వరాహపురాణమ్

అత్ర పిణ్డప్రదానేన ఏతౌ తవ పితామహౌ । దుర్గతావపి సంసిద్ధౌ పాపకృద్వికృతిం గతౌ ।। ౭.

ఇక్కడ నీవు చేసిన పిండప్రదానం వల్ల, నీ ఇద్దరు తాతలు, దుర్గతిలో ఉన్నా, పాపాలు చేసినా, పరిపూర్ణతను పొందారు.

తీర్థప్రభావ ఏషోఽస్మిన్ బ్రహ్మఘ్నస్యాపి తత్సుతః । పుతః పిణ్డప్రదానేన కుర్యాదుద్ధరణం పునః ।। ౭.

ఈ తీర్థ మహిమ అంతటి గొప్పది — బ్రహ్మహత్య చేసినవాడి కుమారుడైనా, ఇక్కడ పిండప్రదానం వల్ల పవిత్రుడవుతాడు, మళ్లీ ఉద్ధరించబడతాడు.

ఏతస్మాత్ కారణాత్ పుత్ర అహమేతౌ విగృహ్య వై । ఆగతోఽస్మి భవన్తం వై ద్రష్టుం యాస్యామి సామ్ప్రతమ్ । ఏతస్మాత్ కారణాద్ రైభ్య భవాన్ ధన్యో మయోచ్యతే ।। ౭.

ఈ కారణంగా, నా కుమారా, నేను వీరిద్దరిని వేరుచేసి, నిన్ను చూడటానికి వచ్చాను. ఇప్పుడు నేను వెళ్ళిపోతున్నాను. ఈ కారణంతో, రైభ్యా, నిన్ను నేను ధన్యుడని అంటున్నాను.

సకృద్ గయాభిగమనం సకృత్పిణ్డప్రదాపనమ్ । దుర్లభం త్వం పునర్నిత్యమస్మిన్నేవ వ్యవస్థితః ।। ౭.

ఒక్కసారి గయకు వెళ్లడం, ఒక్కసారి పిండప్రదానం చేయడం చాలా అరుదైనది. కానీ నువ్వు ఎప్పుడూ ఇదే కార్యంలో నిమగ్నంగా ఉంటున్నావు.

కిమను ప్రోచ్యతే రైభ్య తవ పుణ్యమిదం ప్రభో । యేన సాక్షాద్ గదాపాణిర్దృష్టో నారాయణః స్వయమ్ ।। ౭.

రైభ్యా, నీకు కలిగిన పుణ్యం గురించి ఇంకేమి చెప్పాలి? నీవు స్వయంగా గదాపాణి నారాయణుడిని ప్రత్యక్షంగా దర్శించావు.

తతో గదాధరః సాక్షాదస్మింస్తీర్థే వ్యవస్థితః । అతోఽతివిఖ్యాతతమం తీర్థమేతద్ ద్విజోత్తమ ।। ౭.

అందువల్ల, గదాధరుడు స్వయంగా ఈ తీర్థంలో ఉన్నాడు. అందుకే, ద్విజశ్రేష్ఠా, ఈ తీర్థం అత్యంత ప్రసిద్ధిగా ఉంది.

శ్రీవరాహ ఉవాచ । ఏవముక్త్వా మహాయోగీ తత్రైవాన్తరధీయత । రైభ్యోఽపి చ గదాపాణేర్హరేః స్తోత్రమథాకరోత్ ।। ౭.

శ్రీవరాహుడు ఇలా చెప్పి, ఆ మహాయోగి అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు. రైభ్యుడు కూడా గదాపాణి హరిదేవునికి స్తోత్రాన్ని రచించాడు.

రైభ్య ఉవాచ । గదాధరం విబుధజనైరభిష్టుతం ధృతక్షమం క్షుధితజనార్త్తినాశనమ్ । శివం విశాలాసురసైన్యమర్దనం నమామ్యహం హతసకలాశుభం స్మృతౌ ।। ౭.

