వరాహపురాణమ్

ఏతచ్ఛ్రుత్వా స ధర్మాత్మా ధర్మవ్యాధో రుషాన్వితః । మతఙ్గస్య గృహం సోఽథ గత్వా జనపదైర్వృతమ్ ।। ౮.

ఇది విని, ధర్మాన్ని పాటించే ధర్మవ్యాధుడు కోపంతో మతంగుని ఇంటికి, ప్రజలతో కూడి వెళ్లాడు.

తస్యాగతస్య సంబన్ధీ మతఙ్గో జయతాం వరః । ఆసనాద్యర్ధ్యపాద్యేన పూజయిత్వేదమబ్రవీత్ । కిమాగమనకృత్యం తే కిం కరోమ్యాగతక్రియామ్ ।। ౮.

అతను వచ్చినప్పుడు, విజయవంతులలో శ్రేష్ఠుడైన మతంగుడు అతనికి ఆసనం, పాదయొక్క నీరు మొదలైన సత్కారాలు చేసి ఇలా అడిగాడు: 'నీవు ఎందుకు వచ్చావు? నీకు ఏమి చేయాలి?'

వ్యాధ ఉవాచ । భోజనం కించిదిచ్ఛామి భోక్తుం చైతన్యవర్జితమ్ । కౌతూహలేన యేనాహమాగతో భవతో గృహమ్ ।। ౮.

వేటగాడు ఇలా అన్నాడు: 'నాకు చైతన్యం లేని ఆహారం తినాలని ఉంది. ఆసక్తితోనే నేను నీ ఇంటికి వచ్చాను.'

మతఙ్గ ఉవాచ । గోధూమా వ్రీమయశ్చైవ సంస్కృతా మమ వేశ్మని । భుజ్యతాం ధర్మవిచ్ఛ్రేష్ఠ యథాకామం తపోధన ।। ౮.

మతంగుడు ఇలా అన్నాడు: 'నా ఇంట్లో గోధుమలు, బియ్యం, యవలు బాగా సిద్ధంగా ఉన్నాయి. ఓ ధర్మజ్ఞుడా, ఓ తపస్సు కలవాడా, నీ ఇష్టానుసారం తిను.'

వ్యాధ ఉవాచ । పశ్యామి కీదృశాస్తే హి గోధూమా వ్రీహయో యవాః । స్వరూపేణ చ సన్త్యేతే యేన వో వేద్మి సత్తమ ।। ౮.

వేటగాడు ఇలా అన్నాడు: 'నీ దగ్గర ఉన్న గోధుమలు, బియ్యం, యవలు ఎలా ఉన్నాయో చూద్దాం. వాటి స్వభావం చూస్తే నాకు తెలుస్తుంది, ఓ మేలైనవాడా.'

శ్రీవరాహ ఉవాచ । ఏవముక్తే మతఙ్గేన శూర్పం గోధూమపూరితమ్ । అపరం తత్ర వ్రీహీణాం ధర్మవ్యాధాయ దర్శితమ్ ।। ౮.

శ్రీవరాహుడు ఇలా అన్నాడు: మతంగుడు అలా చెప్పిన తరువాత, గోధుమలు నిండిన ఒక చల్లె, బియ్యం నిండిన మరొకటి ధర్మవ్యాధునికి చూపించారు.

దృష్ట్వా వ్రీహీన్ సగోధూమాన్ ధర్మవ్యాధో వరాసనాత్ । ఉత్థాయ గన్తుమారేభే మతఙ్గేన నివారితః ।। ౮.

ఆ బియ్యం, గోధుమలు చూసిన ధర్మవ్యాధుడు తన ఆసనంనుండి లేచి వెళ్లడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ మతంగుడు అతన్ని ఆపాడు.

కిమర్థం గన్తుమారబ్ధం త్వయా వద మహామతే । అభుక్తేనైవ సంసిద్ధం మద్గృహే చాన్నముత్తమమ్ । పాచయిత్వా స్వయం చైవ కస్మాత్ త్వం నాద్య భుఞ్జసే ।। ౮.

మతంగుడు ఇలా అడిగాడు: 'ఓ జ్ఞానవంతుడా, నువ్వు తినకుండానే ఎందుకు వెళ్లిపోతున్నావు? నా ఇంట్లో అద్భుతమైన ఆహారం సిద్ధంగా ఉంది, నేను స్వయంగా వండాను. నువ్వు ఎందుకు తినడం లేదు?'

వ్యాధ ఉవాచ । సహస్త్రశః కోటిశశ్చ జీవాన్ హంసి దినే దినే । అథేదృశస్య పాపస్య కోఽన్నం భుఞ్జతి సత్పుమాన్ ।। ౮.

వేటగాడు ఇలా అన్నాడు: 'ప్రతి రోజు నువ్వు వేల, కోట్లు జీవులను చంపుతున్నావు. ఇంత పాపం చేసే వాడి ఆహారం మేలైనవాడు ఎవరు తింటారు?'

