వరాహపురాణమ్

(ఉప్తాః సహస్త్రతాం యాన్తి ప్రతిసంవత్సరం మునే ।) ।। ౮.౨౬ (౧)।। అహమేకం కుటుమ్బార్థే హన్మ్యరణ్యే పశుం దినే । తం చేత్ పితృభ్యః సంస్కృత్య దత్త్వా భుఞ్జామి సానుగః ।। ౮.

ప్రతి సంవత్సరం వేలాది జీవులను పెంచుతారు, ఓ మునివరా. నా కుటుంబం కోసం నేను అడవిలో ఒక్క జంతువును మాత్రమే చంపుతాను. దాన్ని పితృదేవతలకు సమర్పించి, సరిగా సిద్ధం చేసి, నా కుటుంబంతో కలసి తింటాను.

త్వం తు జీవాన్ బహూన్ హత్వా స్వకుటుమ్బేన సానుగః । భుఞ్జన్నేతేన సతతమభోజ్యం తన్మతం మమ ।। ౮.

నీకు, నీ కుటుంబంతో పాటు, అనుచరులతో కలిసి, అనేక జీవులను హత్య చేసి, ఎప్పుడూ భోజనానికి అనర్హమైనదాన్ని తినే అలవాటు ఉంది; ఇదే నా అభిప్రాయం.

బ్రహ్మణా తు పురా సృష్టా ఓషధ్యః సర్వవీరుధః । యజ్ఞార్థం తత్తు భూతానాం భక్ష్యమిత్యేవ వై శ్రుతిః ।। ౮.

బ్రహ్మదేవుడు పుర్వకాలంలో అన్ని మొక్కలు, వృక్షాలను సృష్టించాడు; అవి యజ్ఞార్ధంగా భూతాలకు భోజ్యంగా ఉండాలని వేదం చెప్పింది.

దివ్యో భౌతస్తథా పైత్రో మానుషో బ్రాహ్మ ఏవ చ । ఏతే పఞ్చ మహాయజ్ఞా బ్రహ్మణా నిర్మితాః పురా ।। ౮.

దైవ, భౌతిక, పితృ, మానవ, బ్రాహ్మణ అనే ఐదు మహాయజ్ఞాలు బ్రహ్మదేవుడు పుర్వకాలంలో ఏర్పరిచాడు.

బ్రాహ్మణానాం హితార్థాయ ఇతరేషాం చ తన్ముఖమ్ । ఇతరేషాం తు వర్ణానాం బ్రాహ్మణైః కారితాః శుభాః ।। ౮.

ఈ యజ్ఞాలు బ్రాహ్మణుల హితార్థంగా, ఇతర వర్ణాల మేలు కోసం కూడా ప్రారంభించబడ్డాయి; ఇతర వర్ణాలకు శుభకార్యాలు బ్రాహ్మణుల ద్వారానే నిర్వహించబడతాయి.

ఏవం యది విభాగః స్యాద్ వరాన్నం తద్ విశుధ్యతి । అన్యథా వ్రీహయోఽప్యేతే ఏకైకే మృగపక్షిణః । మన్తవ్యా దాతృభోక్తృణాం మహామాంసం తు తత్ స్మృతమ్ ।। ౮.

ఈ విధంగా క్రమంగా జరిగితే ఆహారం పవిత్రమవుతుంది; లేకపోతే, ఈ అన్నాలు కూడా మృగ, పక్షుల మాంసంలా భావించాలి, దానం చేసే వారికి, తినే వారికి కూడా అది పెద్ద మాంసంగా పరిగణించబడుతుంది.

మయా తే దుహితా దత్తా పుత్రార్థే దేవరూపిణీ । సా చ త్వద్భార్యయా ప్రోక్తా దుహితా జన్తుఘాతినః ।। ౮.

నీకు కుమారుని కోసం దేవతాస్వరూపిణిని అయిన నా కుమార్తెను ఇచ్చాను; ఇప్పుడు నీ భార్యగా ఉన్న ఆమె, జీవులను హత్య చేసే వాడి కుమార్తె.

అతోఽర్థమాగతోఽహం తే గృహం ప్రతి సమీక్షితుమ్ । ఆచారం దేవపూజాం చ అతిథీనాం చ తర్పణమ్ ।। ౮.

ఈ కారణంగా, నీ ఇంటికి వచ్చి, నీ ఆచారాన్ని, దేవతలకు చేసే పూజను, అతిథులకు చేసే ఆహ్వానం పరిశీలించడానికి వచ్చాను.

ఏతేషామేకమప్యత్ర కుర్వన్నపి న దృశ్యతే । తద్ గృహం గన్తుమిచ్ఛామి పితౄణాం శ్రాద్ధకామ్యయా ।। ౮.

ఇక్కడ వీటిలో ఒక్కటి కూడా చేయబడడం లేదు; అందువల్ల, పితృదేవతలకు శ్రాద్ధం చేయాలనే కోరికతో ఈ ఇంటిని విడిచిపోవాలనుకుంటున్నాను.

