ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಯತ್ ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ವ್ರೀಹಿಯವಂ ಹಿರಣ್ಯಂ ಪಶವಃ ಸ್ತ್ರಿಯಃ । ನಾಲಮೇಕಸ್ಯ ತತ್ಸರ್ವಮಿತಿ ಪಶ್ಯನ್ನ ಮುಹ್ಯತಿ ।। ೩೧.

ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಅಕ್ಕಿ, ಜೋಳ, ಚಿನ್ನ, ಹಸುಗಳು, ಹೆಂಗಸರು ಇದ್ದರೂ, ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಮೋಹಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಯದಾ ತು ಕುರುತೇ ಭಾವಂ ಸರ್ವ್ವಭೂತೇಷು ಪಾವಕಮ್। ಕರ್ಮ್ಮಣಾ ಮನಸಾ ವಾಚಾ ಬ್ರಹ್ಮ ಸಮ್ಪದ್ಯತೇ ತದಾ ।। ೩೧.

ಯಾವಾಗ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶುದ್ಧತೆಯ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಆಗ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಯದಾ ಪರಾನ್ನ ಬಿಭೇತಿ ಯದಾ ತ್ವಸ್ಮಾನ್ನ ಬಿಭ್ಯತಿ। ಯದಾ ನೇಚ್ಛತಿ ನ ದ್ವೇಷ್ಟಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಸಮ್ಪದ್ಯತೇ ತದಾ ।। ೩೧.

ಯಾವಾಗ ಅವನು ಇತರರನ್ನು ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಇತರರೂ ಅವನನ್ನು ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾವಾಗ ಅವನು ಆಸೆ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷವನ್ನೂ ಇಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆಗ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಯಾ ದುಸ್ತ್ಯಜಾ ದುರ್ಮ್ಮತಿಭಿರ್ಯಾ ನ ಜೀರ್ಯತಿ ಜೀರ್ಯ್ಯತಃ। ದೋಷಾಪ್ರಾಣಾನ್ತಿಕೋ ರಾಗಸ್ತಾಂ ತೃಷ್ಣಾನ್ತ್ಯಜತಃ ಸುಖಮ್ ।। ೩೧.

ದುರ್ಮತಿಗಳಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾದ, ದೇಹ ಹಳೆಯದಾದರೂ ಹಳೆಯಾಗದ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾನಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ಆ ಆಸೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವನು ಮಾತ್ರ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಜೀರ್ಯ್ಯನ್ತಿ ಜೀರ್ಯತಃ ಕೋಶಾ ದನ್ತಾ ಜೀರ್ಯನ್ತಿ ಜರ್ಯಿತಃ। ಜೀವಿತಾಶಾ ಧನಾಶಾ ಚ ಜೀರ್ಯ್ಯತೋಪಿ ನ ಜೀರ್ಯತಿ ।। ೩೧.

ಹಳೆಯವನ ಧನದ ಕೋಶಗಳು ಹಾಳಾಗುತ್ತವೆ, ಹಲ್ಲುಗಳು ಹಾಳಾಗುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಜೀವಿಸುವ ಆಸೆ ಮತ್ತು ಧನದ ಆಸೆ, ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಕೂಡ, ಹಳೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಯಚ್ಚಾಕಾಮಸುಖಂ ಲೋಕೇ ಯಚ್ಚ ದಿವ್ಯಂ ಮಹತ್ ಸುಖಮ್। ತೃಷ್ಣಾಸ್ಯ ಚ ಸುಖಸ್ಯೈವ ಕಲಾಂ ನಾರ್ಹತಿ ಷೋಡಶೀಮ್ ।। ೩೧.

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆಸೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇರುವ ಸುಖ, ಅಥವಾ ದೇವತೆಗಳ ಮಹಾ ಸುಖ ಇದ್ದರೂ, ಆಸೆ ತೊರೆದು ಬರುವ ಸುಖವು ಅವುಗಳ ಹದಿನಾರನೇ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಸಮಾನವಲ್ಲ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸ ರಾಜರ್ಷಿಃ ಸದಾರಃ ಪ್ರಸ್ಥಿತೋ ವನಮ್। ಭೃಗುತುಙ್ಗೇ ತಪಸ್ತಪ್ತ್ವಾ ತತ್ರೈವ ಚ ಮಹಾಯಶಾಃ। ಪಾಲಯಿತ್ವಾ ವ್ರತಶತಂ ತತ್ರೈವ ಸ್ವರ್ಗಮಾಪ್ನುಯಾತ್ ।। ೩೧.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ರಾಜರ್ಷಿಯು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು; ಭೃಗು ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ನೂರು ವ್ರತಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ತಸ್ಯ ವಂಶಾಸ್ತು ಪಞ್ಚೈತೇ ಪುಣ್ಯಾ ದೇವರ್ಷಿಸತ್ಕೃತಾಃ। ಯೈರ್ವ್ಯಾಪ್ತಾ ಪೃಥಿವೀ ಕೃತ್ಸ್ನಾ ಸೂರ್ಯಸ್ಯೇವ ಗಭಸ್ತಿಭಿಃ ।। ೩೧.

