ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಅನಾಗತೇಷು ತದ್ವಚ್ಚ ತರ್ಕ್ಕಃ ಕಾರ್ಯೋ ವಿಜಾನತಾ। ಮನ್ವನ್ತರೇಷು ಸರ್ವೇಷು ಅತೀತಾನಾಗತೇಷ್ವಿಹ ।। ೫೮.

ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದಿನ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕು; ಎಲ್ಲ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಹಳೆಯದಾಗಲೀ ಮುಂದಿನದಾಗಲೀ, ಇದೇ ನಿಯಮ.

ಮನ್ವನ್ತರೇಣ ಚೈಕೇನ ಸರ್ವಾಣ್ಯೇವಾನ್ತರಾಣಿ ವೈ। ವ್ಯಾಖ್ಯಾತಾನಿ ವಿಜಾನೀದ್ವಂ ಕಲ್ಪೇ ಕಲ್ಪೇನ ಚೈವ ಹಿ ।। ೫೮.

ಒಂದು ಮನ್ವಂತರದಿಂದೆಲ್ಲಾ ಮಧ್ಯಾವಧಿಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಸ್ಯಾಭಿಮಾನಿನಃ ಸರ್ವೇ ನಾಮರೂಪೈರ್ಭವನ್ತ್ಯುತ। ದೇವಾ ಹ್ಯಷ್ಟವಿಧಾ ಯೇ ಚ ಇಹ ಮನ್ವನ್ತರೇಶ್ವರಾಃ ।। ೫೮.

ಈ ಬಗ್ಗೆ ಅಹಂಕಾರ ಹೊಂದಿರುವವರು ಎಲ್ಲರೂ ನಾಮರೂಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಎಂಟು ವಿಧದ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಮನ್ವಂತರಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳೂ ಕೂಡ.

ಋಷಯೋ ಮನವಶ್ಚೈವ ಸರ್ವೇ ತುಲ್ಯಾಃ ಪ್ರಯೋಜನೈಃ। ಏವಂ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾಣಾನ್ತು ಪ್ರವಿಭಾಗೋ ಯುಗೇ ಯುಗೇ ।। ೫೮.

ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆಯೇ ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಗಳ ವಿಭಜನೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಯುಗಸ್ವಭಾವಾಚ್ಚ ತಥಾ ವಿಧತ್ತೇ ವೈ ಸದಾ ಪ್ರಭುಃ । ವರ್ಣಾಶ್ರಮವಿಭಾಗಶ್ಚ ಯುಗಾನಿ ಯುಗಸಿದ್ಧಯೇ ।। ೫೮.

ಯುಗಗಳ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ, ಪ್ರಭು ಸದಾ ಯುಗಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ವಿಭಾಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅನುಷಙ್ಗಃ ಸಮಾಖ್ಯಾತಃ ಸೃಷ್ಟಿಸರ್ಗನ್ನಿಬೋಧತ। ವಿಸ್ತರೇಣಾನುಪೂರ್ವ್ಯಾ ಚ ಸ್ಥಿತಿಂ ವಕ್ಷ್ಯೇ ಯುಗೇಷ್ವಿಹ ।। ೫೮.

ಈ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಈಗ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕ್ರಮವನ್ನು ತಿಳಿಯಿರಿ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಯುಗೇಷು ಯಾಸ್ತು ಜಾಯನ್ತೇ ಪ್ರಜಾಸ್ತಾ ವೈ ನಿಬೋಧತ। ಆಶುರೀ ಸರ್ಪಗೋಪಕ್ಷಿಪೈಶಾಚೀ ಯಕ್ಷರಾಕ್ಷಸೀ। ಯಸ್ಮಿನ್ ಯುಗೇ ಚ ಸಮ್ಭೂತಿಸ್ತಾಸಾಂ ಯಾವತ್ತು ಜೀವಿತಮ್ ।। ೫೯.

ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಪ್ರಜೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಿರಿ: ಆಸುರಿ, ಸರ್ಪ, ಗೋಪ, ಪಿಶಾಚಿ, ಯಕ್ಷ, ರಾಕ್ಷಸಿ—ಯಾವ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅವು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆಯೋ, ಆ ಯುಗದವರೆಗೆ ಅವು ಜೀವಿಸುತ್ತವೆ.

ಪಿಶಾಚಾಸುರಗನ್ಧರ್ವಾ ಯಕ್ಷರಾಕ್ಷಸಪನ್ನಗಾಃ। ಯುಗಮಾತ್ರನ್ತು ಜೀವನ್ತಿ ಋತೇ ಮೃತ್ಯುವಧೇನ ತೇ ।। ೫೯.

