వరాహపురాణమ్

తత్ర రాజా మహాభాగః స్వధర్మకృతనిశ్చయః

అక్కడ ఒక మహాభాగుడైన రాజు ఉండేవాడు, తన ధర్మాన్ని బలంగా పాటించేవాడు.

తస్య పుత్రో మహాభాగః సర్వధర్మేషు నిష్ఠితః

ఆ రాజుకు మహాభాగుడైన కుమారుడు ఉండేవాడు, అన్ని ధర్మాలలో స్థిరంగా ఉండేవాడు.

పిత్రర్థే మృగయాం యాతో మృగలిప్సుర్వనే తదా

తండ్రి కోసం అడవిలో జంతువులను వేటాడేందుకు అతడు వెళ్లాడు.

న తత్ర లభతే కిఞ్చిత్పితృకార్యే నరాధిపః 137.

ఆ ప్రాంతంలో, ఆ రాజకుమారుడు తండ్రి కోసం ఏమీ దొరకలేదు.

అఙ్గమధ్యే తు విద్ధా సా స్ఫురన్తీ సర్వమఙ్గలా

అక్కడ, మధ్యలో బాణం తగిలిన ఒక మంగళకరమైన జంతువు కంపించుతూ పడిపోయింది.

పీత్వా సా సలిలం తత్ర వృక్షం శాకోటకఙ్గతా

ఆమె అక్కడ నీరు తాగి, ఒక చెట్టు కొమ్మపైకి చేరింది.

అకామా ముఞ్చతీ ప్రాణాన్ తీర్థం సోమాత్మకం ప్రతి

ఆమె ఇష్టపడకపోయినా, సోముని తీర్థంలో ప్రాణాలు విడిచింది.

ప్రాప్తో గృధ్రవటం తీర్థం విశ్రామం తత్ర చాకరోత్

అతడు గృధ్రవట అనే తీర్థానికి చేరుకుని అక్కడ విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు.

ఏకేన స తు బాణేన తయా గృధ్రో నిపాతితః

ఒకే బాణంతో, ఆ గద్దను ఆమె పడగొట్టింది.

గతాసుర్నష్టసంజ్ఞో వై బాణభిన్నస్తథా హృది

ఆ గద్ద ప్రాణాలు విడిచింది, జ్ఞానం కోల్పోయింది, హృదయంలో బాణం తగిలింది.

తస్య చ్ఛిత్వా తతః పక్షౌ గృహీత్వా రాజనన్దనః

అతని రెక్కలు కోసి, ఆ రాజకుమారుడు వాటిని తీసుకున్నాడు.

సోఽపి దీర్ఘేణ కాలేన అకామోఽపి మృతః ఖగః

ఆ పక్షి కూడా, ఏ ఆశ లేకపోయినా, చాలా కాలం తర్వాత మరణించాడు.

రూపవాన్ పణ్డితశ్చైవ ప్రజానందకరః సదా

అతడు అందంగా, జ్ఞానంతో ఉండి, ఎప్పుడూ ప్రజలకు అంధత్వాన్ని కలిగించేవాడు.

యా సా సృగాలీ సఞ్జజ్ఞే కాంచీరాజస్య వై సుతా 137.

ఆ సృగాలిని కాంచీ రాజుకు కుమార్తెగా జన్మించింది.

చతుఃషష్టికలాయుక్తా కోకిలేవ సుఖస్వరా

ఆమెకు అరవై నాలుగు కళలు ఉండి, కోయిలపాటలా మధురమైన స్వరం కలిగింది.

ఏవం ప్రవర్త్తితే తత్ర కాంచీరాజ్యే కలిఙ్గకే

అలా కాంచీ రాజ్యంలో, కలింగ ప్రాంతంలో, వ్యవహారం కొనసాగింది.

భూమే మమ ప్రసాదేన సమ్బధోఽజాయత స్వతః

నా కృపతో భూమిపై సహజంగా ఒక బంధం ఏర్పడింది.

కలిఙ్గరాజపుత్రేణ విధినా తు వివాహితా

ఆమెను కలింగ రాజ కుమారుడు విధిగా పెళ్లి చేసుకున్నాడు.

భూషణాని చ దివ్యాని గజాశ్వమహిషీః స్త్రియః

దివ్యమైన ఆభరణాలు, ఏనుగులు, గుర్రాలు, ఎద్దులు, మహిళలు

ఆదాయ స్వగృహం యాతస్తేన రాజ్ఞాతిమానితః

వాటిని తీసుకొని తన ఇంటికి వెళ్లాడు; రాజు అతన్ని ఘనంగా గౌరవించాడు.

అవ్యుచ్ఛిన్నాఽభవత్ప్రీతీ రోహిణీచంద్రయోరివ

వారిద్దరి ప్రేమ రోహిణి-చంద్రుల ప్రేమలా ఎప్పటికీ విడిపోలేదు.

వనే చోపవనే చైవ యే కేచిన్నన్దనోపమాః

అటవిలో, ఉద్యానవనాల్లో, అక్కడ ఉన్నవారంతా నందనవనంలా ఆనందంగా ఉన్నారు.

నష్టం మన్యేత చాత్మానం రాజపుత్రీ యశస్విని

ప్రసిద్ధి గల రాజకుమార్తె తాను పోయినట్లే అనిపించుకునేది.

ఆత్మానం మన్యతే ప్రీత్యా నష్టప్రాయం వసున్ధరే 137.

ప్రేమతో భూమి కూడా తాను దాదాపు పోయినట్లే భావించేది.

నాన్తరం పశ్యతే కశ్చిత్ పురుషః పుణ్యకర్మణోః

పుణ్యశీలులైన వారిద్దరిని ఎవ్వరూ వేరుగా చూడలేరు.

కలింగస్తోషయామాస పౌరాన్జానపదాంస్తథా

కలింగ రాజ కుమారుడు పట్టణ ప్రజలను, గ్రామస్థులను సంతోషపరిచాడు.

తాభ్యాం సన్తోషితాః సర్వాః శీలేన స్వగుణైస్తథా

వారి స్వభావం, మంచితనంతో అందరూ సంతోషించారు.

రమతే తత్ర చాన్యోన్యం శచీవాసవయోరివ

అక్కడ వారిద్దరూ పరస్పరం శచీ-ఇంద్రులా ఆనందంగా జీవించారు.

వ్యజిజ్ఞపద్రాజసుతం సౌహృదేన యశస్వినీ

ఆ ప్రసిద్ధి గల రాజకుమార్తె స్నేహంతో తన మనసును రాజ కుమారునికి తెలిపింది.