వరాహపురాణమ్

స తేన చోదితో హ్యేవం నిషాదో నావగచ్ఛతి 125.

అతని ప్రేరణతో నిషాదుడు అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు.

కిం త్వయా దుష్కృతం కర్మ కృతం పూర్వం పురాతనమ్

నీవు పూర్వంలో ఏ దుష్కర్మ చేశావు?

కేన దోషేణ ప్రాప్తస్త్వం స్త్రీత్వం భూత్వా పుమాన్ పునః

ఏ దోషంతో, మునుపు పురుషుడవై, ఇప్పుడు స్త్రీగా జన్మించావు?

ఏవం తస్య వచః శ్రుత్వా స ఋషిః సంశితవ్రతః

అలా అతని మాటలు విని, ఆ ఋషి దృఢమైన వ్రతాన్ని పాటిస్తూ ఉన్నాడు.

నిషాద శృణు తత్త్వేన మత్కథాం చ ప్రజల్పతః

నిషాదా, నా కథను నేను చెప్పబోతున్నాను, దాన్ని జాగ్రత్తగా విను.

ఏకభక్తం మయాచారే అభక్ష్యం చైవ వర్జితమ్ కర్మభిర్బహుభిశ్చైవ మయా దర్శనకాఙ్క్షిణా

నేను రోజుకు ఒక్కసారి మాత్రమే భోజనం చేసేవాడిని, నిషిద్ధమైన ఆహారాలను తినకుండా ఉండేవాడిని, దర్శనం కోసం ఎన్నో కర్మలు చేశాను.

అథ దీర్ఘేణ కాలేన మయా దృష్టో జనార్ద్దనః

ఇలా చాలా కాలం తర్వాత, నాకు జనార్దనుడు దర్శనమిచ్చాడు.

మయా నాభీప్సితస్తస్మాద్దీయమానో వరస్తతః

నేను ఏ వరమూ కోరుకోలేదు కాబట్టి, ఆయన ఇచ్చిన వరాన్ని కూడా నేను ఆశించలేదు.

తతో మాం భాషతే విష్ణుర్మాయాం దృష్ట్వా హ్యలం ద్విజ

అప్పుడు విష్ణువు నన్ను చూసి, 'ఇప్పుడైతే మాయను చూశావు, చాలు ద్విజా,' అని అన్నాడు.

తతోఽహం తేన చాప్యుక్తస్తర్హి ద్రక్షత్యలం భవాన్

ఆ తరువాత ఆయన మళ్లీ, 'ఇప్పుడైనా నీవు చాలించు, మహానుభావా,' అని అన్నాడు.

అహం మాయాప్రలోభేన గఙ్గాతీరముపాగతః తతః స్నానవిధానేన నిమగ్నస్తజ్జలేఽమలే ।। 125.

మాయ వల్ల మోహితుడై, నేను గంగానదీ తీరానికి వచ్చాను. అక్కడ స్నానం చేసే విధిగా, ఆ పవిత్రమైన నీటిలో మునిగాను.

న తత్ర కించిజ్జానామి కిమిదం కిం ప్రవర్త్తతే

అక్కడ నాకు ఏమీ తెలియలేదు—ఇది ఏమిటి, ఏమి జరుగుతోంది అనేది అర్థం కాలేదు.

కేనచిత్కారణేనాత్ర ప్రవిష్టో జాహ్నవీజలే

ఏదో ఒక కారణంతో, నేను జాహ్నవీ జలంలోకి ప్రవేశించాను.

నిషాద పశ్య కుణ్డీం చ మాత్రాం వస్త్రం యథా పురా దణ్డవస్త్రాది యత్కించిన్న జీర్ణం గఙ్గయా హృతమ్

నిషాదా, చూడు—కుండీ, మత్తె, వస్త్రం మళ్లీ ఉన్నాయ్. దండం, వస్త్రం—పాడవని వాటిని గంగా తీసుకుపోయింది.

ఏవం తేన తతశ్చోక్తా నిషాదోఽదృశ్యతాం గతః

అలా చెప్పి, నిషాదుడు కనబడకుండా పోయాడు.