ಪಿಶಾಚ, ಆಸುರ, ಗಂಧರ್ವ, ಯಕ್ಷ, ರಾಕ್ಷಸ ಮತ್ತು ಸರ್ಪಗಳು ಯುಗದ ಅವಧಿಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವಿಸುತ್ತವೆ; ಮರಣದಿಂದ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ.

ಮಾನುಷಾಣಾಂ ಪಶೂನಾಞ್ಚ ಪಕ್ಷಿಣಾಂ ಸ್ಥಾವರೈಃಸಹ। ತೇಷಾಮಾಯುಃ ಪರಿಕ್ರಾನ್ತಂ ಯುಗಧರ್ಮೇಷು ಸರ್ವಶಃ ।। ೫೯.

ಮಾನವರು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಸ್ಯಗಳ ಆಯುಷ್ಯವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಯುಗದ ಧರ್ಮದ ಪ್ರಕಾರ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಸ್ಥಿತಿಸ್ತು ಕಲೌ ದೃಷ್ಟಾ ಭೂತಾನಾಮಾಯುಷಸ್ತು ವೈ। ಪರಮಾಯುಃ ಶತನ್ತ್ವೇತನ್ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಕಲೌ ಸ್ಮೃತಮ್ ।। ೫೯.

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳ ಆಯುಷ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವುದು ಕಾಣಬಹುದು; ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಾನವರ ಗರಿಷ್ಠ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ನೂರು ವರ್ಷ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ದೇವಾಸುರಪ್ರಮಾಣಾತ್ತು ಸಪ್ತಸಪ್ತಾಙ್ಗುಲಂ ಹ್ರಸತ್। ಅಹ್ಗುಲಾನಾಂ ಶತಂ ಪೂರ್ಣಮಷ್ಟಪಞ್ಚಾಶದುತ್ತರಮ್ ।। ೫೯.

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಹೊಂದಿರುವ ಅಳತೆಯ ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಅದು ಎಪ್ಪತ್ತೊಂಬತ್ತು ಬೆರಳಿನಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ; ಪೂರ್ಣ ಅಳತೆ ನೂರು ಬೆರಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಐವತ್ತೆಂಟು ಬೆರಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.

ದೇವಾಸುರಪ್ರಮಾಣನ್ತದುಚ್ಛ್ರಾಯಂ ಕಲಿಜೈಃ ಸ್ಮೃತಮ್। ಚತ್ವಾರಶ್ಚಾಪ್ಯಶೀತಿಶ್ಚ ಕಲಿಜೈರಙ್ಗುಲೈಃ ಸ್ಮೃತಮ್ ।। ೫೯.

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಹೊಂದಿರುವ ಅಳತೆ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರ ಎತ್ತರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ; ಕಲಿಯುಗದವರಿಗೆ ಅದು ಎಂಭತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಬೆರಳಿನಷ್ಟು ಎತ್ತರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಸ್ವೇನಾಙ್ಗುಲಪ್ರಮಾಣೇನ ಊರ್ದ್ಧ್ವಮಾಪಾದಮಸ್ತಕಮ್। ಇತ್ಯೇಷ ಮಾನುಷೋತ್ಸೇಧೋ ಹ್ರಸತೀಹ ಯುಗಾನ್ತಿಕೇ ।। ೫೯.

ತನ್ನದೇ ಬೆರಳಿನ ಅಳತೆಯಿಂದ, ಕಾಲಿನಿಂದ ತಲೆಯವರೆಗೆ ಮಾನವನ ಎತ್ತರವನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಾರೆ; ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಎತ್ತರವು ಹದಗೆಡುತ್ತದೆ.

ಸರ್ವೇಷು ಯುಗಕಾಲೇಷು ಅತೀತಾನಾಗತೇಷ್ವಿಹ। ಸ್ವೇನಾಙ್ಗುಲಪ್ರಮಾಣೇನ ಅಷ್ಟತಾಲಃ ಸ್ಮೃತೋ ನರಃ ।। ೫೯.

ಹಿಂದಿನ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಮುಂದಿನ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಎಲ್ಲ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಎತ್ತರವನ್ನು ತನ್ನದೇ ಬೆರಳಿನ ಅಳತೆಯಲ್ಲಿ ಎಂಟು ತಾಳಗಳಷ್ಟು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಆಪಾದತೋ ಮಸ್ತಕನ್ತು ನವತಾಲೋ ಭವೇತ್ತು ಯಃ। ಸಂಹತಾಜಾನುಬಾಹುಸ್ತು ಸ ಸುರೈರಪಿ ಪೂಜ್ಯತೇ ।। ೫೯.

