వరాహపురాణమ్

హా కష్టం హి కథం కిఞ్చ కుత్ర గచ్ఛామహే వయమ్ ఆక్షిపద్వాగ్భిరుగ్రాభిరన్యోన్యం శఙ్క్య మూర్చ్ఛితాః

'హాయో! ఎంత కష్టమో! ఇది ఏమిటి? మనం ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం?' అని వారు గట్టిగా అరుస్తూ, ఒకరిపై ఒకరు అనుమానం వేసుకుంటూ, మూర్చిపోయారు.

జల్పన్తి కోఽత్ర పాపిష్ఠః సమారూఢో నిరాకృతః

'మనలో ఎవరు పాపిష్టులు? ఎవరు ఈ నాశనానికి కారణమయ్యారు?' అని వారు మాట్లాడుకున్నారు.

ఏవం విలపతాం తేషాం చత్వారోఽపి సమభ్యయుః

వారు ఇలా విలపిస్తూ ఉండగా, వారిలో నలుగురు కలిసి ముందుకు వచ్చారు.

నిర్భర్త్సనం తతస్తేషామన్యోన్యమభిజల్పనమ్

అప్పుడు వారిలో పరస్పరం నిందలు, అపవాదాలు మొదలయ్యాయి.

అపుత్రస్య గతిర్నాస్తి ఇతి సర్వస్య నిశ్చితమ్

'కొడుకు లేని వాడికి జీవన మార్గం ఉండదు' అని అందరూ ఒక నిర్ణయానికి వచ్చారు.

యదత్ర యుక్తం కాలేఽస్మిన్విషమే సముపస్థితే

'ఈ క్లిష్ట సమయంలో ఏమి చేయడం సమంజసం?' అని ప్రశ్నించారు.

శుక ఉవాచ అహం కరిష్యే తత్సర్వం మా విషాదే మనః కృథాః

శుకుడు ఇలా అన్నాడు: 'అవసరమైనది అన్నీ నేనే చేస్తాను. మీరు మనసులో చింతించకండి.'

ఏవమాశ్వాస్య పితరం సముడ్డీయ తతో ద్రుతమ్ 171.

అలా తన తండ్రిని ఓదార్చి, వెంటనే అతన్ని పైకి లేపాడు.

నీచగత్యా రక్షయన్వై సుతరం దుస్తరం జలమ్

తక్కువగా సాగుతూ, ఆ గట్టిగా దాటి పోవలేని నీటిలో అతన్ని రక్షించాడు.

రోమాంచితతనుర్జాతః శుకో వీక్ష్య మహాగిరిమ్

ఆ పెద్ద కొండను చూసి, శుకపక్షికి ఒళ్ళు నడుము వెంట రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి.

దృష్టం చ విష్ణ్వాయతనం తేజసా చోపశోభితమ్

విష్ణువు ఆలయాన్ని, ప్రకాశంతో మెరిసిపోతూ, అతను చూశాడు.

వత్సాఽయం కోఽత్ర సంచారీ కదా కిం తు పితా మమ

'ఇక్కడ తిరుగుతున్న ఈ దూడ ఎవరు? ఎప్పుడు, ఎందుకు వచ్చారు? అయినా, ఇతను నా తండ్రే.' అని అనుకున్నాడు.

క్షణమేకం తథా చైనం తస్య చిన్తాన్వితస్య హి

అతని గురించి ఆలోచనలో మునిగిపోయి, ఒక క్షణం అలా ఉండిపోయాడు.

నమో నారాయణాయోక్త్వా నిషసాద వరాసనే అసంఖ్యాతాః సమాయాతా యథా దేవీ తథైవ తాః

'నారాయణాయ నమః' అని పలికి, మంచి ఆసనంపై కూర్చున్నాడు. అదే విధంగా, అనేక దేవతలు అక్కడికి వచ్చారు.

గీతం వాద్యం చ నృత్యం చ యథాసౌఖ్యం విహృత్య చ

అక్కడ పాటలు, వాద్యాలు, నాట్యం జరిగాయి. వారు తమ ఇష్టానుసారం ఆనందంగా గడిపారు.

దేవతాదక్షిణే భాగే పక్షిణాం చ జటాయుషామ్

దేవతమ్మవారి కుడి వైపున దేవతలు, గద్దపక్షులు ఉన్నారు.

శుకో లేఖ్యసమస్తేషాం మధ్యే కృత్వా తు సంవిదమ్

శుకపక్షి తన ఉద్దేశాన్ని తెలిపి, అందరి మధ్యలో నిలిచాడు.

తే సమాశ్వాస్య తం ప్రాహుః కథమస్మిన్భవాన్గతః 171.

వారు అతన్ని ఓదార్చి, 'నీవు ఇక్కడ ఎలా వచ్చావు?' అని అడిగారు.

శుకస్తాన్ప్రత్యువాచాథ పితా మే పోతసంస్థితః

అప్పుడు శుకపక్షి వారికి ఇలా చెప్పాడు: 'నా తండ్రి తుడిపాటి మీద ఉన్నాడు.'

తస్య త్రాణమభీప్సన్వై హ్యాగతోఽత్ర వరం గిరిమ్

అతనికి రక్షణ కావాలని, ఈ గొప్ప కొండ వద్దకు వచ్చాను.

పక్షిణ ఊచుః పోతాభ్యాశగతిం యాసి పితుస్తవ గతిం ప్రతి

పక్షులు అన్నారు: 'నీ తండ్రి వెళ్ళిన దారిలో, నీవు తుడిపాటి దగ్గరకు వెళ్ళు.'

మమైవ పాదవిన్యాసే క్రమయిష్యే యథా జలమ్

'నీవు అడుగులు పెట్టినట్టు నేనూ నీటిలో అడుగుపెడతాను.'

మమ చంచ్వావగాహేన నఙ్క్ష్యన్తి జలజన్తవః

'నా ముక్కుతో నీటిలో ముంచి, నీటిలోని జీవులను తొలగిస్తాను.'

తారయామాస వేగేన గత్వా పృష్ఠం జటాయుషః

వేగంగా అతన్ని దాటి, జటాయువు వెనుక భాగానికి చేరాడు.

హృత్కణ్ఠం చైవ గమ్భీరం సుఖేన సుకృతీ యథా

హృదయం, గొంతు లోతుగా, మృదువుగా, ధర్మాత్ముడిలా మాట్లాడాడు.

సరోవరం చ పద్మాఢ్యం మణిరత్నవిభూషితమ్

అందులో పద్మాలు విరజిల్లిన సరస్సు, మణులు రత్నాలతో అలంకరించబడి ఉంది.

పుష్పాణ్యాదాయ దేవం చ పూజయిత్వా స కేశవమ్ దృష్ట్వా నిలిల్యే చైకాన్తే శుకస్యానుమతే స్థితః

పుష్పాలు తీసుకొని, కేశవుని పూజించి, ఆయనను చూసిన వెంటనే, ఆ మనిషి శుకపక్షి అనుమతితో ఒంటరిగా ఒక మూలలో దాగిపోయాడు.

క్షణేన తా యథాపూర్వం దేవతాశ్చాగతాః పునః 171.

కొద్ది సేపటిలో, ఆ దేవతలు మళ్లీ మునుపటిలాగే వచ్చారు.

స్వాగతస్య క్షుధార్త్తస్య బ్రహ్మిష్ఠస్య మహాత్మనః

బ్రహ్మనిష్ఠుడైన గొకర్ణుడు, ఆకలితో బాధపడుతూ వచ్చినప్పుడు అతనికి ఆతిథ్యం ఇవ్వడానికి—