ઇન્દ્રે પોતાની પુત્રી જયંતીને કહ્યું: “કાવ્યસે ભયંકર તપસ્યા કરે છે, પણ મારા માટે નહીં; એના દૃઢ નિશ્ચયથી, હે પુત્રી, હું ખૂબ ચિંતિત છું.” પછી ઇન્દ્રે આજ્ઞા આપી: “તુ જા, કાવ્યસે આનંદદાયક સેવા અને મનને પ્રસન્ન કરનારા વિવિધ ઉપચારોથી તેનો થાક દૂર કર, અને કોઈ પણ પ્રકારની બેદરકારી ન રાખ.” દિવ્ય અને સદાચારવાળી જયંતી, ઇન્દ્રની પુત્રી, કાવ્યસની પાસે પહોંચી. તે તપસ્યાથી ક્ષીણ, પણ દૃઢ અને શાંત ધ્યાનમાં તત્પર હતો. જયંતીએ પિતાની આજ્ઞા પ્રમાણે કાવ્યસની સેવા કરી, અને મૃદુ અને મીઠા શબ્દો સાથે તેની પ્રશંસા કરી. યોગ્ય સમયે, શાંત સ્પર્શ અને સુખદ સેવામાં, વર્ષો સુધી તે કાવ્યસની સેવા કરતી રહી. જ્યારે કાવ્યસે ધુમ્રવ્રતના ભયંકર એક હજાર વર્ષ પૂર્ણ કર્યા, ત્યારે જયંતીએ તેને વર માંગવા કહ્યું. કાવ્યસ ખૂબ પ્રસન્ન થયો. જયંતીએ કહ્યું: “તમે જે સિદ્ધિ હાંસલ કરી છે, એ કોઈએ કરી નથી; તમારું તપ, જ્ઞાન, વિદ્યા અને શક્તિથી—તમારી તેજસ્વિતાથી તમે બધાં દેવોને અતિક્રમશો; અને, હે ભૃગુપુત્ર, જે જ્ઞાન મારા પાસે છે—” “યજ્ઞોપનિષદોના બધા અંગો અને રહસ્યો તને સ્પષ્ટ થશે; તેમનું આરંભ અને અંત કોઈને જાણીતું નથી. તેથી, તું દ્વિજોમાં શ્રેષ્ઠ બનશે.” આમ, જયંતીએ વારંવાર ભારગવને વરદાન આપ્યા: અજયતા, ધનનો સ્વામીપદ, અને અહિતથી સુરક્ષા. આ વરદાન પામી, કાવ્યસ આનંદથી ભરાઈ ગયો. આ આનંદમાં, તેના અંતરમાં મહેશ્વર માટે એક દિવ્ય સ્તુતિ જન્મી. પછી, કાવ્યસે થોડી બાજુ ઊભા રહી, નીલ-રક્ત મહાદેવની સ્તુતિ કરી: “શિતિકંઠને નમસ્કાર, જે મદિરા પાન કરે છે, તેજસ્વી છે; વિનાશમાં આનંદ પામે છે, અદૃશ્ય કરે છે, વર્ષરૂપ છે, હે જગતના સ્વામી!” “જટાવાળાને, ઊભા વાળવાળાને, ઘોડાને, કારણને, શુદ્ધ અને શ્રેષ્ઠ તીર્થને, દેવોમાં દેવને, ઝડપીને; મુકુટધારીને, સુગઠિતને, સહસ્રનેત્રવાળાને, ઉદારને; ધનરૂપ બીજવાળાને, રુદ્રને, તપસ્વીને, વલકળવસ્ત્રધારીને; ટૂકડા વાળવાળાને, વિમુક્ત વાળવાળાને, સેનાપતિને, લાલને.” “કવિને, વૃદ્ધ રાજાને, તક્ષક સાથે રમનારને; પર્વતના સ્વામી, સૂર્યનેત્રવાળાને, તપસ્વીને, જાંબવને; સુગઠિત, શુભહસ્ત, ધનુષધારી, ભારગવને; સહસ્રબાહુ, સહસ્ર