ಯಾರ ಎತ್ತರ ಕಾಲಿನಿಂದ ತಲೆಯವರೆಗೆ ಒಂಬತ್ತು ತಾಳಗಳಷ್ಟು ಇದ್ದು, ಕೈಗಳು ಮಡಕಿದಾಗ ಮೊಣಕಾಲಿಗೆ ತಲುಸುತ್ತವೆಯೋ, ಅವನನ್ನು ದೇವತೆಗಳೂ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಗವಾಶ್ವಹಸ್ತಿನಾಞ್ಚೈವ ಮಹಿಷ ಸ್ಥಾವರಾತ್ಮನಾಮ್। ಕ್ರಮೇಣೈತೇನ ಯೋಗೇನ ಹ್ರಾಸವೃದ್ಧೀ ಯುಗೇ ಯುಗೇ ।। ೫೯.

ಹಸುವು, ಕುದುರೆ, ಆನೆ, ಎಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಾವರ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಅಳತೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಅವುಗಳ ಗಾತ್ರವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಷಟ್ಸಪ್ತತ್ಯಙ್ಗುಲೋತ್ಸೇಧಃ ಪಶೂನಾಂ ಕಕುದಸ್ತು ವೈ। ಅಙ್ಗುಲಾಷ್ಟಶತಂ ಪೂರ್ಣಮುತ್ಸೇಧಃ ಕರಿಣಾಂ ಸ್ಮೃತಃ ।। ೫೯.

ಹಸುವಿನ ಕುಹರದ ಎತ್ತರವು ಎಪ್ಪತ್ತಾರು ಬೆರಳಿನಷ್ಟು; ಆನೆಗಳ ಪೂರ್ಣ ಎತ್ತರವನ್ನು ನೂರು ಮತ್ತು ಎಂಟು ಬೆರಳಿನಷ್ಟು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಅಙ್ಗುಲಾನಾಂ ಸಹಸ್ರನ್ತು ಚತ್ವಾರಿಂಶಾಙ್ಗುಲಂ ವಿನಾ । ಪಞ್ಚಾಶತಂ ಹಯಾನಾಞ್ಚ ಉತ್ಸೇಧಃ ಶಾಖಿನಾಂ ಸ್ಮೃತಃ ।। ೫೯.

ಕುದುರೆಗಳ ಎತ್ತರವನ್ನು ಸಾವಿರ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನಲವತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಬೆರಳು ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಮರಗಳ ಎತ್ತರ ಐವತ್ತು ಬೆರಳಿನಷ್ಟು.

ಮಾನುಷಸ್ಯ ಶರೀರಸ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶಸ್ತು ಯಾದೃಶಃ। ತಲ್ಲಕ್ಷಣಸ್ತು ದೇವಾನಾಂ ದೃಶ್ಯತೇ ತತ್ತ್ವರ್ಶನಾತ್ ।। ೫೯.

ಮಾನವನ ದೇಹದ ವಿನ್ಯಾಸ ಹೇಗಿದೆಯೋ, ಅದೇ ಲಕ್ಷಣಗಳು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕಾಣಬಹುದು.

ಬುದ್ಧ್ಯಾತಿಶಯಯುಕ್ತಞ್ಚ ದೇವಾನಾಂ ಕಾಯಮುಚ್ಯತೇ । ದೇವಾನತಿಶಯಞ್ಚೈವ ಮಾನುಷಂ ಕಾಯಮುಚ್ಯತೇ ।। ೫೯.

ದೇವತೆಗಳ ದೇಹವು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಾನವನ ದೇಹವೂ ಇತರ ದೇಹಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಇತ್ಯೇತೇ ವೈ ಪರಿಕ್ರಾನ್ತಾ ಭಾವಾ ಯೇ ದಿವ್ಯಮಾನುಷಾಃ। ಪಶೂನಾಂ ಪಕ್ಷಿಣಾಞ್ಚೈವ ಸ್ಥಾವರಾಣಾಂ ನಿಬೋಧತ ।। ೫೯.

ಇಷ್ಟು ದೂರ ದೇವತೆಗಳ ಮತ್ತು ಮಾನವರ ಸ್ವಭಾವಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಈಗ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಾವರ ಜೀವಿಗಳ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಕೇಳಿ.

ಗಾವೋ ಹ್ಯಜಾ ಮಹಿಷ್ಯೋಽಶ್ವಾ ಹಸ್ತಿನಃ ಪಕ್ಷಿಣೋ ನಗಾಃ। ಉಪಯೂಕ್ತಾಃ ಕ್ರಿಯಾಸ್ವೇತೇ ಯಜ್ಞಿಯಾಸ್ವಿಹ ಸರ್ವಶಃ ।। ೫೯.

