వరాహపురాణమ్

స్థితస్తస్మిన్ యదా క్షుబ్ధే బ్రహ్మాణ్డమభవత్తదా । తస్మింస్తు శకలీభూతే భూర్లోకం చ వ్యవస్థితమ్ ।। 9.

ఆ స్థితిలో ఆయన మనస్సు కదిలినప్పుడు, బ్రహ్మాండం కలిగింది. అది విభజించబడినప్పుడు, భూలోకం స్థిరపడింది.

అపరం భువనం ప్రాయాన్మధ్యే భాస్కరసన్నిభమ్ । పురాణపురుషో వ్యాప్య పద్మకోశే వ్యవస్థితః ।। 9.

మధ్యభాగంలో ఇంకొక లోకం సూర్యుడిలా ప్రకాశిస్తూ కనబడింది. పురాతన పురుషుడు దానిని వ్యాపించి, పద్మపు పొదలో స్థిరంగా ఉన్నాడు.

స హి నారాయణో దేవః ప్రాజాపత్యేన తేజసా । అకారాద్యం స్వరం నాభ్యాం హలం చ విససర్జ హ ।। 9.

ఆ దేవుడు నారాయణుడు, ప్రాజాపత్య తేజస్సుతో, తన నాభి నుండి 'అ' అనే మొదటి స్వరాన్ని, అలాగే 'హ' అనే హలంతాన్ని సృష్టించాడు.

అమూర్త్తసృష్టౌ శాస్త్రాణి ఉదగాయత్ తదా దిశః । సుష్ట్వా పునరమేయాత్మా చిన్తయామాస ధారణమ్ ।। 9.

అరూప సృష్టిలో, ఆయన దిశలకూ శాస్త్రాలను పాడాడు. వాటిని సృష్టించిన తరువాత, అపారమైన ఆత్మ మళ్ళీ ధారణ గురించి ఆలోచించాడు.

తస్య చిన్తయతో నేత్రాత్ తేజః సమభవన్మహత్ । దక్షిణం వహ్నిసఙ్కాశం వామం తుహినసన్నిభమ్ ।। 9.

ఆయన ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, ఆయన కన్నుల నుండి గొప్ప వెలుగు పుట్టింది. కుడివైపు అగ్నిలా, ఎడమవైపు చంద్రుని చల్లదనంలా వెలిగింది.

తం దృష్ట్వా చన్ద్రసూర్యౌ తు కల్పితౌ పరమేష్ఠినా । తతః ప్రాణః సముత్తస్థౌ వాయుశ్చ పరమేష్ఠినః ।। 9.

ఆ వెలుగును చూసి, పరమేశ్వరుడు చంద్రుడిని, సూర్యుడిని సృష్టించాడు. తరువాత ప్రాణం పుట్టింది; పరమేశ్వరుని నుండి వాయువు పుట్టింది.

స ఏవ వాయుర్భగవాన్ యోఽద్యాపి హృదిగో విభుః । తస్మాద్ వహ్నిః సముత్తస్థౌ తస్మాదగ్నేర్జలం మహత్ ।। 9.

ఆ వాయువే భగవంతుడు, ఇప్పటికీ హృదయంలో ప్రవహిస్తూ అన్నిటినీ వ్యాపిస్తున్నాడు. ఆయన నుండి అగ్ని పుట్టింది; అగ్నిలో నుండి గొప్ప నీరు పుట్టింది.

య ఏవాగ్నిః స వై తేజో బ్రాహ్మం పరమకారణమ్ । బాహుభ్యామప్యసౌ తేజః క్షాత్రం తేజః ససర్జ హ ।। 9.

అదే అగ్ని, అదే బ్రాహ్మణుల పవిత్ర తేజస్సు, పరమ కారణం. ఆ తేజస్సును తన భుజాల నుంచి క్షత్రియుల తేజస్సుగా కూడా సృష్టించాడు.

ఊరుభ్యామపి వైశ్యాంశ్చ పద్భ్యాం శూద్రాంస్తథా విభుః । తతస్తు ససృజే యక్షాన్ రాక్షసాంశ్చ తథా విభుః ।। 9.

తన తొడల నుంచి వైశ్యులను, పాదాల నుంచి శూద్రులను సృష్టించాడు. ఆ తరువాత యక్షులను, రాక్షసులను కూడా ఆ పరమాత్ముడు సృష్టించాడు.

చతుర్విధైస్తు భూర్లోకం భువర్లోకం వియచ్చరైః । భూతైః స్వర్మార్గగైరన్యైః స్వర్లోకం సమపూరయత్ ।। 9.

ఈ నలుగురు జాతులతో భూలోకాన్ని, ఆకాశంలో సంచరించే జీవులతో భువర్లోకాన్ని, ఇతర దేవతలతో స్వర్గలోకాన్ని నింపాడు.

మహర్లోకం తథా తైస్తైర్భూతైశ్చ సనకాదిభిః । జనోలోకం తతశ్చైవ వైరాజైః సమపూరయత్ ।। 9.

