వరాహపురాణమ్

శ్రీవరాహ ఉవాచ । స రైభ్యో మునిశార్దూలః శ్రుత్వా సిద్ధం వసుం తదా । ఆజగామ గయాం పుణ్యాం పితృతీర్థం తపోధనః । తత్ర గత్వా పితౄన్ భక్త్యా పిణ్డదానేన తర్పయత్ ।। ౭.

శ్రీవరాహుడు ఇలా చెప్పాడు: మునులలో శ్రేష్ఠుడైన రైభ్యుడు ఆ సంపదను పొందాడని విని, పవిత్రమైన గయా క్షేత్రానికి, పితృతీర్థానికి వెళ్లాడు. అక్కడికి చేరుకొని, భక్తితో తన పితృదేవతలకు పిండప్రదానం చేసి తృప్తిపరిచాడు.

తతో వై సుహమత్తీవ్రం తపః పరమదుశ్చరమ్ । చరతస్తస్య తత్తీవ్రం తపో రైభ్యస్య ధీమతః । ఆజగామ మహాయోగీ విమానస్థోఽతిదీప్తిమాన్ ।। ౭.

అతడు చాలా కఠినమైన తపస్సు ఆచరించగా, ఆ తపస్సు చేస్తున్న సమయంలో, గొప్ప యోగి ఒక విమానంలో ప్రకాశమానంగా అక్కడికి వచ్చాడు.

త్రసరేణుసమే శుద్ధే విమానే సూర్యసన్నిభే । పరమాణుప్రమాణేన పురుషస్తత్ర దీప్తిమాన్ ।। ౭.

ఆ విమానం ధూళిపాటికన్నా సూక్ష్మంగా, సూర్యుని వంటి ప్రకాశంతో మెరిసిపోతుండగా, అందులో ఒక అణువంత పరిమాణంలో ఉన్న ప్రకాశవంతుడు కనిపించాడు.

సోఽబ్రవీద్ రైభ్య కిం కార్యం తపశ్చరసి సువ్రత । ఏవముక్త్వా దివో భూమిం మాపయామాస వై పుమాన్ ।। ౭.

ఆయన ఇలా అడిగాడు: 'రైభ్యా, నీవు తపస్సు చేయడం వల్ల ఏ ప్రయోజనం కోరుకుంటున్నావు?' అని ప్రశ్నించి, వెంటనే ఆ మనిషి ఆకాశం నుండి భూమిని కొలిచాడు.

తత్రాపి రథపఞ్చాభం విమానం సూర్యసన్నిభమ్ । యుగపద్ బ్రహ్మభువనం వ్యాప్నువన్తం దదర్శ సః ।। ౭.

అక్కడ, అయిదు రథాల్లాంటి రూపంలో, సూర్యుని వంటి ప్రకాశంతో మెరిసే ఒక విమానం, బ్రహ్మలోకాన్ని మొత్తం వ్యాపించి ఉన్నదని అతడు చూశాడు.

తతః స విస్మయావిష్టో రైభ్యః ప్రణతిపూర్వకమ్ । పప్రచ్ఛ తం మహాయోగిన్ కో భవాన్ ప్రబ్రవీతు మే ।। ౭.

అప్పుడు రైభ్యుడు ఆశ్చర్యంతో నిమగ్నమై, ఆ మహాయోగికి నమస్కరించి, 'మీరు ఎవరు? దయచేసి నాకు చెప్పండి' అని అడిగాడు.

పురుష ఉవాచ । అహం రుద్రాదవరజో బ్రహ్మణో మానసః సుతః । నామ్నా సనత్కుమారేతి జనలోకే వసామ్యహమ్ ।। ౭.

ఆ పురుషుడు ఇలా అన్నాడు: 'నేను రుద్రునికి తమ్ముడు, బ్రహ్మదేవుని మనస్సు నుండి పుట్టిన కుమారుడను. నా పేరు సనత్కుమారుడు. నేను జనలోకంలో నివసిస్తున్నాను.'

భవతః పార్శ్వమాయాతః ప్రణయేన తపోధన । ధన్యోఽసి సర్వథా వత్స బ్రహ్మణః కులవర్ధనః ।। ౭.

'ఓ తపోధనుడా! నీకు ప్రేమతో దగ్గరికి వచ్చాను. నీవు నిజంగా ధన్యుడు, బ్రహ్మకులానికి ప్రతిష్ఠను తీసుకురావడంలో నీవు ముందున్నావు.'

రైభ్య ఉవాచ । నమోఽస్తు తే యోగివర ప్రసీద దయాం మహ్యం కురుషే విశ్వరూప । కిమత్ర కృత్యం వద యోగిసింహ కథం హి ధన్యోఽహముక్తస్త్వయా చ ।। ౭.

రైభ్యుడు ఇలా అన్నాడు: 'యోగిశ్రేష్ఠా! మీకు నమస్కారం. దయచేసి నాకు కరుణ చూపండి, విశ్వరూపుడా! ఇక్కడ నేను ఏమి చేయాలి? చెప్పండి, యోగిసింహా! మీరు నన్ను ధన్యుడని ఎందుకు అన్నారు?'

సనత్కుమార ఉవాచ । ధన్యస్త్వమేవ ద్విజవర్యముఖ్య యద్ వేదవాదాభిరతః పితౄంశ్చ । ప్రీణాసి మన్త్రవ్రతజప్యహోమై- ర్గయాం సమాసాద్య తథాఽన్నపిణ్డైః ।। ౭.

సనత్కుమారుడు ఇలా అన్నాడు: 'ద్విజశ్రేష్ఠులలో నీవే నిజంగా ధన్యుడు. ఎందుకంటే నీవు వేదవిద్యలో నిష్ఠతో ఉండి, గయాక్షేత్రానికి వచ్చి, మంత్రాలు, వ్రతాలు, జపాలు, హోమాలతో పాటు అన్నపిండాలతో నీ పితృదేవతలను సంతృప్తిపరిచావు.'

శ్రృణుష్వ చాన్యం నృపతిర్బభూవ విశాలనామా స పురీం విశాలామ్ । ఉవాస ధన్యో ధృతిమానపుత్రః స్వయం విశాలాధిపతిర్ద్విజాగ్ర్యాన్ । పప్రచ్ఛ పుత్రార్థమమిత్రసాహ - స్తే బ్రాహ్మణాశ్చోచురదీనసత్త్వాః ।। ౭.

ఇంకొకటి విను: విశాల అనే రాజు విశాల అనే మహానగరంలో నివసించేవాడు. అతడు ధన్యుడు, స్థిరబుద్ధి కలవాడు, కానీ అతనికి సంతానం లేదు. విశాలపురి అధిపతిగా, అతడు ఉత్తమ బ్రాహ్మణులను పిలిచి, తనకు కుమారుడు కలగాలని అడిగాడు. ఆ బ్రాహ్మణులు శక్తి తక్కువగా ఉండి ఇలా సమాధానం ఇచ్చారు.

ర్గత్వా గయామన్నదానైరనేకైః । ధ్రువం సుతస్తే భవితా నృపేశ సుసంప్రదాతా సకలక్షితీశః ।। ౭.

'రాజా! నీవు గయా క్షేత్రానికి వెళ్లి, అనేక విధాలుగా అన్నదానం చేస్తే, తప్పకుండా నీకు కుమారుడు జన్మిస్తాడు. అతడు సమస్త భూమిని పాలించే గొప్ప దాతగా ఉంటాడు.'

ఇతీరితో బ్రాహ్మణైః స ప్రహృష్టో రాజా విశాలాధిపతిః ప్రయత్నాత్ । ఆగత్య తేన ప్రవరేణ తీర్థే మఘాసు భక్త్యాఽథ కృతం పితౄణామ్ ।। ౭.

బ్రాహ్మణులు ఇలా చెప్పగానే, విశాలపురి రాజు ఆనందంతో, శ్రద్ధతో ఆ ఉత్తమ తీర్థానికి వెళ్లి, మాఘమాసంలో భక్తితో తన పితృదేవతలకు శ్రద్ధకార్యాలు నిర్వహించాడు.

