ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಏತಸ್ಯ ವಂಶೇ ಸಮ್ಭೂತಾ ವಿಚಿತ್ರೈಃ ಕರ್ಮ್ಮಭಿರ್ದ್ವಿಜಾಃ। ಶಲಾತ್ಮಜೋ ಹ್ಯಾರ್ಷ್ಟಿಷೇಣಶ್ಚರನ್ತಸ್ತಸ್ಯ ಚಾತ್ಮಜಃ ।। ೩೦.

ಈ ವಂಶದಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ವಿಭಿನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಶಲನ ಮಗನು ಆರ್ಷ್ಟಿಷೇಣ, ಅವನ ಮಗನು ಕೂಡ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು.

ಶೌನಕಾಶ್ಚಾರ್ಷ್ಟಿಷೇಣಾಶ್ಚ ಕ್ಷಾತ್ರೋಪೇತಾ ದ್ವಿಜಾತಯಃ। ಕಾಶಸ್ಯ ಕಾಶಯೋ ರಾಷ್ಟಃ ಪುತ್ರೋ ದೀರ್ಘತಪಾಸ್ತಥಾ ।। ೩೦.

ಶೌನಕರು ಮತ್ತು ಆರ್ಷ್ಟಿಷೇಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರೊಡನೆ ಬಂದ ದ್ವಿಜರು, ಕಾಶನ ಮಗನಾದ ಕಾಶನು ಮತ್ತು ದೀರ್ಘತಪಸ್ವಿಯೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದರು.

ಧರ್ಮ್ಮಶ್ಚ ದೀರ್ಘತಪಸೋ ವಿದ್ವಾನ್ ಧನ್ವನ್ತರಿಸ್ತತಃ। ತಪಸಾ ಸುಮಹಾತೇಜಾ ಜಾತೋ ವೃದ್ಧಸ್ಯ ಧೀಮತಃ। ಅಥೈನಮೃಷಯಃ ಪ್ರೋಚುಃ ಸೂತಂ ವಾಕ್ಯಮಿಮಂ ಪುನಃ ।। ೩೦.

ದೀರ್ಘತಪಸ್ವಿಯಿಂದ ಧರ್ಮನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಆಮೇಲೆ ಮಹಾ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಧನ್ವಂತರಿ, ವೃದ್ಧನಾದ ಜ್ಞಾನಿಯ ಮಗನಾಗಿ ಜನಿಸಿದನು. ಆಗ ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಸೂತನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಋಷಯ ಊಚುಃ ।। ಕಥಂ ಧನ್ವನ್ತರಿರ್ದ್ದೇವೋ ಮಾನುಷೇಷ್ವಿಹ ಜಜ್ಞಿವಾನ್। ಏತದ್ವೇದಿತುಮಿಚ್ಛಾಮಸ್ತತೋ ಬ್ರೂಹಿ ಪ್ರಿಯಂ ತಥಾ ।। ೩೦.

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಧನ್ವಂತರಿ ದೇವರು ಇಲ್ಲಿ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿದನು? ಇದನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ವಿವರಿಸು.

ಸೂತ ಉವಾಚ।। ಧನ್ವನ್ತರೇಃ ಸಮ್ಭವೋಽಯಂ ಶ್ರೂಯತಾಮಿಹ ವೈ ದ್ವಿಜಾಃ। ಸ ಸಮ್ಭೂತಃ ಸಮುದ್ರಾನ್ತೇ ಮಥ್ಯಮಾನೇಽಮೃತೇ ಪುರಾ ।। ೩೦.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಓ ದ್ವಿಜರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಧನ್ವಂತರಿಯ ಹುಟ್ಟಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಮೃತವನ್ನು ಮಥಿಸುವಾಗ, ಸಮುದ್ರದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಪ್ರकटವಾಯಿತು.

ಉತ್ಪನ್ನಃ ಸಕಲಾತ್ ಪೂರ್ವ್ವಂ ಸರ್ವ್ವತಶ್ಚ ಶ್ರಿಯಾವೃತಃ। ಸರ್ವ್ವಸಂಸಿದ್ಧಕಾಯಂ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವಿಷ್ಟಮ್ಭಿತಃ ಸ್ಥಿತಃ। ಅಜಸ್ತ್ವಮಿತಿ ಹೋವಾಚ ತಸ್ಮಾದಜಸ್ತು ಸಃ ಸ್ಮೃತಃ ।। ೩೦.

ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು, ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದನು. ಅವನ ದೇಹವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನ್ಮರಹಿತನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನಿಂತನು ಮತ್ತು 'ನೀನು ಅಜ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು 'ಅಜ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

ಅಜಃ ಪ್ರೋವಾಚ ವಿಷ್ಣುಂ ತಂ ತನಯೋಽಸ್ಮಿ ತವ ಪ್ರಭೋ। ವಿಧತ್ಸ್ವ ಭಾಗಂ ಸ್ಥಾನಞ್ಚ ಮಮ ಲೋಕೇ ಸುರೋತ್ತಮ ।। ೩೦.

ಅಜನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಪ್ರಭು, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮಗನು. ನನಗೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಪಾಲನ್ನು ನೀಡು.

ಏವಮುಕ್ತಃ ಸುದೃಷ್ಟ್ವಾ ತು ತಥಾ ಪ್ರೋವಾಚ ಸ ಪ್ರಭುಃ । ಕೃತೋ ಯಜ್ಞವಿಭಾಗಸ್ತು ಯಜ್ಞಿಯೌರ್ಹೇ ಸುರೈಸ್ತಥಾ ।। ೩೦.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಪ್ರಭು ಅವನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಯಜ್ಞದ ಭಾಗವನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಹಂಚಲಾಗಿದೆ; ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಪಾಲನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ.

ವೇದೇಷು ವಿಧಿಯುಕ್ತಞ್ಚ ವಿಧಿಹೋತ್ರಂ ಮಹರ್ಷಿಭಿಃ। ನ ಶಕ್ಯಮಿಹ ಹೋಮೋ ವೈ ತುಲ್ಯಂ ಕರ್ತ್ತುಂ ಕದಾಚನ ।। ೩೦.

ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ವಿಧಿಸಿದ ಹೋಮವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾಗಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಡಲಾಗದು.

ಅರ್ವಾಕ್ಸುತೋಽಸಿ ಹೇ ದೇವ ನಾಮಮನ್ತ್ರೋಽಸಿ ವೈ ಪ್ರಭೋ। ದ್ವಿತೀಯಾಯಾನ್ತು ಸಮ್ಭೂತ್ಯಾಂ ಲೋಕೇ ಖ್ಯಾತಿಙ್ಗಮಿಷ್ಯಸಿ ।। ೩೦.

ಓ ದೇವಾ, ನೀನು ನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದವನು; ನೀನು ನಾಮ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳ ಒಡೆಯನು. ನಿನ್ನ ಎರಡನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವೆ.

ಅಣಿಮಾದಿಯುತಾ ಸಿದ್ಧಿರ್ಗರ್ಭಸ್ಥಸ್ಯ ಭವಿಷ್ಯತಿ। ತೇನೈವ ಚ ಶರೀರೇಣ ದೇವತ್ವಂ ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯಸಿ ಪ್ರಭೋ। ಚಾರುಮನ್ತ್ರೈರ್ಘೃತೈರ್ಗನ್ಧೈರ್ಯಕ್ಷ್ಯನ್ತಿ ತ್ವಾಂ ದ್ವಿಜಾತಯಃ ।। ೩೦.

ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಅಣಿಮಾದಿ ಸಿದ್ಧಿಗಳು ನಿನಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಅದೇ ದೇಹದಿಂದ ದೇವತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ದ್ವಿಜರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸುಂದರ ಮಂತ್ರಗಳು, ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸುವರು.

ಅಥ ಚ ತ್ವಂ ಪುನಶ್ಚೈವ ಆಯುರ್ವೇದಂ ವಿಧಾಸ್ಯಸಿ। ಅವಶ್ಯಮ್ಭಾವೀ ಹ್ಯರ್ಥೋಽಯಂ ಪ್ರಾಗ್ದಿಷ್ಟಸ್ತ್ವಬ್ಜಯೋನಿನಾ ।। ೩೦.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೀನು ಆಯುರ್ವೇದವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವೆ. ಇದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸಂಭವಿಸುವುದು, ಇದನ್ನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮೊದಲು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ದ್ವಿತೀಯಂ ದ್ವಾಪರಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಭವಿತಾ ತ್ವಂ ನ ಸಂಶಯಃ। ತಸ್ಮಾತ್ ತಸ್ಮೈ ವರಂ ದತ್ತ್ವಾ ವಿಷ್ಣುರನ್ತರ್ದಘೇ ತತಃ ।। ೩೦.

ಎರಡನೇ ದ್ವಾಪರ ಯುಗ ಬಂದಾಗ ನೀನು ಹುಟ್ಟುವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆಗ ವಿಷ್ಣುವು ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಅಂತರಧಾನವಾದನು.

ದ್ವಿತೀಯೇ ದ್ವಾಪರೇ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಸೌನಹೋತ್ರಃ ಸ ಕಾಶಿರಾಟ್। ಪುತ್ರಕಾಮ ಸ್ತಪಸ್ತೇಪೇ ನೃಪೋ ದೀರ್ಘತಪಾಸ್ತಥಾ ।। ೩೦.

