వరాహపురాణమ్

పూర్వసన్ధ్యాను సమ్ప్రాప్తా ఉదితే చ దివాకరే

ముందు సంధ్య సమయం వచ్చినప్పుడు, సూర్యుడు ఉదయించినప్పుడు,

పునశ్చిన్తాం ప్రపన్నః స ఆత్రేయో హ్యతిదుఃఖితః

ఆత్రేయుడు మళ్లీ తీవ్రంగా చింతలో పడ్డాడు.

ధిగ్వయో ధిక్చ మే కర్మ ధిగ్బలం ధిక్చ జీవితమ్

వయస్సు మీద తిట్టాలి, నా కార్యాల మీద తిట్టాలి, బలాన్ని తిట్టాలి, జీవితాన్ని తిట్టాలి.

నరకం పూతికాఖ్యాతం హృది దుఃఖం విదుర్బుధాః

పూతి అనే నరకం మనసులో కలిగే బాధ అని జ్ఞానులు చెప్పుతారు.

పూజయిత్వా తు దేవాంశ్చ దత్త్వా దానం త్వనేకశః

దేవతలను పూజించి, అనేక దానాలు ఇచ్చిన తర్వాత,

పుత్రేణ లభతే యేన పౌత్రేణ చ పితామహాః

తండ్రి తన కుమారుని ద్వారా, తాతలు మనవడు ద్వారా ఆ ఫలితాన్ని పొందుతారు.

పుత్రేణ శ్రీమతా హీనం నాహం జీవితుముత్సహే

ధనికుడైన కుమారుడు లేకుండా నేను జీవించలేను.

జగామ తాపసారణ్యమృష్యాశ్రమవిభూషితమ్

అతడు మునుల ఆశ్రమాలతో అలంకరించబడిన తపోవనం వైపు వెళ్లాడు.

తత్ప్రవిశ్యాశ్రమపదం భ్రాజమానం స్వతేజసా 187.

ఆ ఆశ్రమ ప్రాంగణంలోకి ప్రవేశించి, అది తన కాంతితో ప్రకాశిస్తున్నదని చూశాడు.

తస్మై దత్త్వా పాద్యమర్ఘ్యం ఆసనే చోపవేశ్య చ

అతనికి పాదాలు కడుగుటకు నీరు, అర్ఘ్యం ఇచ్చి, ఆసనంపై కూర్చోబెట్టాడు.

నారద ఉవాచ అశోచ్యానన్వశోచస్త్వం ప్రజ్ఞావాన్నావబుధ్యసే

నారదుడు ఇలా అన్నాడు: నీవు శోకించవలసినవారిని కాదు, అయినా శోకిస్తున్నావు; జ్ఞానవంతుడివైనా నీవు ఇది గ్రహించలేవు.

గతాసూనగతాసూంశ్చ నానుశోచన్తి పణ్డితాః

పండితులు బ్రతికినవారికైనా, చనిపోయినవారికైనా శోకించరు.

అమిత్రాస్తస్య హృష్యన్తి స చాపి న నివర్త్తతే

వారి శత్రువులు ఆనందపడతారు, అయినా అతను తిరిగి రాడు.

దేవతాసురగన్ధర్వా మానుషా మృగపక్షిణః

దేవతలు, అసురులు, గంధర్వులు, మనుషులు, జంతువులు, పక్షులు—

జాతస్య సర్వభూతస్య కాలో మృత్యురుపస్థితః

పుట్టిన ప్రతి జీవికి కాలమనే మరణం ఎదురుగా ఉంటుంది.

తవ పుత్రో మహాత్మా వై శ్రీమాన్నామ శ్రియో నిధిః

నీ కుమారుడు నిజంగా మహాత్ముడు, ఖ్యాతిగాంచినవాడు, శ్రీ సంపదకు నిలయంగా ఉన్నవాడు.

మృత్యుకాలమనుప్రాప్య గతో దివ్యాం పరాం గతిమ్

మరణ సమయం వచ్చినప్పుడు, అతడు పరమదివ్యమైన స్థితిని పొందాడు.

నారదేనైవముక్తే తు శ్రుత్వా స ద్విజసత్తమః

నారదుడు ఇలా చెప్పినప్పుడు, ఆ ఉత్తమ ద్విజుడు వినిపించాడు.

భీతో గద్గదయా వాచా నిఃశ్వసంశ్చ ముహుర్ముహుః 187.

భయంతో, వాక్యాలు తడబడుతూ, పునఃపునః నిశ్వాసాలు విడిచాడు.

అహో మునివరశ్రేష్ఠ అహో ధర్మవిదాం వర

ఓ మునిశ్రేష్ఠా! ఓ ధర్మజ్ఞులలో అగ్రగణ్యుడా!

ప్రణయాత్సౌహృదాద్వాపి స్నేహాద్వక్ష్యామి తచ్ఛృణు

ప్రేమతో, స్నేహంతో, మమకారంతో నేను చెప్పబోతున్నాను—దయచేసి విను.

కృతస్నేహస్య పుత్రార్థే మయా సంకల్ప్య యత్కృతమ్

తన కుమారుని మీద ప్రేమతో నేను సంకల్పించి చేసిన కార్యం ఇదే.

పశ్చాద్విసర్జితం పిణ్డం దర్భానాస్తీర్య భూతలే

తర్వాత నేలపై దర్భ గడ్డి పరచి, పిండాన్ని సమర్పించాను.

శోకస్య తు ప్రభావేణ ఏతత్కర్మ మయా కృతమ్

విషాదం ప్రభావంతోనే ఈ పని నేను చేసాను.

నష్టబుద్ధిస్మృతిసత్త్వో హ్యజ్ఞానేన విమోహితః

అజ్ఞానంతో నా బుద్ధి, జ్ఞాపకం, ధైర్యం అన్నీ పోయాయి.

భయం తీవ్రం ప్రపశ్యామి మునిశాపాత్సుదారుణాత్ న భేతవ్యం ద్విజశ్రేష్ఠ పితరం శరణం వ్రజ

మహర్షి శాపం వల్ల భయంకరమైన భయం కనిపిస్తోంది. అయినా, బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠా! భయపడవద్దు, నీ తండ్రిని ఆశ్రయించు.

అధర్మం న చ పశ్యామి ధర్మో నైవాత్ర సంశయః

ఇక్కడ అధర్మం ఏదీ కనిపించదు; ఇది నిస్సందేహంగా ధర్మమే.

కర్మణా మనసా వాచా పితరం శరణం గతః

కార్యంతో, మనసుతో, మాటతో తన తండ్రిని ఆశ్రయించాడు.

ధ్యాయమానస్తతోఽప్యాశు ఆజగామ తపోధనమ్ 187.

అలా ధ్యానం చేస్తూ, వెంటనే తపస్సుతో ఉన్న మహర్షిని చేరాడు.