వరాహపురాణమ్

ఏవముక్తే తతస్తౌ తు దుర్జ్జయః ప్రాహ ధర్మవిత్ । కౌ భవన్తావితి తతస్తావూచతురరిందమౌ । విద్యుత్సువిద్యున్నామానావసురావితి మానద ।। ౧౦.

అలా అన్న తరువాత, ధర్మాన్ని బాగా తెలిసిన దుర్జయుడు, 'మీరు ఎవరు?' అని అడిగాడు. అప్పుడు ఆ ఇద్దరు శత్రువులను సంహరించేవారు, 'మేము విద్యుత్సు, విద్యున్న అనే అసురులు, ఓ గౌరవప్రదాత!' అని చెప్పారు.

త్వయా సమ్ప్రతి చేచ్ఛామో ధర్మ్యం సత్సు సుసంస్కృతౌ । లోకపాలమతం సర్వమావాం కుర్మ సుదుర్జయ ।। ౧౦.

'ఇప్పుడు నీకు ఇష్టం ఉంటే, మేము ధర్మబద్ధంగా, మంచి విధంగా, లోకపాలుల కర్తవ్యాలను సక్రమంగా నిర్వహిస్తాము, ఓ దుర్జయా!'

ఏవముక్తే దుర్జ్జయేన తౌ స్వర్గే సన్నివేశితౌ । లౌకపాలౌ కృతౌ సద్యస్తతోఽన్తర్ధానం జగ్మతుః ।। ౧౦.

దుర్జయుడు అలా అనగానే, ఆ ఇద్దరూ స్వర్గంలో లోకపాలులుగా నియమించబడ్డారు. వెంటనే వారు కనబడకుండా పోయారు.

తయోరపి మహత్కర్మ చరితం చ ధరాధరే । భవిష్యతి మహారాజో దుర్జయో మన్దరోపరి ।। ౧౦.

ఆ ఇద్దరి గొప్ప కార్యాలు కూడా ఆ పర్వతంపై జరిగాయి. మహారాజు దుర్జయుడు మందర పర్వతంపై ఉంటాడు.

ధనదస్య వనం దివ్యం దృష్ట్వా నన్దనసన్నిభమ్ । ముదా బభ్రామ రమ్యేఽస్మిన్ స యావద్రాజసత్తమః ।। ౧౦.

ధనదుని దివ్యవనాన్ని, నందనవనంతో సమానంగా ఉన్నదాన్ని చూసి, ఆ రాజశ్రేష్ఠుడు ఆనందంతో ఆ అందమైన ప్రదేశంలో విహరించాడు.

తావత్సువర్ణవృక్షాధః కన్యాద్వయమపశ్యత । అతీవరూపసంపన్నమతీవాద్భుతదర్శనమ్ ।। ౧౦.

అక్కడ, బంగారు చెట్ల క్రింద, అతడు రెండు కన్యలను చూశాడు. వారు అపూర్వ సౌందర్యంతో, అద్భుతంగా కనిపించేవారు.

దృష్ట్వా తు విస్మయావిష్టః క ఇమే శుభలోచనే । ఏవం సంచిన్త్య యావత్ స క్షణమేకం వ్యవస్థితః । తస్మిన్ వనే తావదుభౌ తాపసౌ సోఽవలోకయత్ ।। ౧౦.

వారిని చూసి ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయిన అతడు, 'ఇంత అందమైన కళ్ళు ఉన్న వీరు ఎవరు?' అని ఆలోచిస్తూ, క్షణం అక్కడ నిలిచిపోయాడు. ఆ అడవిలో అప్పటికే ఇద్దరు తపస్వులను కూడా చూశాడు.

తౌ దృష్ట్వా సహసా రాజా యయౌ ప్రీత్యా పరాం ముదమ్ । అవతీర్య ద్విపాత్ తూర్ణం నమశ్చక్రే తయోః స్వయమ్ ।। ౧౦.

వారిని చూసిన వెంటనే, రాజు పరమానందంతో దగ్గరికి వెళ్లి, తన ఏనుగుపై నుండి త్వరగా దిగి, స్వయంగా వారికి నమస్కరించాడు.

ఉపవిష్టః స తాభ్యాం తు కౌశ్యే దత్తే వరాసనే । పృష్టః కస్త్వం కుతశ్చాసి కస్య వా కిమిహ స్థితః ।। ౧౦.

రాజు, ఆ ఇద్దరితో కలసి, పట్టు వస్త్రంతో తయారైన ఉత్తమ ఆసనంపై కూర్చొన్నాడు. అప్పుడు వారు, 'నువ్వెవరు? ఎక్కడినుంచి వచ్చావు? ఎవరివి? ఇక్కడ ఎందుకు ఉన్నావు?' అని అడిగారు.

తౌ ప్రహస్యాబ్రవీద్ రాజా సుప్రతీకేతి విశ్రుతః । తస్య పుత్రః సముత్పన్నో దుర్జయో నామ నామతః ।। ౧౦.