రైభ్యుడు ఇలా అన్నాడు: దేవతలు స్తుతించే గదాధరుని, సహనశీలుడైనవాడిని, ఆకలితో బాధపడే వారికి దుఃఖాన్ని తొలగించేవాడిని, మంగళకరుడైనవాడిని, అసురసేనలను నాశనం చేయువాడిని, జ్ఞాపకంలో పెట్టినపుడు అన్ని దుష్ఫలితాలను తొలగించేవాడిని నేను వందనాలు చేస్తాను.

పురాణపూర్వం పురుషం పురుష్టృతం పురాతనం విమలమలం నృణాం గతిమ్ । త్రివిక్రమం ధృతధరణిం బలేర్హం గదాధరం రహసి నమామి కేశవమ్ ।। ౭.

ప్రాచీన పురుషుడైన, మానవుల్లో శ్రేష్ఠుడైన, పాతకాలపు, నిర్మలమైన, నిష్కళంకమైన, జనులకు ఆశ్రయమైన త్రివిక్రముడిని, బలికి భూమిని మోసినవాడిని, గదాధరుని, రహస్యంగా కేశవుని నేను నమస్కరిస్తున్నాను.

సుశుద్ధభావం విభవైరుపావృతం శ్రియావృతం విగతమలం విచక్షణమ్ । క్షితీశ్వరైరపగతకిల్బిషైః స్తుతం గదాధరం ప్రణమతి యః సుఖం వసేత్ ।। ౭.

శుద్ధమనస్సుతో, ఐశ్వర్యాలతో చుట్టుముట్టబడి, లక్ష్మితో అలంకరించబడి, మలినతలేని, జ్ఞానంతో నిండిన, పాపరహిత భూపాలులు స్తుతించే గదాధరునికి నమస్కరిస్తే, అతడు సుఖంగా జీవిస్తాడు.

సురాసురైరర్చ్చితపాదపఙ్కజం కేయూరహారాఙ్గదమౌలిధారిణమ్ । అబ్ధౌ శయానం చ రథాఙ్గపాణినం గదాధరం ప్రణమతి యః సుఖం వసేత్ ।। ౭.

దేవతలు, దానవులు పాదపద్మాలను పూజించే వాడిని, కంకణాలు, హారాలు, ఆభరణాలు, కిరీటాన్ని ధరించినవాడిని, సముద్రంపై శయనించేవాడిని, చక్రాన్ని చేతిలో పట్టుకున్నవాడిని, గదాధరునికి నమస్కరిస్తే, అతడు సుఖంగా జీవిస్తాడు.

సితం కృతే త్రేతాయుగేఽరుణం విభుం తథా తృతీయే పీతవర్ణమచ్యుతమ్ । కలౌ ఘనాలిప్రతిమం మహేశ్వరం గదాధరం ప్రణమతి యః సుఖం వసేత్ ।। ౭.

కృతయుగంలో తెల్లవాడిగా, త్రేతాయుగంలో ఎర్రవాడిగా, ద్వాపరయుగంలో పసుపు రంగులో, కలియుగంలో మేఘంలా నలుపుగా, మహేశ్వరుడైన గదాధరునికి నమస్కరిస్తే, అతడు సుఖంగా జీవిస్తాడు.

బీజోద్భవో యః సృజతే చతుర్ముఖ- స్తథైవ నారాయణరూపతో జగత్ । ప్రపాలయేద్ రుద్రవపుస్తథాన్తకృద్ గదాధరో జయతు షడర్ద్ధమూర్తిమాన్ ।। ౭.

బీజం నుండి జన్మించిన బ్రహ్మద్వారా, నారాయణ రూపంలో జగత్తును సృష్టించేవాడిని, రుద్ర రూపంలో కాపాడేవాడిని, అంతము చేసేవాడిని, ఆరు రూపాలతో ఉన్న గదాధరుడు విజయవంతుడవాలని కోరుకుంటాను.

సత్త్వం రజశ్చైవ తమో గుణాస్త్రయ- స్త్వేతేషు నాన్యస్య సముద్భవః కిల । స చైక ఏవ త్రివిధో గదాధరో దధాతు ధైర్యం మమ ధర్మమోక్షయోః ।। ౭.