అచైతన్యం యది గృహే విద్యతేఽన్నం సుసంస్కృతమ్ । ఇదానీమత్ర సందృష్టా ఏతే తు జలజన్తవః ।। ౮.

నీ ఇంట్లో చైతన్యం లేని బాగా సిద్ధమైన ఆహారం ఉంటే, ఇప్పుడు ఇక్కడ నీటిలో జీవులు ఎందుకు కనిపిస్తున్నాయి?

(ఉప్తాః సహస్త్రతాం యాన్తి ప్రతిసంవత్సరం మునే ।) ।। ౮.౨౬ (౧)।। అహమేకం కుటుమ్బార్థే హన్మ్యరణ్యే పశుం దినే । తం చేత్ పితృభ్యః సంస్కృత్య దత్త్వా భుఞ్జామి సానుగః ।। ౮.

ప్రతి సంవత్సరం వేలాది జీవులను పెంచుతారు, ఓ మునివరా. నా కుటుంబం కోసం నేను అడవిలో ఒక్క జంతువును మాత్రమే చంపుతాను. దాన్ని పితృదేవతలకు సమర్పించి, సరిగా సిద్ధం చేసి, నా కుటుంబంతో కలసి తింటాను.

త్వం తు జీవాన్ బహూన్ హత్వా స్వకుటుమ్బేన సానుగః । భుఞ్జన్నేతేన సతతమభోజ్యం తన్మతం మమ ।। ౮.

నీకు, నీ కుటుంబంతో పాటు, అనుచరులతో కలిసి, అనేక జీవులను హత్య చేసి, ఎప్పుడూ భోజనానికి అనర్హమైనదాన్ని తినే అలవాటు ఉంది; ఇదే నా అభిప్రాయం.

బ్రహ్మణా తు పురా సృష్టా ఓషధ్యః సర్వవీరుధః । యజ్ఞార్థం తత్తు భూతానాం భక్ష్యమిత్యేవ వై శ్రుతిః ।। ౮.

బ్రహ్మదేవుడు పుర్వకాలంలో అన్ని మొక్కలు, వృక్షాలను సృష్టించాడు; అవి యజ్ఞార్ధంగా భూతాలకు భోజ్యంగా ఉండాలని వేదం చెప్పింది.

దివ్యో భౌతస్తథా పైత్రో మానుషో బ్రాహ్మ ఏవ చ । ఏతే పఞ్చ మహాయజ్ఞా బ్రహ్మణా నిర్మితాః పురా ।। ౮.

దైవ, భౌతిక, పితృ, మానవ, బ్రాహ్మణ అనే ఐదు మహాయజ్ఞాలు బ్రహ్మదేవుడు పుర్వకాలంలో ఏర్పరిచాడు.

బ్రాహ్మణానాం హితార్థాయ ఇతరేషాం చ తన్ముఖమ్ । ఇతరేషాం తు వర్ణానాం బ్రాహ్మణైః కారితాః శుభాః ।। ౮.

ఈ యజ్ఞాలు బ్రాహ్మణుల హితార్థంగా, ఇతర వర్ణాల మేలు కోసం కూడా ప్రారంభించబడ్డాయి; ఇతర వర్ణాలకు శుభకార్యాలు బ్రాహ్మణుల ద్వారానే నిర్వహించబడతాయి.

ఏవం యది విభాగః స్యాద్ వరాన్నం తద్ విశుధ్యతి । అన్యథా వ్రీహయోఽప్యేతే ఏకైకే మృగపక్షిణః । మన్తవ్యా దాతృభోక్తృణాం మహామాంసం తు తత్ స్మృతమ్ ।। ౮.

ఈ విధంగా క్రమంగా జరిగితే ఆహారం పవిత్రమవుతుంది; లేకపోతే, ఈ అన్నాలు కూడా మృగ, పక్షుల మాంసంలా భావించాలి, దానం చేసే వారికి, తినే వారికి కూడా అది పెద్ద మాంసంగా పరిగణించబడుతుంది.

మయా తే దుహితా దత్తా పుత్రార్థే దేవరూపిణీ । సా చ త్వద్భార్యయా ప్రోక్తా దుహితా జన్తుఘాతినః ।। ౮.

నీకు కుమారుని కోసం దేవతాస్వరూపిణిని అయిన నా కుమార్తెను ఇచ్చాను; ఇప్పుడు నీ భార్యగా ఉన్న ఆమె, జీవులను హత్య చేసే వాడి కుమార్తె.

అతోఽర్థమాగతోఽహం తే గృహం ప్రతి సమీక్షితుమ్ । ఆచారం దేవపూజాం చ అతిథీనాం చ తర్పణమ్ ।। ౮.

ఈ కారణంగా, నీ ఇంటికి వచ్చి, నీ ఆచారాన్ని, దేవతలకు చేసే పూజను, అతిథులకు చేసే ఆహ్వానం పరిశీలించడానికి వచ్చాను.

