ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಅಮ್ಬರೀಷಸ್ತು ನಾಭಾಗಿರ್ವಿರೂಪಸ್ತಸ್ಯ ಚಾತ್ಮಜಃ। ಪೃಷದಶ್ವೋ ವಿರೂಪಸ್ಯ ತಸ್ಯ ಪುತ್ರೋ ರಥೀತರಃ ।। ೨೬.

ಅಂಬರೀಷನು ನಭಾಗನ ಮಗನು, ವಿರೂಪನು ಅವನ ಮಗನು, ಪೃಷದಶ್ವನು ವಿರೂಪನ ಮಗನು, ಅವನ ಮಗನು ರಥೀತರನು.

ಏತೇ ಕ್ಷತ್ರಪ್ರಸೂತಾ ವೈ ಪುನಶ್ಚಾಙ್ಗಿರಸಃ ಸ್ಮೃತಾಃ । ರಥೀತರಾಣಾಂ ಪ್ರವರಾಃ ಕ್ಷಾತ್ರೋಪೇತಾ ದ್ವಿಜಾತಯಃ ।। ೨೬.

ಇವರು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಂದ ಜನಿಸಿದರೂ, ಆಂಗಿರಸ ವಂಶದವರಾಗಿಯೂ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ರಥೀತರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರು ಕ್ಷತ್ರಿಯ ವಂಶದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಗಿದ್ದರು.

ಕ್ಷುವತಸ್ತು ಮನೋಃ ಪೂರ್ವ್ವಮಿಕ್ಷ್ಯಾಕುರಭಿನಿಃಸೃತಃ । ತಸ್ಯ ಪುತ್ರಶತಂ ತ್ವಾಸೀದಿಕ್ಷ್ವಾಕೋರ್ಭೂರಿದಕ್ಷಿಣಮ್ ।। ೨೬.

ಕ್ಷುವತನು ಮನುವಿನ ಹಿರಿಯನಾಗಿದ್ದನು, ಅವನಿಂದ ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಅವನಿಗೆ ನೂರು ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರು, ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಬಹಳ ದಾನಶೀಲನಾಗಿದ್ದನು.

ತೇಷಾಂ ಜ್ಯೇಷ್ಠೋ ವಿಕುಕ್ಷಿಶ್ಚ ನೇಮಿರ್ದಣ್ಡಶ್ಚ ತೇ ತ್ರಯಃ। ಶಕುನಿಪ್ರಮುಖಾಸ್ತಸ್ಯ ಪುತ್ರಾಃ ಪಂಚಾಶತಸ್ತು ತೇ ।। ೨೬.

ಅವರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನು ವಿಕುಕ್ಷಿ, ನೆಮಿ ಮತ್ತು ದಂಡ ಎಂಬ ಮೂವರು; ಅವನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶಕುನಿ ಮುಂತಾದವರು ಐವತ್ತು ಮಂದಿ ಇದ್ದರು.

ಉತ್ತರಾಪಥದೇಶಸ್ಯ ರಕ್ಷಿತಾರೋ ಮಹೀಕ್ಷಿತಃ। ಚತ್ವಾರಿಂಶತ್ತಥಾಷ್ಟೌ ಚ ದಕ್ಷಿಣಸ್ಯಾಞ್ಚ ತೇ ದಿಶಿ ।। ೨೬.

ಉತ್ತರಾಪಥ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ ಮಹಾರಾಜರು, ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ನಲವತ್ತೆಂಟು ಮಂದಿ ಇದ್ದರು.

ವಿಂಶತಿಪ್ರಮುಖಾಸ್ತೇ ತು ದಕ್ಷಿಣಾಪಥರಕ್ಷಿಣಃ। ಇಕ್ಷ್ವಾಕುಸ್ತು ವಿಕುಕ್ಷಿಂ ವೈ ಅಷ್ಟಕಾಯಾಮಥಾದಿಶೇತ್ ।। ೨೬.

