వరాహపురాణమ్

ముఞ్చ ముఞ్చ ప్రభో చక్రమపి వహ్నిసమప్రభమ్

ప్రభూ, అగ్నిలా ప్రకాశించే ఆ చక్రాన్ని విడిచిపెట్టు, విడిచిపెట్టు.

తదైవ చక్రేణ విపాటితోఽసౌ ప్రాప్తోఽపి మాం భాగవతప్రధానః రఙ్గం చ సీసం త్రపుధాతుసంస్థం కాంస్యం చ రీతిశ్చ మలస్తు తేషామ్

అప్పుడు ఆ చక్రంతో ఛిద్రించబడి, భక్తుల్లో శ్రేష్ఠుడై నన్ను చేరుకున్నాడు. కాని సీసం, తగరం, ఉక్కు, కాంస్యం, రాగి కాకుండా మిగతా లోహాలు—all అవి అపవిత్రమైనవే.

తామ్రపాత్రేణ వై భూమే ప్రాపణం యత్ప్రదీయతే 129.

భూమిపై రాగి పాత్రతో ఏదైనా సమర్పిస్తే—

ఏతద్భాగవతైః కార్యం మమ ప్రియకరైః సదా

ఇది నా ప్రియమైన భక్తులు ఎల్లప్పుడూ చేయాలి.

దీక్షితైర్వై భాగవతైః పాద్యార్ఘ్యాదౌ చ దీయతే

దీక్ష పొందిన భక్తులు పాద్యము, అర్ఘ్యము మొదలైనవి సమర్పించాలి.

దేవి తత్త్వేన కథితః కిమన్యత్ పరిపృచ్ఛసి దేవదేవ కథం సన్ధ్యాం దీక్షితః కురుతే వద

దేవీ, నిజంగా నేను నీకు వివరించాను; ఇంకేమైనా అడగాలనుకుంటున్నావా? దేవదేవా, దీక్షితుడు సంధ్యాపూజ ఎలా చేయాలో చెప్పు.

కేన మన్త్రేణ వా భక్తస్తవ కర్మపరాయణః శృణు మాధవి తత్త్వేన సన్ధ్యామన్త్రమనుత్తమమ్

నీ భక్తుడు, నీ కార్యంలో నిమగ్నుడై, ఏ మంత్రంతో ఆచరిస్తాడో చెప్పు. మాధవీ, సంధ్యామంత్రాన్ని నిజంగా విను.

యథా వదన్తి వై సూర్యం సన్ధ్యాం పూర్వాం పరాం తథా

ఎలా వారు సూర్యుని ఆరాధిస్తారో, అలాగే ముందరి, తరువాతి సంధ్యను కూడా ఆరాధిస్తారు.

ముహూర్త్తం ధ్యానమాస్థాయ ఇమం మన్త్రముదీరయేత్

ఒక ముహూర్తం ధ్యానం చేసి, ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి.

తావద్వర్షసహస్రాణి మమ లోకే స మోదతే

అతడు నా లోకంలో ఎంత సంవత్సరాలు ఉన్నాడో అంత కాలం ఆనందంగా గడుపుతాడు.

మన్త్రః – భవోద్భవమాదివ్యక్తరూపమాదిత్యం సర్వే దేవా బ్రహ్మరుద్రేన్ద్రాస్త్వాం చ

మంత్రం— భవము నుండే ఆది, అవ్యక్త రూపమైన ఆదిత్యుడు, బ్రహ్మ, రుద్రుడు, ఇంద్రుడు, నీవు, మరియు సమస్త దేవతలు, అందరూ ఒకటే.

వయం దేవమాదిమవ్యక్తరూపం కృత్వా చాత్మని దేవ సంస్థాస్తథాపి

మేము ఆ దేవుడైన ఆది, అవ్యక్త రూపాన్ని మన హృదయంలో స్థాపించి, అలాగే ఉంటాము.

అనేనైవ హి మన్త్రేణ సన్ధ్యాం కుర్యాత్తు దీక్షితః ।। 129.

ఈ మంత్రంతోనే దీక్ష పొందినవాడు సంధ్యావందనం చేయాలి.

