ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಮಹರ್ಷಿಗಳಾದ್ವಯಜನ್ಮರಾದವರಿಗೆ, ಆ ಮಹಾ ಸಮುದ್ರ ಮಥನದಿಂದ ಮೊದಲಿಗೆ ಒಂದು ಪುರುಷನು ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವನು ಬಹು ಚಿಕ್ಕನು, ಗಾಢ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಅವನು ಭಯಭೀತನಾಗಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ವಿಶೃಂಭಿತ ಇಂದ್ರಿಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತನು. ಆತನಿಗೆ ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಗಾಬರಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು “ಕುಳಿತುಕೋ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಈ ರೀತಿ, ಅವನು ನಿಶಾದ ವಂಶದ ಮೂಲಪುರುಷನಾದನು. ಅವನಿಗೆ ಅನಂತ ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಅವನು ವೇನನ ಪಾಪದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಮೀನುಗಾರರನ್ನು ಕೂಡ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ, ವಿಂಧ್ಯ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ತುಂಬುರ, ತುವರ, ಖಸಾದಿಯಂತಹ ಧರ್ಮವಿರುದ್ಧInclined ಜನರೂ ವೇನನ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದರು. ಆಮೇಲೆ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೋಪದಿಂದ ವೇನನ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಅರಣಿಯಂತೆ ಮಥಿಸಿದರು. ಅದರಿಂದ ಪ್ರಥು ಎಂಬ ಪುರುಷನು ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವನು ಬಲಗೈಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಪ್ರಥುವಿನ ಪಾಳ್ಮಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಕಾರಣ ಅವನಿಗೆ “ಪ್ರಥು” ಎಂಬ ಹೆಸರಾಯಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಹೊತ್ತಿಹೋಗುವ ಅಗ್ನಿಯಂತಿದ್ದನು. ಪ್ರಥು ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ 'ಅಜಾಗವ' ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬಾಣಗಳನ್ನು ತೊಟ್ಟು, ಉಜ್ವಲವಾದ ಕವಚವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಅವನ ಜನನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜೀವಿಗಳು ಆನಂದಿಸಿದರು. ಮಹಾ ರಾತ್ರಿಯ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ವೇನನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರಿದನು. ಪ್ರಥು ಎಂಬ ಜ್ಞಾನಿಯು, ರಾಜರ್ಷಿಯಾದ ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನು, ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ನರಕದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ರತ್ನಗಳನ್ನು ತಂದು, ರಾಜ್ಯಭಿಷೇಕಕ್ಕಾಗಿ ವೇನ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯರ ರಾಜನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದವು. ಅವನು ಮಹಾ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ರಾಜನಾದನು. ಅಂಗಿರಸ ಪುತ್ರರು ದೇವರಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಮಹಾರಾಜನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದರು. ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಪ್ರಥು ವೇನ್ಯನು ಮೊದಲನೆಯ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನಾದನು. ಅವನ ತಂದೆ ಜನರನ್ನು ಗೆದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಪ್ರಥು ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ “ರಾಜ” ಎಂಬ ಹೆಸರಾಯಿತು. ಅವನಿಗೆ ಸಾಗರದ ಬಳಿ ಹೋದಾಗ ನೀರು ನಿಂತಿತು; ಪರ್ವತಗಳು ಭೇದಗೊಂಡವು; ಧ್ವಜಗಳ ಭಂಗವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಭೂಮಿ ಉಳುಮೆ ಇಲ್ಲದೆ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು; ಕೇವಲ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ಆಹಾರ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು; ಹಸುಗಳು ಎಲ್ಲ ಬಯಸಿದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೀಡಿದವು; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲೂ ಜೇನು ದೊರಕಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲೇ, ಪಿತೃಯಾಗದಲ್ಲಿ, ಸೂತ್ಯ ದಿನದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಸೂತನು ಜನ್ಮವನ್ನೂ, ಆ ಮಹಾಯಾಗದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಂತನಾದ ಮಾಘಧನೂ ಹುಟ್ಟಿದರು. ಇಂದ್ರನಿಗಾಗಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು, ಮತ್ತು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯಿಂದ ಮಿಶ್ರಿತವಾದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ದೇವತೆ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು; ಅದರಿಂದ ಸೂತನು ಜನ್ಮವನ್ನೂ ಪಡೆದುದು. ಅಲ್ಲಿ ದೋಷವುಂಟಾಯಿತು, ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವೂ ನಡೆದಿತು; ಶಿಷ್ಯನ ಅರ್ಘ್ಯವು ಗುರುನ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಯಿತು; ಮೇಲೂ ಕೆಳಗಿನ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಜಾತಿಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸವುಂಟಾಯಿತು. ಕ್ಷತ್ರಿಯ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ತಾಯಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಸೂತನು, ಹಿಂದಿನವರಂತೆ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು. ಸೂತನ ಮಧ್ಯಮ ಧರ್ಮವೆಂದರೆ, ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಗೆ ಸೇವೆಮಾಡುವುದು; ರಥ ಹಾಗೂ ಆನೆಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುವುದು, ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದು. ಪ್ರಥುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ದೇವಮಾನ್ಯರಾದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಕರೆಸಿದರು; ಎಲ್ಲ ಮಹರ್ಷಿಗಳು “ಈ ರಾಜನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲಿ; ಈ ಕಾರ್ಯ ಮತ್ತು ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ತುತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯರು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆಗ ಸೂತ ಮತ್ತು ಮಾಘಧರು ಎಲ್ಲಾ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೆ “ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ, ಋಷಿಗಳನ್ನೂ ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ” ಎಂದರು. “ನಾವು ಈ ರಾಜನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ, ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ, ಯಶಸ್ಸನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಗೆ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡೋಣ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಮಹರ್ಷಿಗಳು “ಅವನ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡು” ಎಂದು ನೇಮಕ ಮಾಡಿದರು. ಅವನು ಸದಾ ದಾನ, ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ, ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ದಾನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಜೇಯನೆಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಪ್ರಥುವು ಧರ್ಮಪಾಶದಿಂದ ಬದ್ಧನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸೂತ ಮತ್ತು ಮಾಘಧರು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಸ್ತುತಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಥು, ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾಗಿದ್ದನು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸೂತರಿಗೆ ಅನುಪ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು, ಮಾಘಧರಿಗೆ ಮಾಘಧವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು ಸೂತರು ಮತ್ತು ಮಾಘಧರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಸೂತರು, ಮಾಘಧರು ಮತ್ತು ಬಾರ್ಡರು ಅವರಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ಜಾಗೃತಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಜನರು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ “ಈ ವೇನನ ಪುತ್ರನು ನಿಮ್ಮ ಪೋಷಕನು, ಅವನು ನಿಮ್ಮ ರಾಜನಾಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಜನರು ವೇನ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ “ನಿನ್ನಿಂದ ನಮಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಮಾಡು” ಎಂದರು. ಜನರ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿದ ಪ್ರಥು, ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದನು, ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಒತ್ತಿಹಾಕಿದನು. ಭಯದಿಂದ ಕಂಪಿತವಾದ ಭೂಮಿ, ಹಸುವಿನ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಓಡಿಹೋದಳು. ಪ್ರಥು ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿದನು. ಭಯದಿಂದ ಆ ಭೂಮಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಓಡಿದಳು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಥುವು ಧನುಸ್ಸು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಅವನು ಜ್ವಲಂತ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು, ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು, ಮಹಾಯೋಗ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು, ಅಮರರು ಕೂಡ ಜಯಿಸಲಾರದವನು. ಯಾರಿಂದಲೂ ರಕ್ಷಣೆ ಸಿಗದೆ, ಭೂಮಿದೇವಿ ಪ್ರಥುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಶರಣಾದಳು. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಂದ ಸದಾ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಆ ದೇವಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು. ಅವಳು ಪ್ರಥುವಿಗೆ ಹೀಗೆಂದಳು: “ನೀನು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಧರ್ಮವಲ್ಲ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ನೀನು ಜನರನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೋಷಿಸುವೆ?” “ರಾಜನೆ, ಲೋಕಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ಇವೆ; ನನ್ನಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತು ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ, ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಜನರು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ.” “ಜನರ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು. ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು: ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯ ವಿಧಾನದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾದರೆ ಪೂರ್ಣತೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಂದರೂ ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.” “ನಾನು ಆಹಾರದ ಮೂಲವಾಗುತ್ತೇನೆ; ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು, ಮಹಾತೇಜಸ್ವೀ. ನೂರು ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಹೆಣ್ಣುಗಳನ್ನನುಪೇಕ್ಷ್ಯ (ಅಸ್ಪರ್ಶ್ಯ) ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಭೂಪಾಲಕ, ನೀನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಾರದು.” ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮಹಾಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ರಾಜನು, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹಿ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನು, ತನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿ ಭೂಮಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: “ಯಾರು ಒಬ್ಬನಿಗಾಗಿ, ತಾನು ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗಾಗಿ, ಒಂದು ಜೀವ ಅಥವಾ ಅನೇಕ ಜೀವಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಬಯಸಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪಾಪವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.” “ಆದರೆ, ಒಬ್ಬನ ಮರಣದಿಂದ ಅನೇಕರಿಗೆ ಸುಖ ದೊರಕಿದರೆ, ಅಂಥ ಹಿತಕರವಾದ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಪವಿಲ್ಲ, ಪಾಪದ ನೆರಳೂ ಇಲ್ಲ.” “ಆದುದರಿಂದ, ಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ನನ್ನ ಮಾತಿನಂತೆ ವರ್ತಿಸದಿದ್ದರೆ, ಭೂಮಿದೇವಿ, ನಾನು ಇಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆ.