ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ವಸಿಷ್ಠಶ್ಚೈವ ಶಕ್ತಿಶ್ಚ ತಥೈವ ಚ ಪರಾಶರಃ। ಚತುರ್ಥ ಇನ್ದ್ರಪ್ರಮತಿಃ ಪಞ್ಚಮಸ್ತು ಭರದ್ವಸುಃ ।। ೫೯.

ವಸಿಷ್ಠ, ಶಕ್ತಿ, ಪರಾಶರ, ನಾಲ್ಕನೆಯವರು ಇಂದ್ರಪ್ರಮತಿ, ಐದನೆಯವರು ಭರದ್ವಸು.

ಷಷ್ಠಸ್ತು ಮೈತ್ರಾವರುಣಾಃ ಕುಣ್ಡಿನಃ ಸಪ್ತಮಸ್ತಥಾ। ಸುದ್ಯುಮ್ನಶ್ಚಾಷ್ಟಮಶ್ಚೈವ ನವಮೋಽಥ ಬೃಹಸ್ಪತಿಃ। ದಶಮಸ್ತು ಭರದ್ವಾಜೌ ಮನ್ತ್ರಬ್ರಾಹ್ಮಣಕಾರಕಾಃ ।। ೫೯.

ಆರನೆಯವರು ಮೈತ್ರಾವರುಣ, ಏಳನೆಯವರು ಕುಂಡಿನ, ಎಂಟನೆಯವರು ಸುದ್ಯುಮ್ನ, ಒಂಬತ್ತನೆಯವರು ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ಹತ್ತನೆಯವರು ಇಬ್ಬರು ಭರದ್ವಾಜರು—ಇವರು ಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರಚನೆ ಮಾಡಿದವರು.

ಏತೇ ಚೈವ ಹಿ ಕರ್ತಾರೋ ವಿಧರ್ಮಧ್ವಂಸಕಾರಿಣಃ। ಲಕ್ಷಣಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಶ್ಚೈತದ್ವಿಹಿತಂ ಸರ್ವಶಾಖಿನಾಮ್ ।। ೫೯.

ಇವರು ವಿಭಿನ್ನ ಮತಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವರು. ಎಲ್ಲ ಶಾಖೆಗಳಿಗೂ ಇದು ಬ್ರಹ್ಮನ ಲಕ್ಷಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಹೇತುರ್ಹಿತೇಃ ಸ್ಮೃತೋ ಧಾತೋರ್ಯನ್ನಿಹನ್ತ್ಯುದಿತಮ್ಪರೈಃ। ಅಥ ವಾರ್ಥಪರಿ ಪ್ರಾಪ್ತೇರ್ಹಿನೋತೇರ್ಗತಿಕರ್ಮಣಃ ।। ೫೯.

ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಧಾತುವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಇತರರು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪಡೆಯಲು 'ಹಿನು' ಎಂಬ ಕ್ರಿಯೆಯು ತ್ಯಜಿಸುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ತಥಾ ನಿರ್ವಚನಂ ಬ್ರೂಯಾದ್ವಾಕ್ಯಾರ್ಥಸ್ಯಾವಧಾರಣಮ್ । ನಿನ್ದಾಂ ತಾಮಾಹುರಾಚಾರ್ಯಾ ಯದ್ದೋಷನ್ನಿನ್ದ್ಯತೇ ವಚಃ ।। ೫೯.

ಹೀಗಾಗಿ, ವಾಕ್ಯದ ಅರ್ಥವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ನಿರ್ವಚನ. ಯಾವ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ದೋಷವಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಗುರುಗಳು ನಿಂದನೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಷೂರ್ವಾಚ್ಛಂಸತೇರ್ಧಾತೋಃ ಪ್ರಶಸಾಂ ಗುಣವತ್ತಯಾ। ಇದನ್ತ್ವಿದಮಿದಂ ನೇದಮಿತ್ಯನಿಶ್ಚಿತ್ಯ ಸಂಶಯಃ ।। ೫೯.

'ಪ್ರಶೂ' ಎಂಬ ಧಾತುವಿನಿಂದ ಪ್ರಶಂಸೆಯನ್ನು ಗುಣವಂತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. 'ಇದು ಹೌದು ಅಥವಾ ಅಲ್ಲ' ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಇದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಸಂಶಯ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಇದಮೇವ ವಿಧಾತವ್ಯಮಿತ್ಯಯಂ ವಿಧಿರುಚ್ಯತೇ । ಅನ್ಯಸ್ಯಾನ್ಯಸ್ಯ ಚೋಕ್ತತ್ವಾದ್‌ಬುಧೈಃ ಪರಕೃತಿಃ ಸ್ಮೃತಾ ।। ೫೯.

'ಇದನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು' ಎಂದು ಹೇಳುವುದೇ ವಿಧಿ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪರಕೃತಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಯೋ ಹ್ಯತ್ಯನ್ತತರೋಕ್ತಶ್ಚ ಪುರಾಕಲ್ಪಃ ಸ ಉಚ್ಯತೇ। ಪುರಾವಿಕ್ರಾನ್ತವಾಚಿತ್ವಾತ್ ಪುರಾಕಲ್ಪಸ್ಯ ಕಲ್ಪನಾ ।। ೫೯.

ಅತೀಂದ್ರಿಯವಾದ ಪುರಾತನ ಕಾಲವನ್ನು 'ಹಳೆಯ ಕಲ್ಪ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಹಿಂದಿನದು ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ಹಳೆಯ ಕಲ್ಪದ ಕಲ್ಪನೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನ್ತ್ರಬ್ರಾಹ್ಮಣಕಲ್ಪೈಸ್ತು ನಿಗಮೈಃ ಶುದ್ಧವಿಸ್ತರೈಃ । ಅನಿಶ್ಚಿತ್ಯ ಕೃತಾಮಾಹುರ್ವ್ಯವಧಾರಣಕಲ್ಪನಾಮ್ ।। ೫೯.

ಮಂತ್ರಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಗಳ ಕಲ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶುದ್ಧವಾದ ವೇದಗಳ ಮೂಲಕ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸದೆ, ಅವರು ಗಡಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊಂದಬೇಕೆಂದು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಯಥಾ ಹೀದಂ ತಥಾ ತದ್ವೈ ಇದಂ ವಾಪಿ ತಥೈವ ತತ್। ಇತ್ಯೇಷ ಹ್ಯುಪದೇಶೋಽಯಂ ದಶಮೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ಯ ತು ।। ೫೯.

ಹೀಗೇ ಇದು ಇದ್ದಂತೆ, ಅದು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ; ಇದು ಕೂಡ ಅದೇ ರೀತಿ. ಇದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹತ್ತನೇ ಉಪದೇಶವಾಗಿದೆ.

ಇತ್ಯೇತದ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ಯಾದೌ ವಿಹಿತಂ ಲಕ್ಷಣಂ ಬುಧಃ । ತಸ್ಯ ತದ್ವೃತ್ತಿರುದ್ದಿಷ್ಟಾ ವ್ಯಾಖ್ಯಾಪ್ಯನುಪದಂ ದ್ವಿಜೈಃ ।। ೫೯.

ಹೀಗಾಗಿ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅವನ ನಡೆ-ನುಡಿಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವುದು ದ್ವಿಜರ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ.

ಮನ್ತ್ರಾಣಾಂ ಕಲ್ಪನಂ ಚೈವ ವಿಧಿದೃಷ್ಟೇಷು ಕರ್ಮಸು। ಮನ್ತ್ರೋ ಮನ್ತ್ರಯತೇರ್ಧಾತೋರ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ಬ್ರಹ್ಮಣೋಽವನಾತ್ ।। ೫೯.

ವಿಧಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಗಳ ವಿನ್ಯಾಸ ಇದೆ; 'ಮಂತ್ರ' ಎಂಬುದು 'ಮನ್ತ್ರಯ' ಎಂಬ ಧಾತುವಿನಿಂದ ಬಂದಿದೆ, 'ಬ್ರಾಹ್ಮಣ' ಎಂಬುದು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವನಿಂದ ಬಂದಿದೆ.

ಅಲ್ಪಾಕ್ಷರಮಸನ್ದಿಗ್ಧಂ ಸಾರವದ್ವಿಶ್ವತೋಮುಖಮ್। ಅಸ್ತೋಭಮನವದ್ಯಞ್ಚ ಸೂತ್ರಂ ಸೂತ್ರವಿದೋ ವಿದುಃ ।। ೫೯.

ಸೂತ್ರವನ್ನು ತಿಳಿದವರು, ಅದು ಅಲ್ಪಾಕ್ಷರ, ಸ್ಪಷ್ಟ, ಸಾರಭರಿತ, ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವ, ಪುನರಾವೃತ್ತಿ ಇಲ್ಲದ, ದೋಷವಿಲ್ಲದ ವಾಕ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಋಷಯಸ್ತದ್ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಸೂತಮಾಹುಃ ಸುದುಸ್ತರಮ್। ಕಥಂ ವೇದಾ ಪುರಾ ವ್ಯಸ್ತಾಸ್ತನ್ನೋ ಬ್ರೂಹಿ ಮಹಾಮತೇ ।। ೬೦.