సత్త్వం, రజస్సు, తమస్సు అనే మూడు గుణాలు ఇతనిలోనే ఉద్భవించాయి, మరెవరిలో కాదు. ఆ త్రిగుణాత్మకుడైన గదాధరుడు నాకు ధర్మములో, మోక్షములో ధైర్యాన్ని ప్రసాదించాలి.

సంసారతోయార్ణవదుఃఖతన్తుభి- ర్వియోగనక్రక్రమణైః సుభీషణైః । మజ్జన్తముచ్చైః సుతరాం మహాప్లవే గదాధరో మాము దధాతు పోతవత్ ।। ౭.

ఈ సంసారసముద్రంలో బాధల తంతువులతో, వియోగమనే మొసళ్ల భయంకరతతో నేను మునిగిపోతున్నప్పుడు, ఆ గదాధరుడు నావలా నన్ను దాటించాలి.

స్వయం త్రిమూర్తిః స్వమివాత్మనాత్మని స్వశక్తితశ్చాణ్డమిదం ససర్జ్జ హ । తస్మిఞ్జలోత్థాసనమార్యతేజసం ససర్జ్జ యస్తం ప్రణతోఽస్మి భూధరమ్ ।। ౭.

తానే త్రిమూర్తి, తన శక్తితో తనలోనుంచి ఈ బ్రహ్మాండాన్ని సృష్టించాడు. ఆ బ్రహ్మాండంలో నీటిలోంచి వెలసిన, మహా తేజస్సుతో ప్రకాశించే భూమిని సృష్టించిన భూధరునికి నేను నమస్కరిస్తున్నాను.

మత్స్యాదినామాని జగత్సు కేవలం సురాదిసంరక్షణతో వృషాకపిః । ముఖ్యస్వరూపేణ సమన్తతో విభు- ర్గదాధరో మే విదధాతు సద్గతిమ్ ।। ౭.

దేవతల రక్షణ కోసం మత్స్యాది పేర్లతో అవతారాలు తీసుకునే వృషాకపి, తన అసలు రూపంలో అన్ని చోట్ల వ్యాపించి, గదను ధరించిన వాడు — అతడు నాకు శ్రేష్ఠమైన మార్గాన్ని ప్రసాదించాలి.

శ్రీవరాహ ఉవాచ । ఏవం స్తుతస్తదా విష్ణుర్భక్త్యా రైభ్యేణ ధీమతా । ప్రాదుర్బభూవ సహసా పీతవాసా జనార్దనః ।। ౭.

శ్రీవరాహుడు ఇలా అన్నాడు: అప్పుడు, రైభ్యుడు భక్తితో ప్రశంసించగా, విష్ణువు, జనార్దనుడు, పీతవస్త్రధారి, అకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

శఙ్ఖచక్రగదాపాణిర్గరుడస్థో వియద్గతః । ఉవాచ మేఘగమ్భీరధీరవాక్ పురుషోత్తమః ।। ౭.

శంఖం, చక్రం, గదను చేతిలో పట్టుకొని, గరుత్మంతునిపై కూర్చొని, ఆకాశంలో సంచరిస్తూ, మేఘంలా గంభీరమైన స్వరంతో, గంభీరమైన మాటలు చెప్పాడు ఆ పురుషోత్తముడు.

తుష్టోఽస్మి రైభ్య భక్త్యా తే స్తుత్యా చ ద్విజసత్తమ । తీర్థస్నానేన చ విభో బ్రూహి యత్తేఽభివాఞ్ఛితమ్ ।। ౭.

రైభ్యా, నీ భక్తికీ, నీ స్తోత్రానికీ, పవిత్రస్నానానికి నేను సంతుష్టుడనయ్యాను, ద్విజశ్రేష్ఠా. నీవు కోరింది చెప్పు, మహోన్నతుడా.

రైభ్య ఉవాచ । గతిం మే దేహి దేవేశ యత్ర తే సనకాదయః । వసేయం తత్ర యేనాహం త్వత్ప్రసాదాద్ గదాధర ।। ౭.

