వరాహపురాణమ్

తస్యాశ్చ మరుతో దేవా దేవేన్ద్రేణ నిరూపితాః । గూఢం గచ్ఛత రక్షార్థం దేవశున్యా మహాబలాః ।। ౧౬.

దేవేంద్రుడు నియమించిన మరుతులు, ఆ మహాశక్తివంతమైన దివ్య కుక్కతో కలిసి, రహస్యంగా రక్షణ కోసం వెళ్లారు.

ఇత్యుక్తాస్తేన సూక్ష్మేణ వపుషా జగ్మురఞ్జసా । తేఽప్యాగమ్య సురేన్ద్రాయ నమశ్రక్రుర్ధరాధరే ।। ౧౬.

అలా ఆదేశించబడిన వారు, సూక్ష్మరూపంలో త్వరగా వెళ్లి, కొండపైకి వచ్చి దేవేంద్రునికి నమస్కరించారు.

తాం దేవరాజః పప్రచ్ఛ క్వ గావః సరమేఽభవన్ । ఏవముక్తా తు సరమా న జానామీతి చాబ్రవీత్ ।। ౧౬.

దేవతల రాజు ఆమెను అడిగాడు: 'సరమే, ఆవులు ఎక్కడ ఉన్నాయి?' అని. అప్పుడు సరమే, 'నాకు తెలియదు' అని సమాధానమిచ్చింది.

తత ఇన్ద్రో రుషా యుక్తో యజ్ఞార్థముపకల్పితాః । గావః క్వ చేతి మరుతః ప్రోవాచేదం శునీ కథమ్ ।। ౧౬.

అప్పుడు యజ్ఞానికి సిద్ధంగా ఉంచిన ఆవులు ఎక్కడున్నాయో అని కోపంతో ఇంద్రుడు మరుతులను అడిగాడు, ఆ కుక్కను కూడా ప్రశ్నించాడు.

ఏవముక్తాస్తు మరుతో దేవేన్ద్రేణ ధరాధరే । కథయామాసురవ్యగ్రాః కర్మ్మ తత్ సరమాకృతమ్ ।। ౧౬.

ఇంద్రుడు కొండపై అడిగినప్పుడు, మరుతులు ఆందోళనతో సరమే చేసిన కార్యాన్ని వివరించారు.

తత ఇన్ద్రః సముత్థాయ పదా సంతాడయచ్ఛునీమ్ । క్రోధేన మహతావిష్టో దేవేన్ద్రః పాకశాసనః ।। ౧౬.

అప్పుడు ఇంద్రుడు లేచి, మహా కోపంతో ఆ కుక్కను తన కాలితో తన్నాడు.

క్షీరం పీతం త్వయా మూఢే గావస్తాశ్చాసురైర్హృతాః । ఏవముక్త్వా పదా తేన తాడితా సరమా ధరే ।। ౧౬.

'నీవు మూర్ఖురాలివి, పాలు తాగావు, ఆవులను దానవులు తీసుకుపోయారు' అని చెప్పి, ఇంద్రుడు తన కాలితో సరమను కొండపై తన్నాడు.

తస్యేన్ద్రపాదఘాతేన క్షీరం వక్త్రాత్ ప్రసుస్త్రువే । స్త్రవతా తేన పయసా సా శునీ యత్ర గా భవన్ । జగామ తత్ర దేవేన్ద్రః సహసైన్యస్తదా ధరే ।। ౧౬.

ఇంద్రుని కాలితో తన్నడంతో, సరమ ముఖం నుండి పాలు పారిపోయాయి. ఆ పాలను తోడుకొని ఆ కుక్క ఆవులు ఉన్న చోటికి వెళ్లింది. అప్పుడు ఇంద్రుడు తన సైన్యంతో అక్కడికి వెళ్లాడు.

గత్వా చాపశ్యద్ దేవేన్ద్రస్తా గా దైత్యైరుపాహృతాః । పాలనాం చక్రుర్యే దైత్యా బలినో భృశమ్ । తే సైన్యైర్నిహతాః సద్యస్తత్యజుర్గాః స్వమూర్త్తిభిః ।। ౧౬.

అక్కడికి వెళ్లి, ఇంద్రుడు దానవులు తెచ్చిన ఆవులను చూశాడు. దానవులు బలంగా వాటిని కాపాడుతున్నారు. కానీ ఆ సైన్యాలు వారిని వెంటనే సంహరించి, దానవులు తమ స్వరూపాన్ని తీసుకుని ఆవులను వదిలేశారు.

సామన్తైశ్చ సురేన్ద్రోఽథ వృతః పరమహర్షితైః । తాశ్చ లబ్ధ్వా మహేన్ద్రస్తు ముదా పరమయా యుతః ।। ౧౬.