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಋಷಿಗಳು ಸೂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ಇದು ದಾಟಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ವೇದಗಳು ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು? ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳು ಮಹಾಮತಿವಂತನೆ.'

ದ್ವಾಪರೇ ತು ಪರಾವೃತ್ತೇ ಮನೋಃ ಸ್ವಾಯಮ್ಭುವೇಽನ್ತರೇ । ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮನುಮುವಾಚೇದಂ ತದ್ವದಿಷ್ಯೇ ಮಹಾಮತೇ ।। ೬೦.

ದ್ವಾಪರಯುಗ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಮನುವಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು; ಅದನ್ನೆ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಮಹಾಮತಿವಂತನೆ.

ಪರಿವೃತ್ತೇ ಯುಗೇ ತಾತ ಸ್ವಲ್ಪವೀರ್ಯಾ ದ್ವಿಜಾತಯಃ। ಸಂವೃತ್ತಾಂ ಯುಗ ದೋಷೇಣ ಸರ್ವೇ ಚೈವ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ ।। ೬೦.

ಯುಗ ಬದಲಾಗಿದಾಗ, ಪ್ರಿಯನೇ, ದ್ವಿಜರು ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಯುಗದ ದೋಷದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ದುರ್ಬಲರಾದರು.

ಭ್ರಶ್ಯಮಾನಂ ಯುಗವಶಾದಲ್ಪಶಿಷ್ಟಂ ಹಿ ದೃಶ್ಯತೇ। ದಶಸಾಹಸ್ರಭಾಗೇನ ಹ್ಯವಶಿಷ್ಟಂ ಕೃತಾದಿದಮ್ ।। ೬೦.

ಯುಗದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಉಳಿದಿರುವುದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಕೃತಯುಗದಿಂದ ಇತರ ಯುಗಗಳವರೆಗೆ, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾಗ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದೆ.

ವೀರ್ಯಂ ತೇಜೋ ಬಲಂ ವಾಕ್ಯಂ ಸರ್ವಞ್ಚೈವ ಪ್ರಣಶ್ಯತಿ। ವೇದವೇದಾ ಹಿ ಕಾರ್ಯಾಃ ಸ್ಯುರ್ಮಾಭೂದ್ವೇದವಿನಾಶನಮ್ ।। ೬೦.

ಶಕ್ತಿ, ತೇಜಸ್ಸು, ಬಲ, ಮಾತು ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ವೇದಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು, ವೇದ ನಾಶವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ವೇದೇ ನಾಶಮನುಪ್ರಾಪ್ತೇ ಯಜ್ಞೋ ನಾಶಂ ಗಮಿಷ್ಯತಿ। ಯತ್ರೇ ನಷ್ಟೇ ದೇವನಾಶಸ್ತತಃ ಸರ್ವಂ ಪ್ರಣಶ್ಯತಿ ।। ೬೦.

ವೇದ ನಾಶವಾದರೆ, ಯಜ್ಞವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಯಜ್ಞ ನಾಶವಾದಾಗ ದೇವತೆಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಆಗ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದ್ಯೋ ವೇದಶ್ಚತುಷ್ಪಾದಃ ಶತಸಾಹಸ್ರಸಂಜ್ಞಿತಃ। ಪುನರ್ದಶಗುಣಃ ಕೃತ್ಸ್ನೋ ಯಜ್ಞೋ ವೈ ಸರ್ವಕಾಮಧುಕ್ ।। ೬೦.

ಮೊದಲ ವೇದವು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಿದ್ದು, ಲಕ್ಷ ಶ್ಲೋಕಗಳಾಗಿತ್ತು; ಪೂರ್ಣ ಯಜ್ಞವು ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನದು, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನೂ ಪೂರೈಸುವದು.

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತಥೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಮನುರ್ಲೋಕಹಿತೇ ರತಃ। ವೇದಮೇಕಂ ಚತುಷ್ಪಾದಂ ಚತುರ್ಧಾ ವ್ಯಭಜತ್ಪ್ರಭುಃ ।। ೬೦.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, 'ಹೌದು' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿ, ಲೋಕದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮನುವು ಆ ಒಂದು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳ ವೇದವನ್ನು ನಾಲ್ಕಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ವಚನಾತ್ತಾತ ಲೋಕಾನಾಂ ಹಿತಕಾಮ್ಯಯಾ। ತದಿದಂ ವರ್ತ್ತಮಾನೇನ ಯುಷ್ಮಾಕಂ ವೇದಕಲ್ಪನಮ್ ।। ೬೦.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ, ಈ ವೇದದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿಮಗೆ ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ.

