వరాహపురాణమ్

అహం మాయాప్రలోభేన గఙ్గాతీరముపాగతః తతః స్నానవిధానేన నిమగ్నస్తజ్జలేఽమలే ।। 125.

మాయ వల్ల మోహితుడై, నేను గంగానదీ తీరానికి వచ్చాను. అక్కడ స్నానం చేసే విధిగా, ఆ పవిత్రమైన నీటిలో మునిగాను.

న తత్ర కించిజ్జానామి కిమిదం కిం ప్రవర్త్తతే

అక్కడ నాకు ఏమీ తెలియలేదు—ఇది ఏమిటి, ఏమి జరుగుతోంది అనేది అర్థం కాలేదు.

కేనచిత్కారణేనాత్ర ప్రవిష్టో జాహ్నవీజలే

ఏదో ఒక కారణంతో, నేను జాహ్నవీ జలంలోకి ప్రవేశించాను.

నిషాద పశ్య కుణ్డీం చ మాత్రాం వస్త్రం యథా పురా దణ్డవస్త్రాది యత్కించిన్న జీర్ణం గఙ్గయా హృతమ్

నిషాదా, చూడు—కుండీ, మత్తె, వస్త్రం మళ్లీ ఉన్నాయ్. దండం, వస్త్రం—పాడవని వాటిని గంగా తీసుకుపోయింది.

ఏవం తేన తతశ్చోక్తా నిషాదోఽదృశ్యతాం గతః

అలా చెప్పి, నిషాదుడు కనబడకుండా పోయాడు.

స తతో బ్రాహ్మణో దేవి తపస్తపతి నిశ్చితమ్

అప్పుడతడు, దేవీ, ఆ బ్రాహ్మణుడు నిజంగా తపస్సు ఆచరించాడు.

తస్య ప్రతిష్ఠమానస్య అపరాహ్ణం తు జాయతే

అతడు తపస్సులో లీనమై ఉండగా, మధ్యాహ్నం సమయం వచ్చింది.

కర్మణ్యాని చ పుష్పాణి ఆహృత్య శ్రద్ధయాన్వితః

కర్మ కోసం పుష్పాలు సేకరించి, భక్తితో నిండిపోయాడు.

వృతస్తు బ్రాహ్మణైర్ముఖ్యైర్గఙ్గాస్నానేషు వై ద్విజః

ప్రముఖ బ్రాహ్మణులతో చుట్టూ ఉండి, ఆ ద్విజుడు గంగానదిలో స్నానం చేశాడు.

పూర్వాహ్ణే స్థాపయిత్వాత్ర మాత్రాం కుణ్డీం త్రిదణ్డకమ్ విస్మృతం కిం త్వయా స్థానం కథం శీఘ్రం న చాగతః

పూర్వాహ్నంలో అక్కడ మత్తె, కుండీ, దండాన్ని ఉంచావు. ఏమి మర్చిపోయావు? ఇక్కడికి ఎందుకు త్వరగా రాలేదు?

తతో విప్రవచః శ్రుత్వా తూష్ణీమాసీన్మునిస్తదా 125.

ఆ బ్రాహ్మణుని మాటలు విని, ఆ ముని అప్పుడు మౌనంగా కూర్చున్నాడు.

ఏతస్మిన్నంతరే దేవి స చ బ్రాహ్మణపుంగవః

ఈలోపులో, ఓ దేవి, ఆ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడు కూడా—

కథమేతావతఙ్కాలం మామూచుర్బ్రాహ్మణాశ్చ కిమ్ కథం కాలేఽనుసమ్ప్రాప్తః కిమేతదితి భాషతే

ఇంత కాలం ఎలా గడిచిపోయింది? బ్రాహ్మణులు నన్ను ఏమని పిలిచారు? ఈ సమయం ఎలా వచ్చింది? ఇది ఏమిటి అని అతడు అనుకుంటున్నాడు.

ఏతస్మిన్నంతరే దేవి బ్రాహ్మణాయ తతో మయా

అదే సమయంలో, ఓ దేవి, ఆ బ్రాహ్మణునికి నేను—

కిమిదం భ్రాంతరూపోఽసి కిం వా త్వం దృష్టవానసి

ఇది ఏమిటి? నీవు ఎందుకు అయోమయంగా కనిపిస్తున్నావు? లేకపోతే నీవు ఏమి చూసావు?

