ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಸಾ ಚೋಪಸ್ಪರ್ಶನಾತ್ತಸ್ಯ ಚಕಾರ ಋಷಿಮಾಪಗಾ। ಕಲ್ಯಾಣಞ್ಚ ನರಪತೇಸ್ತಸ್ಯ ಸಾ ನಿಮ್ನಗೋತ್ತಮಾ ।। ೩೪.

ಅವಳು ನೀರನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಕಾರಣ ಆ ನದಿಯು ಋಷಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಯಿತು; ಆ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ನದಿ ರಾಜನಿಗೆ ಶುಭವನ್ನು ತಂದಿತು.

ಚಿನ್ತಯಾಭಿಪರೀತಾಙ್ಗಾ ಜಗಾಮಾಥ ವಿನಿಶ್ಚಯಮ್। ನಾಧಿಗಚ್ಛಾಮಿ ತಾಂ ನಾರೀಂ ಯಸ್ಯಾಮೇವಂವಿಧಃ ಸುತಃ ।। ೩೪.

ಆಕೆ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಳು: "ನಾನು ಇಂತಹ ಗುಣಗಳಿರುವ ಮಗನನ್ನು ಹೊತ್ತ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗದು" ಎಂದುಕೊಂಡಳು.

ಭವೇತ್ಸರ್ವಗುಣೋಪೇತೋ ರಾಜ್ಞೋ ದೇವಾವೃಧಸ್ಯ ಹಿ। ತಸ್ಮಾದಸ್ಯ ಸ್ವಯಂ ಚಾಹಂ ಭವಾಮ್ಯದ್ಯ ಸಹವ್ರತಾ। ಜಜ್ಞೇ ತಸ್ಯಾಃ ಸ್ವಯಂ ಹಸ್ತೋ ಭಾವಸ್ತಸ್ಯ ಯಥೇರಿತಃ ।। ೩೪.

"ರಾಜ ದೇವಾವೃಧನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಗನೊಬ್ಬನು ಹುಟ್ಟಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇಂದು ಸ್ವತಃ ಅವನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ" ಎಂದುಕೊಂಡಳು. ಅವಳಿಗೆ ಅವಳ ಕೈ ಸ್ವತಃ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿತು.

ಅಥ ಭೂತ್ವಾ ಕುಮಾರೀ ತು ಸಾವಿತ್ರೀ ಪರಮಂ ವಚಃ। ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ರಾಜಾನಂ ತಾಮಿಯೇಷ ಸ ಪರ್ಥಿವಃ ।। ೩೪.

ಆಮೇಲೆ ಸಾವಿತ್ರಿ ಯುವತಿಯಾಗಿ ಪರಮವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು; ಆ ರಾಜನು ಅವಳನ್ನು ಬಯಸಿದನು ಮತ್ತು ಹುಡುಕಿದನು.

ತಸ್ಯಾಮಾಧತ್ತ ಗರ್ಭಂ ಸ ತೇಜಸ್ವಿನಮುದಾರಧೀಃ। ಅಥ ಸಾ ನವಮೇ ಮಾಸಿ ಸುಷುವೇ ಸರಿತಾಂವರಾ ।। ೩೪.

ರಾಜನಿಂದ ಅವಳು ಗರ್ಭವತಿಯಾಗಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಹಾಗೂ ಉದಾತ್ತ ಮನಸ್ಸಿನವಳಾಗಿ, ಒಂಬತ್ತನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಆ ನದಿದೇವತೆ ಮಗನನ್ನು ಹೆತ್ತಳು.

ಪುತ್ರಂ ಸರ್ವಗುಣೋಪೇತಂ ಯಥಾ ದೇವಾವೃಧೇಪ್ಸಿತಃ। ತತ್ರ ವಂಶೇ ಪುರಾಣಜ್ಞಾ ಗಾಥಾಂ ಗಾಯನ್ತಿ ವೈ ದ್ವಿಜಾಃ ।। ೩೪.

ಅವಳು ದೇವಾವೃಧನು ಬಯಸಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಗನನ್ನು ಹೆತ್ತಳು. ಆ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪುರಾತನ ಗಾಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಗುಣಾನ್ ದೇವಾವೃಧಸ್ಯಾಪಿ ಕೀರ್ತ್ತಯನ್ತೋ ಮಹಾತ್ಮನಃ। ಯಥೈವ ಶ್ರೃಣುತೇ ದೂರಾತ್ ಸಂಪಶ್ಯತಿ ತಥಾನ್ತಿಕಾತ್ ।। ೩೪.

