వరాహపురాణమ్

తత్రైకస్థం జగత్ కృత్స్నం ప్రవిభక్తమనేకధా । దదర్శ స మునిర్దేవి విస్మయోత్ఫుల్లలోచనః ।। ౧౧.

అక్కడ ఆ ముని, ఓ దేవీ! ఒక్క చోటే అనేక విధాలుగా విభజించబడిన జగత్తంతా చూశాడు. ఆశ్చర్యంతో కళ్ళు విప్పాడు.

జగామ శిరసా దేవం కృతాఞ్జలిరథాబ్రవీత్ । యది మే వరదో దేవో భూయాద్ భక్తస్య కేశవ ।। ౧౧.

ఆయన తల వంచి, కరముల్ని జోడించి దేవునికి నమస్కరించి ఇలా అన్నాడు: 'దేవా! నీవు వరం ఇస్తే, అది నీ భక్తునికోసమే కావాలి.'

ఇదానీమేష నృపతిర్యథా సబలవాహనః । మమాశ్రమే కృతాహారః శ్వః ప్రయాతా స్వకం గృహమ్ ।। ౧౧.

ఇప్పుడు ఈ రాజు తన సేనతో, రథాలతో కలిసి, నా ఆశ్రమంలో తిండి తిని, రేపు తన ఇంటికి తిరిగి వెళ్లాలని కోరుతున్నాను.

ఇత్యుక్తస్తస్య దేవేశో వరదః సంబభూవ హ । చిత్తసిద్ధిం దదౌ తస్మై మణిం చ సుమహాప్రభమ్ ।। ౧౧.

అలా అడిగిన వెంటనే దేవతల అధిపతి వరదాతగా మారి, ఆ మునికి మనస్సు మీద సంపూర్ణ నియంత్రణను, అద్భుతమైన ప్రకాశంతో కూడిన మణిని ప్రసాదించాడు.

తం దత్త్వాఽన్తర్దధే దేవః స చ గౌరముఖో మునిః । జగామ చాశ్రమం పుణ్యం నానా ఋషినిషేవితమ్ ।। ౧౧.

ఆ మణిని ఇచ్చిన వెంటనే ఆ దేవుడు కనబడకుండా పోయాడు. గౌరముఖుడు అనే ఆ ముని, అనేక ఋషులు సేవించే పవిత్రమైన తన ఆశ్రమానికి వెళ్లిపోయాడు.

తత్ర గత్వా స విప్రేన్ద్రశ్చిన్తయమాస వై మునిః । హిమవచ్ఛిఖరాకారం మహాభ్రమివ చోన్నతమ్ । శశాఙ్కరశ్మిసఙ్కాశం గృహం వై శతభూమికమ్ ।। ౧౧.

ఆశ్రమానికి చేరుకున్న ఆ మహర్షి, హిమవంతం శిఖరంలా, గొప్ప మేఘంలా ఎత్తుగా, చంద్రకాంతులా మెరిసే, వంద అంతస్తులతో కూడిన ఒక భవనాన్ని ఊహించాడు.

తాదృశానాం సహస్త్రాణి లక్షకోట్యశ్చ సర్వశః । గృహాణి నిర్మమే విప్రో విష్ణోర్లబ్ధవరస్తదా ।। ౧౧.

విష్ణువు ఇచ్చిన వరంతో, ఆ బ్రాహ్మణుడు అలాంటి భవనాలను వేలాది, లక్షల కోట్లు అన్ని విధాలుగా నిర్మించాడు.

ప్రాకారాణి తతోపాన్తే తల్లగ్నోద్యానకాని చ । కోకిలాకులఘుష్టాని నానాద్విజవరాణి చ । చమ్పకాశోకపున్నాగనాగకేశరవన్తి చ ।। ౧౧.