స తతో బ్రాహ్మణో దేవి తపస్తపతి నిశ్చితమ్

అప్పుడతడు, దేవీ, ఆ బ్రాహ్మణుడు నిజంగా తపస్సు ఆచరించాడు.

తస్య ప్రతిష్ఠమానస్య అపరాహ్ణం తు జాయతే

అతడు తపస్సులో లీనమై ఉండగా, మధ్యాహ్నం సమయం వచ్చింది.

కర్మణ్యాని చ పుష్పాణి ఆహృత్య శ్రద్ధయాన్వితః

కర్మ కోసం పుష్పాలు సేకరించి, భక్తితో నిండిపోయాడు.

వృతస్తు బ్రాహ్మణైర్ముఖ్యైర్గఙ్గాస్నానేషు వై ద్విజః

ప్రముఖ బ్రాహ్మణులతో చుట్టూ ఉండి, ఆ ద్విజుడు గంగానదిలో స్నానం చేశాడు.

పూర్వాహ్ణే స్థాపయిత్వాత్ర మాత్రాం కుణ్డీం త్రిదణ్డకమ్ విస్మృతం కిం త్వయా స్థానం కథం శీఘ్రం న చాగతః

పూర్వాహ్నంలో అక్కడ మత్తె, కుండీ, దండాన్ని ఉంచావు. ఏమి మర్చిపోయావు? ఇక్కడికి ఎందుకు త్వరగా రాలేదు?

తతో విప్రవచః శ్రుత్వా తూష్ణీమాసీన్మునిస్తదా 125.

ఆ బ్రాహ్మణుని మాటలు విని, ఆ ముని అప్పుడు మౌనంగా కూర్చున్నాడు.

ఏతస్మిన్నంతరే దేవి స చ బ్రాహ్మణపుంగవః

ఈలోపులో, ఓ దేవి, ఆ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడు కూడా—

కథమేతావతఙ్కాలం మామూచుర్బ్రాహ్మణాశ్చ కిమ్ కథం కాలేఽనుసమ్ప్రాప్తః కిమేతదితి భాషతే

ఇంత కాలం ఎలా గడిచిపోయింది? బ్రాహ్మణులు నన్ను ఏమని పిలిచారు? ఈ సమయం ఎలా వచ్చింది? ఇది ఏమిటి అని అతడు అనుకుంటున్నాడు.

ఏతస్మిన్నంతరే దేవి బ్రాహ్మణాయ తతో మయా

అదే సమయంలో, ఓ దేవి, ఆ బ్రాహ్మణునికి నేను—

కిమిదం భ్రాంతరూపోఽసి కిం వా త్వం దృష్టవానసి

ఇది ఏమిటి? నీవు ఎందుకు అయోమయంగా కనిపిస్తున్నావు? లేకపోతే నీవు ఏమి చూసావు?

ఏవముక్తః స తు మయా భూమౌ కృత్వా శిరః స్వకమ్

నేను ఇలా అడిగినప్పుడు, అతడు తన తల నేలపై వంచాడు.

అహో దేవ ద్విజా ఏతే మాం వదన్తి జగద్గురో ఆగతోఽస్యపరాహ్నే కిం స్థలం విస్మృతవానసి

ఓ దేవా, ఓ ద్విజులలో శ్రేష్ఠుడా, ఈ బ్రాహ్మణులు నన్ను ఇలా అంటున్నారు— 'జగద్గురూ, నీవు మధ్యాహ్నం వచ్చావు; ఏ స్థలాన్ని మర్చిపోయావు?'

అహం వ్యాధస్య వై భూత్వా భార్యా చ వ్యాధయోనిజా

నేను వేటగాడిగా జన్మించాను, నా భార్య కూడా వేటగాళ్ల వంశంలో పుట్టింది.

తస్మాచ్చైవ త్రయః పుత్రాస్తిస్రశ్చాపి చ కన్యకాః

ఆమెకు ముగ్గురు కుమారులు, ముగ్గురు కుమార్తెలు పుట్టారు.