ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಸ ಶೂನ್ಯಮಾಶ್ರಮಂ ಸರ್ವಂ ವರುಣಸ್ಯಾತ್ಮಜಸ್ಯ ವೈ। ದದೋಹ ಸವನದ್ವೀಪಾಂಶ್ಚಿತ್ರಭಾನುಃ ಸಹೈಹಯಃ ।। ೩೨.

ಚಿತ್ರಭಾನು ಮತ್ತು ಹೈಹಯರು ಸೇರಿ, ವರुणನ ಮಗನ ಖಾಲಿ ಆಶ್ರಮವನ್ನೂ ದ್ವೀಪಗಳನ್ನೂ ಒಣಗಿಸಿದರು.

ಸಂಲೇಭೇ ವರುಣಃ ಪುತ್ರಂ ಪುರಾ ಭಾಸ್ವಿನಮುತ್ತಮಮ್। ವಸಿಷ್ಠನಾಮಾ ಸ ಮುನಿಃ ಖ್ಯಾತಶ್ಚಾಪಃ ಶ್ರಿತಃ ಶ್ರುತಃ ।। ೩೨.

ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವರुणನಿಗೆ ಭಾಸ್ವಿನ ಎಂಬ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪುತ್ರನಿದ್ದನು. ಅವನು ವಸಿಷ್ಠ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಋಷಿಯಾಗಿದ್ದನು, ನೀರಿಗೆ ನಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು.

ತತ್ರಾಪದಸ್ತದಾ ಕ್ರೋಧಾದರ್ಜುನಂ ಶಪ್ತವಾನ್ವಿಭುಃ। ಯಸ್ಮಾನ್ನ ವರ್ಜಿತಮಿದಂ ವನಂ ತೇ ಮಮ ಹೈಹಯ ।। ೩೨.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು: 'ಹೈಹಯ, ನೀನು ನನ್ನ ಈ ಕಾಡನ್ನು ಉಳಿಸದೆ ಹೋದಿದ್ದರಿಂದ—'

ತಸ್ಮಾತ್ ತೇ ದುಷ್ಕರಂ ಕರ್ಮ್ಮ ಕೃತಮನ್ಯೋ ಹನಿಷ್ಯತಿ। ಅರ್ಜುನೋ ನಾಮ ಕೌನ್ತೇಯೋ ನ ಚ ರಾಜಾ ಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೩೨.

‘ನೀನು ಮಾಡಿದ ಈ ಕಠಿಣ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವನು. ಅರ್ಜುನ ಎಂಬ ಕುಂತಿಯ ಪುತ್ರನು ರಾಜನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.’

ಅರ್ಜುನ ತ್ವಾಂ ಮಹಾವೀರ್ಯೋ ರಾಮಃ ಪ್ರಹರತಾಂ ವರಃ। ಛಿತ್ತ್ವಾ ಬಾಹುಸಹಸ್ರಂ ವೈ ಪ್ರಮಥ್ಯ ತರಸಾ ಬಲೀಂ ।। ೩೨.

ಅರ್ಜುನ, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ರಾಮನು, ಯೋಧರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ನಿನ್ನ ಸಾವಿರ ಕೈಗಳನ್ನು ಕಡಿದು, ಬಲದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸೋಲಿಸುವನು.

ತಪಸ್ವೀ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ಚೈವ ವಧಿಷ್ಯತಿ ಮಹಾಬಲಃ। ತಸ್ಯ ರಾಮಸ್ತದಾ ಹ್ಯಾಸೀನ್ಮೃತ್ಯುಶಾಪೇನ ಧೀಮತಃ ।। ೩೨.

ಒಬ್ಬ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ತಪಸ್ವಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವನು; ಆ ಜ್ಞಾನಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ರಾಮನು ನಿನ್ನ ಮರಣದ ಕಾರಣನಾದನು.

ರಾಜ್ಞಾ ತೇನ ವರಶ್ಚೈವ ಸ್ವಯಮೇವ ವೃತಃ ಪುರಾ। ತಸ್ಯ ಪುತ್ರಶತಂ ಹ್ಯಾಸೀತ್ ಪಞ್ಚ ತತ್ರ ಮಹಾರಥಾಃ ।। ೩೨.

ಆ ರಾಜನು ಹಿಂದೆ ಸ್ವತಃ ಒಂದು ವರವನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದನು; ಅವನಿಗೆ ನೂರಾರು ಪುತ್ರರಿದ್ದರು, ಅವರಲ್ಲಿ ಐದು ಮಂದಿ ಮಹಾ ರಥಿಯರು.