ఆ భవనాల చుట్టూ గోడలు, తోటలు నిర్మించాడు. అక్కడ కోకిలలు, అనేక రకాల పక్షులు మధురంగా కూస్తూ ఉండేవి. చంపక, అశోక, పున్నాగ, నాగ, కేసర వంటి చెట్లు కూడా నాటించాడు.

నానాజాత్యస్తథా వృక్షా గృహోద్యానేషు సర్వశః । హస్తినాం హస్తిశాలాశ్చ తురగాణాం చ మన్దురాః ।। ౧౧.

ఆ ప్రతి గృహ తోటల్లో ఎన్నో రకాల చెట్లు పెరిగేవి. ఏనుగులకు ప్రత్యేక గదులు, గుర్రాలకు కూడ ప్రత్యేక స్థలాలు ఏర్పాటయ్యాయి.

చకార సంచయాన్ విప్రో నానాభక్ష్యాణి సర్వశః । భక్ష్యం భోజ్యం తథా లేహ్యం చోష్యం బహువిధం తథా । చకారాన్నాద్యనిచయం హేమపాత్ర్యశ్చ సర్వతః ।। ౧౧.

ఆ బ్రాహ్మణుడు అన్నిరకాల భక్ష్యాలు, భోజ్యాలు, లేహ్యాలు, చూష్యాలు, అనేక రకాల వంటలు బంగారు పాత్రల్లో నిల్వ చేశాడు.

ఏవం కృత్వా స విప్రస్తు రాజానం భూరితేజసమ్ । ఉవాచ సర్వసైన్యాని ప్రవిశన్తు గృహానితి ।। ౧౧.

అన్ని ఏర్పాట్లు చేసిన తరువాత, ఆ బ్రాహ్మణుడు మహాతేజస్సుతో ఉన్న రాజును, 'మీ సైన్యమంతా ఈ గృహాల్లోకి ప్రవేశించండి' అని ఆహ్వానించాడు.

ఏవముక్తస్తతో రాజా తద్గృహం పర్వతోపమమ్ । ప్రవివేశాన్తరేష్వన్యే భృత్యా వివిశురాశు వై ।। ౧౧.

అలా చెప్పగానే, ఆ రాజు పర్వతంలా ఉన్న ఆ భవనంలోకి ప్రవేశించాడు. ఇతర సేవకులు కూడా త్వరగా లోపలికి వెళ్లిపోయారు.

తతస్తేషు ప్రవిష్టేషు తదా గౌరముఖో మునిః । ప్రగృహ్య తం మణిం దివ్యం రాజానం చేదమబ్రవీత్ ।। ౧౧.

అందరూ లోపలికి వెళ్లిన తర్వాత, గౌరముఖుడు అనే ముని ఆ దివ్య మణిని తీసుకుని రాజుతో ఇలా అన్నాడు.

మజ్జనాభ్యవహారార్థం పథి శ్రమకృతే తథా । విలాసినీస్తథా దాసాన్ ప్రేషయిష్యామి తే నృప ।। ౧౧.

రాజా! మీ స్నానం, భోజనం, ప్రయాణంలో వచ్చిన అలసట పోవడానికి, అందమైన యువతులను, సేవకులను మీ వద్దకు పంపిస్తాను.

ఏవముక్త్వా స విప్రేన్ద్రస్తం మణిం వైష్ణవం శుభమ్ । ఏకాన్తే స్థాపయామాస రాజ్ఞస్తస్య ప్రపశ్చతః ।। ౧౧.

అలా చెప్పిన ఆ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడు, ఆ పవిత్రమైన వైష్ణవ మణిని రాజు ముందుగా ఒక అంతరంగిక స్థలంలో ఉంచాడు.

తస్మిన్ స్థాపితమాత్రే తు మణౌ శుద్ధసమప్రభే । నిశ్చేరుర్యోషితస్తత్ర దివ్యరూపాః సహస్త్రశః ।। ౧౧.

ఆ స్వచ్ఛమైన ప్రకాశవంతమైన మణిని అక్కడ ఉంచిన వెంటనే, వేలాది దివ్య రూపాలైన స్త్రీలు అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యారు.