ಆ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಕಾಯುವ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮಂದಿ ಮುಖ್ಯರು ಇದ್ದರು. ಇಕ್ಷ್ವಾಕುನು ಅಷ್ಟಕಾ ವಿಧಿಗಾಗಿ ವಿಕುಕ್ಷಿಗೆ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

ರಾಜೋವಾಚ।। ಮಾಂಸಮಾನಯ ಶ್ರಾದ್ಧೇಯಂ ಮೃಗಾನ್ ಹತ್ವಾ ಮಹಾಬಲ। ಶ್ರಾದ್ಧಮದ್ಯ ನು ಕರ್ತವ್ಯಮಷ್ಟಕಾಯಾಂ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೨೬.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: 'ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಂದುಕೊ, ಬಲವಂತನಾದ ನೀನು ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬಲಿ ಹಾಕು. ಇಂದು ಅಷ್ಟಕಾ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಲೇಬೇಕು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.'

ಸ ಗತಸ್ತು ಮೃಗವ್ಯಾಂ ವೈ ವಚನಾತ್ತಸ್ಯ ಧೀಮತಃ। ಮೃಗಾನ್ ಸಹಸ್ರಶೋ ಹತ್ವಾ ಪರಿಶ್ರಾನ್ತಶ್ಚ ವೀರ್ಯ್ಯವಾನ್। ಭಕ್ಷಯಚ್ಛಶಕನ್ತತ್ರ ವಿಕುಕ್ಷಿರ್ಮೃಗಯಾಙ್ಗತಃ ।। ೨೬.

ಆ ಜ್ಞಾನಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ ವಿಕುಕ್ಷಿ ಬೇಟೆಗೆ ಹೋದನು. ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬಲಿ ಹಾಕಿ, ಬೇಟೆಯಿಂದ ದಣಿದು, ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ಮೊಲವನ್ನು ತಿನ್ನಿದನು.

ಆಗತೇ ಸ ವಿಕುಕ್ಷೌ ತು ಸಮಾಂಸೇ ಸಹಸೈನಿಕೇ। ವಸಿಷ್ಠಞ್ಚೋದಯಾಮಾಸ ಮಾಂಸಂ ಪ್ರೋಕ್ಷಯತಾಮಿತಿ ।। ೨೬.

ವಿಕುಕ್ಷಿ ತನ್ನ ಸೇನೆ ಜೊತೆಗೆ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಂದು ಹಿಂತಿರುಗಿದಾಗ, ವಸಿಷ್ಠನಿಗೆ ಮಾಂಸವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲು ಹೇಳಿದನು.

ತಥೇತಿ ಚೋದಿತೋ ರಾಜ್ಞಾ ವಿಧಿವತ್ಸಮುಪಸ್ಥಿತಃ। ಸ ದೃಷ್ಟ್ವೋಪಹತಂ ಮಾಂಸಂ ಕ್ರುದ್ಧೋ ರಾಜಾನಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೨೬.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದಂತೆ ವಸಿಷ್ಠನು ವಿಧಿಯಂತೆ ಮಾಂಸವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅದು ಅಶುದ್ಧವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಿ, ಕೋಪದಿಂದ ರಾಜನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಶೂದ್ರೇಣೋಪಹತಂ ಮಾಂಸಂ ಪುತ್ರೇಣ ತವ ಪಾರ್ಥಿವ। ಶಶಭಕ್ಷಾದಭೋಜ್ಯಂ ವೈ ತವ ಮಾಂಸಂ ಮಹಾದ್ಯುತೇ ।। ೨೬.

'ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಮಗನಾದ ಶೂದ್ರನು ಮೊಲವನ್ನು ತಿಂದು ಈ ಮಾಂಸವನ್ನು ಅಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಮಹಾಪ್ರಭೋ, ಈ ಮಾಂಸವನ್ನು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ.'

ಶಶೋ ದುರಾತ್ಮನಾ ಪೂರ್ವಮರಣ್ಯೇ ಭಕ್ಷಿತೋಽನಘ। ತೇನ ಮಾಂಸಮಿದಂ ದುಷ್ಟಂ ಪಿತೄಣಾಂ ನೃಪಸತ್ತಮ ।। ೨೬.