స్వగృహే నైవ భుఞ్జామి పితౄణాం కార్యమిత్యుత । అహం వ్యాధో జీవఘాతీ న తు త్వం లోకహింసకః ।। ౮.

నా ఇంట్లో నేను తినను, ఇది పితృదేవతల కోసం అని చెబుతాను; నేను వ్యాధుడిని, జీవహంతకుడిని, కాని నీవు లోకానికి హాని చేసే వాడు కావు.

మత్సుతా జీవఘాతస్య యదోఢా త్వత్సుతేన చ । తన్మహత్త్వం చ సంజాతం ప్రాయశ్చితం తపోధన ।। ౮.

నా కుమార్తె, జీవహంతకుడైన వాడి భార్యగా, నీ కుమారునికి పెళ్లి అయింది; అందువల్ల, ఓ తపస్వీ, గొప్ప ప్రాయశ్చిత్తం కలిగింది.

ఏవముక్త్వా స చోత్థాయ శప్త్వా నారీం తదా ధరే । మా స్నుషాభిః సమం శ్వశ్ర్వా విశ్వాసో భవతు క్వచిత్ ।। ౮.

ఇలా చెప్పి, అతడు లేచి, ఆ స్త్రీని శపిస్తూ ఇలా అన్నాడు: 'శ్వశురి, కోడళ్ల మధ్య ఎప్పుడూ నమ్మకం ఉండకూడదు.'

మా చ స్నుషా కదాచిత్ స్యాద్ యా శ్వశ్రూం జీవతీమిషేత్ । ఏవముక్త్వా గతో వ్యాధః స్వగృహం ప్రతి భామిని ।। ౮.

'శ్వశురి బతికుండాలని కోడలు ఎప్పుడూ కోరకూడదు.' అని చెప్పి, ఆ వ్యాధుడు తన ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు, ఓ సుందరీ.

తతో దేవాన్ పితౄన్ భక్తయా పూజయిత్వా విచక్షణః । పుత్రం చార్జునకం స్థాప్య స్వసన్తానే మహాతపాః ।। ౮.

తర్వాత, ఆ జ్ఞాని భక్తితో దేవతలను, పితృదేవతలను పూజించి, తన కుమారుడు అర్జునకుడిని తన వంశంలో స్థాపించాడు.

ధర్మవ్యాధో జగామాశు తీర్థం త్రైలోక్యవిశ్రుతమ్ । పురుషోత్తమాఖ్యం చ పరం తత్ర గత్వా సమాహితః । తపశ్చచార నియతః పఠన్ స్తోత్రమిదం ధరే ।। ౮.

ధర్మవ్యాధుడు త్వరగా మూడు లోకాలకూ ప్రసిద్ధమైన పురుషోత్తమ తీర్థానికి వెళ్లి, అక్కడ ఏకాగ్రతతో తపస్సు చేసి, ఈ స్తోత్రాన్ని భూమికి పఠించాడు.

నమామి విష్ణుం త్రిదశారినాశనం విశాలవక్షస్థలసంశ్రితశ్రియమ్ । సుశాసనం నీతిమతాం పరాం గతిం త్రివిక్రమం మన్దరధారిణం సదా ।। ౮.

దేవతలకు శత్రువులను నశింపజేసే, విశాలమైన వక్షస్థలంలో శ్రీదేవిని ఆశ్రయించుకున్న, మంచి పాలకుడు, నీతిమంతుల పరమగమ్యం, త్రివిక్రముడు, మందరపర్వతాన్ని మోసిన శ్రీహరిను ఎప్పుడూ నమస్కరిస్తున్నాను.

దామోదరం రఞ్జితభూతలం ధియా యశోంశుశుభ్రం భ్రమరాఙ్గసప్రభమ్ । ధరాధరం నరకరిపుం పురుష్టుతం నమామి విష్ణుం శరణం జనార్దనమ్ ।। ౮.

దామోదరుడు, భూమిని అలంకరించినవాడు, యశస్సు చంద్రకాంతిలా ప్రకాశించేవాడు, అవయవాలు మధుపురుషుల వర్ణంలో మెరిసేవాడు, భూమిని మోయువాడు, నరకశత్రువు, మహనీయులు స్తుతించే జనార్దనుడైన విష్ణువును నేను శరణు కోరుతూ నమస్కరిస్తున్నాను.

మాయాతతం యేన జగత్త్రయం కృతం యథాగ్నినైకేన తతం చరాచరమ్ । చరాచరస్య స్వయమేవ సర్వతః స మేఽస్తు విష్ణుః శరణం జగత్పతిః ।। ౮.

మాయతో ఈ మూడు లోకాలను నడిపించేవాడు, ఒకటి అయిన అగ్ని యెలా చరాచరమంతా వ్యాపించునో, అలాగే చరాచరమంతటా తానే ఉన్నవాడు అయిన జగత్పతి విష్ణువు నాకు ఆశ్రయం కలగాలని కోరుకుంటున్నాను.

