વાયુપુરાણમ્

દેવાસુરપ્રમાણાત્તુ સપ્તસપ્તાઙ્ગુલં હ્રસત્। અહ્ગુલાનાં શતં પૂર્ણમષ્ટપઞ્ચાશદુત્તરમ્ ।। ૫૯.

દેવો અને અસુરોની તુલનામાં, માનવનું માપ સત્તાવન આંગળ જેટલું ઓછું છે; સંપૂર્ણ માપ એકસો આંગળ અને એમાં અડસઠ આંગળ વધારે ગણાય છે.

દેવાસુરપ્રમાણન્તદુચ્છ્રાયં કલિજૈઃ સ્મૃતમ્। ચત્વારશ્ચાપ્યશીતિશ્ચ કલિજૈરઙ્ગુલૈઃ સ્મૃતમ્ ।। ૫૯.

દેવો અને અસુરોના માપને કળીયુગમાં જન્મેલા લોકોની ઊંચાઈ માનવામાં આવે છે; કળીયુગમાં એ માપ ચોર્યાસી આંગળ જેટલું કહેવાય છે.

સ્વેનાઙ્ગુલપ્રમાણેન ઊર્દ્ધ્વમાપાદમસ્તકમ્। ઇત્યેષ માનુષોત્સેધો હ્રસતીહ યુગાન્તિકે ।। ૫૯.

પગથી માથા સુધી પોતાના આંગળના માપથી માનવની ઊંચાઈ માપવામાં આવે છે, અને યુગના અંતે એ ઊંચાઈ ઘટતી જાય છે.

સર્વેષુ યુગકાલેષુ અતીતાનાગતેષ્વિહ। સ્વેનાઙ્ગુલપ્રમાણેન અષ્ટતાલઃ સ્મૃતો નરઃ ।। ૫૯.

ગયા અને આવનારા બધાં યુગોમાં, પોતાના આંગળના માપથી માનવની ઊંચાઈ આઠ તાલા જેટલી ગણાય છે.

આપાદતો મસ્તકન્તુ નવતાલો ભવેત્તુ યઃ। સંહતાજાનુબાહુસ્તુ સ સુરૈરપિ પૂજ્યતે ।। ૫૯.

જે માનવની ઊંચાઈ પગથી માથા સુધી નવ તાલા જેટલી હોય અને જોડેલા હાથ ઘૂંટણ સુધી પહોંચતા હોય, એવો માનવ દેવો દ્વારા પણ પૂજનીય બને છે.

ગવાશ્વહસ્તિનાઞ્ચૈવ મહિષ સ્થાવરાત્મનામ્। ક્રમેણૈતેન યોગેન હ્રાસવૃદ્ધી યુગે યુગે ।। ૫૯.

ગાય, ઘોડા, હાથી, મહિષ અને વૃક્ષાદિ સ્થાવર પ્રાણીઓમાં પણ, આ જ રીતે, દરેક યુગે માપમાં વધારો કે ઘટાડો થતો રહે છે.

ષટ્સપ્તત્યઙ્ગુલોત્સેધઃ પશૂનાં કકુદસ્તુ વૈ। અઙ્ગુલાષ્ટશતં પૂર્ણમુત્સેધઃ કરિણાં સ્મૃતઃ ।। ૫૯.

પશુઓના કૂંપળ સુધીની ઊંચાઈ છહત્તર આંગળ જેટલી ગણાય છે; જ્યારે હાથીની ઊંચાઈ પૂરી એકસો આઠ આંગળ કહેવાય છે.

અઙ્ગુલાનાં સહસ્રન્તુ ચત્વારિંશાઙ્ગુલં વિના । પઞ્ચાશતં હયાનાઞ્ચ ઉત્સેધઃ શાખિનાં સ્મૃતઃ ।। ૫૯.