రాజు అయిన సుప్రతీకుడు నవ్వుతూ వారితో ఇలా అన్నాడు: "నా కుమారుడికి దుర్జయుడు అనే పేరు పెట్టాను, అతడు పుట్టాడు."

పృథివ్యాం సర్వరాజానో జిగీషన్నిహ సత్తమౌ । ఆగతోఽస్మి ధ్రువం చైవ స్మర్త్తవ్యోఽహం తపోధనౌ । భవన్తౌ కౌ సమాఖ్యాతం మమానుగ్రహకాఙ్క్షయా ।। ౧౦.

ఈ భూమిపై ఉన్న అందరు రాజులను జయించాలనే కోరికతో నేను ఇక్కడికి వచ్చాను, మహర్షులారా. మీరు ఎప్పుడూ నన్ను గుర్తుంచుకోవాలి. మీరు ఇద్దరూ ఎవరు? నాకు అనుగ్రహం కావాలని మీరు వచ్చారని అనిపిస్తోంది, చెప్పండి.

తాపసావూచతుః । ఆవాం హేతృప్రహేత్రాఖ్యౌ మనోః స్వాయంభువః సుతౌ । ఆవాం దేవవినాశాయ గతౌ స్వో మేరుపర్వతమ్ ।। ౧౦.

ఆ తపస్వులు ఇలా చెప్పారు: "మేము హేతృ, ప్రహేతృ అని పిలవబడే మనువు స్వాయంభువుని కుమారులం. దేవతలను నాశనం చేయాలనే ఉద్దేశంతో మేము మెరుపర్వతానికి వచ్చాము."

తత్రావయోర్మహాసైన్యం గజాశ్వరథసంకులమ్ । జిగాయ సర్వదేవానాం శతశోఽథ సహస్త్రశః ।। ౧౦.

అక్కడ మా గొప్ప సైన్యం, ఏనుగులు, కుదిరాళ్లు, రథాలతో నిండినది, వందలాది, వేలాది దేవతల సైన్యాలను ఓడించింది.

తే చ దేవా మహత్సైన్యం దృష్ట్వా సర్వం నిపాతితమ్ । అసురైరుజ్ఝితప్రాణం తతస్తే శరణం గతాః ।। ౧౦.

దేవతలు తమ గొప్ప సైన్యం మొత్తం రాక్షసుల చేతిలో పడిపోయి, ప్రాణాలు పోయినదాన్ని చూసి భయంతో ఆశ్రయం కోసం పరుగెత్తారు.

క్షీరాబ్ధౌ యత్ర దేవేశో హరిః శేతే స్వయం ప్రభుః । తత్ర విజ్ఞాపయామాసుః సర్వే ప్రణతిపూర్వకమ్ ।। ౧౦.

దేవతల అధిపతి హరి, స్వయంగా పాలకుడు, పాలకడలిలో విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న చోటికి అందరు దేవతలు వినయపూర్వకంగా వెళ్లి ప్రార్థించారు.

దేవదేవ హరే సర్వం సైన్యం త్వసురసత్తమైః । పరాజితం పరిత్రాహి భీతం విహ్వల్లోచనమ్ ।। ౧౦.

"దేవతల దేవా హరి! మా సైన్యం అంతా రాక్షసుల చేతిలో ఓడిపోయింది. మేము భయంతో, మనస్సులు కలవరపడి ఉన్నాము. దయచేసి మమ్మల్ని రక్షించు."

త్వయా దేవాసురే యుద్ధే పూర్వం త్రాతాః స్మ కేశవ । సహస్త్రబాహోః క్రూరస్య సమరే కాలనేమినః ।। ౧౦.

"కేశవా! మునుపు దేవాసుర సంగ్రామంలో, సహస్రబాహువు అయిన క్రూరుడైన కాలనేమిని ఎదుర్కొన్నప్పుడు నీవు మమ్మల్ని రక్షించావు."

ఇదానీమపి దేవేశ అసురౌ దేవకణ్టకౌ । హేతృప్రహేతృనామానౌ బహుసైన్యపరిచ్ఛదౌ । తౌ హత్వా త్రాహి నః సర్వాన్ దేవదేవ జగత్పతే ।। ౧౦.

"ఇప్పుడు కూడా, దేవతలకు శత్రువులైన హేతృ, ప్రహేతృ అనే ఇద్దరు రాక్షసులు, పెద్ద సైన్యాలతో ఉన్నారు. వారిని సంహరించి మమ్మల్ని అందరినీ రక్షించు, దేవదేవా, జగత్పతీ!"

ఏవముక్తస్తతో దేవో విష్ణుర్నారాయణః ప్రభుః । అహం యాస్యామి తౌ హన్తుమిత్యువాచ జగత్పతిః ।। ౧౦.