ಹಸು, ಆಡು, ಎಮ್ಮೆ, ಕುದುರೆ, ಆನೆ, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಮರಗಳು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿವೆ.

ದೇವಸ್ಥಾನೇಷು ಜಾಯನ್ತೇ ತದ್ರೂಪಾ ಏವ ತೇ ಪುನಃ । ಯಥಾಶಯೋಪಭೋಗಾಸ್ತು ದೇವಾನಾಂ ಶುಭಮೂರ್ತ್ತಯಃ ।। ೫೯.

ಇವರು ದೇವತೆಗಳ ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ; ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ಅನುಭವದ ಪ್ರಕಾರ ದೇವತೆಗಳು ಶುಭರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ.

ತೇಷಾಂ ರೂಪಾನುರೂಪೈಸ್ತೈಃ ಪ್ರಮಾಣೈಃ ಸ್ಥಾಣುಜಙ್ಗಮೈಃ। ಮನೋಜ್ಞೈಸ್ತತ್ತ್ವಭಾವಜ್ಞೈಃ ಸುಖಿನೋ ಹ್ಯುಪಪೇದಿರೇ ।। ೫೯.

ಅವರಿಗೆ ತಕ್ಕ ರೂಪ ಮತ್ತು ಅಳತೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಚಲಿಸುವವರೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವವರೂ, ಸುಂದರರೂ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವರೂ, ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಅತಃ ಶಿಷ್ಟಾನ್ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಸತಃ ಸಾಧೂಂಸ್ತಥೈವ ಚ। ಸದಿತಿ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಶಬ್ದಸ್ತದ್ವನ್ತೋ ಯೇ ಭವನ್ತ್ಯುತ। ಸಾಯುಜ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋಽತ್ಯನ್ತಂ ತೇನ ಸನ್ತಃ ಪ್ರಜಕ್ಷ್ಯತೇ ।। ೫೯.

ಇಗೀಗ ಉಳಿದವರನ್ನು, ಸದ್ಗುಣಿಗಳನ್ನೂ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; 'ಸತ್' ಎಂಬ ಪದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಬಂದಿದೆ, ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರನ್ನು 'ಸಂತರು' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರನ್ನು 'ಸಂತರು' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ದಶಾತ್ಮಕೇ ಯೇ ವಿಷಯೇ ಕಾರಣೇ ಚಾಷ್ಟಲಕ್ಷಣೇ । ನ ಕ್ರುಧ್ಯನ್ತಿ ನ ಹೃಷ್ಯನ್ತಿ ಜಿತಾತ್ಮಾನಸ್ತು ತೇ ಸ್ಮೃತಾಃ ।। ೫೯.

ಹತ್ತು ವಿಧದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಎಂಟು ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಯಾರು ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಸಂತೋಷಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವರನ್ನೇ ಅಂತಹವರೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯೇಷು ಚ ಧರ್ಮೇಷು ತಥಾ ವೈಶೇಷಿಕೇಷು ಚ। ಬ್ರಹ್ಮಕ್ಷತ್ರವಿಶೋ ಯುಕ್ತಾ ಯಸ್ಮಾತ್ತಸ್ಮಾದ್ದ್ವಿಜಾತಯಃ ।। ೫೯.

ಸಾಮಾನ್ಯ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ವಿಶೇಷ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು—ಅವರನ್ನೇ ದ್ವಿಜರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ವರ್ಣಾಶ್ರಮೇಷು ಯುಕ್ತಸ್ಯ ಸ್ವರ್ಗಗೋಮುಖಚಾರಿಣಃ। ಶ್ರೌತಸ್ಮಾರ್ತಸ್ಯ ಧರ್ಮಸ್ಯ ಜ್ಞಾನಾದ್ಧರ್ಮಃ ಸ ಉಚ್ಯತೇ ।। ೫೯.

ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಸ್ವರ್ಗಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಗೋಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ನಡೆಯುವವನು, ವೇದ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವನು, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಧರ್ಮವೇ ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿದ್ಯಾಯಾಃ ಸಾಧನಾತ್ಸಾಧುರ್ಬ್ರಹ್ಮಚಾರೀ ಗುರೋರ್ಹಿತಃ। ಕ್ರಿಯಾಣಾಂ ಸಾಧನಾಚ್ಚೈವ ಗೃಹಸ್ಥಃ ಸಾಧುರುಚ್ಯತೇ ।। ೫೯.

ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದರಿಂದ, ಗುರು ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯು ಸದ್ಗುಣಿಯೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ನಿಗದಿತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಗೃಹಸ್ಥನು ಕೂಡ ಸದ್ಗುಣಿಯೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.