అలాగే మహర్లోకాన్ని ఆ భూతులతో, సనకాది మహర్షులతో నింపాడు. తరువాత జనలోకాన్ని వైరాజులతో నింపాడు.

తపోలోకం తతో దేవస్తపోనిష్ఠైరపూరయత్ । అపునర్మారకైర్దేవైః సత్యలోకమపూరయత్ ।। 9.

తరువాత తపస్సు చేసే వారికి తపోలోకాన్ని ఇచ్చాడు. మరణం లేని దేవతలతో సత్యలోకాన్ని నింపాడు.

సృష్టిం సృష్ట్వా తథా దేవో భగవాన్ భూతభావనః । కల్పసంజ్ఞం స్వకం ఘస్త్రం జాగర్తి పరమేశ్వరః ।। 9.

ఇలా సృష్టిని సృష్టించిన తరువాత, భూతభావనుడైన భగవంతుడు తన కల్పమనే కాలంలో పరమేశ్వరుడిగా జాగ్రత్తగా ఉండేవాడు.

తస్మిన్ జగతి భూర్లోకో భువర్లోకశ్చ జాయతే । స్వర్లోకశ్చ త్రయోఽప్యేతే జాయన్తే నాత్ర సంశయః ।। 9.

ఆ లోకంలో భూ లోకం, భువర్ లోకం, స్వర్ లోకం జనించాయి. ఈ మూడు లోకాలు కలుగుతాయనే విషయములో సందేహం లేదు.

సుప్తే తు దేవే కల్పాన్తే తావతీ రాత్రిరిష్యతే । త్రై లోక్యమేతత్ సుప్తం స్యాత్ తథోపప్లవతాం గతమ్ ।। 9.

కానీ కల్పాంతంలో దేవుడు నిద్రించేటప్పుడు, అది ఆయన రాత్రి. అప్పుడు ఈ మూడు లోకాలు నిద్రలో లీనమై, ప్రళయములో కలిసిపోతాయి.

తతో రాత్ర్యాం వ్యతీతాయాముత్థితః కమలేక్షణః । చిన్తయామాస తాన్ వేదాన్ మాతరం చ చతుర్ష్వపి । చిన్తయానః స దేవేశస్తాన్ వేదాన్ నాధ్యగచ్ఛత ।। 9.

ఆ రాత్రి గడిచిన తరువాత, కమలనేత్రుడు లేచి, ఆ నాలుగు వేదాలను, వాటి మాతృకలను ధ్యానించాడు. అయినా దేవతల అధిపతి ఆ వేదాలను కనుగొనలేకపోయాడు.

లోకమార్గస్థితిం కర్త్తుం నిద్రాజ్ఞానేన మోహితః । చిన్తయామాస దేవేశో నాత్ర వేదా వ్యవస్థితాః ।। 9.

లోకాల మార్గాన్ని స్థాపించాలనుకున్నా, నిద్ర వల్ల మాయలో పడి, దేవతల అధిపతి ఇలా ఆలోచించాడు: 'ఇక్కడ వేదాలు లేవు.'

తతః స్వమూర్తౌ తోయాఖ్యే లీనాన్ దృష్ట్వా సురేశ్వరః । జిఘృక్షుశ్చిన్తయామాస మత్స్యో భూత్వావిశజ్జలమ్ ।। 9.

తన స్వరూపమైన నీటిలో వేదాలు లీనమై ఉన్నాయని చూసి, వాటిని తిరిగి పొందాలని కోరుకున్న దేవతల అధిపతి, చేపగా మారి నీటిలో ప్రవేశించాలనుకున్నాడు.

ఏవం ధ్యాత్వా మహామత్స్యస్తత్క్షణాత్ సమజాయత । వివేశ చ జలం దేవః సమన్తాత్ క్షోభయన్నివ ।। 9.

ఇలా ధ్యానం చేసిన వెంటనే ఒక మహా చేప జన్మించింది. ఆ దేవుడు నీటిలోకి ప్రవేశించి, చుట్టూ నీటిని కలిపినట్టు అయ్యాడు.

తస్మిన్ ప్రవిష్టే సహసా జలం తు మహామహీధృగ్వపుషి ప్రకాశమ్ । మాత్స్యం గతే దేవవరే మహోదధిం హరిం స్తవైస్తుష్టువురుద్ధృతక్షితిమ్ ।। 9.

ఆయన ప్రవేశించగానే, నీరు మహా భూమిని మోసే రూపంతో ప్రకాశించింది. దేవతలలో శ్రేష్ఠుడు చేపరూపంలో మహాసముద్రంలోకి వెళ్లగా, భూమిని మోసే హరిని దేవతలు స్తోత్రాలతో స్తుతించారు.

నమోఽస్తు వేదాన్తరగాప్రతర్క్య నమోఽస్తు నారాయణ మత్స్యరూప । నమోఽస్తు తే సుస్వర విశ్వమూర్త్తే నమోఽస్తు విద్యాద్వయరూపధారిన్ ।। 9.