ಮಹಾತ್ಮ ದೇವಾವೃಧನ ಗುಣಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವಾಗ, ಅವನು ದೂರದಿಂದ ಕೇಳಿದಂತೆ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಯೂ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಬಭ್ರುಃ ಶ್ರೇಷ್ಠೋ ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ದೇವೈರ್ದೇವಾವೃಧಃ ಸಮಃ। ಪುರುಷಾಃ ಪಞ್ಚಷಷ್ಟಿಶ್ಚ ಸಹಸ್ರಾಣಿ ಚ ಸಪ್ತತಿಃ। ಯೇಽಮೃತತ್ವಮನುಪ್ರಾಪ್ತಾ ಬಭ್ರುರ್ದೇವಾವೃಧಾದಪಿ ।। ೩೪.

ಬಭ್ರು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ದೇವಾವೃಧನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾನನು. ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದ ಅರವತ್ತೈದು ಜನರೂ ಮತ್ತು ಎಪ್ಪತ್ತಾಯಿರ ಜನರೂ ದೇವಾವೃಧನಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲು.

ಯಜ್ವಾ ದಾನಪತಿರ್ವೀರೋ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಃ ಸತ್ಯ ವಾಗ್ ಬುಧಃ। ಕೀರ್ತ್ತಿಮಾಂಶ್ಚ ಮಹಾಭಾಗಃ ಸಾತ್ತ್ವತಾನಾಂ ಮಹಾರಥಃ ।। ೩೪.

ಅವನು ಯಜ್ಞಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ, ದಾನದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದ, ಶೂರನಾಗಿದ್ದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದ, ಸತ್ಯವಚನಿಯಾಗಿದ್ದ, ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದ, ಕೀರ್ತಿಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದ, ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಸಾತ್ತ್ವತರಲ್ಲಿ ಮಹಾರಥಿಯಾಗಿದ್ದನು.

ತಸ್ಯಾನ್ವವಾಯೇ ಸುಮಹಾಭೋಜಯೇಮಾರ್ತಿಕಾವಲಾಃ। ಗಾನ್ಧಾರೀ ಚೈವ ಮಾದ್ರೀ ಚ ವೃಷ್ಣೇರ್ಭಾರ್ಯ್ಯೇ ಬಭೂವತುಃ ।। ೩೪.

ಅವನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಸುಮಹಾಭೋಜರು ಮತ್ತು ಮಾರ್ತಿಕಾವಲರು ಬೆಳೆಯಿದರು. ಗಾಂಧಾರಿ ಮತ್ತು ಮಾದ್ರಿ ವೃಷ್ಣಿಯ ಪತ್ನಿಯರಾದರು.

ಗಾನ್ಧಾರೀ ಜನಯಾಮಾಸ ಸುಮಿತ್ರಂ ಮಿತ್ರನನ್ದನಮ್। ಮಾದ್ರೀ ಯುಧಾಜಿತಂ ಪುತ್ರಂ ಸಾ ತು ವೈ ದೇವಮೀಢುಷಮ್ ।। ೩೪.

ಗಾಂಧಾರಿ ಸುಮಿತ್ರನನ್ನು, ಮಿತ್ರನಂದನನನ್ನು ಹೆತ್ತಳು; ಮಾದ್ರಿ ಯುದ್ಧಾಜಿತ್ ಎಂಬ ಮಗನನ್ನು ಮತ್ತು ದೇವಮೀಢುಷನನ್ನು ಹೆತ್ತಳು.

ಅನಮಿತ್ರಂ ಸುತಞ್ಚೈವ ತಾವುಭೌ ಪುರುಷೋತ್ತಮೌ। ಅನಮಿತ್ರಸುತೋ ನಿಘ್ನೋ ನಿಘ್ನಸ್ಯ ದ್ವೌ ಬಭೂವತುಃ ।। ೩೪.

ಅನಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಗ ಇಬ್ಬರೂ ಉತ್ತಮ ಪುರುಷರು; ಅನಮಿತ್ರನ ಮಗ ನಿಘ್ನ, ನಿಘ್ನನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು.

ಪ್ರಸೇನಶ್ಚ ಮಹಾಭಾಗಃ ಶಕ್ರಜಿಚ್ಚ ಸುತಾವುಭೌ। ತಸ್ಯ ಶಕ್ರಜಿತಃ ಪೂರ್ವಃ ಸಖಾ ಪ್ರಾಣಸಮೋಽಭವತ್ ।। ೩೪.

ಪ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಶಕ್ರಜಿತ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಮಕ್ಕಳು; ಶಕ್ರಜಿತ್ ಹಿಂದೆ ಅವನ ಆತ್ಮಸಮಾನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದನು.

ಸ ಕದಾಚಿನ್ನಿಶಾಪಾಯೇ ರಥೇನ ರಥಿನಾಂವರಃ। ತೋಯಕೂಲಾದಪಃ ಸ್ಪ್ರಷ್ಟುಮುಪಸ್ಥಾತುಂ ಯಯೌ ರವಿಮ್ ।। ೩೪.