ಅವನ ಐದು ವಂಶಗಳು ಪುಣ್ಯಶಾಲಿಗಳು, ದೇವರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಅವುಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲವೂ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ.

ಧನ್ಯಃ ಪ್ರಜಾವಾನಾಯುಷ್ಮಾನ್ ಕೀರ್ತಿಮಾಂಶ್ಚ ಭವೇನ್ನರಃ। ಯಯಾತೇಶ್ಚರಿತಂ ಸರ್ವಂ ಪಠಞ್ಛೃಣ್ವನ್ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಃ ।। ೩೧.

ಯಯಾತಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದುತ್ತಾ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾ, ಯಾವ ಮಾನವನಾದರೂ ಧನ್ಯನು, ಸಂತಾನಶಾಲಿ, ಆಯುಷ್ಮಾನ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಯದೋರ್ವಂಶಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಸ್ಯೋತ್ತಮತೇಝಸಃ। ವಿಸ್ತರೇಣಾನುಪೂರ್ವ್ಯೇಣ ಗದತೋ ಮೇ ನಿಬೋಧತ ।। ೩೨.

ಯದು ಎಂಬ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾದ ವಂಶದ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಈಗ ವಿವರವಾಗಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ.

ಯದೋಃ ಪುತ್ರಾ ಬಭೂವುರ್ಹಿ ಪಞ್ಚ ದೇವಸುತೋಪಮಾಃ। ಸಹಸ್ರಜಿದಥ ಶ್ರೇಷ್ಠಃ ಕ್ರೋಷ್ಟುರ್ನೀಲೋ ಜಿತೋ ಲಘುಃ ।। ೩೨.

ಯದುನಿಗೆ ಐದು ಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು, ಅವರು ದೇವರ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಮಹಾನ್‌ಗಳು—ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯವರು ಸಹಸ್ರಜಿತ್, ನಂತರ ಕ್ರೋಷ್ತು, ನೀಲ, ಜಿತ ಮತ್ತು ಲಘು.

ಸಹಸ್ರಜಿತ್ಸುತಃ ಶ್ರೀಮಾಞ್ಛತಜಿನ್ನಾಮ ಪಾರ್ಥಿವಃ। ಸತಜಿತ್ಸುತಾ ವಿಖ್ಯಾ ತಾಸ್ತ್ರಯಃ ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕಾಃ ।। ೩೨.

ಸಹಸ್ರಜಿತನಿಗೆ ಶತಜಿತ್ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜನು ಪುತ್ರನಾಗಿದ್ದನು. ಶತಜಿತನಿಗೆ ಮೂವರು ಹೆಸರಾಂತ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರಾದ ಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು.

ಹೈಹಯಶ್ಚ ಹಯಶ್ಚೈವ ರಾಜಾ ವೇಣುಹಯಶ್ಚ ಯಃ। ಹೈಹಯಸ್ಯ ತು ದಾಯಾದೋ ಧರ್ಮ್ಮತತ್ತ್ವ ಇತಿ ಶ್ರುತಿಃ ।। ೩೨.

ಅವರು ಹೈಹಯ, ಹಯ ಮತ್ತು ವೇಣುಹಯ ಎಂಬ ರಾಜನು. ಹೈಹಯನ ವಾರಸುದಾರನು ಧರ್ಮತತ್ವ ಎಂದು ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಧರ್ಮ್ಮತನ್ತ್ರಸ್ತು ಕೀರ್ತ್ತಿಸ್ತು ಸಂಜ್ಞೇಯಸ್ತಸ್ಯ ಚಾತ್ಮಜಃ। ಸಂಜ್ಞೇಯಸ್ಯ ತು ದಾಯಾದೋ ಮಹಿಷ್ಮಾನ್ನಾಮ ಪಾರ್ಥಿವಃ ।। ೩೨.

ಧರ್ಮತಂತ್ರನು ಕೀರ್ತಿಯ ಪುತ್ರನು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಸಂಜ್ಞೇಯನಿಗೆ ಮಗನಾಗಿ ಮಹಿಷ್ಮಾನ್ ಎಂಬ ರಾಜನು ಜನಿಸಿದ್ದನು.