సుకుమారాఙ్గరాగాద్యాః సుకుమారవరాఙగనాః । సుకపోలాః సుచార్వ్యఙ్గ్యః సుకేశాన్తాః సులోచనాః । కాశ్చిత్సౌవర్ణపాత్రీశ్చ గృహీత్వా సంప్రతస్థిరే ।। ౧౧.

ఆ స్త్రీలు ఎంతో సున్నితమైనవారు, అందమైన అవయవాలు, ముద్దైన కపోళాలు, ఆకర్షణీయమైన శరీరాలు, మెరిసే జుట్టు, సుందరమైన కళ్ళు కలిగి ఉండేవారు. వారిలో కొందరు బంగారు పాత్రలు తీసుకుని బయలుదేరారు.

ఏవం యోషిద్గణాస్తత్ర నరాః కర్మకరాస్తథా । నిర్జగ్ముస్తస్య నృపతేః సర్వే భృత్యా నృపస్య హ । కేవలం భోజనం పూర్వం పరిధానం చ సర్వశః ।। ౧౧.

అలా, ఆ స్త్రీలు, పురుష సేవకులు, రాజు యొక్క అన్నివిధాల సేవకులు, భోజనం, వస్త్రాలు మాత్రమే తీసుకుని బయటకు వచ్చారు.

తాః స్త్రియః సర్వభృత్యానాం రాజమార్గేణ మజ్జనమ్ । దదుస్తే చ నరాశ్వానాం హస్తినాం చ త్వరాన్వితాః ।। ౧౧.

ఆ స్త్రీలు రాజమార్గంలోనే, రాజు సేవకులకు, పురుషులకు, గుర్రాలకు, ఏనుగులకు త్వరగా స్నానం చేయించారు.

నానావిధాని తూర్యాణి తత్రావాద్యన్త సర్వశః । మజ్జనే నృపతేస్తత్ర ననృతుశ్చాన్యయోషితః । అపరాశ్చ జగుస్తత్ర శక్రస్యేవ ప్రమజ్జతః ।। ౧౧.

అక్కడ అనేక రకాల వాద్యాలు మ్రోగాయి. రాజు స్నానం చేస్తుండగా, కొంత మంది స్త్రీలు నాట్యం చేశారు, మరికొందరు పాటలు పాడారు. అది ఇంద్రుడు స్నానం చేసే వేళలా కనిపించింది.

ఏవం దివ్యోపచారేణ స్నాత్వా రాజా మహామనాః । చిన్తయామాస రాజేన్ద్రో విస్మయావిష్టచేతనః । కిమిదం మునిసామర్థ్యం తపసో వాఽథ వా మణేః ।। ౧౧.

అలా దివ్యమైన సేవలతో రాజు స్నానం చేసి, ఆశ్చర్యంతో నిండిన మనసుతో, 'ఇది మునికి ఉన్న శక్తివల్లా, తపస్సువల్లా, లేక మణివల్లా?' అని ఆలోచించాడు.

ఏవం స్నాత్వా శుభే వస్త్రే పరిధాయోత్తమే తథా । వివిధాన్నం తు విధినా బుభుజే స నృపోత్తమః ।। ౧౧.

అలా స్నానం చేసి, శుభ్రమైన మంచి వస్త్రాలు ధరించి, విధి ప్రకారం వివిధ రకాల ఆహారాలు ఆ రాజు ఆనందంగా భుజించాడు.

/50 యథా చ నృపతేః పూజా కృతా తేన మహర్షిణా । తద్వద్ భృత్యజనస్యాపి చకార మునిసత్తమః ।। ౧౧.

ఎలా మహర్షి రాజును పూజించినాడో, అలాగే ఆ గొప్ప ముని రాజు సేవకులను కూడా గౌరవంగా సత్కరించాడు.

