వరాహపురాణమ్

ఉవాచ శ్లక్ష్ణయా వాచా గరుడం ప్రతి భావిని మాథురాణాం చ యద్రూపం తద్రూపం మే విహంగమ ।।169.

అతడు మృదువుగా గరుడునితో ఇలా అన్నాడు: "ఓ పక్షీ, మథురావాసులలో ఉన్న రూపమే నా రూపం కూడా."

యే పాపాస్తే న పశ్యన్తి మద్రూపా మాథురా ద్విజాః

ఓ ద్విజులారా, పాపులు మధురలో నా రూపాన్ని చూడలేరు.

గరుడోఽపి తతః స్థానాద్గతో దేవి యథాసుఖమ్

అమ్మా, ఆ స్థలాన్ని గరుడుడు కూడా తన ఇష్టం వచ్చినట్టు వదిలి వెళ్ళిపోయాడు.

యేషాం పూజితమాత్రేణ తుష్టోఽహం చైవ సర్వదా

వారు నన్ను పూజించినంత మాత్రాన నేను ఎప్పుడూ సంతోషిస్తాను.

అపి కీటః పతంగో వా తిర్యగ్యోనిగతోఽపి వా

కీటకమై ఉన్నా, చిమ్మటగింజ అయినా, జంతువులలో పుట్టినవాడైనా,

యః పశ్యేత్పద్మనాభం తు ద్వాదశ్యామాశ్వినస్య తు

ఆశ్వయుజ మాసంలో ద్వాదశి రోజున పద్మనాభుని దర్శించినవాడు,

ఏకాదశ్యాం చోపవాసీ కృతశౌచః సమాహితః

లేదా ఏకాదశి రోజున ఉపవాసం చేసి, శుద్ధంగా, ఏకాగ్రంగా ఉన్నవాడు,

చైత్రస్య శుక్లద్వాదశ్యాముపోష్య స్నానమాచరేత్

చైత్రమాసం శుక్ల ద్వాదశి రోజున ఉపవాసం చేసి, స్నానం చేయాలి.

యః కరోతి స ముచ్యేత నాత్ర కార్యా విచారణా

ఇలా చేసే వాడు విముక్తి పొందుతాడు; ఇందులో ఎలాంటి సందేహం అవసరం లేదు.

మహావిద్యేశ్వరీం దేవి ముచ్యతే బ్రహ్మహత్యయా

అమ్మా, మహావిద్యేశ్వరీని దర్శించినవాడు బ్రహ్మహత్య పాపం నుండి విముక్తి పొందుతాడు.

స్నానం కరోతి తస్యాం తు గ్రహదాషైర్న లిప్యతే 169.

అక్కడ స్నానం చేసినవాడికి గ్రహాల బాధలు అంటవు.

విశ్రాన్తిసంజ్ఞకం దృష్ట్వా దీర్ఘవిష్ణుం చ కేశవమ్

విశ్రాంతి అని పిలవబడే, దీర్ఘమైన విష్ణువును, కేశవుని దర్శించినవాడు,

ఇతి జపవిధిహోమధ్యానకాలే స సమ్యక్సతతమభిసమీక్ష్య బ్రహ్మణా యత్ప్రయుక్తమ్

ఇలా జపం, హోమం, ధ్యానం చేసే సమయంలో, బ్రహ్మ ఆజ్ఞ ప్రకారం సరిగ్గా, నిరంతరం ఆచరించాలి.

ఇతి శ్రీవరాహపురాణే ప్రాగితిహాసే మథురామాహాత్మ్యం నామైకోనసప్తత్యధికశతతమోఽధ్యాయః

ఇలా శ్రీవరాహపురాణంలో ప్రాచీన ఇతిహాసంగా మధురామాహాత్మ్యం అనే డెబ్బై తొమ్మిదవ అధ్యాయం ముగిసింది.

శ్రీవరాహ ఉవాచ మథురాయాం పురా వృత్తం గోకర్ణస్య మహాత్మనః

శ్రీవరాహుడు ఇలా చెప్పాడు: మధురలో గోకర్ణుడు అనే మహాత్ముడి గురించి ఒక సంఘటన జరిగింది.

తస్య భార్యా సుశీలా తు నామ్నా గుణసమన్వితా

ఆయన భార్యకు సుశీల అని పేరు, ఆమె మంచి లక్షణాలతో ఉండేది.

విలలాప చ సుశ్రోణి చైకాన్తే దీనమానసా

ఆ అందమైన నడుముతో ఉన్న స్త్రీ ఒంటరిగా, మనసు బాధతో విలపించింది.

వృక్షమూలే తు తత్రైవ మునిరేకః సమాస్థితః

అక్కడే ఒక వృక్షమూలంలో ఒక ఋషి కూర్చున్నాడు.

జాత హార్దః ప్రియం చేష్టం శనైః స్త్రియమథాబ్రవీత్

హృదయంలో కరుణ కలిగి, తనకు ప్రియమైన ఆ స్త్రీతో మెల్లగా మాట్లాడాడు.

ఇతి తస్య వచః శ్రుత్వా సా స్త్రీ ఋషిమథాబ్రవీత్

ఆ మాటలు విని ఆ స్త్రీ ఆ ఋషిని ఇలా అడిగింది.

మమ తన్నాస్తి హి మునే దుర్భగాయాః ప్రజాసుఖమ్

ఓ మునీంద్రా, నాకు ఆ సంతాన సుఖం లేదు, నేను దురదృష్టవంతురాలిని.

దేవతాయాః ప్రసాదేన తవ పుత్రో భవిష్యతి

దేవతా అనుగ్రహంతో నీకు కుమారుడు కలుగుతాడు.

ఇత్యుక్తా సా చ సుశ్రోణీ ప్రణిపత్య ప్రసాద్య తమ్ 170.

అలా చెప్పగానే, ఆ సుందరీ ఆయనకు నమస్కరించి అనుగ్రహం కోరింది.

స తద్వచనమాకర్ణ్య ప్రీతియుక్తం సుసంయుతమ్

ఆ మాటలు విని, ఆయన ఆనందంతో హర్షభరితుడయ్యాడు.

మమాప్యేతన్మతం దేవి యదుక్తమృషిణా తతః

దేవీ, ఆ ఋషి చెప్పినదే నా అభిప్రాయమూ కూడా.

సరస్వత్యాః సంగమే తౌ స్నాత్వా గోకర్ణమర్చతుః

సరస్వతి సంగమంలో వారు ఇద్దరూ స్నానం చేసి, గోకర్ణేశ్వరుని పూజించారు.

ఏవం తయోర్దశాబ్దాని గతాని సుతహేతవే

ఇలా వారిద్దరికీ కుమారుని కోరికతో పది సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.

భవిష్యతి యువాం పుత్రో రూపవాన్గుణసంయుతః

మీ ఇద్దరికీ అందమైన, మంచి లక్షణాలు ఉన్న కుమారుడు కలుగుతాడు.

దేవతానాం ప్రసాదేన తదుక్తస్య భవిష్యతి

దేవతల అనుగ్రహంతో చెప్పినది నెరవేరుతుంది.