ఇతి శ్రీవరాహపురాణే చతుర్వర్ణదీక్షాతామ్రవర్ణనం నామోనత్రింశదధికశతతమోఽధ్యాయః

ఇలా శ్రీవరాహపురాణంలో చతుర్వర్ణ దీక్షా, తామ్రవర్ణనం అనే నూరి ఇరవై తొమ్మిదవ అధ్యాయం ముగిసింది.

అథ రాజాన్నభోగే ప్రాయశ్చిత్తమ్ ఏవం దీక్షాం తతః శ్రుత్వా నారాయణముఖాన్మహీ

ఇప్పుడు రాజు ఇచ్చిన భోజనం తినడానికిగాను ప్రాయశ్చిత్తం. నారాయణుని వచనాల ద్వారా దీక్ష గురించి విన్న తర్వాత, భూమాతా—

ధరణ్యువాచ శ్రుత్వాహం తు మహాభాగ జాతాస్మి విమలా విభో

భూమి ఇలా చెప్పింది— 'ప్రభూ! నేను వినగానే పవిత్రురాలినయ్యాను.'

అహో దేవస్య మాహాత్మ్యం లోకనాథస్య తత్త్వతః

అయ్యో! లోకనాథుడైన దేవుని మహిమ ఎంత గొప్పదో నిజంగా!

ఏకం మే పరమం గుహ్యం యదీశ హృది వర్త్తతే

ప్రభూ! నా హృదయంలో ఒక గొప్ప రహస్యం ఉంది.

దేవ పూర్వాపరాధాస్తే ద్వాత్రింశదపి కీర్తితాః

దేవా! నీకు సంబంధించిన మునుపటి, తరువాతి అపరాధాలు, ముప్పై రెండు కూడా చెప్పబడ్డాయి.

కర్మణా కేన శుద్ధ్యన్తి అపరాధస్య కారిణః

అపరాధం చేసినవారు ఏ కార్యం వలన పవిత్రులవుతారు?

తద్వై భూమ్యా వచః శ్రుత్వా హృషీకేశో మహామనాః

భూమి మాటలు విని, హృషీకేశుడు, మహామనస్సుతో—

శ్రీవరాహ ఉవాచ యే తు భుఞ్జన్తి రాజాన్నం లోభేన చ భయేన వా

శ్రీవరాహుడు ఇలా అన్నాడు— 'ఎవరైనా రాజు ఇచ్చిన అన్నాన్ని లోభంతో గానీ, భయంతో గానీ తింటే—'

ఆపద్గతా హి భుఞ్జన్తి రాజాన్నం తు వసున్ధరే

వసుంధరా! కష్టంలో ఉన్నవారు నిజంగా రాజు అన్నం తింటారు.

భగవద్వచనం శ్రుత్వా కమ్పితా చ వసున్ధరా 130.

భగవంతుని మాటలు విని, వసుంధరా వణికిపోయింది.

తతో దీనమనా భూత్వా సా మహీ సంశితవ్రతా

ఆమె మనసు బాధతో నిండిపోయి, వ్రతంలో దృఢంగా ఉన్న భూమి—

ధరణ్యువాచ కో ను దోషోఽస్తి రాజ్ఞాం హి తన్మే త్వం వక్తుమర్హసి

భూమి ఇలా అడిగింది— 'రాజులకు ఏ తప్పు ఉంది? దయచేసి అది నీవు చెప్పాలి.'

తతో భూమ్యా వచః శ్రుత్వా సర్వధర్మవిదాం వరః

ఆ తరువాత, భూమి మాటలు విని, అన్ని ధర్మాలను తెలిసినవారిలో శ్రేష్ఠుడు—

శ్రీవరాహ ఉవాచ రాజాన్నం తు న భోక్తవ్యం శుభైభార్గవతైః సదా

శ్రీవరాహుడు ఇలా అన్నాడు — రాజు వంటను భక్తి కలిగిన భార్గవులు ఎప్పుడూ తినకూడదు.

యద్యప్యేష సమత్వేన రాజా లోకే ప్రవర్త్తతే

రాజు అందరితో సమంగా ప్రవర్తించినా,