యావత్ స రాజా బుభుజే సభృత్యబలవాహనః । తావదస్తగిరిం భానుర్జగామారుణసప్రభః ।। ౧౧.

ఆ రాజు తన సేవకులు, సైన్యం, రథాలతో కలిసి భోజనం చేస్తున్నంత కాలం, ఎర్రటి కాంతితో ప్రకాశించే సూర్యుడు అస్తమయ పర్వతం వైపు సాగిపోయాడు.

తతస్తు రాత్రిః సమపద్యతాఽధునా శరచ్ఛశాఙ్కోజ్జ్వలఋక్షమణ్డితా । కరోతి రాగం స చ రోహిణీధవః సుసఙ్గతం సౌమ్యగుణేషు తాపి చ ।। ౧౧.

తర్వాత రాత్రి వచ్చింది. ఆ రాత్రి శరదృతువులోని ప్రకాశవంతమైన చంద్రుడు, మెరిసే నక్షత్రాలతో అలంకరించబడి, రోహిణీదేవి భర్త అయిన చంద్రుడు మృదువైన కాంతిని చల్లగా ప్రసరించాడు.

భృగూద్వహః కృష్ణతరాంశుభానునా సహోద్యతో దైత్యగురుః సురాధిపః । అథాన్తరాత్పక్షగతో న రాజతే స్వభావయోగేన మతిస్తు దేహినామ్ ।। ౧౧.

భృగు మహర్షి, దేవేంద్రుడు, దైత్యగురు కలిసి చీకటి కిరణాల సూర్యునితో ఉదయించారు. కాని, పక్షంలోకి ప్రవేశించిన తరువాత వారు మెరుపు కోల్పోయారు. జీవుల మనస్సులు వారి స్వభావానికి అనుగుణంగా మారతాయి.

సురక్తతాం భూమిసుతశ్చ ముఞ్చతే రాహుః సితీ చన్ద్రమసోంశుభిః సితైః । ముక్తః స్వభావో జగతః సురాసురై- రనుస్వభావో బలవాన్ సుకృన్నృపః ।। ౧౧.

భూమిపుత్రుడు తన ఎర్రని వర్ణాన్ని విడిచిపెడతాడు. రాహువు చంద్రుని తెల్లని కిరణాలతో విడుదలవుతాడు. లోకంలో దేవతలు, దానవులు తమ స్వభావాన్ని అనుసరిస్తారు. ధర్మవంతుడైన రాజు తన స్వభావంతోనే శక్తివంతుడవుతాడు.

సితేశ్వరాఖ్యాపితరశ్మిమణ్డలే సూర్యత్వసిద్ధాన్తకషేవ నిర్మలే । కరోతి కేతుర్న పరే మహత్తమ- స్తదా కుశీలేషు గతిశ్చ నిర్మలా ।। ౧౧.

తెల్లని కాంతుల వలయాన్ని 'తెల్లదేవుడు' అని పిలుస్తారు. అది సూర్యుని సిద్ధాంతపు మెత్తని రాయిలా నిర్మలంగా ఉంటుంది. ఆ సమయంలో ధూమకేతువు పెద్ద చీకటి కలిగించడు. అప్పుడు నైపుణ్యం గలవారి ప్రవర్తన స్పష్టంగా ఉంటుంది.

బుధోచ్చబుద్ధిర్జగతో విభావయన్ రరాజ రాజ్ఞో తనయః స్వకర్మభిః । భృతేచ్ఛకః కక్షవివాహితశ్చిరం భవేదియం సాధుషు సమ్మితిర్ధ్రువమ్ ।। ౧౧.

బుధుడు పైకి వచ్చినప్పుడు రాజు కుమారుడు తన సత్కార్యాలతో లోకాన్ని ప్రకాశింపజేశాడు. సేవకుల కోరికలు, దగ్గరగా ఉండటం వల్ల, మంచి వారిలో అవగాహన కలుగుతుంది.