ಕೃತಾಸ್ತ್ರಾ ಬಲಿನಃ ಶೂರಾ ಧರ್ಮ್ಮಾತ್ಮಾನೋ ಯಶಸ್ವನಃ । ಶೂರಶ್ಚ ಶೂರಸೇನಶ್ಚ ವೃಷ್ಟ್ಯಾದ್ಯಂ ವೃಷ ಏವ ಚ ।। ೩೨.

ಅವರು ಶಸ್ತ್ರಚಾತುರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು, ಬಲಶಾಲಿಗಳು, ಧೈರ್ಯವಂತರು, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು ಮತ್ತು ಪ್ರಸಿದ್ಧರು: ಶೂರ, ಶೂರಸೇನ, ವೃಷ್ಟಿ, ವೃಷ ಮತ್ತು ಜಯಧ್ವಜ ಇವರಾಗಿದ್ದರು.

ಜಯಧ್ವಜಶ್ಚ ವೈ ಪುತ್ರಾ ಅವನ್ತಿಷು ವಿಶಾಂಪತೇಃ। ಜಯಧ್ವಜಸ್ಯ ಪುತ್ರಸ್ತು ತಾಲಜಙ್ಘಃ ಪ್ರತಾಪವಾನ್ ।। ೩೨.

ಅವಂತಿಯ ರಾಜನ ಪುತ್ರ ಜಯಧ್ವಜನಿಗೆ, ಪರಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ತಾಳಜಂಘ ಎಂಬ ಪುತ್ರನಿದ್ದನು.

ತಸ್ಯ ಪುತ್ರಶತಂ ಹ್ಯೇವ ತಾಲಜಙ್ಘಾ ಇತಿ ಶ್ರುತಮ್। ತೇಷಾಂ ಪಞ್ಚ ಗಣಾಃ ಖ್ಯಾತಾ ಹೈಹಯಾನಾಂ ಮಹಾತ್ಮನಾಮ್ ।। ೩೨.

ಆ ತಾಳಜಂಘನಿಗೂ ನೂರಾರು ಪುತ್ರರಿದ್ದರು; ಅವರು ತಾಳಜಂಘರು ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಹೈಹಯ ಮಹಾತ್ಮರಲ್ಲಿ ಐದು ವಂಶಗಳು ಹೆಸರಾಗಿದ್ದವು.

ವೀರಹೋತ್ರಾ ಹ್ಯಸಙ್ಖ್ಯಾತಾ ಭೋಜಾಶ್ಚಾವರ್ತಯಸ್ತಥಾ। ತುಣ್ಡಿಕೇರಾಶ್ಚ ವಿಕ್ರಾನ್ತಾಸ್ತಾಲಜಙ್ಘಾಸ್ತಥೈವ ಚ ।। ೩೨.

ಅಸಂಖ್ಯಾತ ವೀರಹೊತ್ರರು, ಭೋಜರು, ಆವರ್ತರು, ಶೂರವಂತರಾದ ತುಂಡಿಕೇರರು ಮತ್ತು ಅದೇ ರೀತಿ ತಾಳಜಂಘರು.

ವೀರಹೋತ್ರಸುತಶ್ಚಾಪಿ ಅನನ್ತೋ ನಾಮ ಪಾರ್ಥಿವಃ। ದುರ್ಜಯಸ್ತಸ್ಯ ಪುತ್ರಸ್ತು ಬಭೂವಾಮಿತ್ರದರ್ಶನಃ ।। ೩೨.

ವೀರಹೊತ್ರನ ಮಗನಾದ ಅನಂತನು ಒಬ್ಬ ರಾಜನಾಗಿದ್ದನು; ಅವನ ಮಗ ದುರ್ಜಯನು, ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಭಯಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದನು.

ಅನಷ್ಟದ್ರವ್ಯತಾ ಚೈವ ತಸ್ಯ ರಾಜ್ಞೋ ಬಭೂವ ಹ। ಪ್ರಭಾವೇಣ ಮಹಾರಾಜಃ ಪ್ರಜಾಸ್ತಾಃ ಪರ್ಯ್ಯಪಾಲಯತ್ ।। ೩೨.

ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗದ ಸಂಪತ್ತು ಇತ್ತು; ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಮಹಾರಾಜನು ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ನ ತಸ್ಯ ವಿತ್ತನಾಶಶ್ಚ ನಷ್ಟಂ ಪ್ರತಿಲಭೇತ ಸಃ। ಕಾರ್ತವೀರ್ಯಸ್ಯ ಯೋ ಜನ್ಮ ಕಥಯೇದಿಹ ಧೀಮತಃ ।। ೩೨.

ಇಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯನ ಜನನವನ್ನು ವಿವರಣೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವವನು ಧನ ನಷ್ಟವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಕಳೆದುಕೊಂಡುದನ್ನೂ ಮರಳಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ವಿತ್ತವಾನ್ ಭವತ್ಯತ್ರೈವ ಧರ್ಮ್ಮಶ್ಚಾಸ್ಯ ವಿವರ್ದ್ಧತೇ। ಯಥಾ ತ್ವಷ್ಟಾ ಯಥಾ ದಾತಾ ತಥಾ ಸ್ವರ್ಗೇ ಮಹೀಯತೇ ।। ೩೨.

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಅವನು ಶ್ರೀಮಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಅವನ ಧರ್ಮವೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ; ತ್ವಷ್ಟಾ ಮತ್ತು ದಾತಾ ಹೇಗೆ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅವನಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಸನ್ಮಾನ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಋಷಯ ಊಚುಃ।। ಕಿಮರ್ಥಂ ಭುವನಂ ದಗ್ಧಮಪವಸ್ಯಂ ಮಹಾತ್ಮನಾಮ್। ಕಾರ್ತವೀರ್ಯೇಣ ವಿಕ್ರಮ್ಯ ತನ್ನಃ ಪ್ರಬ್ರೂಹಿ ಪೃಚ್ಛತಾಮ್ ।। ೩೩.

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಮಹಾತ್ಮರು ವಾಸಿಸುವ ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಕಾರ್ತವೀರ್ಯನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಏಕೆ ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದನು? ನಾವು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ಹೇಳಿ.

ರಕ್ಷಿತಾ ಸ ತು ರಾಜರ್ಷಿಃ ಪ್ರಜಾನಾಮಿತಿ ನಃ ಶ್ರುತಮ್। ಕಥಂ ಸ ರಕ್ಷಿತಾ ಭೂತ್ವಾನಾಶಯತ್ತತ್ತಪೋವನಮ್ ।। ೩೩.

ಆ ರಾಜರ್ಷಿ ಪ್ರಜೆಗಳ ರಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದನೆಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ; ರಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಆ ತಪೋವನವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಾಶಮಾಡಿದನು?

ಸೂತ ಉವಾಚ।। ಆದಿತ್ಯೋ ವಿಪ್ರರೂಪೇಣ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯಮುಪಸ್ಥಿತಃ। ತೃಪ್ತಿಕಾಮಃ ಪ್ರಯಚ್ಛಾನ್ನಮಾದಿತ್ಯೋಽಹಂ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೩೩.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಆದಿತ್ಯನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ, 'ನಾನು ಆದಿತ್ಯ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಆಹಾರವನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

ರಾಜೋವಾಚ।। ಭಗವನ್ ಕೇನ ತೇ ತುಷ್ಟಿರ್ಭವೇದ್ಬ್ರೂಹಿ ದಿವಾಕರ। ಕೀದೃಶಂ ಭೋಜನಂ ದಝಿ ಶ್ರುತ್ವಾ ಚ ವಿದಧಾಮ್ಯಹಮ್ ।। ೩೩.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತ, ನಿಮಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಭೋಜನ ನೀಡಿದರೆ ತೃಪ್ತಿ ಆಗುತ್ತದೆಂದು ಹೇಳಿ; ಯಾವ ಆಹಾರ ಬೇಕೋ ಹೇಳಿ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಸೂರ್ಯ ಉವಾಚ।। ಸ್ಥಾವರಂ ದೇಹಿ ಮೇ ಸರ್ವಮಾಹಾರಂ ದದತಾಂ ವರ। ತೇನ ತೃಪ್ತೋ ಭವೇಯಂ ವೈ ನ ತುಷ್ಯೇಽನ್ಯೇನ ಪಾರ್ಥಿವ ।। ೩೩.

ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಾವರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿ ಕೊಡು; ಅದರಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ, ಬೇರೆ ಯಾವದರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ರಾಜನೇ.

ರಾಜೋವಾಚ ।। ನ ಶಕ್ಯಂ ಸ್ಥಾವರಂ ಸರ್ವ್ವಂ ತೇಜಸಾ ಮಾನುಷೇಣ ತು। ನಿರ್ದ್ದಗ್ಧುಂ ತಪತಾಂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತ್ವಾಮೇವ ಪ್ರಣಮಾಮ್ಯಹಮ್ ।। ೩೩.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: ಮಾನವನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಾವರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸುಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ದಹನಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನೀನಿಗೆ ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಆದಿತ್ಯ ಉವಾಚ।। ತುಷ್ಟಸ್ತೇಽಹಂ ಶರಾನ್ ದಝಿ ಅಕ್ಷಯಾನ್ ಸರ್ವತಃ ಸುಖಾನ್। ಪ್ರಕ್ಷಿಪ್ತಾಃ ಪ್ರಜ್ವಲಿಷ್ಯನ್ತಿ ಮಮ ತೇಜಃಸಮನ್ವಿತಾಃ ।। ೩೩.

ಆದಿತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಸುಖಕರವಾಗಿರುವ, ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷಯವಾಗದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸು. ಅವು ನನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತವೆ.

ಆದಿಷ್ಟಂ ತೇಜಸಾ ಮೇಘಸಾಗರಂ ಶೋಷಯಿಷ್ಯತಿ। ಶುಷ್ಕಂ ಭಸ್ಮ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ತೇನ ಪ್ರೀತೋ ನರಾಧಿಪ ।। ೩೩.

ನಾನು ಆದೇಶಿಸಿದಂತೆ, ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸು ಮೇಘಗಳ ಸಾಗರವನ್ನು ಒಣಗಿಸುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ಒಣಗಿಸಿ ಭಸ್ಮವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಇದರಿಂದ ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ರಾಜನೇ.

ತತಃ ಶರಾನಥಾದಿತ್ಯಸ್ತ್ವರ್ಜುನಾಯ ಪ್ರಯಚ್ಛತಿ। ತತಃ ಸಂಪ್ರಾಪ್ಯ ಸುಮಹತ್ಸ್ಥಾವರಂ ಸರ್ವ್ವಮೇವ ಹಿ ।। ೩೩.

ನಂತರ ಸೂರ್ಯನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಅವುಗಳನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಾವರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು.

ಆಶ್ರಮಾನಥ ಗ್ರಾಮಾಂಶ್ಚ ಘೋಷಾಂಶ್ಚ ನಗರಾಣಿ ಚ। ತಪೋವನಾನಿ ರಮ್ಯಾಣಿ ವನಾನ್ಯುಪವನಾನಿ ಚ ।। ೩೩.

ಆಮೇಲೆ ಆಶ್ರಮಗಳು, ಹಳ್ಳಿಗಳು, ಗೋವಿನ ಬಡಾವಣೆಗಳು, ನಗರಗಳು, ಸುಂದರ ತಪೋವನಗಳು, ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಉದ್ಯಾನಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಸುಟ್ಟುಹೋದವು.

ಏವಂ ಪ್ರಾಚೀನಮದಹತ್ತತಃ ಸೂರ್ಯ್ಯಪ್ರದಕ್ಷಿಣಮ್। ನಿರ್ವೃಕ್ಷಾ ನಿಸ್ತೃಣಾ ಭೂಮಿರ್ದಗ್ಧಾ ಸೂರ್ಯೇಣ ತೇಜಸಾ ।। ೩೩.

ಹೀಗೆ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸುತ್ತುತ್ತಾ, ಭೂಮಿ ಸೂರ್ಯನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸುಟ್ಟುಹೋಯಿತು; ಮರಗಳೂ ಹುಲ್ಲುಗಳೂ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಏತಸ್ಮಿನ್ನೇವ ಕಾಲೇ ತು ಅಪೋ ನಿಲಯಮಾಶ್ರಿತಃ। ದಶವರ್ಷಸಹಸ್ರಾಣಿ ಜಲವಾಸಾ ಮಹಾನೃಷಿಃ ।। ೩೩.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹರ್ಷಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಾ, ನೀರನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದನು.

ಪೂರ್ಣೇ ವ್ರತೇ ಮಹಾತೇಜಾ ಉದತಿಷ್ಠತ್ತಪೋಧನಃ। ಸೋಽಪಶ್ಯದಾಶ್ರಮಂ ದಗ್ಧಮರ್ಜುನೇನ ಮಹಾನೃಷಿಃ। ಕ್ರೋಧಾಚ್ಛಶಾಪ ರಾಜರ್ಷಿಂ ಕೀರ್ತ್ತಿತಂ ವೋ ಯಥಾ ಮಯಾ ।। ೩೩.

ವ್ರತ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ, ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ತನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಅರ್ಜುನನು ಸುಟ್ಟ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಆ ರಾಜರ್ಷಿಯನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು—ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ।। ಕ್ರೋಷ್ಟೋಃ ಶ್ರೃಣುತ ರಾಜರ್ಷೇರ್ವಂಶಮುತ್ತಮಪೂರುಷಮ್। ಯಸ್ಯಾನ್ವವಾಯೇ ಸಂಭೂತೋ ವೃಷ್ಣಿರ್ವೃಷ್ಣಿಕುಲೋದ್ವಹಃ ।। ೩೩.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಕ್ರೋಷ್ಠನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಹಾನ್ ರಾಜರ್ಷಿಯ ವಂಶವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಆ ವಂಶದಲ್ಲಿ ವೃಷ್ಣಿ ಎಂಬ ವೃಷ್ಣಿಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಜನಿಸಿದ್ದನು.