ಎರಡನೇ ದ್ವಾಪರ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ಕಾಶಿರಾಜನಾದ ಸೌನಹೊತ್ರನು ಮಗನಿಗಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು; ದೀರ್ಘತಪಸ್ವಿ ರಾಜನು ಕೂಡ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ಅಜಂ ದೇವನ್ತು ಪುತ್ರಾರ್ಥೇ ಹ್ಯಾರಿರಾಧಯಿಷುರ್ನೃಪಃ। ವರೇಣ ಚ್ಛನ್ದಯಾಮಾಸ ಪ್ರೀತೋ ಧನ್ವನ್ತರಿರ್ನೃಪಮ್ ।। ೩೦.

ಮಗನಿಗಾಗಿ ರಾಜನು ಅಜ ದೇವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು. ಧನ್ವಂತರಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ರಾಜನಿಗೆ ಇಚ್ಛಿತ ವರವನ್ನು ನೀಡಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.

ನೃಪ ಉವಾಚ।। ಭಗವನ್ ಯದಿ ತುಷ್ಟಸ್ತ್ವಂ ಪುತ್ರೋ ಮೇ ಧೃತಿಮಾನ್ ಭವ। ತಥೇತಿ ಸಮನುಜ್ಞಾಯ ತತ್ರೈವಾನ್ತರಧೀಯತ ।। ೩೦.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತ, ನೀವು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಮಗನು ಹುಟ್ಟಲಿ. ಧನ್ವಂತರಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಅಂತರಧಾನವಾದನು.

ತಸ್ಯ ಗೇಹೇ ಸಮುತ್ಪನ್ನೋ ದೇವೋ ಧನ್ವನ್ತರಿಸ್ತದಾ। ಕಾಶಿರಾಜೋ ಮಹಾರಾಜಃ ಸರ್ವ್ವರೋಗಪ್ರಣಾಶನಃ ।। ೩೦.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಧನ್ವಂತರಿ ದೇವರು ಹುಟ್ಟಿದನು. ಕಾಶಿರಾಜನು, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಾದನು.

ಆಯುರ್ವೇದಂ ಭರದ್ವಾಜಶ್ಚಕಾರ ಸಭಿಷಕ್ಕ್ರಿಯಮ್। ತಮಷ್ಟಧಾ ಪುನರ್ವ್ಯಸ್ಯ ಶಿಷ್ಯೇಭ್ಯಃ ಪ್ರತ್ಯಪಾದಯತ್ ।। ೩೦.

ಭರದ್ವಾಜನು ಆಯುರ್ವೇದವನ್ನು, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಹಿತವಾಗಿ ರಚಿಸಿದನು. ಅವನು ಅದನ್ನು ಎಂಟು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ, ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದನು.

ಧನ್ವನ್ತರಿಸುತಶ್ಚಾಪಿ ಕೇತುಮಾನಿತಿ ವಿಶ್ರುತಃ। ಅಥ ಕೇತುಮತಃ ಪುತ್ರೋ ವಿಭೋ ಭೀಮರಥೋ ನೃಪಃ। ದಿವೋದಾಸ ಇತಿ ಖ್ಯಾತೋ ವಾರಾಣಸ್ಯಧಿಪೋಽಭವತ್ ।। ೩೦.

ಧನ್ವಂತರಿಯ ಮಗನು ಕೇತುಮಾನ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ಕೇತುಮಾನನಿಂದ ಭೀಮರಥ ಎಂಬ ರಾಜನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಭೀಮರಥನ ಮಗನು ದಿವೋದಾಸ, ವಾರಾಣಸಿಯ ರಾಜನಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

ಏತಸ್ಮಿನ್ನೇವ ಕಾಲೇ ತು ಪುರೀಂ ವಾರಾಣಸೀಂ ಪುರಾ। ಶೂನ್ಯಾಂ ವಿವೇಶಯಾಮಾಸ ಕ್ಷೇಣಕೋ ನಾಮ ರಾಕ್ಷಸಃ ।। ೩೦.

ಅದೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇಣಕ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದ ವಾರಾಣಸಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಒಳನುಗ್ಗಿದನು.

ಶಪ್ತಾ ಹಿ ಸಾ ಪುರೀ ಪೂರ್ವ್ವಂ ನಿಕುಮ್ಭೇನ ಮಹಾತ್ಮನಾ। ಶೂನ್ಯಾ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಂ ವೈ ಭವಿತ್ರೀತಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ।। ೩೦.

ಆ ನಗರವನ್ನು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ನಿಕುಂಭನು ಹಿಂದೆ ಶಪಿಸಿ, ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಖಾಲಿಯಾಗಿರಲಿ ಎಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಶಾಪಹಾಕಿದ್ದನು.