ಮನ್ವನ್ತರೇಣ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ವ್ಯತೀತಾನಾಂ ಪ್ರಕಲ್ಪನಮ್। ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷೇಣ ಪರೋಕ್ಷಂ ವೈ ತನ್ನಿಬೋಧತ ಸತ್ತಮಾಃ ।। ೬೦.

ಪ್ರತಿ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಿಂದಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ನೀವು ನೇರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿರಿ, ಒಳ್ಳೆಯವರೇ.

ಅಸ್ಮಿನ್ ಯುಗೇ ಕೃತೋ ವ್ಯಾಸಃ ಪಾರಾಶರ್ಯಃ ಪರನ್ತಪಃ। ದ್ವೈಪಾಯನ ಇತಿ ಖ್ಯಾತೋ ವಿಷ್ಣೋರಂಶಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ ।। ೬೦.

ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ವೇದವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವರು ಪರಾಶರನ ಮಗ ವ್ಯಾಸರು; ಅವರು ದ್ವೈಪಾಯನ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರು, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಂಶ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಚೋದಿತಃ ಸೋಽಸ್ಮಿನ್ ವೇದಂ ವ್ಯಸ್ತುಂ ಪ್ರಚಕ್ರಮೇ। ಅಥ ಶಿಷ್ಯಾನ್ ಸ ಜಗ್ರಾಹ ಚತುರೋ ವೇದಕಾರಣಾತ್ ।। ೬೦.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅವರು ವೇದವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು; ನಂತರ, ವೇದದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಜೈಮಿನಿಞ್ಚ ಸುಮನ್ತುಞ್ಚ ವೈಶಮ್ಪಾಯನಮೇವ ಚ। ಪೈಲನ್ತೇಷಾಂ ಚತುರ್ಥನ್ತು ಪಞ್ಚಮಂ ಲೋಮಹರ್ಷಣಮ್ ।। ೬೦.

ಜೈಮಿನಿ, ಸುಮಂತು, ವೈಶಂಪಾಯನ, ನಾಲ್ಕನೆಯವರು ಪೈಲ, ಐದನೆಯವರು ಲೋಮಹರ್ಷಣ — ಇವರೇ ಆ ಐದು ಮಂದಿ.

ಋಗ್ವೇದಶ್ರಾವಕಂ ಪೈಲಞ್ಜಗ್ರಾಹ ವಿಧಿವದ್ ದ್ವಿಜಮ್ । ಯಜುರ್ವೇದಪ್ರವಕ್ತಾರಂ ವೈಶಮ್ಪಾಯನಮೇವ ಚ ।। ೬೦.

ಪೈಲ ಎಂಬ ದ್ವಿಜನು ಋಗ್ವೇದವನ್ನು ಪಾಠಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು; ವೈಶಂಪಾಯನನು ಯಜುರ್ವೇದವನ್ನು ವಿವರಿಸುವವನಾದನು.

ಜೈಮಿನಿಂ ಸಾಮವೇದಾರ್ಥಶ್ರಾವಕಂ ಸೋಽನ್ವಪದ್ಯತ। ತಥೈವಾಥರ್ವವೇದಸ್ಯ ಸುಮನ್ತುಮೃಷಿಸತ್ತಮಮ್ ।। ೬೦.

ಜೈಮಿನಿ ಸಾಮವೇದದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪಾಠಿಸುವವನಾದನು; ಅದೇ ರೀತಿ, ಮಹಾನ್ ಋಷಿಯಾದ ಸುಮಂತು ಅಥರ್ವವೇದವನ್ನು ಪಾಠಿಸುವವನಾದನು.

ಇತಿಹಾಸಪುರಾಣಸ್ಯ ವಕ್ತಾರಂ ಸಮ್ಯಗೇವ ಹಿ। ಮಾಞ್ಚೈವ ಪ್ರತಿಜಗ್ರಾಹ ಭಗವಾನೀಶ್ವರಃ ಪ್ರಭುಃ ।। ೬೦.

ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವವನಾಗಿ ಭಗವಂತನಾದ ಈಶ್ವರನು ನನ್ನನ್ನೂ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.