'ಪಾಪಿ ಮೊದಲು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮೊಲವನ್ನು ತಿಂದು, ಈ ಮಾಂಸವನ್ನು ಅಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಪಾಪರಹಿತ ರಾಜನೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಇದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ, ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠ.'

ಇಕ್ಷ್ವಾಕುಸ್ತು ತತಃ ಕ್ರುದ್ಧೋ ವಿಕುಕ್ಷಿಮಿದಮಬ್ರವೀತ್। ಪಿತೃಕರ್ಮ್ಮಣಿ ನಿರ್ದ್ದಿಷ್ಟೋ ಮಯಾ ತ್ವಂ ಮೃಗಯಾಙ್ಕತಃ। ಶಶಂ ಭಕ್ಷಯಸೇಽರಣ್ಯೇ ನಿರ್ಘೃಣಃ ಪೂರ್ವ್ವಮದ್ಯ ನು ।। ೨೬.

ಇಕ್ಷ್ವಾಕುನು ಕೋಪಗೊಂಡು ವಿಕುಕ್ಷಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: 'ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪಿತೃಕರ್ಮಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸಿದ್ದೆ, ನೀನು ಬೇಟೆಗೆ ಹೋದೆಯಲ್ಲ; ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಮೊಲವನ್ನು ತಿಂದು, ವಿಧಿಯನ್ನೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದೆಯಲ್ಲ.'

ತಸ್ಮಾತ್ಪರಿತ್ಯಜಾಮಿ ತ್ವಾಂ ಗಚ್ಛ ತ್ವಂ ಸ್ವೇನ ಕರ್ಮ್ಮಣಾ। ಏವಮಿಕ್ಷ್ವಾಕುನಾ ತ್ಯಕ್ತೋ ವಸಿಷ್ಠವಚನಾತ್ ಸುತಃ ।। ೨೬.

ಆದರಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ನಿನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗು. ಹೀಗೆ ವಸಿಷ್ಠನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುನು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು.

ಇಕ್ಷ್ವಾಕೌ ಸಂಸ್ಥಿತೇ ತಸ್ಮಿಞ್ಛಶೀ ಸ ಪೃಥಿವೀಮಿಮಾಮ್ । ಪ್ರಾಪ್ತಃ ಪರಮಧರ್ಮ್ಮಾತ್ಮಾ ಸ ಚಾಯೋಧ್ಯಾಧಿಪೋಽಭವತ್ ।। ೨೬.

ಇಕ್ಷ್ವಾಕುನು ವಿಧಿವಶನಾದ ಮೇಲೆ, ಶಶಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗಿ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ರಾಜನಾದನು.

ತದಾಕರೋತ್ಸ ರಾಜ್ಯಂ ವೈ ವಸಿಷ್ಠಪರಿನೋದಿತಃ। ತತಃ ಸ್ತೇನೇನ ಸಾ ಪೂರ್ಣೋ ರಾಜ್ಯಾವಸ್ಥಾ ಮಹೀಪತೇಃ ।। ೨೬.

ವಸಿಷ್ಠನು ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಅವನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಡೆಸಿದನು. ನಂತರ ಆ ರಾಜನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧಿ ತುಂಬಿತ್ತು.

ಕಾಲೇನ ಗತವಾಂಸ್ತತ್ರ ಸ ಚ ನ್ಯೂನತರಾಙ್ಗತಿಮ್। ಜ್ಞಾತ್ವೈವಮೇತದಾಖ್ಯಾನಂ ನಾ ವಿಧಿರ್ಭಕ್ಷಯೇತ್ತು ವೈ ।। ೨೬.

ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆರಳಿದನು, ಕಡಿಮೆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದು.