తర్వాత, సంతోషంతో ఉన్న మిత్రులతో కూడిన మహేంద్రుడు ఆవులను తిరిగి పొందాడు. అతడు పరమానందంతో నిండిపోయాడు.

చకార యజ్ఞాన్ వివిధాన్ సహస్త్రానపి స ప్రభుః । క్రియమాణైస్తతో యజ్ఞైర్వవృధేన్ద్రస్య తద్ బలమ్ ।। ౧౬.

ఆ ప్రభువు వెయ్యి విధాలైన యజ్ఞాలు నిర్వహించాడు. ఆ యజ్ఞాల వల్ల ఇంద్రునికి బలం పెరిగింది.

వర్ద్ధితేన బలేనేన్ద్రో దేవసైన్యమువాచ హ । సన్నహ్యన్తాం సురాః శీఘ్రం దైత్యానాం వధకర్మణి ।। ౧౬.

బలం పెరిగిన తరువాత, ఇంద్రుడు దేవతల సైన్యాన్ని ఇలా ఉద్దేశించాడు: 'దేవతలు, త్వరగా ఆయుధాలు ధరించి, దానవులను సంహరించడానికి సిద్ధమవ్వండి.'

ఏవముక్తాస్తతో దేవాః సన్నద్ధాస్తత్క్షణేఽభవన్ । అసురాణామభావాయ జగ్ముర్దేవాః సవాసవాః ।। ౧౬.

అలా చెప్పగానే, దేవతలు వెంటనే ఆయుధాలు ధరించారు. దేవేంద్రునితో కలిసి, వారు దానవులను నాశనం చేయడానికి బయలుదేరారు.

గత్వా తు యుయుధుస్తూర్ణం విజిగ్యుస్త్వాసురీం చమూమ్ । జితాశ్చ దేవైరసురా హతశేషా ధరాధరే । మమజ్జుః సాగరజలే భయత్రస్తా విచేతసః ।। ౧౬.

వారు వెంటనే వెళ్లి అసురుల సైన్యంతో యుద్ధం చేసి గెలిచారు. దేవతలు అసురులను ఓడించగా, మిగిలిన అసురులు భయంతో, అయోమయంగా సముద్రంలోకి దూకారు.

దేవరాజోఽపి త్రిదివం లోకపాలైః సమం ధరే । ఆరుహ్య బుభుజే ప్రాగ్వత్ స దేవో దేవరాట్ ప్రభుః ।। ౧౬.

ఆ తరువాత దేవేంద్రుడు లోకపాలులతో కలిసి స్వర్గానికి వెళ్లి, మునుపటిలాగే తన రాజ్యాన్ని ఆనందంగా పాలించాడు.

య ఏనం శ్రృణుయాన్నిత్యం సరమాఖ్యానముత్తమమ్ । స గోమేధస్య యజ్ఞస్య ఫలం ప్రాప్నోతి మానవః ।। ౧౬.

ఈ గొప్ప కథను ఎవరు ప్రతిరోజూ శ్రద్ధగా వినితే, వారు గోమేధ యజ్ఞ ఫలితాన్ని పొందుతారు.

భ్రష్టరాజ్యశ్చ యో రాజా శ్రృణోతీదం సమాహితః । స దేవేన్ద్ర ఇవ స్వర్గం రాజ్యం స్వం లభతే నరః ।। ౧౬.

తన రాజ్యాన్ని కోల్పోయిన రాజు ఈ కథను ఏకాగ్రతతో వింటే, అతడు దేవేంద్రుడు స్వర్గాన్ని తిరిగి పొందినట్లే తన రాజ్యాన్ని మళ్లీ పొందుతాడు.

ధరణ్యువాచ । యే తే మణౌ తదా దేవ ఉత్పన్నా నరపుంగవాః । తేషాం వరో భగవతా దత్తస్త్రేతాయుగే కిల ।। ౧౭.

ధరణి అడిగింది: ప్రభూ, ఆ సమయంలో మణులలో జన్మించిన మహోన్నతులు ఎవరు? త్రేతాయుగంలో వారికి భగవంతుడు ఏ వరం ఇచ్చాడు?

రాజానో భవితారో వై కథం తేషాం సముద్భవః । కిం చ చక్రుర్హి తే కర్మ పృథఙ్ నామాని శంస మే ।। ౧౭.

ఆ రాజులు ఎవరు? వారు ఎలా జన్మిస్తారు? వారు చేసిన కార్యాలు ఏమిటి? వారి పేర్లు వేరుగా చెప్పండి.

శ్రీవరాహ ఉవాచ । సుప్రభో మణిజో యస్తు రాజా నామ్నా మహామనాః । తస్యోత్పత్తిం వరారోహే శ్రృణు త్వం భూతధారిణి ।। ౧౭.

శ్రీవరాహుడు ఇలా అన్నాడు: భూతధారిణి, మణులలో జన్మించిన మహామతి సుప్రభుని ఉద్భవాన్ని నేను నీకు చెబుతాను, విను.

