వరాహపురాణమ్

ఏవం సుమనసో దత్త్వా ధూపం చైవ నివేదయేత్

ఇలా పువ్వులు సమర్పించిన తర్వాత, ధూపాన్ని కూడా నివేదించాలి.

నమో నారాయణేత్యుక్త్వా ఇమం మన్త్రముదీరయేత్

"నమో నారాయణ" అని చెప్పి, ఈ మంత్రాన్ని జపించాలి.

అమునా చైవ ధూపేన ధూపితాని తవాఽనఘ

ఈ ధూపంతో, పాపరహితుడా, నీకు సమర్పించినవి పవిత్రమయ్యాయి.

గృహాణేమం చ మే ధూపం సర్వసంసారమోక్షణమ్ 129.

ఈ నా ధూపాన్ని స్వీకరించు, ఇది అన్ని సంసార బంధాల నుంచి విముక్తిని ఇస్తుంది.

యథావృత్తం తు గృహ్ణామి మమ భక్తైః సుఖావహమ్

నా భక్తులు ఎలా సమర్పిస్తే, నేను అలాగే స్వీకరిస్తాను, వారికి ఆనందాన్ని ఇస్తాను.

జానుసంస్థం తతః కృత్వా ఇమం మన్త్రముదీరయేత్

తర్వాత, మోకాళిపై ఉంచి, ఈ మంత్రాన్ని జపించాలి.

మన్త్రః – నమో భగవతే తేజతే విష్ణో సర్వే దేవాస్త్వగ్నిసంస్థాః ప్రతిష్ఠా

మంత్రం: "తేజస్సుతో నిండిన భగవంతుడైన విష్ణువుకు నమస్సులు; అన్ని దేవతలు అగ్నిలో స్థాపించబడ్డారు."

మన్త్రశ్చ – తేజః సంసారాన్మోచయితుం దేవ గృహ్ణీష్వ దీపం ద్యుతిమన్తశ్చ

మంత్రం: "దేవా, సంసార బంధాల నుంచి విముక్తి కోసం ఈ ప్రకాశవంతమైన దీపాన్ని స్వీకరించు."

మాం కరోతి యథాన్యాయం దీపకం దదతే నరః

ఎవరు యథావిధిగా దీపాన్ని సమర్పిస్తారో, వారిని నేను తగినట్లు కాపాడతాను.

నారాయణవచః శ్రుత్వా విస్మితా చ వసున్ధరా

నారాయణుని మాటలు విని, వసుంధర ఆశ్చర్యపోయింది.

శ్రుతా మయా భాగవతాస్తవ కర్మపరాయణాః

నీ భక్తులు నీ పూజాకార్యాల్లో నిబద్ధతతో ఉంటారని నేను విన్నాను.

తవ ప్రాపణకం కృత్యం కేషు పాత్రేషు కారయేత్

నీ ఆజ్ఞానుసారం చేసే కార్యాన్ని ఎవరికి చేయించాలి?

తతో భూమేర్వచః శ్రుత్వా లోకనాథోఽబ్రవీదిదమ్

అప్పుడూ భూమి మాటలు విని, లోకనాధుడు ఇలా అన్నాడు.

తాని తే కథయిష్యామి త్వయా మే పూర్వపృచ్ఛితమ్ 129.

నీవు ముందు అడిగిన వాటిని ఇప్పుడు చెప్పబోతున్నాను.

సర్వాణి తాని త్యక్త్వేహ తామ్రం చ మమ రోచతే

ఇక్కడ ఉన్న వాటన్నిటిని వదిలేసి, నాకైతే రాగి మాత్రమే ఇష్టం.

ఉవాచ మధురం వాక్యం లోకనాథం జనార్ద్దనమ్

అప్పుడు లోకనాథుడైన జనార్దనునికి మధురమైన మాటలు చెప్పాడు.

తతో భూమేర్వచః శ్రుత్వా అనాదిరపరాజితః

తర్వాత భూమి మాటలు విని, ఆ ఆదిమూర్తి, ఎవరికీ ఓడని వాడు—

శృణు తత్త్వేన మే భూమే కథ్యమానం మయాఽనఘే

పాపరహితురాలైన భూమీ, నేను నిజంగా చెప్పేది నీవు శ్రద్ధగా విను.

సప్తయుగసహస్రాణి ఆదికాలేఽథ మాధవి

మాధవీ, ఆ ప్రారంభంలో ఏడు వేల యుగాలు ఉన్నవి.

పూర్వం కమలపత్రాక్షి గుడాకేశో మహాసురః

కమలదళనేత్రా, అప్పట్లో గుడాకేశ అనే గొప్ప అసురుడు ఉండేవాడు.

తత ఆరాధితస్తేన వర్షాణాం తు చతుర్దశ

ఆ తరువాత అతడు నన్ను పద్నాలుగు సంవత్సరాలు భక్తితో ఆరాధించాడు.

అహం తు తపసా తుష్టస్తీవ్రేణ కృతనిశ్చయాత్

అతని గాఢమైన తపస్సు, దృఢ సంకల్పంతో నేను సంతుష్టుడినయ్యాను.

దృష్ట్వాశ్రమం మహాదేవి కిఞ్చిదేవ సుభాషితమ్

మహాదేవి, అతని ఆశ్రమాన్ని చూసి, కొన్ని మంగళకరమైన మాటలు విని—

చతుర్బాహుం చ మాం దృష్ట్వా మమ కర్మపరాయణః తం చ దృష్ట్వా మయా ప్రోక్తం ప్రసన్నేనాన్తరాత్మనా ।। 129.

నాలుగు చేతులతో ఉన్న నన్ను, నా కర్మల పట్ల నిబద్ధతతో ఉన్న నన్ను చూసి, అతడిని చూసి, హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయి మాట్లాడాను.

గుడాకేశ మహాభాగ బ్రూహి కిం కరవాణి తే

గుడాకేశా, మహాభాగుడా, నీవు చెప్పు—నేను నీకు ఏమి చేయాలి?

యత్త్వయా చిన్తితం సౌమ్య కర్మణా మనసా గిరా

సౌమ్యుడా, నీవు మనసులో, మాటలో, కార్యంలో ఏది కోరుకున్నావో—

ఏవం మమ వచః శ్రుత్వా గుడకేశోఽబ్రవీదిదమ్

అలా నా మాటలు విని, గుడాకేశ ఈ విధంగా అన్నాడు:

యది తుష్టోఽసి మే దేవ సమస్తేనాన్తరాత్మనా

దేవా, నీవు నిజంగా నా మీద అంతరంగంతో సంతుష్టుడైతే—

చక్రేణ వధమిచ్ఛామి త్వయా ముక్తేన కేశవ

కేశవా, నీ చక్రంతో నన్ను నీవే సంహరించాలి అని కోరుతున్నాను.