వరాహపురాణమ్

ఏకాకీ యతచిత్తాత్మా నిరాశీ నిష్పరిగ్రహః

ఒక్కడే, మనస్సును, ఆత్మను నియంత్రించుకుని, ఆశలు లేక, ఏదీ కలిగి లేక,

నాత్యుచ్చం నాతినీచం చ చేలాజినకుశోత్తరమ్

అతికొద్దిగా కాదు, చాలా తక్కువగా కాదు, పైగా వస్త్రం, మృగచర్మం, దర్భతో కూడిన ఆసనంపై,

ఉపవిశ్యాసనేఽయుఞ్జద్యోగమాత్మవిశుద్ధయే

ఆ ఆసనంపై కూర్చుని, తన ఆత్మశుద్ధికి యోగాభ్యాసం చేశాడు.

సంప్రేక్ష్య నాసికాగ్రం స్వం దిశశ్చానవలోకయన్

తన ముక్కు అంచునే చూపు నిలిపి, ఇతర దిశలను చూడలేదు.

సంయమ్య మయి చిత్తం యో యుక్త ఆసీత మత్పరః

మనస్సును నాలో నిలిపి, నన్నే ధ్యానిస్తూ, ఎవడు కూర్చుంటాడో,

ఏవం నివృత్తసంధ్యాయాం తతో రాత్రిరుపాగతా

అలా సంధ్య ముగిసిన తర్వాత, రాత్రి వచ్చింది.

కృత్వా తు పిణ్డ సంకల్పం పశ్చాత్తాపం చకార హ

పిండ సమర్పణకు సంకల్పం చేసి, తరువాత పశ్చాత్తాపం కలిగింది.

నివాపకర్మ హ్యశుచి పుత్రార్థే వినియోజితమ్

పుత్రసంతానం కోసం చేసిన ఆ పిండదానం, పవిత్రంగా లేకుండా జరిగిందని భావించాడు.

కథం తే మునయః శాపాత్ప్రదహేయుర్న మామితి 187.

ఆ మునులు శాపం వల్ల నన్ను ఎందుకు కాల్చలేకపోయారు?

కిం వక్ష్యన్తి చ మాం సర్వే యే వై పితృపదే స్థితాః

పితృస్థానంలో ఉన్న వారు నన్ను గురించి ఏమంటారు?

పూర్వసన్ధ్యాను సమ్ప్రాప్తా ఉదితే చ దివాకరే

ముందు సంధ్య సమయం వచ్చినప్పుడు, సూర్యుడు ఉదయించినప్పుడు,

పునశ్చిన్తాం ప్రపన్నః స ఆత్రేయో హ్యతిదుఃఖితః

ఆత్రేయుడు మళ్లీ తీవ్రంగా చింతలో పడ్డాడు.

ధిగ్వయో ధిక్చ మే కర్మ ధిగ్బలం ధిక్చ జీవితమ్

వయస్సు మీద తిట్టాలి, నా కార్యాల మీద తిట్టాలి, బలాన్ని తిట్టాలి, జీవితాన్ని తిట్టాలి.

నరకం పూతికాఖ్యాతం హృది దుఃఖం విదుర్బుధాః

పూతి అనే నరకం మనసులో కలిగే బాధ అని జ్ఞానులు చెప్పుతారు.

పూజయిత్వా తు దేవాంశ్చ దత్త్వా దానం త్వనేకశః

దేవతలను పూజించి, అనేక దానాలు ఇచ్చిన తర్వాత,

పుత్రేణ లభతే యేన పౌత్రేణ చ పితామహాః

తండ్రి తన కుమారుని ద్వారా, తాతలు మనవడు ద్వారా ఆ ఫలితాన్ని పొందుతారు.

పుత్రేణ శ్రీమతా హీనం నాహం జీవితుముత్సహే

ధనికుడైన కుమారుడు లేకుండా నేను జీవించలేను.

జగామ తాపసారణ్యమృష్యాశ్రమవిభూషితమ్

అతడు మునుల ఆశ్రమాలతో అలంకరించబడిన తపోవనం వైపు వెళ్లాడు.

తత్ప్రవిశ్యాశ్రమపదం భ్రాజమానం స్వతేజసా 187.

ఆ ఆశ్రమ ప్రాంగణంలోకి ప్రవేశించి, అది తన కాంతితో ప్రకాశిస్తున్నదని చూశాడు.

తస్మై దత్త్వా పాద్యమర్ఘ్యం ఆసనే చోపవేశ్య చ

అతనికి పాదాలు కడుగుటకు నీరు, అర్ఘ్యం ఇచ్చి, ఆసనంపై కూర్చోబెట్టాడు.

నారద ఉవాచ అశోచ్యానన్వశోచస్త్వం ప్రజ్ఞావాన్నావబుధ్యసే

నారదుడు ఇలా అన్నాడు: నీవు శోకించవలసినవారిని కాదు, అయినా శోకిస్తున్నావు; జ్ఞానవంతుడివైనా నీవు ఇది గ్రహించలేవు.

గతాసూనగతాసూంశ్చ నానుశోచన్తి పణ్డితాః

పండితులు బ్రతికినవారికైనా, చనిపోయినవారికైనా శోకించరు.

అమిత్రాస్తస్య హృష్యన్తి స చాపి న నివర్త్తతే

వారి శత్రువులు ఆనందపడతారు, అయినా అతను తిరిగి రాడు.

దేవతాసురగన్ధర్వా మానుషా మృగపక్షిణః

దేవతలు, అసురులు, గంధర్వులు, మనుషులు, జంతువులు, పక్షులు—

జాతస్య సర్వభూతస్య కాలో మృత్యురుపస్థితః

పుట్టిన ప్రతి జీవికి కాలమనే మరణం ఎదురుగా ఉంటుంది.

తవ పుత్రో మహాత్మా వై శ్రీమాన్నామ శ్రియో నిధిః

నీ కుమారుడు నిజంగా మహాత్ముడు, ఖ్యాతిగాంచినవాడు, శ్రీ సంపదకు నిలయంగా ఉన్నవాడు.

మృత్యుకాలమనుప్రాప్య గతో దివ్యాం పరాం గతిమ్

మరణ సమయం వచ్చినప్పుడు, అతడు పరమదివ్యమైన స్థితిని పొందాడు.

నారదేనైవముక్తే తు శ్రుత్వా స ద్విజసత్తమః

నారదుడు ఇలా చెప్పినప్పుడు, ఆ ఉత్తమ ద్విజుడు వినిపించాడు.

భీతో గద్గదయా వాచా నిఃశ్వసంశ్చ ముహుర్ముహుః 187.

భయంతో, వాక్యాలు తడబడుతూ, పునఃపునః నిశ్వాసాలు విడిచాడు.