రైభ్యుడు అన్నాడు: దేవతల అధినాయకా, సంచకాది మహర్షులు నివసించే స్థలానికి నన్ను చేర్చు. నీ కృపతో నేను అక్కడ నివసించగలను గదాధరా.

దేవ ఉవాచ । ఏవమస్త్వితి తే బ్రహ్మన్నిత్యుక్త్వాఽన్తరధీయత । భగవానపి రైభ్యస్తు దివ్యజ్ఞానసమన్వితః ।। ౭.

దేవుడు ఇలా అన్నాడు: 'అలా జరగనీ.' అని బ్రాహ్మణుడా, నీతో చెప్పి, వెంటనే అంతర్ధానమయ్యాడు. రైభ్యుడూ దివ్యజ్ఞానంతో కూడి, అదృశ్యమయ్యాడు.

క్షణాద్ బభూవ దేవేన పరితుష్టేన చక్రిణా । జగామ యత్ర తే సిద్ధాః సనకాద్యా మహర్షయః ।। ౭.

చక్రాన్ని ధరించిన దేవుని అనుగ్రహంతో, క్షణంలోనే, రైభ్యుడు సంచకాది సిద్ధులు నివసించే స్థలానికి చేరుకున్నాడు.

ఏతచ్చ రైభ్యనిర్ద్దిష్టం స్తోత్రం విష్ణోర్గదాభృతః । యః పఠేత్ స గయాం గత్వా పిణ్డదానాద్ విశిష్యతే ।। ౭.

రైభ్యుడు చెప్పిన ఈ విష్ణు గదాధరుని స్తోత్రాన్ని, గయలో పిండప్రదానం చేసి చదివేవాడు, ఇతరుల కంటే విశిష్టతను పొందుతాడు.

శ్రీవరాహ ఉవాచ । యోఽసౌ వసోః శరీరే తువ్యాధో భూత్వా నృపస్య హ । స స్వవృత్త్యాం స్థితః కాలం చతుర్వర్షసహస్త్రికమ్ ।। ౮.

శ్రీవరాహుడు ఇలా అన్నాడు: వసువు శరీరంలో వ్యాధిగా మారి, తన స్వభావంలో నాలుగు వేల సంవత్సరాలు ఉన్నవాడు.

ఏకైకం స్వకుటుమ్బార్థే హత్వా వనచరం మృగమ్ । భృత్యాతిథిహుతాశానాం ప్రీణనం కురుతే సదా ।। ౮.

ప్రతి సారి తన కుటుంబం కోసం అడవిలో ఒక మృగాన్ని వేటాడేవాడు. భృత్యులు, అతిథులు, అగ్నిని ఎప్పుడూ సంతుష్టిపరచేవాడు.

మిథిలాయాం వరారోహే సదా పర్వణి పర్వణి । పితౄణాం కురుతే శ్రాద్ధం స్వాచారేణ విచక్షణః ।। ౮.

మిథిలలో, అందమైనవాడా, ప్రతి పర్వదినాన, ఆ జ్ఞాని తన పితృదేవతలకు తన సంప్రదాయం ప్రకారం శ్రాద్ధాన్ని నిర్వహించేవాడు.

అగ్నిం పరిచరన్ నిత్యం వదన్ సత్యం సుభాషితమ్ । ప్రాణయాత్రానుసక్తస్తు యోఽసౌ జీవం న పాతయేత్ ।। ౮.

అగ్నిని నిత్యం సేవిస్తూ, సత్యాన్ని, మధురమైన మాటలు మాట్లాడుతూ, జీవనోపాధి కోసం కృషి చేస్తూ, ఎప్పుడూ ప్రాణిని హింసించేవాడు కాదు.

ఏవం తు వసతస్తస్య ధర్మబుద్ధిర్మహాతపాః । పుత్రస్త్వర్జునకో నామ బభూవ మునివద్వశీ ।। ౮.

అలా ధర్మబుద్ధితో, మహా తపస్సుతో అక్కడ నివసిస్తున్నప్పుడు, అతనికి అర్జునకుడు అనే కుమారుడు పుట్టాడు. ఆ బాలుడు మునిలా నియమంగా ఉండేవాడు.