వేదాలకు, తర్కానికి అందని వాడవైన నీకు నమస్కారం. చేపరూప నారాయణా, నీకు నమస్కారం. మధురమైన స్వరముతో, విశ్వరూపుడవైన నీకు నమస్కారం. జ్ఞానమూ, అభయమూ కలిగిన రూపాన్ని ధరించిన నీకు నమస్కారం.

నమోఽస్తు చన్ద్రార్కమరుత్స్వరూప జలాన్తవిశ్వస్థిత చారునేత్ర । నమోఽస్తు విష్ణోః శరణం వ్రజామః ప్రపాహి నో మత్స్యతనుం విహాయ ।। 9.

చంద్రుడు, సూర్యుడు, వాయువు రూపాలైన నీకు నమస్కారం. నీరు అంతటా ఉన్నవాడవు, అందమైన కన్నులు కలవాడవు. విష్ణూ, నీ శరణు కోరుతున్నాము. చేపరూపాన్ని విడిచిపెట్టి మమ్మల్ని రక్షించు.

త్వయా తతం విశ్వమనన్తమూర్త్తే పృథగ్గతే కిఞ్చిదిహాస్తి దేవ । భవాన్ న చాస్య వ్యతిరిక్తమూర్త్తి- స్త్వత్తో వయం తే శరణం ప్రపన్నాః ।। 9.

అనంతరూపుడవైన నీవే ఈ విశ్వాన్ని వ్యాపించావు. దేవా, నీకు తప్ప మరొకటి ఇక్కడ ఏముంది? నీవు దీనికి వేరైనవాడవు కాదు. మేము నీ శరణు చేరాము.

ఖాత్మేన్దువహ్నిశ్చ మనశ్చ రూపం పురాణమూర్త్తేస్తవ చాబ్జనేత్ర । క్షమస్వ శంభో యది భక్తిహీనం త్వయా జగద్భాసతి దేవదేవ ।। 9.

ఆకాశం, చంద్రుడు, అగ్ని, మనస్సు — ఇవన్నీ నీ పురాతన రూపాలే, కమలనేత్రుడా. భక్తి లేకపోయినా మమ్మల్ని క్షమించు శంభో. దేవదేవా, నీ వల్లే జగత్తు ప్రకాశిస్తోంది.

విరుద్ధమేతత్ తవ దేవరూపం సుభీషణం సుస్వనమద్రితుల్యమ్ । పురాణ దేవేశ జగన్నివాస శమం ప్రయాహ్యచ్యుత తీవ్రభానో ।। 9.

దేవా, నీ ఈ రూపం విరుద్ధంగా కనిపిస్తోంది — భయంకరంగా ఉంది, కానీ స్వరము మధురంగా ఉంది, పర్వతంలా స్థిరంగా ఉంది. పురాతన దేవేశా, జగన్నివాసా, అచ్యుతా, తీవ్రమైన తేజస్సుతో మాకు శాంతిని ప్రసాదించు.

వయం హి సర్వే శరణం ప్రపన్నా భయాచ్చ తే రూపమిదం ప్రపశ్య । లోకే సమస్తం భవతా వినా తు న విద్యతే దేహగతం పురాణమ్ ।। 9.

ప్రభూ! మేమంతా భయంతో మీ ఆశ్రయానికి వచ్చాము. మీ ఈ రూపాన్ని చూస్తున్నాము. ఈ లోకంలో, మీరే కాకుండా, పురాతనమైన శరీరధారి ఎవ్వరూ లేరు.

ఏవం స్తుతస్తదా దేవో జలస్థాన్ జగృహే చ సః । వేదాన్ సోపనిషచ్ఛాస్త్రానన్తఃస్థం రూపమాస్థితః ।। 9.

అప్పుడు దేవుడు జలంలో ఉండి, స్తుతింపబడిన తరువాత, ఉపనిషత్తులతో కూడిన వేదాలను తనలోని రూపంతో స్వీకరించాడు.

యావత్స్వమూర్తిర్భగవాంస్తావదేవ జగత్ త్విదమ్ । కూటస్థే తల్లయం యాతి వికృతిస్థే వివర్ద్ధతే ।। 9.

భగవంతుడు తన స్వరూపంలో ఉన్నంతకాలం ఈ జగత్తు ఉంటుంది. ఆయన నిత్యరూపంలో ఉన్నప్పుడు అన్ని ఆయనలో లీనమవుతాయి; మార్పు కలిగిన రూపంలో ఉన్నప్పుడు ప్రపంచం అభివృద్ధి చెందుతుంది.

శ్రీవరాహ ఉవాచ । ఏవం సృష్ట్వా జగత్సర్వం భగవాన్ లోకభావనః । విరరామ తతః సృష్టిర్వ్యవర్ద్ధత ధరే తదా ।। ౧౦.

శ్రీవరాహుడు ఇలా అన్నాడు: అన్ని లోకాలను సృష్టించిన తరువాత, భగవంతుడు, జీవుల సంరక్షకుడు, విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు. అప్పుడు భూమిపై సృష్టి విస్తరించింది.