అలా ప్రార్థించగా, విష్ణువు నారాయణుడు, జగత్పతి ఇలా అన్నాడు: "ఆ ఇద్దరిని సంహరించడానికి నేను వెళ్తాను."

ఏవముక్తాస్తతో దేవా మేరుపర్వతసన్నిధౌ । ప్రతస్థుస్తేఽథ మనసా చిన్తయన్తో జనార్దనమ్ ।। ౧౦.

దేవతలు ఇలా పలికిన తర్వాత, వారు మనస్సులో జనార్దనుని ధ్యానిస్తూ మెరుపర్వతానికి వెళ్లారు.

తైః సంచిన్తితమాత్రస్తు దేవశ్చక్రగదాధరః । ఆవయోః సైన్యమావిశ్య ఏక ఏవ మహాబలః ।। ౧౦.

వారు ఆ దేవుని గురించి ఆలోచించిన వెంటనే, చక్రాయుధాన్ని, గదను ధరించిన దేవుడు, ఒక్కడే అయినా గొప్ప బలంతో మా సైన్యంలో ప్రవేశించాడు.

ఏకధా దశధాత్మానం శతధా చ సహస్త్రధా । లక్షధా కోటిధా కృత్వా స్వభూత్యా చ జగత్పతిః ।। ౧౦.

జగత్పతి తన మహిమతో ఒక్కరుగా, పది రూపాలుగా, వందగా, వెయ్యిగా, లక్షగా, కోటిగా మారాడు.

ఏవం స్థితే దేవవరే అస్మత్సైన్యే మహాబలః । యః కశ్చిదసురో రాజన్నావయోర్బలమాశ్రితః । స హతః పతితో భూమౌ దృశ్యతే గతచేతనః ।। ౧౦.

ఓ రాజా! ఆ మహాబలుడు దేవుడు మా సైన్యంలో నిలిచినప్పుడు, మా బలాన్ని ఆశ్రయించిన ఏ రాక్షసుడైనా, అతడు చంపబడి, భూమిపై పడిపోయి, ప్రాణం లేని వాడిగా కనిపించాడు.

ఏవం తత్ సహసా సైన్యం మాయయా విశ్వమూర్తినా । నిహతం సాశ్వకలిలం పత్తిద్విపసమాకులమ్ ।। ౧౦.

అలా, ఒక్కసారిగా, గుర్రాలు, ఏనుగులు, కాలాళ్లు నిండిన మా సైన్యం అంతా విశ్వరూపుడైన దేవుని మాయతో నాశనం అయింది.

చతురఙ్గం బలం సర్వం హత్వా దేవో రథాఙ్గధృక్ । ఆవాం శోషావథో దృష్ట్వా గతోఽన్తర్ద్ధానమీశ్వరః ।। ౧౦.

అంతటి సైన్యాన్ని సంహరించిన తర్వాత, చక్రాయుధుడు అయిన దేవుడు, మా బలాన్ని ఎండిపోయినట్టు చూసి, కనబడకుండా పోయాడు, ఓ రాజా!

ఆవయోరీదృశం కర్మ దృష్టం దేవస్య శార్ఙ్గిణః । తతస్తమేవ శరణం గతావారాధనాయ వై ।। ౧౦.

మేము శారంగధనుడైన దేవుని చేసిన అద్భుత కార్యాన్ని చూశాము. అందుకే, మేము ఆయనను మాత్రమే ఆశ్రయించి, ఆరాధించడానికి వెళ్లాము.

త్వం చాస్మన్మిత్రతనయః సుప్రతీకాత్మజో నృప । ఇమే చ ఆవయోః కన్యే గృహాణ మనుజేశ్వర । హేతృకన్యా సుకేశీ తు మిశ్రకేశీ ప్రహేతృణః ।। ౧౦.

నీవు మా మిత్రుడు అయిన సుప్రతీకుని కుమారుడవు, ఓ రాజా! ఇవి మా ఇద్దరి కుమార్తెలు. వీరిని స్వీకరించు, మానవులలో శ్రేష్ఠుడా! హేతృ కుమార్తె సుకేశి, ప్రహేతృ కుమార్తె మిశ్రకేశి.

దుర్జయస్త్వేవముక్తస్తు హేతృణా తే ఉభే శుభే । కన్యే జగ్రాహ ధర్మేణ భార్యార్థం మనుజేశ్వరః ।। ౧౦.

పెళ్లి మాటలు చెప్పిన వారిని వినిన రాజు దుర్జయుడు, ఆ రెండు మంగళకరమైన యువతులను ధర్మబద్ధంగా భార్యలుగా స్వీకరించాడు.

తే లబ్ధ్వా సహసా రాజా ముదా పరమయా యుతః । ఆజగామ స్వకం రాష్ట్రం నిజసైన్యసమావృతః ।। ౧౦.

ఆ ఇద్దరినీ పొందిన రాజు, అపార ఆనందంతో తన సైన్యంతో కూడి త్వరగా తన రాజ్యానికి తిరిగి వెళ్లాడు.