ఏవముక్తః స తు మయా భూమౌ కృత్వా శిరః స్వకమ్

నేను ఇలా అడిగినప్పుడు, అతడు తన తల నేలపై వంచాడు.

అహో దేవ ద్విజా ఏతే మాం వదన్తి జగద్గురో ఆగతోఽస్యపరాహ్నే కిం స్థలం విస్మృతవానసి

ఓ దేవా, ఓ ద్విజులలో శ్రేష్ఠుడా, ఈ బ్రాహ్మణులు నన్ను ఇలా అంటున్నారు— 'జగద్గురూ, నీవు మధ్యాహ్నం వచ్చావు; ఏ స్థలాన్ని మర్చిపోయావు?'

అహం వ్యాధస్య వై భూత్వా భార్యా చ వ్యాధయోనిజా

నేను వేటగాడిగా జన్మించాను, నా భార్య కూడా వేటగాళ్ల వంశంలో పుట్టింది.

తస్మాచ్చైవ త్రయః పుత్రాస్తిస్రశ్చాపి చ కన్యకాః

ఆమెకు ముగ్గురు కుమారులు, ముగ్గురు కుమార్తెలు పుట్టారు.

స్నాతుం కదాచిద్గఙ్గాయాం గతోఽహం తీరభూమిగః ఉన్మజ్య స్వయం పునశ్చైవ ప్రాప్తో రూపం మునిస్తుతమ్

ఒకసారి, నేను గంగానదిలో స్నానం చేయడానికి నదికట్ట వద్దకు వెళ్లాను. అక్కడ నుంచి బయటకు వచ్చి, మళ్లీ మునులారా ప్రశంసించే రూపాన్ని పొందాను.

కిం మయా వికృతం కర్మ సేవమానేన మాధవ 125.

మాధవుని సేవలో నేను ఏ తప్పు చేశానో చెప్పండి.

భక్షితం కిమకర్మణ్యం సేవమానేన చాచ్యుత

అచ్యుతుని సేవలో నేను ఏ అనుచితమైనది తిన్నానో చెప్పండి.

ఏతదాచక్ష తత్త్వేన యేనాహం నరకం గతః

దయచేసి నిజాన్ని చెప్పండి; దేనివల్ల నేను నరకానికి వెళ్లాను?

మాయాలుబ్ధేన హి మయా పూర్వం విజ్ఞాపితో హ్యసి

మాయకు లోనై, నేను మునుపే నీకు చెప్పాను.

తతస్తస్య వచః శ్రుత్వా కారుణ్యపరిదేవితమ్

అతని దయతో కూడిన ఆవేదనభరితమైన మాటలు విని—

మా దుఃఖం కురు విప్రేన్ద్ర ఆత్మదోషసముద్భవమ్ యేన దుఃఖమనుప్రాప్తం తిర్యగ్యోనిం చ వై గతః

బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడా, నీ తప్పు వల్ల కలిగిన ఈ బాధకు మనసు బాధపడవద్దు. ఆ కారణంగా నీవు బాధను అనుభవించావు, జంతు జన్మను పొందావు.

ఉక్తమేవ మయా పూర్వం శృణు బ్రాహ్మణపుఙ్గవ

నేను మునుపే చెప్పాను. విను, ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడా.

దదామి దివ్యభోగాన్వై భౌమాన్వాపి తవేప్సితమ్

నీకు కావలసినదాన్ని — దివ్యమైన సుఖాలైనా, భౌమ సుఖాలైనా — నేను ఇస్తాను.

దృష్టా తు వైష్ణవీ మాయా యా త్వయా బ్రాహ్మణేప్సితా వర్షాణి చైవ పంచాశాన్నిషాదస్య గృహేఽపి న

నీవు కోరుకున్న వైష్ణవ మాయను చూశావు; నీవు వేటగాడి ఇంట్లో యాభై సంవత్సరాలు కూడా గడపలేదు.