ఆసీద్ రాజా మహాబాహురాదౌ కృతయుగే పురా । శ్రుతకీర్తిరితి ఖ్యాతస్త్రైలోక్యే బలవత్తరః ।। ౧౭.

కృతయుగం ప్రారంభంలో, మూడు లోకాలకూ ప్రసిద్ధి చెందిన, బలవంతుడైన శ్రుతకీర్తి అనే మహాబాహువు రాజు ఉండేవాడు.

తస్య పుత్రత్వమాపేదే సుప్రభో మణిజో ధరే । ప్రజాపాలేతి వై నామ్నా శ్రుతకీర్తిర్మహాబలః ।। ౧౭.

ధరా, మణులలో జన్మించిన సుప్రభుడు అతని కుమారుడిగా జన్మించాడు. ఆ మహాబలుడు శ్రుతకీర్తి ప్రజాపాలుడని కూడా పిలవబడేవాడు.

సైకస్మింశ్చిద్ దినే ప్రాయాద్ విపినం శ్వాపదాకుమ్ । తత్రాపశ్యదృషేర్ధన్యం మహదాశ్రమమణ్డలమ్ ।। ౧౭.

ఒక రోజు, అతడు అడవిలో జంతువులను వేటాడేందుకు వెళ్లి, అక్కడ ఒక మహర్షి ఆశ్రమాన్ని చూశాడు.

తస్మిన్ మహాతపా నామ ఋషిః పరధార్మికః । తపస్తేపే నిరాహారో జపన్ బ్రహ్మ సనాతనమ్ ।। ౧౭.

ఆ ఆశ్రమంలో మహాతపస్ అనే ఋషి ఉండేవాడు. అతడు పరమధర్మాన్ని పాటిస్తూ, ఉపవాసంతో, శాశ్వత బ్రహ్మను జపిస్తూ తపస్సు చేసేవాడు.

తత్రాసౌ పార్థివః శ్రీమాన్ ప్రవేశాయ మతిం తదా । చకార చావిశద్ రాజా ప్రజాపాలో మహాతపాః ।। ౧౭.

అక్కడ, ప్రజాపాలుడు అనే మహారాజు ఆశ్రమంలోకి ప్రవేశించాలని నిర్ణయించి, లోపలికి వెళ్లాడు.

తస్మిన్ వరాశ్రమపదే వనవృక్షజాత్యా ధరాప్రసూతోర్జితమార్గజుష్టాః । లతాగృహా ఇన్దురవిప్రకాశినో నాయాసితజ్ఞాః కులభృఙ్గరాజాః ।। ౧౭.

ఆ అద్భుతమైన ఆశ్రమంలో భూమిలో పుట్టిన ఎన్నో రకాల చెట్లు, బాగా నడిచే దారులు, వెన్నెలలో మెరిసే లతగృహాలు, అలసట లేకుండా సంచరించే తేనెటీగలతో అలంకరించబడ్డాయి.

సురక్తపద్మోదరకోమలాగ్ర- నఖాఙ్గులీభిః ప్రసృతైః సురాణామ్ । వరాఙ్గనాభిః పదపఙ్క్తిముచ్చై- వింహాయ భూమిం త్వపి వృత్రశత్రోః ।। ౧౭.

అందమైన, తేమతో నిండి, పద్మపు ముద్దలు లాంటి వేలి నఖాలతో ఉన్న దేవకన్యలు, భూమిని వదిలి, చెట్ల కింద వరుసగా నడుచుకుంటూ, ఇంద్రునికంటే అందంగా కనిపించేవారు.

క్వచిత్ సమీపే తమతీవ హృష్టై- ర్నానాద్విజైః షట్చృరణైశ్చ మత్తైః । వాసద్భిరుచ్చైర్వివిధప్రమాణాః శాఖాః సుపుష్పాః సమయోగయుక్తాః ।। ౧౭.

అక్కడ దగ్గరలో అనేక రకాల పక్షులు, తేనెటీగలు ఆనందంగా ఉండేవి. వివిధ పరిమాణాల, పుష్పాలతో నిండిన కొమ్మలు పరస్పరం కలిసిపోయి ఉండేవి.

కదమ్బనీపార్జ్జునశీలశాల- లతాగృహస్థైర్మధురస్వరేణ । జుష్టం విహఙ్గైః సుజనప్రయోగా నిరాకులా కార్యధృతిర్యథాస్థైః ।। ౧౭.

కదంబ, నీప, అర్జున, శాల చెట్ల లతగృహాల్లో మధురమైన స్వరంతో పాడే పక్షులు ఉండేవి. అవి మంచి మనుషులకు అనుకూలంగా, ప్రశాంతంగా, తమ పనిలో నిబద్ధంగా ఉండేవి.