ಆಸೀನ್ಮಹಿಷ್ಮತಃ ಪುತ್ರೋ ಭದ್ರಶ್ರೇಣ್ಯಃ ಪ್ರತಾಪವಾನ್। ವಾರಾಣಸ್ಯಧಿಪೋ ರಾಜಾ ಕಥಿತಃ ಪೂರ್ವ ಏವ ಹಿ ।। ೩೨.

ಮಹಿಷ್ಮಾನಿಗೆ ಭದ್ರಶ್ರೇಣ್ಯ ಎಂಬ ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾದ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು. ಅವನು ವಾರಾಣಸಿಯ ರಾಜನಾಗಿದ್ದನು ಎಂದು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಭದ್ರಶ್ರೇಣ್ಯಸ್ಯ ದಾಯಾದೋ ದುರ್ಮದೋ ನಾಮ ಪಾರ್ಥಿವಃ। ದುರ್ಮದಸ್ಯ ತತೋ ಧೀಮಾನ್ ಕನ್ಕೋ ನಾಮ ವಿಶ್ರುತಃ ।। ೩೨.

ಭದ್ರಶ್ರೇಣ್ಯನ ವಾರಸುದಾರನು ದುರ್ಮದ ಎಂಬ ರಾಜನು. ದುರ್ಮದನಿಂದ ಧೀಮಂತನಾದ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಕಂಕನು ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಕನಕಸ್ಯ ತು ದಾಯಾದಾಶ್ಚತ್ವಾರೋ ಲೋಕವಿಶ್ರುತಾಃ। ಕೃತ ವೀರ್ಯಃ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯಃ ಕೃತವರ್ಮಾ ತಥೈವ ಚ ।। ೩೨.

ಕಂಕನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು, ಅವರು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು—ಕೃತವೀರ್ಯ, ಕಾರ್ತವೀರ್ಯ, ಕೃತವರ್ಮ ಮತ್ತು ಕೃತ.

ಕೃತೋ ಜಾತಶ್ಚತುರ್ಥೋಽಭೂತ್ಕೃತವಿರ್ಯಾತ್ತತೋಽರ್ಜುನಃ। ಜಜ್ಞೇ ಬಾಹುಸಹಸ್ರೇಣ ಸಪ್ತದ್ವೀಪೇಶ್ವರೋ ನೃಪಃ ।। ೩೨.

ಕೃತನು ನಾಲ್ಕನೆಯವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದನು. ಕೃತವೀರ್ಯನಿಂದ ಸಾವಿರ ಕೈಗಳೊಂದಿಗೆ ಜನಿಸಿದ ಅರ್ಜುನ ಎಂಬ ರಾಜನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಅವನು ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳ ಮೇಲೆ ಆಳಿದನು.

ಸ ಹಿ ವರ್ಷಾಯುತಂ ತಪ್ತ್ವಾ ತಪಃ ಪರಮದುಶ್ಚರಮ್। ದತ್ತಮಾರಾಧಯಾಮಾಸ ಕಾರ್ತ್ತವೀರ್ಯೋಽತ್ರಿಸಮ್ಭವಮ್ ।। ೩೨.

ಕಾರ್ತವೀರ್ಯನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಅತ್ರಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದನು.

ತಸ್ಮೈ ದತ್ತೋ ವರಾನ್ ಪ್ರಾದಾಚ್ಚತುರೋ ಭೂರಿತೇಜಸಃ। ಪೂರ್ವ್ವಂ ಬಾಹುಸಹಸ್ರನ್ತು ಸ ವವ್ರೇ ಪ್ರಥಮಂ ವರಮ್ ।। ೩೨.

ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ಅವನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ವರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಅವನು ಸಾವಿರ ಕೈಗಳನ್ನು ವರವಾಗಿ ಕೇಳಿದನು.

ಅಧರ್ಮ್ಮೇ ದೀಯಮಾನಸ್ಯ ಸದ್ಭಿಸ್ತಸ್ಮಾನ್ನಿವಾರಣಮ್। ಧರ್ಮ್ಮೇಣ ಪೃಥಿವೀಞ್ಜಿತ್ವಾ ಧರ್ಮ್ಮೇಣೈವಾನುಪಾಲನಮ್ ।। ೩೨.