ઘોડાની ઊંચાઈ હજાર આંગળમાંથી ચૌવત્તર આંગળ ઓછું ગણાય છે; અને વૃક્ષોની ઊંચાઈ પચાસ આંગળ જેટલી કહેવાય છે.

માનુષસ્ય શરીરસ્ય સન્નિવેશસ્તુ યાદૃશઃ। તલ્લક્ષણસ્તુ દેવાનાં દૃશ્યતે તત્ત્વર્શનાત્ ।। ૫૯.

માનવ શરીર જેવું રચાયેલું છે, એ જ લક્ષણો સાચા જ્ઞાનથી દેવોમાં પણ જોવા મળે છે.

બુદ્ધ્યાતિશયયુક્તઞ્ચ દેવાનાં કાયમુચ્યતે । દેવાનતિશયઞ્ચૈવ માનુષં કાયમુચ્યતે ।। ૫૯.

દેવોના શરીરમાં વિશેષ બુદ્ધિ હોય છે એવું કહેવાય છે; અને માનવ શરીર પણ અન્ય કરતાં શ્રેષ્ઠ ગણાય છે.

ઇત્યેતે વૈ પરિક્રાન્તા ભાવા યે દિવ્યમાનુષાઃ। પશૂનાં પક્ષિણાઞ્ચૈવ સ્થાવરાણાં નિબોધત ।। ૫૯.

આ રીતે દેવ અને માનવના સ્વભાવ વર્ણવાયા; હવે પશુ, પક્ષી અને સ્થાવર પ્રાણીઓ વિશે સાંભળો.

ગાવો હ્યજા મહિષ્યોઽશ્વા હસ્તિનઃ પક્ષિણો નગાઃ। ઉપયૂક્તાઃ ક્રિયાસ્વેતે યજ્ઞિયાસ્વિહ સર્વશઃ ।। ૫૯.

ગાય, બકરા, મહિષ, ઘોડા, હાથી, પક્ષીઓ અને વૃક્ષો—આ બધાં યજ્ઞાદિ વિધિમાં ઉપયોગી અને યજ્ઞ માટે યોગ્ય છે.

દેવસ્થાનેષુ જાયન્તે તદ્રૂપા એવ તે પુનઃ । યથાશયોપભોગાસ્તુ દેવાનાં શુભમૂર્ત્તયઃ ।। ૫૯.

આ બધાં દેવસ્થાનોમાં ફરી એ જ સ્વરૂપે જન્મે છે; દેવો પોતાની ઇચ્છા અને ભોગ અનુસાર શુભ શરીર ધારણ કરે છે.

તેષાં રૂપાનુરૂપૈસ્તૈઃ પ્રમાણૈઃ સ્થાણુજઙ્ગમૈઃ। મનોજ્ઞૈસ્તત્ત્વભાવજ્ઞૈઃ સુખિનો હ્યુપપેદિરે ।। ૫૯.

જેમને યોગ્ય સ્વરૂપ અને માપ મળ્યું છે, એવા સ્થાવર અને જંગમ પ્રાણીઓ, જે પોતાના સ્વરૂપને ઓળખે છે, તેઓ સુખી થાય છે.

અતઃ શિષ્ટાન્ પ્રવક્ષ્યામિ સતઃ સાધૂંસ્તથૈવ ચ। સદિતિ બ્રહ્મણઃ શબ્દસ્તદ્વન્તો યે ભવન્ત્યુત। સાયુજ્યં બ્રહ્મણોઽત્યન્તં તેન સન્તઃ પ્રજક્ષ્યતે ।। ૫૯.

હવે હું બાકી રહેલા, સારા અને સજ્જન લોકો વિશે કહું છું; 'સત્' શબ્દ બ્રહ્મમાંથી આવ્યો છે, અને જેને એ ગુણ હોય તેને 'સંત' કહેવાય છે; બ્રહ્મ સાથે પૂર્ણ એકતા પામનારને 'સંત' કહે છે.