ಮಾಂ ಸಭಕ್ಷಯಿತಾಮುತ್ರ ಯಸ್ಯ ಮಾಂಸಮಿಹಾಜ್ಯಹಮ್। ಏತನ್ಮಾಂಸಸ್ಯ ಮಾಂಸತ್ವಂ ಪ್ರವದನ್ತಿ ಮನೀಷಿಣಃ ।। ೨೬.

ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೋ, ನಾನು ಅವರ ಮಾಂಸವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮಾಂಸದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಶಶಾದಸ್ಯ ತು ದಾಯಾದಃ ಕಕುತ್ಸ್ಥೋ ನಾಮ ವೀರ್ಯ್ಯವಾನ್। ಇನ್ದ್ರಸ್ಯ ವೃಷಭೂತಸ್ಯ ಕಕುತ್ಸ್ಥೋ ಜಾಯತೇ ಪುರಾ ।। ೨೬.

ಶಶಿಯ ಮಗನು ವೀರನಾದ ಕಕುತ್ಸ್ಥ. ಇಂದ್ರನು ಎಮ್ಮೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಕಕುತ್ಸ್ಥನು ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಪೂರ್ವ್ವಮಾಡೀಬಕೇ ಯುದ್ಧೇ ಕಕುತ್ಸ್ಥಸ್ತೇನ ಸ ಸ್ಮೃತಃ । ಅನೇನಾಸ್ತು ಕಕುತ್ಸ್ಥಸ್ಯ ಪೃಥುರೋಮಾ ಚ ಸ ಸ್ಮೃತಃ ।। ೨೬.

ಹಿಂದಿನ ಆಡಿಬಕ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕಕುತ್ಸ್ಥ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನಿಂದ ಕಕುತ್ಸ್ಥನ ವಂಶಜನು ಪೃಥುರೋಮ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದನು.

ವೃಷದಶ್ವಃ ಪೃಥೋಃ ಪುತ್ರಸ್ತಸ್ಮಾದನ್ಧ್ರಸ್ತು ವೀರ್ಯ್ಯವಾನ್ । ಆನ್ಧ್ರಸ್ತು ಯವನಾಶ್ವಸ್ತು ಶ್ರಾವಸ್ತಸ್ತಸ್ಯ ಚಾತ್ಮಜಃ ।। ೨೬.

ಪೃಥುವಿನ ಮಗನು ವೃಷದಶ್ವ. ಅವನಿಂದ ವೀರನಾದ ಆಂಧ್ರನು ಹುಟ್ಟಿದನು. ಆಂಧ್ರನಿಂದ ಯವನ, ಅಶ್ವ ಮತ್ತು ಶ್ರಾವಸ್ಥ ಎಂಬ ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು.

ಜಜ್ಞೇ ಶ್ರಾವಸ್ತಕೋ ರಾಜಾ ಶ್ರಾವಸ್ತೀ ಯೇನ ನಿರ್ಮಿತಾ। ಶ್ರಾವಸ್ತಸ್ಯ ತು ದಾಯಾದೋ ಬೃಹದಶ್ವೋ ಮಹಾಯಶಾಃ ।। ೨೬.

ಶ್ರಾವಸ್ಥಕ ಎಂಬ ರಾಜನು ಹುಟ್ಟಿದನು, ಅವನು ಶ್ರಾವಸ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಶ್ರಾವಸ್ಥನ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ ಮಹಾಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಬೃಹದಶ್ವ.

ಬೃಹದಶ್ವಸುತಶ್ಚಾಪಿ ಕುಬಲಾಶ್ಚ ಇತಿ ಶ್ರುತಿಃ। ಯಃ ಸ ಧುನ್ಧುವಧಾದ್ರಾಜಾ ಧುನ್ಧುಮಾರತ್ವಮಾಗತಃ ।। ೨೬.

ಬೃಹದಶ್ವನ ಮಗನು ಕುಬಲ ಎಂಬುದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ. ಅವನೇ ಧುಂಧುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಧುಂಧುಮಾರ ಎಂಬ ಬಿರುದನ್ನು ಪಡೆದ ರಾಜನು.