భవే భవే యశ్చ ససర్జ్జ కం తతో జగత్ ప్రసూతం సచరాచరం త్విదమ్ । తతశ్చ రుద్రాత్మవతి ప్రలీయతే- ఽన్వతో హరిర్విష్ణుహరస్తథోచ్యతే ।। ౮.

ప్రతి జన్మలో జీవులను సృష్టించేవాడు, యావత్తు చరాచర జగత్తు ఆయన నుండే పుట్టింది. ఆ జగత్తు రుద్రాత్మతో కలిసిపోయినప్పుడు, అది ఆయనలో లీనమవుతుంది. అందుకే ఆయనను హరి, విష్ణువు, హరుడు అని పిలుస్తారు.

ఖాత్మేన్దుపృథ్వీపవనాగ్నిభాస్కరా జలం చ యస్య ప్రభవన్తి మూర్త్తయః । స సర్వదా మే భగవాన్ సనాతనో దదాతు శం విష్ణురచిన్త్యరూపధృక్ ।। ౮.

ఆకాశం, చంద్రుడు, భూమి, గాలి, అగ్ని, సూర్యుడు, నీరు — ఇవన్నీ ఆయన నుండే రూపాలుగా పుట్టాయి. అలాంటి శాశ్వతమైన, అచింత్యమూర్తి అయిన భగవంతుడు విష్ణువు ఎల్లప్పుడూ నాకు మంగళం కలిగించాలి.

ధరణ్యువాచ । ఆదౌ కృతయుగే నాథ కిం కృతం విశ్వమూర్త్తినా । నారాయణేన తత్సర్వం శ్రోతుమిచ్ఛామి తత్త్వతః ।। 9.

ధరణి ఇలా అడిగింది — ప్రభూ! కృతయుగం ప్రారంభంలో విశ్వరూపుడైన నారాయణుడు ఏమి చేసాడో నాకు నిజంగా వినాలని ఉంది.

శ్రీవరాహ ఉవాచ । పూర్వం నారాయణస్త్వేకో నాసీత్ కిఞ్చిద్ధరేః పరమ్ । సైక ఏవ రతిం లేభే నైవ స్వచ్ఛన్దకర్మకృత్ ।। 9.

శ్రీవరాహుడు ఇలా చెప్పాడు — ఆది కాలంలో నారాయణుడు ఒక్కడే ఉన్నాడు; హరిలో తప్ప ఇంకొకటి లేదు. ఆయన ఒక్కరే ఆనందించాడు, కానీ తన ఇష్టానుసారం ఏ పని చేయలేదు.

తస్య ద్వితీయమిచ్ఛన్తశ్చిన్తా బుద్ధ్యాత్మికా బభౌ । అసావిత్యేవ సంజ్ఞాయా క్షణం భాస్కరసన్నిభా ।। 9.

ఆయనకు రెండవదాన్ని కోరినప్పుడు, బుద్ధి, ఆత్మతో కూడిన ఒక ఆలోచన వెలుగునిచ్చింది. దానిని 'అసు' అని పిలిచారు; అది క్షణకాలం సూర్యుడిలా ప్రకాశించింది.

తస్యా అపి ద్విధా భూతా చిన్తాఽభూద బ్రహ్మవాదినీ । ఉమేతి సంజ్ఞయా యత్తత్సదా మర్త్యే వ్యవస్థితా ।। 9.

ఆ ఆలోచన కూడా రెండుగా విడిపోయి, బ్రహ్మజ్ఞానాన్ని తెలిపింది. 'ఉమా' అనే పేరుతో అది ఎప్పుడూ మానవలోకంలో స్థిరంగా ఉంది.

ఓమిత్యేకాక్షరీభూతా ససర్జేమాం మహీం తదా । భూః ససర్జ భువం సోఽపి స్వః ససర్జ తతో మహః ।। 9.

'ఓం' అనే ఒక్క అక్షరంగా మారి, ఆమె ఈ భూమిని సృష్టించింది. భూ లోకం భువను సృష్టించింది; ఆ తరువాత స్వఃను, తరువాత మహఃను సృష్టించాడు.

తతశ్చ జన ఇత్యేవ తపశ్చాత్మా ప్రలీయతే । ఏతదోతం తథా ప్రోతం సూత్రే మణిగణా ఇవ ।। 9.

తర్వాత జన లోకం, తప లోకం, ఆత్మ కూడా లీనమయ్యాయి. ఇవన్నీ ముత్యాల దండలో తాడుపై ముత్యాలు లాగానే ఒకదానికొకటి అనుసంధానమై ఉన్నాయి.

జగత్ ప్రణవతో భూతం శూన్యమేతత్ స్థితం తదా । యేయం మూర్తిర్భగవతః శంకరః స స్వయం హరిః ।। 9.

ప్రణవమంత్రము ద్వారా జగత్తు శూన్యంగా ఉన్నప్పుడు, భగవంతుని ఆ రూపమే శంకరుడు, ఆయనే హరిగా ఉన్నాడు.