નિર્મલ નેત્ર, સહસ્ર પેટ, સહસ્ર પગવાળાને.” “સહસ્રમસ્તક, અનેક રૂપવાળાને, સર્જકને; ભવને, વિશ્વરૂપને, શ્વેતને, પુરુષને; તલવારધારી, કવચધારી, સૂક્ષ્મ, વિનાશકને; તામ્રવર્ણ, ભયાનક, ઉગ્ર, શુભને.” “પિંગળ, ચિત્તિ, રક્ત-ભૂરી, લાલને; મહાદેવ, શર્વ, સર્વરૂપ, શુભને; સુવર્ણ, શ્રેષ્ઠ, ઉત્કૃષ્ટ, મધ્યમ; પિનાકધારી, ઝડપી, તેજસ્વી, લાલને.” “ડમરુ, એકપદ, યોગ્ય, જ્ઞાને; મૃગશિકારી, સર્પ, દૃઢ, ભયાનકને; અનેકરૂપ, ઉગ્ર, ત્રિનેત્રધારી; પિંગળ, એકમાત્ર વીર, મૃત્યુ, ત્રયંબકને.” “ગૃહપતિ, બિનસૂત્ર, શંકર, શુભને; વનવાસી, ગુહાવાસી, તપસ્વી, બ્રહ્મચારીને; સાંખ્ય, યોગ, ધ્યાન, દિક્ષિત; ગુપ્ત, શર્વ, પૂજિત, માળાધારીને.” “જ્ઞાની, સદાચાર, ધાર્મિક, શુભને; સંયમ, કુશળ, બ્રાહ્મણસમાન, મહર્ષિને; ચતુર્પદ, શુદ્ધ, ધાર્મિક, ઝડપી; શિખાધારી, કપાળધારી, દંતધારી, વિશ્વયજ્ઞીને.” “અપ્રતિહત, તેજસ્વી, પ્રકાશમાન, જ્ઞાને; ક્રૂર, વિકૃત, ભયંકર, શુભને; મૃદુ, સદાચાર, ધાર્મિક, શુભને; અજય, મૃતદેહ, શાશ્વત, અવિનાશીને.” “ઝડપવાળાને, શરભને, ત્રિનેત્ર, ત્રિશૂળધારીને; સોમપાન, ઘૃતપાન, ધુમ્રપાન, તાપપાનને; શુદ્ધ, જ્વલમાન, તત્ક્ષણ જન્મેલા, મૃત્યુને; માંસભક્ષી, વામન, જ્ઞાની, વીજળીરૂપને.” “આश्रય, પ્રસિદ્ધ, ભરતવંશી, મધ્યલોકમાં વ્યાપક; ધૈર્ય, શક્તિ, માન, સત્ય, જ્વલમાનને; ત્રિપુરવિનાશક, પ્રકાશમાન, ચક્રધારી, વાળવાળાને; તીક્ષ્ણ શસ્ત્ર, શુદ્ધ, સિદ્ધ, પુલસ્ત્યને.” “પ્રકાશમાન, ખંડિત, વિપુલ, વૃષભ; સર્પ, સંગ્રાહક, શાંતિ, ઉર્ધ્વસ્રાવ વાળાને; પાપવિનાશક, યજ્ઞવિનાશક, મૃત્યુ, યજ્ઞયોગ્યને; જ્વલમાન, જ્ઞાની, અગ્નિ, કિસલયને.” “વાળુકાવાળાને, સ્પષ્ટ, શ્રેષ્ઠ, દૃષ્ટિવાળાને; ઝડપી વૃષભ, શ્રેષ્ઠ ધનુષ, સર્વશુદ્ધ, પ્રિયને; દૈત્યવિનાશક, પશુવિનાશક, અવરોધ, શયનને; ભ્રમણ, મહાન, અંત, દુર્લભને.” “કુશળ, ન્યુન, લોકપતિ; રોગમુક્ત, સીધા, યોગસ્થિતને; સુવર્ણબાહુ, સત્ય, શાંતિ, કૃષ્ણવર્ણ, માઘજન્મી, વિનાશક, એકનેત્રવાળાને.” આ રીતે, કાવ્યસે મહાદેવની અનેક રૂપોમાં, અનેક ગુણોમાં, અનેક નામોમાં ભક્તિપૂર્વક સ્તુતિ કરી.