ಋಷಯ ಊಚುಃ ।। ಧುನ್ಧುವಧಂ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಶ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಮಿ ವಿಸ್ತರಾತ್। ಯದರ್ಥಂ ಕುಬಲಾಶ್ವಃ ಸ ಧುನ್ಧುಮಾರತ್ವಮಾಗತಃ ।। ೨೬.

ಮಹಾಜ್ಞಾನಿಯೇ, ಧುಂಧುವನ್ನು ಕೊಂದ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾವು ವಿವರವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ. ಕುಬಲಾಶ್ವನು ಹೇಗೆ ಧುಂಧುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವನು ಎಂಬ ಹೆಸರು ಪಡೆದನು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸು.

ಸೂತ ಉವಾಚ।। ಬೃಹದಶ್ವಸ್ಯ ಪುತ್ರಾಣಾಂ ಸಹಸ್ರಾಣ್ಯೇಕವಿಂಶತಿಃ । ಸರ್ವೇ ವಿದ್ಯಾಸು ನಿಷ್ಣಾತಾ ಬಲವನ್ತೋ ದುರಾಸದಾಃ ।। ೨೬.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಬೃಹದಶ್ವನಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಸಾವಿರ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರು. ಅವರು ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪಂಡಿತರಾಗಿದ್ದರು, ಬಲಿಷ್ಠರು, ಮತ್ತು ಯಾರಿಗೂ ಎದುರಿಸಲಾಗದವರಾಗಿದ್ದರು.

ಬಭೂವುರ್ದ್ಧಾರ್ಮಿಕಾಃ ಸರ್ವೇ ಯಜ್ವಾನೋ ಭೂರಿದಕ್ಷಿಣಾಃ। ಕುಬಲಾಶ್ವಂ ಮಹಾವೀರ್ಯಂ ಶೂರಮುತ್ತಮಧಾರ್ಮಿಕಮ್ ।। ೨೬.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಧಾರ್ಮಿಕರು, ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು, ಮತ್ತು ದಾನದಲ್ಲಿ ಉದಾರರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಕುಬಲಾಶ್ವನು ಅತ್ಯಂತ ಶೂರ, ಮಹಾವೀರ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗಿದ್ದನು.

ಬೃಹದಶ್ವೋಽಭ್ಯಷಿಞ್ಚತ್ತಂ ತಸ್ಮಿನ್ ರಾಷ್ಟ್ರೇ ನರಾಧಿಪಃ। ಪುತ್ರಸಂಕ್ರಾಮಿತಶ್ರೀಸ್ತು ವನಂ ರಾಜಾ ವಿವೇಶ ಹ ।। ೨೬.

ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಬೃಹದಶ್ವನು ತನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನೂ ಮಗನಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿ, ರಾಜನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಬೃಹದಶ್ವಂ ಮಹಾರಾಜಂ ಶೂರಮುತ್ತಮಧಾರ್ಮ್ಮಿಕಮ್ । ಪ್ರಯಾತಂ ತಮುತ್ತಙ್ಕಸ್ತು ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಃ ಪ್ರತ್ಯವಾರಯತ್ ।। ೨೬.

ಬೃಹದಶ್ವನು, ಆ ಮಹಾರಾಜನು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು, ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವಾಗ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ ಉತ್ತಂಕನು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಬಂದನು.

ಉತ್ತಙ್ಕ ಉವಾಚ।। ಭವತೋ ರಕ್ಷಣಂ ಕಾರ್ಯ್ಯಂ ತತ್ತಾವತ್ ಕರ್ತುಮರ್ಹತಿ। ನಿರುದ್ವಿಗ್ನಸ್ತಪಃ ಕರ್ತುಂ ನ ಹಿ ಶಕ್ನೋಮಿ ಪಾರ್ಥಿವ ।। ೨೬.

ಉತ್ತಂಕನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹಾರಾಜನೇ, ನೀವು ನನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಒಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ನೀವು ಹೋಗಬಹುದು. ರಾಜನೇ, ನಾನು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.