ಒಂದು ಬಾರಿ, ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ರಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ತನ್ನ ರಥದಲ್ಲಿ ನದಿಯ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನೀರನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಹೊರಟನು.

ತಸ್ಯೋಪತಿಷ್ಠತಃ ಸೂರ್ಯೋ ವಿವಸ್ವಾನಗ್ರತಃ ಸ್ಥಿತಃ। ಅಸ್ಪಷ್ಟಮೂರ್ತಿರ್ಭಗವಾಂ ಸ್ತೇಜೋಮಣ್ಡಲವಾನ್ ವಿಭುಃ ।। ೩೪.

ಅವನು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸೂರ್ಯನಾದ ವಿವಸ್ವಾನ್ ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತನು; ಪ್ರಕಾಶವಲಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಭಗವಂತನು, ಸ್ಪಷ್ಟ ರೂಪವಿಲ್ಲದೆ, ಅವನಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಅಥ ರಾಜಾ ವಿವಸ್ವನ್ತಮುವಾಚ ಸ್ಥಿತಮಗ್ರತಃ। ಯಥೈವ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಪಶ್ಯಾಮಿ ತ್ವಾಮಹಂ ಜ್ಯೋತಿಷಾಮ್ಪತೇ ।। ೩೪.

ಆಗ ರಾಜನು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ವಿವಸ್ವಂತನನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: 'ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತೇನೆ, ಅದೇ ರೀತಿ ಈಗಲೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಬೆಳಕಿನ ದೇವತೆ.'

ತೇಜೋಮಣ್ಡಲಿನಞ್ಚೈವ ತಥೈವಾಪ್ಯಗ್ರತಃ ಸ್ಥಿತಮ್। ಕೋ ವಿಶೇಷೋ ವಿವಸ್ವಂಸ್ತೇ ಸಾಕ್ಷಾದುಪಗತೇನ ವೈ ।। ೩೪.

ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ತುಂಬಿ ನಿಂತಿರುವೆ. ನೀನು ನೇರವಾಗಿ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಏನು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆ ವಿವಸ್ವಂತನೆ?

ಏತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಸ ಭಗವಾನ್ ಮಣಿರತ್ನಂ ಸ್ಯಮನ್ತಕಮ್। ಸ್ವಕಣ್ಠಾದವಮುಚ್ಯಾಥ ಬಬನ್ಧ ನೃಪತೇಸ್ತದಾ ।। ೩೪.

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ವಿವಸ್ವಂತನು ತನ್ನ ಕಂಠದಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ರಾಜನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.

ತತೋ ವಿಗ್ರಹವನ್ತಂ ತಂ ದದರ್ಶ ನೃಪತಿಸ್ತದಾ। ಪ್ರತಿಮಾಮಥ ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುಹೂರ್ತ್ತಂ ಕೃತವಾಂಸ್ತಥಾ ।। ೩೪.

ಆಮೇಲೆ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದನು. ಆ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು.

ತಮತಿಪ್ರಸ್ಥಿತಂ ಭೂಯೋ ವಿವಸ್ವನ್ತಂ ಸ ಶಕ್ರಜಿತ್। ಪ್ರೋವಾಚಾಗ್ನಿಸವರ್ಣಂ ತ್ವಂ ಯೇನ ಲೋಕಾನ್ ಪ್ರಯಾಸ್ಯತಿ। ತದೈವ ಮಣಿರತ್ನಂ ತನ್ಮಾಂ ಭವಾನ್ ದಾತುಮರ್ಹತಿ ।। ೩೪.

ವಿವಸ್ವಂತನು ಹೊರಡುವಾಗ ಶಕ್ರಜಿತ್ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನೇ, ನೀನು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸಂಚರಿಸುವವನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡಬೇಕು.'

ಸ್ಯಮನ್ತಕಂ ನಾಮ ಮಣಿಂ ದತ್ತವಾಂಸ್ತಸ್ಯ ಭಾಸ್ಕರಃ। ಸ ತಮಾಬದ್ಧ್ಯ ನಗರಂ ಪ್ರವಿವೇಶ ಮಹೀಪತಿಃ ।। ೩೪.

ಆ ಭಾಸ್ಕರನು ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಎಂಬ ಮಣಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ರಾಜನು ಅದನ್ನು ಧರಿಸಿ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತಂ ಜನಾಃ ಪರ್ಯಧಾವನ್ತ ಸೂರ್ಯೋಽಯಂ ಗಚ್ಛತೀತಿ ಹ। ಸಭಾಂ ವಿಸ್ಮಾಯಯಿತ್ವಾಥ ಪುರೀಮನ್ತಃಪುರಂ ತಥಾ ।। ೩೪.