દશાત્મકે યે વિષયે કારણે ચાષ્ટલક્ષણે । ન ક્રુધ્યન્તિ ન હૃષ્યન્તિ જિતાત્માનસ્તુ તે સ્મૃતાઃ ।। ૫૯.

જે લોકો દસ પ્રકારના વિષયોમાં અને આઠ કારણોમાં ન તો ક્રોધે છે, ન તો આનંદિત થાય છે અને પોતાને જીતેલા હોય છે, તેઓ સાચા સંત કહેવાય છે.

સામાન્યેષુ ચ ધર્મેષુ તથા વૈશેષિકેષુ ચ। બ્રહ્મક્ષત્રવિશો યુક્તા યસ્માત્તસ્માદ્દ્વિજાતયઃ ।। ૫૯.

સામાન્ય અને વિશિષ્ટ ધર્મોમાં, જેમને બ્રાહ્મણ, ક્ષત્રિય અને વૈશ્ય ગુણ હોય છે, તેઓને જ દ્વિજાતિ કહેવાય છે.

વર્ણાશ્રમેષુ યુક્તસ્ય સ્વર્ગગોમુખચારિણઃ। શ્રૌતસ્માર્તસ્ય ધર્મસ્ય જ્ઞાનાદ્ધર્મઃ સ ઉચ્યતે ।। ૫૯.

જે મનુષ્ય વર્ણ અને આશ્રમના નિયમોનું પાલન કરે છે, સ્વર્ગ અને ગૌસંપત્તિ તરફ દોરી જાય છે, તથા શાસ્ત્રોક્ત અને પરંપરાગત ધર્મોનું અનુસરણ કરે છે, તે જ સાચો ધર્મ જ્ઞાનથી ઓળખાય છે.

વિદ્યાયાઃ સાધનાત્સાધુર્બ્રહ્મચારી ગુરોર્હિતઃ। ક્રિયાણાં સાધનાચ્ચૈવ ગૃહસ્થઃ સાધુરુચ્યતે ।। ૫૯.

જ્ઞાન મેળવવાના પ્રયત્નથી ગુરુની સેવા કરતો બ્રહ્મચારી શ્રેષ્ઠ કહેવાય છે; અને નિયમિત કર્મો કરતો ગૃહસ્થ પણ શ્રેષ્ઠ કહેવાય છે.

સાધનાત્તપસોઽરણ્યે સાધુર્વૈખાનસઃ સ્મૃતઃ। યતમાનો યતિઃ સાધુઃ સ્મૃતો યોગસ્ય સાધનાત્ ।। ૫૯.

વનમાં તપસ્યા કરવાથી વાનપ્રસ્થ શ્રેષ્ઠ ગણાય છે; અને યમ-નિયમથી યોગ સાધનારો યતિ પણ શ્રેષ્ઠ કહેવાય છે.

એવમાશ્રમધર્માણાં સાધનાત્ સાધવઃ સ્મૃતાઃ। ગૃહસ્થો બ્રહ્મચારી ચ વાનપ્રસ્થોઽથ ભિક્ષુકઃ ।। ૫૯.

આ રીતે, જે લોકો આશ્રમના ધર્મોનું પાલન કરે છે—ગૃહસ્થ, બ્રહ્મચારી, વાનપ્રસ્થ અને ભિક્ષુક—તેઓ બધાં શ્રેષ્ઠ ગણાય છે.

ન ચ દેવા ન પિતરો મુનયો ન ચ માનવાઃ। અયં ધર્મો હ્યયં નેતિ બ્રુવન્તોઽભિન્નદર્શનાઃ ।। ૫૯.

દેવતાઓ, પિતૃઓ, ઋષિઓ કે મનુષ્યો—કોઈ પણ 'આ ધર્મ છે, આ નથી' એમ કહેતાં પણ, તેમના દૃષ્ટિકોણમાં કોઈ ફરક નથી.

