧರಃ ಪುತ್ರ ಇತಿ ಭೌತ್ಯಾಃ ಪ್ರಕೀರ್ತ್ತಿತಾಃ। ಜಜ್ಞಾತೇ ತನಯೌ ಪೃಶ್ನೇಃ ಶ್ವಫಲ್ಕಶ್ಚಿತ್ರಕಶ್ಚ ಯಃ ।। ೩೪.

ಭೂತಿಯ ಮಗನು ಯುಗಂಧರ; ಇವರನ್ನು ಭೌತ್ಯರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪೃಶ್ನಿಗೆ ಶ್ವಫಲ್ಕ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಕ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಹುಟ್ಟಿದರು.

ಶ್ವಫಲ್ಕಸ್ತು ಮಹಾರಾಜೋ ಧರ್ಮಾತ್ಮಾ ಯತ್ರ ವರ್ತ್ತತೇ। ನಾಸ್ತಿ ವ್ಯಾಧಿಭಯಂ ತತ್ರ ನ ಚಾವೃಷ್ಟಿಭಯಂ ತಥಾ ।। ೩೪.

ಶ್ವಫಲ್ಕ ಎಂಬ ಮಹಾರಾಜನು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿ ರೋಗದ ಭಯವಿಲ್ಲ, ಬರದ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ಕದಾಚಿತ್ ಕಾಶಿರಾಜಸ್ಯ ವಿಭೋಸ್ತು ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಾಃ। ತ್ರೀಣಿ ವರ್ಷಾಣಿ ವಿಷಯೇ ನಾವರ್ಷತ್ಪಾಕಶಾಸನಃ ।। ೩೪.

ಒಂದು ವೇಳೆ, ಮಹಿಮೆಮಯ ಕಾಶಿರಾಜನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮಳೆಗಾಲದ ದೇವತೆ ಮಳೆಹಾಕಲಿಲ್ಲ.

ಸ ತತ್ರ ವಾಸಯಾಮಾಸ ಶ್ವಫಲ್ಕಂ ಪರಮಾರ್ಚಿತಮ್। ಶ್ವಫಲ್ಕಪರಿವಾಸೇನ ಪ್ರಾವರ್ಷತ್ಪಾಕಶಾಸನಃ ।। ೩೪.

ಆಗ, ಆ ರಾಜನು ಶ್ವಫಲ್ಕನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವದಿಂದ ತನ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಮನವಿ ಮಾಡಿದನು. ಶ್ವಫಲ್ಕನ ವಾಸದಿಂದ ಮಳೆಗಾಲದ ದೇವತೆ ಮಳೆಹಾಕಿದನು.

ಶ್ವಫಲ್ಕಃ ಕಾಶಿರಾಜಸ್ಯ ಸುತಾಂ ಭಾರ್ಯಾಮನಿನ್ದಿತಾಮ್। ಗಾನ್ದಿನೀಂ ನಾಮ ಗಾಂ ಸಾ ಹಿ ದದೌ ವಿಪ್ರಾಯ ನಿತ್ಯಶಃ ।। ೩೪.

ಶ್ವಫಲ್ಕನು ಕಾಶಿರಾಜನ ನಿರ್ದೋಷಿಯಾದ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಗಾಂದಿನಿಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಆಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹಸುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಸಾ ಮಾತುರುದರಸ್ಥಾ ವೈ ಬಹುವರ್ಷ ಶತಾನ್ ಕಿಲ। ವಸತಿ ಸ್ಮ ನ ವೈ ಜಜ್ಞೇ ಸರ್ಭಸ್ಥಾನ್ತಾಂ ಪಿತಾಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೪.

ಆಕೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಶತಮಾನಗಳು ಇದ್ದಳು, ಆದರೆ ಜನ್ಮ ಹೊಂದಲಿಲ್ಲ; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಂದೆ ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.