ఏతేషామేకమప్యత్ర కుర్వన్నపి న దృశ్యతే । తద్ గృహం గన్తుమిచ్ఛామి పితౄణాం శ్రాద్ధకామ్యయా ।। ౮.

ఇక్కడ వీటిలో ఒక్కటి కూడా చేయబడడం లేదు; అందువల్ల, పితృదేవతలకు శ్రాద్ధం చేయాలనే కోరికతో ఈ ఇంటిని విడిచిపోవాలనుకుంటున్నాను.

స్వగృహే నైవ భుఞ్జామి పితౄణాం కార్యమిత్యుత । అహం వ్యాధో జీవఘాతీ న తు త్వం లోకహింసకః ।। ౮.

నా ఇంట్లో నేను తినను, ఇది పితృదేవతల కోసం అని చెబుతాను; నేను వ్యాధుడిని, జీవహంతకుడిని, కాని నీవు లోకానికి హాని చేసే వాడు కావు.

మత్సుతా జీవఘాతస్య యదోఢా త్వత్సుతేన చ । తన్మహత్త్వం చ సంజాతం ప్రాయశ్చితం తపోధన ।। ౮.

నా కుమార్తె, జీవహంతకుడైన వాడి భార్యగా, నీ కుమారునికి పెళ్లి అయింది; అందువల్ల, ఓ తపస్వీ, గొప్ప ప్రాయశ్చిత్తం కలిగింది.

ఏవముక్త్వా స చోత్థాయ శప్త్వా నారీం తదా ధరే । మా స్నుషాభిః సమం శ్వశ్ర్వా విశ్వాసో భవతు క్వచిత్ ।। ౮.

ఇలా చెప్పి, అతడు లేచి, ఆ స్త్రీని శపిస్తూ ఇలా అన్నాడు: 'శ్వశురి, కోడళ్ల మధ్య ఎప్పుడూ నమ్మకం ఉండకూడదు.'

మా చ స్నుషా కదాచిత్ స్యాద్ యా శ్వశ్రూం జీవతీమిషేత్ । ఏవముక్త్వా గతో వ్యాధః స్వగృహం ప్రతి భామిని ।। ౮.

'శ్వశురి బతికుండాలని కోడలు ఎప్పుడూ కోరకూడదు.' అని చెప్పి, ఆ వ్యాధుడు తన ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు, ఓ సుందరీ.

తతో దేవాన్ పితౄన్ భక్తయా పూజయిత్వా విచక్షణః । పుత్రం చార్జునకం స్థాప్య స్వసన్తానే మహాతపాః ।। ౮.

తర్వాత, ఆ జ్ఞాని భక్తితో దేవతలను, పితృదేవతలను పూజించి, తన కుమారుడు అర్జునకుడిని తన వంశంలో స్థాపించాడు.

ధర్మవ్యాధో జగామాశు తీర్థం త్రైలోక్యవిశ్రుతమ్ । పురుషోత్తమాఖ్యం చ పరం తత్ర గత్వా సమాహితః । తపశ్చచార నియతః పఠన్ స్తోత్రమిదం ధరే ।। ౮.

ధర్మవ్యాధుడు త్వరగా మూడు లోకాలకూ ప్రసిద్ధమైన పురుషోత్తమ తీర్థానికి వెళ్లి, అక్కడ ఏకాగ్రతతో తపస్సు చేసి, ఈ స్తోత్రాన్ని భూమికి పఠించాడు.

నమామి విష్ణుం త్రిదశారినాశనం విశాలవక్షస్థలసంశ్రితశ్రియమ్ । సుశాసనం నీతిమతాం పరాం గతిం త్రివిక్రమం మన్దరధారిణం సదా ।। ౮.

దేవతలకు శత్రువులను నశింపజేసే, విశాలమైన వక్షస్థలంలో శ్రీదేవిని ఆశ్రయించుకున్న, మంచి పాలకుడు, నీతిమంతుల పరమగమ్యం, త్రివిక్రముడు, మందరపర్వతాన్ని మోసిన శ్రీహరిను ఎప్పుడూ నమస్కరిస్తున్నాను.

దామోదరం రఞ్జితభూతలం ధియా యశోంశుశుభ్రం భ్రమరాఙ్గసప్రభమ్ । ధరాధరం నరకరిపుం పురుష్టుతం నమామి విష్ణుం శరణం జనార్దనమ్ ।। ౮.

దామోదరుడు, భూమిని అలంకరించినవాడు, యశస్సు చంద్రకాంతిలా ప్రకాశించేవాడు, అవయవాలు మధుపురుషుల వర్ణంలో మెరిసేవాడు, భూమిని మోయువాడు, నరకశత్రువు, మహనీయులు స్తుతించే జనార్దనుడైన విష్ణువును నేను శరణు కోరుతూ నమస్కరిస్తున్నాను.