ધર્માધર્માવિહ પ્રોક્તૌ શબ્દાવેતૌ ક્રિયાત્મકૌ। કુશલાકુશલં કર્મ ધર્મા ધર્માવિતિ સ્મૃતૌ ।। ૫૯.

અહીં ધર્મ અને અધર્મ બંને શબ્દો કર્મથી જોડાયેલા છે; પરંપરામાં, શુભ અને અશુભ કર્મને ધર્મ અને અધર્મ કહેવાય છે.

ધારણા ધૃતિરિત્યર્થાદ્ધાતોર્ધર્મઃ પ્રકીર્ત્તિતઃ । અધારણેઽમહત્ત્વે ચ અધર્મ ઇતિ ચોચ્યતે ।। ૫૯.

'ધૃ' ધાતુ પરથી ધર્મ એ છે જે ધારણ કરે, સંભાળે અને ટકાવે છે; અને જે ધારણ ન કરે, મહત્વહીન હોય, તેને અધર્મ કહેવાય છે.

અત્રેષ્ટપ્રાપકા ધર્મા આચાર્યૈરુપદિશ્યતે। વૃદ્ધા હ્યલોલુપાશ્ચૈવ આત્મવન્તો હ્યદમ્ભકાઃ। સમ્યગ્વિનીતા ઋજવસ્તાનાચાર્યાન્ પ્રચક્ષતે ।। ૫૯.

અહીં જે ધર્મો ઈચ્છિત ફળ આપે છે, તે ગુરુઓ દ્વારા શીખવવામાં આવે છે; જે વૃદ્ધ, લોભરહિત, આત્મસંયમી, કપટરહિત, યોગ્ય રીતે શિસ્તબદ્ધ અને સીધા હોય છે, તેઓ જ સાચા ગુરુ કહેવાય છે.

સ્વયમાચરતે યસ્માદાચારં સ્થાપયત્યપિ। આચિનોતિ ચ શાસ્ત્રાર્થાન્યમૈઃ સન્નિયમૈર્યુતઃ ।। ૫૯.

કારણ કે જે પોતે યોગ્ય આચરણ કરે છે, તેને સ્થાપિત કરે છે અને શાસ્ત્રના અર્થને સંયમ અને નિયમથી ગ્રહણ કરે છે.

પૂર્વેભ્યો વેદયિત્વેહ શ્રૌતં સપ્તર્ષયોઽબ્રુવન્। ઋચો યજૂંષિ સામાનિ બ્રહ્મણોઽઙ્ગાનિ ચ શ્રુતિઃ ।। ૫૯.

પૂર્વજોથી શીખીને, સાત ઋષિઓએ અહીં વેદ પરંપરા કહી—ઋગ્વેદ, યજુર્વેદ, સામવેદ અને બ્રહ્માના અંગરૂપે શાસ્ત્રો.

મન્વન્તરસ્યાતીતસ્ય સ્મૃત્વાચારં પુનર્જગૌ। તસ્માત્સ્માર્તઃ સ્મૃતો ધર્મો વર્ણાશ્રમવિભાગજઃ ।। ૫૯.

પાછલા મન્વંતરમાં જે આચરણ હતું, તેને યાદ કરીને ફરીથી શીખવાયું; તેથી વર્ણ અને આશ્રમના વિભાજનથી ઉત્પન્ન ધર્મને સ્માર્ત ધર્મ કહે છે.

સ એષ દ્વિવિધો ધર્મઃ શિષ્ટાચાર ઇહોચ્યતે। શેષશબ્દાત્ શિષ્ટ ઇતિ શિષ્ટાચારઃ પ્રચક્ષ્યતે ।। ૫૯.

આ રીતે, આ દ્વિધા ધર્મને શ્રેષ્ઠોના આચરણ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે; 'શેષ' શબ્દથી તેને શ્રેષ્ઠ આચરણ કહેવામાં આવે છે.