వరాహపురాణమ్

నిషాదం భాషతే తత్ర గచ్ఛ కిం పరిక్లిశ్యసే 125.

అక్కడ అతడితో ఇలా అన్నాడు: "వెళ్ళు, ఎందుకు నీకు బాధ పెడుతున్నావు?"

ఏతే న త్యజనీయాస్తే కదాచిదపి పుత్రకాః

ఈ పిల్లలను ఎప్పుడూ వదిలిపెట్టకూడదు.

ఉవాచ మధురం వాక్యం దుఃఖశోకపరిప్లుతః

బాధతో, దుఃఖంతో నిండినవాడై, మృదువుగా మాట్లాడాడు.

సాన్త్వితోఽస్మి త్వయా విప్ర వచనైర్మధురాక్షరైః

నీ మధురమైన మాటలతో నేను ఓ బ్రాహ్మణా, ఓదార్పు పొందాను.

నిషదాస్య వచః శ్రుత్వా స మునిః సంశితవ్రతః

నిషాదుని మాటలు విని, ఆ దీక్షగల ముని—

మా రోదీర్వచ్మి భద్రం తే తవాహం సా ప్రియాఽభవత్

ఏడవవద్దు, నీకు మంగళం కలగాలి; నీకు ప్రియమైన ఆవిడ నేనే అయ్యాను.

పరివ్రాజవచః శ్రుత్వా నిషాదో విగతజ్వరః

సన్యాసి మాటలు విని, నిషాదుడికి బాధ తొలగిపోయింది.

కిమిదం భాషసే విప్ర అవ్యక్తం యత్కదాచన

ఓ బ్రాహ్మణా, నీవు ఈ అస్పష్టంగా, విచిత్రంగా ఏమి మాట్లాడుతున్నావు?

నిషాదస్య వచః శ్రుత్వా బ్రాహ్మణో దుఃఖమూర్చ్ఛితః

నిషాదుని మాటలు విని, బ్రాహ్మణుడు దుఃఖంతో మూర్చిపోయాడు.

శీఘ్రం గచ్ఛ స్వకం దేశమేతాన్ గృహ్య స్వబాలకాన్

తీవ్రంగా నీ పిల్లలను తీసుకుని, త్వరగా నీ ఇంటికి వెళ్ళు.

స తేన చోదితో హ్యేవం నిషాదో నావగచ్ఛతి 125.

అతని ప్రేరణతో నిషాదుడు అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు.

కిం త్వయా దుష్కృతం కర్మ కృతం పూర్వం పురాతనమ్

నీవు పూర్వంలో ఏ దుష్కర్మ చేశావు?

కేన దోషేణ ప్రాప్తస్త్వం స్త్రీత్వం భూత్వా పుమాన్ పునః

ఏ దోషంతో, మునుపు పురుషుడవై, ఇప్పుడు స్త్రీగా జన్మించావు?

ఏవం తస్య వచః శ్రుత్వా స ఋషిః సంశితవ్రతః

అలా అతని మాటలు విని, ఆ ఋషి దృఢమైన వ్రతాన్ని పాటిస్తూ ఉన్నాడు.

నిషాద శృణు తత్త్వేన మత్కథాం చ ప్రజల్పతః

నిషాదా, నా కథను నేను చెప్పబోతున్నాను, దాన్ని జాగ్రత్తగా విను.

ఏకభక్తం మయాచారే అభక్ష్యం చైవ వర్జితమ్ కర్మభిర్బహుభిశ్చైవ మయా దర్శనకాఙ్క్షిణా

నేను రోజుకు ఒక్కసారి మాత్రమే భోజనం చేసేవాడిని, నిషిద్ధమైన ఆహారాలను తినకుండా ఉండేవాడిని, దర్శనం కోసం ఎన్నో కర్మలు చేశాను.

అథ దీర్ఘేణ కాలేన మయా దృష్టో జనార్ద్దనః

ఇలా చాలా కాలం తర్వాత, నాకు జనార్దనుడు దర్శనమిచ్చాడు.

మయా నాభీప్సితస్తస్మాద్దీయమానో వరస్తతః

నేను ఏ వరమూ కోరుకోలేదు కాబట్టి, ఆయన ఇచ్చిన వరాన్ని కూడా నేను ఆశించలేదు.

తతో మాం భాషతే విష్ణుర్మాయాం దృష్ట్వా హ్యలం ద్విజ

అప్పుడు విష్ణువు నన్ను చూసి, 'ఇప్పుడైతే మాయను చూశావు, చాలు ద్విజా,' అని అన్నాడు.

తతోఽహం తేన చాప్యుక్తస్తర్హి ద్రక్షత్యలం భవాన్

ఆ తరువాత ఆయన మళ్లీ, 'ఇప్పుడైనా నీవు చాలించు, మహానుభావా,' అని అన్నాడు.

అహం మాయాప్రలోభేన గఙ్గాతీరముపాగతః తతః స్నానవిధానేన నిమగ్నస్తజ్జలేఽమలే ।। 125.

మాయ వల్ల మోహితుడై, నేను గంగానదీ తీరానికి వచ్చాను. అక్కడ స్నానం చేసే విధిగా, ఆ పవిత్రమైన నీటిలో మునిగాను.

న తత్ర కించిజ్జానామి కిమిదం కిం ప్రవర్త్తతే

అక్కడ నాకు ఏమీ తెలియలేదు—ఇది ఏమిటి, ఏమి జరుగుతోంది అనేది అర్థం కాలేదు.

కేనచిత్కారణేనాత్ర ప్రవిష్టో జాహ్నవీజలే

ఏదో ఒక కారణంతో, నేను జాహ్నవీ జలంలోకి ప్రవేశించాను.

నిషాద పశ్య కుణ్డీం చ మాత్రాం వస్త్రం యథా పురా దణ్డవస్త్రాది యత్కించిన్న జీర్ణం గఙ్గయా హృతమ్

నిషాదా, చూడు—కుండీ, మత్తె, వస్త్రం మళ్లీ ఉన్నాయ్. దండం, వస్త్రం—పాడవని వాటిని గంగా తీసుకుపోయింది.

ఏవం తేన తతశ్చోక్తా నిషాదోఽదృశ్యతాం గతః

అలా చెప్పి, నిషాదుడు కనబడకుండా పోయాడు.

స తతో బ్రాహ్మణో దేవి తపస్తపతి నిశ్చితమ్

అప్పుడతడు, దేవీ, ఆ బ్రాహ్మణుడు నిజంగా తపస్సు ఆచరించాడు.

తస్య ప్రతిష్ఠమానస్య అపరాహ్ణం తు జాయతే

అతడు తపస్సులో లీనమై ఉండగా, మధ్యాహ్నం సమయం వచ్చింది.

కర్మణ్యాని చ పుష్పాణి ఆహృత్య శ్రద్ధయాన్వితః

కర్మ కోసం పుష్పాలు సేకరించి, భక్తితో నిండిపోయాడు.

వృతస్తు బ్రాహ్మణైర్ముఖ్యైర్గఙ్గాస్నానేషు వై ద్విజః

ప్రముఖ బ్రాహ్మణులతో చుట్టూ ఉండి, ఆ ద్విజుడు గంగానదిలో స్నానం చేశాడు.