ತಸ್ಯಾನ್ತು ಶಪ್ತಮಾತ್ರಾಯಾಂ ದಿವೋದಾಸಃ ಪ್ರಜೇಶ್ವರಃ। ವಿಷಯಾನ್ತೇ ಪುರೀಂ ರಮ್ಯಾಂ ಗೋಮತ್ಯಾಂ ಸನ್ನ್ಯವೇಶಯತ್ ।। ೩೦.

ಆ ಶಾಪವು ಫಲಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ, ಪ್ರಜೆಗಳ ರಾಜನಾದ ದಿವೋದಾಸನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಗೋದಾವರಿ ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಂದರವಾದ ನಗರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಋಷ ಊಚುಃ।। ವಾರಾಣಸೀಂ ಕಿಮರ್ಥನ್ತಾಂ ನಿಕುಮ್ಭಃ ಶಪ್ತವಾನ್ ಪುರಾ। ನಿಕುಮ್ಭಶ್ಚಾಪಿ ಧರ್ಮ್ಮಾತ್ಮಾ ಸಿದ್ಧಕ್ಷೇತ್ರಂ ಶಶಾಪ ಯಃ ।। ೩೦.

ಋಷಿಗಳು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದರು: 'ನಿಕುಂಭನು ಹಿಂದೆ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ವಾರಾಣಸಿಗೆ ಶಾಪಹಾಕಿದನು? ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾದ ನಿಕುಂಭನು ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನೂ ಏಕೆ ಶಪಿಸಿದನು?'

ಸೂತ ಉವಾಚ।। ದಿವೋದಾಸಸ್ತು ರಾಜರ್ಷಿರ್ನಗರೀಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಪಾರ್ಥಿವಃ। ವಸತೇ ಸ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಸ್ಫೀತಾಯಾಂ ವೈ ನರಾಧಿಪಃ ।। ೩೦.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: 'ರಾಜರ್ಷಿಯಾದ ದಿವೋದಾಸನು ಆ ನಗರವನ್ನು ಪಡೆದು, ತನ್ನ ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ಹಬ್ಬುತ್ತಿರುವ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.'

ಏತಸ್ಮಿನ್ನೇವ ಕಾಲೇ ತು ಕೃತದಾರೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ। ದೇವ್ಯಾಃ ಸ ಪ್ರಿಯಕಾಮಸ್ತು ವಸಾನಶ್ಚ ಸುರಾನ್ತಿಕೇ ।। ೩೦.

ಅದೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ದೇವಾಜ್ಞಯಾ ಪಾರಿಷದಾ ವಿಶ್ವರೂಪಾಸ್ತಪೋಧನಾಃ। ಪೂರ್ವೋಕ್ತೈ ರೂಪವಿಶೇಷಸ್ತೋಷಯನ್ತಿ ಮಹೇಶ್ವರೀಮ್ ।। ೩೦.

ದೇವತೆಗಳ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಪಾರ್ಶದರು ಮಹಾದೇವಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದರು.

ಹೃಷ್ಯತಿ ತೈರ್ಮಹಾದೇವೋ ಮೇನಾ ನೈವ ತು ಹೃಷ್ಯತಿ। ಜುಗುಪ್ಸತೇ ಸಾ ನಿತ್ಯಞ್ಚ ದೇವಂ ದೇವೀಂ ತಥೈವ ಚ ।। ೩೦.

ಅವರಿಂದ ಮಹಾದೇವನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು, ಆದರೆ ಮೇನಾ ಸಂತೋಷಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ; ಅವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ದೇವನನ್ನೂ ದೇವಿಯನ್ನು ಕೂಡ ದೋಷಾರೋಪ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

ಮಮ ಪಾರ್ಶ್ವೇ ತ್ವನಾಚಾರಸ್ತವ ಭರ್ತ್ತಾ ಮಹೇಶ್ವರಃ। ದರಿದ್ರಃ ಸರ್ವ ಏವೇಹ ಅಕ್ಲಿಷ್ಟಂ ಲಡತೇಽನಘೇ ।। ೩೦.

'ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಗಂಡ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸರಿಯಾದವನು ಅಲ್ಲ; ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬಡವನಾಗಿದ್ದರೂ, ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದವಳೇ.'

ಮಾತ್ರಾ ತಥೋಕ್ತಾ ವಚಸಾ ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಬಾವಾನ್ನಚಾಕ್ಷಮತ್। ಸ್ಮಿತಂ ಕೃತ್ವಾ ತು ವರದಾ ಹರಪಾರ್ಶ್ವಮಥಾಗಮತ್ ।। ೩೦.

ತಾಯಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅವಳು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಮುಗುಳುನಗುತ್ತಾ ವರದಾಯಿನಿ ಹರನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.