వరాహపురాణమ్

నష్టం చ తం సుతం దృష్ట్వా నిమేః శోక ఉపావిశత్

ఆ కొడుకు పోయినదాన్ని చూసి, నిమి దుఃఖంలో మునిగిపోయాడు.

నిమిః కృత్వా తతః శోకం విధానాత్తత్ర మాధవి

ఆ తరువాత, దుఃఖాన్ని అనుభవించిన నిమి, అక్కడ విధిగా కర్మలు చేశాడు, ఓ మాధవి.

తస్య ప్రతివిశుద్ధస్య మాఘమాసే తు ద్వాదశీమ్

అతను అన్ని విధాలుగా పవిత్రుడై, మాఘమాసంలో ద్వాదశి రోజున—

స నిమిశ్చిన్తయామాస శ్రాద్ధకల్పం సమాహితః

నిమి, ఏకాగ్రతతో, శ్రాద్ధానికి తగిన కర్మలను ఆలోచించాడు.

యాని కాని చ భక్ష్యాణి నవశ్చ రససంభవః

ఏవైతే భోజ్యాలు ఉన్నాయో, రసంతో పుట్టే తొమ్మిది విధాలూ—

ఆమన్త్ర్య బ్రాహ్మణం పూర్వం శుచిర్భూత్వా సమాహితః

ఆ బ్రాహ్మణుని గౌరవంగా పలకరించి, స్వచ్ఛతతో, ఏకాగ్రతతో ఉన్నాడు.

సప్తకృత్వస్తతస్తత్ర యుగపత్సముపావిశత్

ఆ తర్వాత, అక్కడ ఏడుసార్లు వరుసగా కూర్చున్నాడు.

పూజయిత్వా తు విప్రాన్స సప్తకృత్వశ్చ సున్దరి

అందాలవతీ, ఆ బ్రాహ్మణులను ఏడుసార్లు పూజించాడు.

ప్రదదౌ శ్రీమతే పిణ్డం నామగోత్రముదాహరన్ 187.

శ్రీదేవికి పిండం సమర్పిస్తూ, పేరు, గోత్రాన్ని ఉచ్చరించాడు.

ఏవం దినే గతే భద్రే హ్యస్తం ప్రాప్తే దివాకరే

అలా ఓ మృదువైనవాడా, రోజు ముగిసి, సూర్యుడు అస్తమించాక,

ఏకాకీ యతచిత్తాత్మా నిరాశీ నిష్పరిగ్రహః

ఒక్కడే, మనస్సును, ఆత్మను నియంత్రించుకుని, ఆశలు లేక, ఏదీ కలిగి లేక,

నాత్యుచ్చం నాతినీచం చ చేలాజినకుశోత్తరమ్

అతికొద్దిగా కాదు, చాలా తక్కువగా కాదు, పైగా వస్త్రం, మృగచర్మం, దర్భతో కూడిన ఆసనంపై,

ఉపవిశ్యాసనేఽయుఞ్జద్యోగమాత్మవిశుద్ధయే

ఆ ఆసనంపై కూర్చుని, తన ఆత్మశుద్ధికి యోగాభ్యాసం చేశాడు.

సంప్రేక్ష్య నాసికాగ్రం స్వం దిశశ్చానవలోకయన్

తన ముక్కు అంచునే చూపు నిలిపి, ఇతర దిశలను చూడలేదు.

సంయమ్య మయి చిత్తం యో యుక్త ఆసీత మత్పరః

మనస్సును నాలో నిలిపి, నన్నే ధ్యానిస్తూ, ఎవడు కూర్చుంటాడో,

ఏవం నివృత్తసంధ్యాయాం తతో రాత్రిరుపాగతా

అలా సంధ్య ముగిసిన తర్వాత, రాత్రి వచ్చింది.

కృత్వా తు పిణ్డ సంకల్పం పశ్చాత్తాపం చకార హ

పిండ సమర్పణకు సంకల్పం చేసి, తరువాత పశ్చాత్తాపం కలిగింది.

నివాపకర్మ హ్యశుచి పుత్రార్థే వినియోజితమ్

పుత్రసంతానం కోసం చేసిన ఆ పిండదానం, పవిత్రంగా లేకుండా జరిగిందని భావించాడు.

కథం తే మునయః శాపాత్ప్రదహేయుర్న మామితి 187.

ఆ మునులు శాపం వల్ల నన్ను ఎందుకు కాల్చలేకపోయారు?

కిం వక్ష్యన్తి చ మాం సర్వే యే వై పితృపదే స్థితాః

పితృస్థానంలో ఉన్న వారు నన్ను గురించి ఏమంటారు?

పూర్వసన్ధ్యాను సమ్ప్రాప్తా ఉదితే చ దివాకరే

ముందు సంధ్య సమయం వచ్చినప్పుడు, సూర్యుడు ఉదయించినప్పుడు,

పునశ్చిన్తాం ప్రపన్నః స ఆత్రేయో హ్యతిదుఃఖితః

ఆత్రేయుడు మళ్లీ తీవ్రంగా చింతలో పడ్డాడు.

ధిగ్వయో ధిక్చ మే కర్మ ధిగ్బలం ధిక్చ జీవితమ్

వయస్సు మీద తిట్టాలి, నా కార్యాల మీద తిట్టాలి, బలాన్ని తిట్టాలి, జీవితాన్ని తిట్టాలి.

నరకం పూతికాఖ్యాతం హృది దుఃఖం విదుర్బుధాః

పూతి అనే నరకం మనసులో కలిగే బాధ అని జ్ఞానులు చెప్పుతారు.

పూజయిత్వా తు దేవాంశ్చ దత్త్వా దానం త్వనేకశః

దేవతలను పూజించి, అనేక దానాలు ఇచ్చిన తర్వాత,

పుత్రేణ లభతే యేన పౌత్రేణ చ పితామహాః

తండ్రి తన కుమారుని ద్వారా, తాతలు మనవడు ద్వారా ఆ ఫలితాన్ని పొందుతారు.

పుత్రేణ శ్రీమతా హీనం నాహం జీవితుముత్సహే

ధనికుడైన కుమారుడు లేకుండా నేను జీవించలేను.

జగామ తాపసారణ్యమృష్యాశ్రమవిభూషితమ్

అతడు మునుల ఆశ్రమాలతో అలంకరించబడిన తపోవనం వైపు వెళ్లాడు.

తత్ప్రవిశ్యాశ్రమపదం భ్రాజమానం స్వతేజసా 187.

ఆ ఆశ్రమ ప్రాంగణంలోకి ప్రవేశించి, అది తన కాంతితో ప్రకాశిస్తున్నదని చూశాడు.