వరాహపురాణమ్

స తేన సాన్త్వితాయాం వై పృథివ్యాం యః సమాగతః

ఆయన భూమిని ఓదార్చిన తరువాత, అక్కడికి వచ్చినవాడు—

స్వస్తి వాచ్యాహ పుణ్యాగ్రే ప్రత్యువాచ వసున్ధరామ్ యం దృష్ట్వా వర్ద్ధసే దేవి త్వం చ యస్యాసి మాధవి

పుణ్యమైన స్థలంలో మంగళవాక్యాలు పలికి, భూమిదేవిని ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: 'దేవీ, నీవు ఆయనను చూసి అభివృద్ధి చెందుతున్నావు, నీవు ఆయన ప్రియమైనవాడివి.'

విష్ణునా ధార్యమాణా చ కిం త్వయా దృష్టమద్భుతమ్

విష్ణువు నిన్ను మోయుచుండగా, నీవు ఏ అద్భుతాన్ని చూశావు?

బ్రహ్మపుత్రవచః శ్రుత్వా పృథివీ వాక్యమబ్రవీత్ యద్గుహ్యం స మయా పృష్టో యచ్చ మే సమ్ప్రభాషితమ్

బ్రహ్మ కుమారుని మాటలు విని, భూమి ఇలా చెప్పింది: 'ఆయన నన్ను రహస్యంగా అడిగినది, నేను చెప్పినది—'

శృణు తత్త్వేన విప్రేన్ద్ర గుహ్యం ధర్మం మహౌజసమ్ 113.

బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠుడా, గొప్ప శక్తిగల ధర్మరహస్యాన్ని నీవు నిజంగా విను.

తేన మే కథితం హ్యేతత్సంసారాత్తు విమోక్షణమ్

ఈ సంసారబంధనాల నుండి విముక్తి పొందే మార్గాన్ని ఆయన నాకు చెప్పాడు.

ఉవాచ పరమం గుహ్యం ధర్మాణాం వ్యాప్తనిశ్చయమ్

ఆయన పరమ రహస్యాన్ని, ధర్మాలన్నింటినీ వ్యాపించిన నిశ్చయాన్ని వివరించాడు.

తతో మహీవచః శ్రుత్వా బ్రహ్మపుత్రో మహాతపాః

అంతట, భూమి మాటలు విని, బ్రహ్మ కుమారుడు, మహాతపస్వి—

తాన్సర్వానానయామాస యత్ర దేవీ వ్యవస్థితా

అందరినీ దేవి ఉన్న చోటికి తీసుకెళ్లాడు.

సనత్కుమార ఉవాచ అప్రమేయగతిం చైవ ధర్మమాచక్ష్వ తత్త్వతః

సనత్కుమారుడు ఇలా అన్నాడు: 'అపారమైన గమనమున్న ధర్మాన్ని నిజంగా వివరించు.'

తతస్తస్య వచః శ్రుత్వా ప్రణమ్య ఋషిపుంగవమ్

అతని మాటలు విని, ఋషులలో శ్రేష్ఠుడికి నమస్కరించి—

ధరణ్యువాచ బాఢమిత్యేవ తాం దేవి స్వస్తి బ్రూహీతి సోఽబ్రవీత్

భూమి ఇలా చెప్పింది: 'ఖచ్చితంగా,' అని దేవికి, 'మంగళవాక్యాలు పలుకు' అని అన్నాడు.

నష్టచన్ద్రానిలే లోకే నష్టభాస్కరతారకే

లోకంలో చంద్రుడు, గాలి కనబడక, సూర్యుడు, నక్షత్రాలు కనుమరుగయ్యినప్పుడు—

న వాతి పవనస్తత్ర నైవ చాగ్నిర్న విద్యుతః

అక్కడ గాలి వీయదు, అగ్ని లేదు, మెరుపు లేదు.

వేదేషు చైవ నష్టేషు మత్స్యో భూత్వా రసాతలమ్ 113.

వేదాలు కూడా కనుమరుగైనప్పుడు, ఆయన చేపగా మారి పాతాళంలోకి ప్రవేశించాడు.

అన్యద్దేవః కూర్మరూపస్త్వం సముద్రస్య మన్థనే

మరొకసారికి, సముద్రాన్ని మథించే సమయంలో, నువ్వు కూర్మావతారాన్ని ధరించావు.

పునర్వరాహరూపేణ మాం గచ్ఛన్తీం రసాతలే

తర్వాత, వరాహరూపంలో నేను రసాతలంలో మునిగిపోతున్నప్పుడు నన్ను రక్షించావు.

అన్యద్ధిరణ్యకశిపుర్వరదానేన దర్పితః

మరొకసారి, హిరణ్యకశిపుడు వరప్రభావంతో గర్వంగా ప్రాప్తించాడు.

పునర్నిఃక్షత్రరూపేణ త్వయాఽహం వికృతా పురా

పునః, నరసింహరూపంలో నన్ను నీవు పురాతన కాలంలో సంహరించావు.

పునశ్చ రావణో రక్షః క్షయితం స్వేన తేజసా

తర్వాత, రాక్షసుడైన రావణుడు నీ తేజస్సుతో సంహరించబడ్డాడు.

న చ జానామ్యహం దేవ తవ కించిద్విచేష్టితమ్

దేవా, నీ కార్యాలలో ఏదీ నాకు తెలియదు.

సృష్ట్వా కిమాదిశః సర్వాం న ప్రాజ్ఞాయత కించన

నీవు సృష్టిని చేసిన తర్వాత ఏమి ఆజ్ఞాపించావో ఎవరికీ అర్థం కాలేదు.

అంశవశ్చన విద్యన్తే న నక్షత్రా న వా గ్రహాః

అప్పటికి అక్కడ కాంతులు లేవు, నక్షత్రాలు లేవు, గ్రహాలు కూడా లేవు.

శనైశ్చరో బుధో నాత్ర న చేన్ద్రో ధనదో యమః

శనైశ్చరుడు, బుధుడు, ఇంద్రుడు, కుబేరుడు, యముడు అక్కడ లేరు.

వర్జయిత్వాత్ర త్రీన్దేవాన్ బ్రహ్మవిష్ణుమహేశ్వరాన్ 113.

బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులు తప్ప అక్కడ మరెవ్వరూ లేరు.

గత్వా చ శరణం దేవీ దైన్యం వదతి మాధవీ

ఆ దేవి శరణు కోరుకొని, వినయంగా మాధవికి చెప్పింది.

సపర్వతవనైః సార్ద్ధం మాం తారయ పితామహ

పితామహా, పర్వతాలు, అడవులతో కలిసి నన్ను రక్షించు.

ముహుర్తం ధ్యానమాస్థాయ పృథివీం తామువాచ హ

ఒక క్షణం ధ్యానంలో లీనమై, భూమిని ఉద్దేశించి మాట్లాడాడు.

లోకనాథం సురశ్రేష్ఠమాదికర్త్తారమఞ్జసా

అతడు లోకనాధుడు, దేవతలలో శ్రేష్ఠుడు, సృష్టికర్త.