ಅವನು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡಾಗ ಸಜ್ಜನರು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲಿ, ಧರ್ಮದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಗೆದ್ದು, ಧರ್ಮದಿಂದಲೇ ಆಳಲಿ ಎಂದು ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

ಸಂಗ್ರಾಮಾಂಸ್ತು ಬಹೂನ್ ಜಿತ್ತ್ವಾ ಹತ್ವಾ ಚಾರೀನ್ ಸಹಸ್ರಶಃ। ಸಂಗ್ರಾಮೇ ಯುದ್ಧಯಮಾನಸ್ಯ ವಧಃ ಸ್ಯಾದಧಿಕಾದ್ರಣೇ ।। ೩೨.

ಅವನು ಅನೇಕ ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು, ಸಾವಿರಾರು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಿದ್ದರೆ, ಅದು ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸಿದನು.

ತೇನೇಯಂ ಪೃಥಿವೀ ಕೃತ್ಸ್ನಾ ಸಪ್ತದ್ವೀಪಾ ಸಪತ್ತನಾ । ಸಪ್ತೋದಧಿಪರಿಕ್ಷಿಪ್ತಾ ಕ್ಷಾತ್ರೇಣ ವಿಧಿನಾ ಜನಾಃ ।। ೩೨.

ಅವನು ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳೂ ನಗರಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ, ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿರುವುದನ್ನು ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ನಿಯಮದಂತೆ ಆಳಿದನು.

ತಸ್ಯ ಬಾಹುಸಹಸ್ರನ್ತು ಯುದ್ಧ್ಯತಃ ಕಿಲ ಧೀಮತಃ। ಯೌದ್ಧೋ ಧ್ವಜೋ ರಥಶ್ಚೈವ ಪ್ರಾದುರ್ಭವತಿ ಮಾಯಯಾ ।। ೩೨.

ಆ ಧೀಮಂತನು ಸಾವಿರ ಕೈಗಳಿಂದ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಯುದ್ಧದ ಧ್ವಜವೂ ರಥವೂ ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ದಶಯಜ್ಞಸಹಸ್ರಾಣಿ ತೇಷು ದ್ವೀಪೇಷು ಸಪ್ತಸು। ನಿರರ್ಗಲಾಃ ಸ್ಮ ನಿರ್ವೃತ್ತಾಃ ಶ್ರೂಯನ್ತೇ ತಸ್ಯ ಧೀಮತಃ ।। ೩೨.

ಆ ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಜ್ಞಾನಿಯು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ನಿರಂತರ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು ಎಂದು ಕೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಸರ್ವೇ ಯಜ್ಞಾ ಮಹಾಬಾಹೋಸ್ತಸ್ಯಾಸನ್ ಭೂರಿತೇಜಸಃ। ಸರ್ವೇ ಕಾಞ್ಚನವೇದೀಕಾಃ ಸರ್ವೇ ಯೂಪೈಶ್ಚ ಕಾಞ್ಚನೈಃ ।। ೩೨.

ಆ ಮಹಾಬಾಹುವಿನ ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳು ಚಿನ್ನದ ವೇದಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆದವು, ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಸ್ತಂಭಗಳೂ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.

ಸರ್ವೇ ದೇವೈರ್ಮ್ಮಾಹಾಭಾಗೈರ್ವಿಮಾನಸ್ಥೈರಲಂಕೃತಾಃ। ಗನ್ಧರ್ವ್ವೈರಪ್ಸರೋಭಿಶ್ಚ ನಿತ್ಯಮೇವೋಪಶೋಭಿತಾಃ ।। ೩೨.

ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳು ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅಲಂಕರಿಸಿದವು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಸರು ಸದಾ ಅಲ್ಲಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರು.

ತಸ್ಯ ರಾಜ್ಞೋ ಜಗೌ ಗಾಥಾಂ ಗನ್ಧರ್ವೋ ನಾರದಸ್ತಥಾ। ಚರಿತಂ ತಸ್ಯ ರಾಜರ್ಷೇರ್ಮಹಿಮಾನಂ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಚ ।। ೩೨.

ಆ ರಾಜನ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಅವನು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಗಂಧರ್ವನಾದ ನಾರದನು ಅವನ ಕುರಿತು ಹಾಡು ಹಾಡಿದನು.

ನ ನೂನಂ ಕಾರ್ತ್ತವೀರ್ಯಸ್ಯ ಗತಿಂ ಯಾಸ್ಯನ್ತಿ ಮಾನವಾಃ। ಯಜ್ಞೈರ್ದಾನೈಸ್ತಪೋಭಿಶ್ಚ ವಿಕ್ರಮೇಣ ಶ್ರುತೇನ ಚ ।। ೩೨.

ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು, ಶೌರ್ಯ ಅಥವಾ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಯಾರೂ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯನ ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.