ಜನರು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಾ, 'ಇವನು ಸೂರ್ಯನೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಸಭೆಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಅವನು ನಗರದಲ್ಲೂ ಅರಮನೆಯೊಳಗೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತಂ ಪ್ರಸೇನಿಜಿತೇ ದಿವ್ಯಂ ಮಣಿರತ್ನಂ ಸ್ಯಮನ್ತಕಮ್। ದದೌ ಭ್ರಾತ್ರೇ ನರಪತಿಃ ಪ್ರೇಮ್ಣಾ ಶಕ್ರಜಿದುತ್ತಮಮ್ ।। ೩೪.

ಶಕ್ರಜಿತ್ ಎಂಬ ರಾಜನು ದಿವ್ಯವಾದ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಸಹಿತವಾಗಿ ತನ್ನ ಸಹೋದರ ಪ್ರಸೇನನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.

ಸ್ಯಮನ್ತಕೋ ನಾಮ ಮಣಿರ್ಯಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರೇ ಸ್ಥಿತೋ ಭೇವತ್ । ಕಾಲವರ್ಷೀ ಚ ಪರ್ಜನ್ಯೋ ನ ಚ ವ್ಯಾಧಿಭಯಂ ತದಾ ।। ೩೪.

ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿ ಯಾವ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಳೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ರೋಗದ ಭಯವಿರದು.

ಲಿಪ್ಸಾಂ ಚಕ್ರೇ ಪ್ರಸೇನಾತ್ತು ಮಣಿರತ್ನಂ ಸ್ಯಮನ್ತಕಮ್। ಗೋವಿನ್ದೋ ನ ಚ ತಂ ಲೇಭೇ ಶಕ್ತೋಽಪಿ ನ ಜಹಾರ ಚ ।। ೩೪.

ಗೋವಿಂದನು ಪ್ರಸೇನನಿಂದ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿದನು. ಆದರೆ ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಅದನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಪಡೆಯಲೂ ಇಲ್ಲ.

ಕದಾ ಚಿನ್ಮೃಗಯಾಂ ಯಾತಃ ಪ್ರಸೇನಸ್ತೇನ ಭೂಷಿತಃ। ಸ್ಯಮನ್ತಕಕೃತೇ ಸಿಂಹಾದ್ವಧಂ ಪ್ರಾಪ್ತಃ ಸುದಾರುಣಮ್ ।। ೩೪.

ಒಂದು ಸಲ ಪ್ರಸೇನನು ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಬೇಟೆಗೆ ಹೋದನು. ಸ್ಯಾಮಂತಕದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನು ಸಿಂಹದಿಂದ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಹತರಾದನು.

ಜಾಮ್ಬವಾನೃಕ್ಷರಾಜಸ್ತು ತಂ ಸಿಂಹಂ ನಿಜಘಾನ ವೈ । ಆದಾಯ ಚ ಮಣಿಂ ದಿವ್ಯಂ ಸ್ವಂ ಬಿಲಂ ಪ್ರವಿವೇಶ ಹ ।। ೩೪.

ಆಮೇಲೆ ಜಾಂಬವಾನ್ ಎಂಬ ಕರಡಿಯ ರಾಜನು ಆ ಸಿಂಹವನ್ನು ಕೊಂದನು. ದಿವ್ಯವಾದ ಮಣಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಗುಹೆಗೆ ಹೋದನು.

ತತ್ಕರ್ಮ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ತತೋ ವೃಷ್ಣ್ಯನ್ಧಕಮಹತ್ತರಾಃ। ಮಣೌಗೃಧ್ನುನ್ತು ಮನ್ವಾನಾಸ್ತಮೇವ ವಿಶಶಙ್ಕಿರೇ ।। ೩೪.

ಈ ಘಟನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿ, ವೃಷ್ಣಿ ಮತ್ತು ಅಂಧಕ ವಂಶದ ದೊಡ್ಡವರು ಕೃಷ್ಣನೇ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಬಯಸಿದನೆಂದು ಅನುಮಾನಿಸಿದರು.

ಮಿಥ್ಯಾಭಿಶಸ್ತಿಂ ತೇಭ್ಯಸ್ತಾಂ ಬಲವಾನರಿಸೂದನಃ। ಅಮೃಷ್ಯಮಾಣೋ ಭಗವಾನ್ ವನಂ ಸ ವಿಚಚಾರ ಹ ।। ೩೪.

ಅವರ ತಪ್ಪು ಆರೋಪವನ್ನು ಸಹಿಸದ ಭಗವಾನ್, ಶತ್ರುಗಳ ಸಂಹಾರಕನು, ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.