పిణ్డప్రదానం విధినా ప్రయత్నా- దదద్వియత్యుత్తమమూర్తయస్తాన్ । పశ్యన్ స పుంసః సితపీతకృష్ణా- నువాచ రాజా కిమిదం భవద్భిః । ఉపేక్ష్యతే శంసత సర్వమేవ కౌతూహలం మే మనసి ప్రవృత్తమ్ ।। ౭.

అతడు విధిగా, శ్రద్ధతో తన పితృదేవతలకు పిండప్రదానం చేశాడు. ఆ సమయంలో తెలుపు, పసుపు, నలుపు రంగులవారిని చూసి, 'భో మహాశయులారా! మీరు దీన్ని ఎందుకు పట్టించుకోవడం లేదు? నాకు ఆసక్తి కలిగింది, దయచేసి అన్నీ వివరంగా చెప్పండి' అని రాజు అడిగాడు.

సిత ఉవాచ । అహం సితస్తే జనకోఽస్మి తాత నామ్నా చ వృత్తేన చ కర్మణా చ । అయం చ మే జనకో రక్తవర్ణో నృశంసకృద్ బ్రహ్మహా పాపకారీ ।। ౭.

తెలుపు వాడి ఇలా అన్నాడు: 'నాన్నా! నేను సితుడు, నీ పూర్వీకుడను. పేరు, ప్రవర్తన, కర్మల ద్వారా కూడా నేను సితుడినే. నా పూర్వీకుడు ఈ రక్తవర్ణుడు, ఇతడు క్రూరుడు, బ్రాహ్మణహంతకుడు, పాపకార్యాలు చేసినవాడు.'

అధీశ్వరో నామ పరః పితాఽస్య కృష్ణో వృత్త్యా కర్మణా చాపి కృష్ణః । ఏతేన కృష్ణేన హతాః పురా వై జన్మన్యనేకే ఋషయః పురాణాః ।। ౭.

'ఇతని తండ్రి, అంటే నా పూర్వీకుడు, అధీశ్వరుడు అనే పేరు కలవాడు. అతడు నలుపు రంగులో ఉండి, ప్రవర్తనలోనూ, కర్మలోనూ నలుపే. ఈ నలుపు వాడి చేత అనేకమంది పురాతన ఋషులు గత జన్మలో హతమయ్యారు.'

ఏతౌ మృతౌ ద్వావపి పుత్ర రౌద్ర- మవీచిసంజ్ఞం నరకం ప్రపన్నౌ । అధీశ్వరో మే జనకః పరోఽస్య కృష్ణః పితా ద్వావపి దీర్ఘకాలమ్ । అహం చ శుద్ధేన నిజేన కర్మణా శక్రాసనం ప్రాపితో దుర్లభం తతః ।। ౭.

'ఈ ఇద్దరూ, నా కుమారుడా, మరణించిన తర్వాత రౌద్రం, అవీచి అనే నరకాలలోకి వెళ్లారు. అధీశ్వరుడు నా పూర్వీకుడు, నలుపు వాడు ఇతని తండ్రి — ఇద్దరూ చాలా కాలం అక్కడే ఉన్నారు. కానీ నేను నా స్వంత పవిత్రమైన కర్మల వల్ల, అందరికీ దుర్లభమైన ఇంద్రాసనాన్ని పొందాను.'

త్వయా పునర్మన్త్రవిదా గయాయాం పిణ్డప్రదానేన బలాదిమౌ చ । మేలాపితౌ తీర్థపిణ్డప్రదాన - ప్రభావతో మే నరకాశ్రితావపి ।। ౭.

నీకు మంత్రజ్ఞానం ఉండడంతో, గయలో పిండప్రదానం చేసినందువల్ల, బలుడు మరియు మరొకరు నరకంలో ఉన్నప్పటికీ, ఈ పవిత్ర క్షేత్రంలో పిండప్రదాన శక్తితో కలిసిపోయారు.

పితౄన్ పితామహాంస్తత్ర తథైవ ప్రపితామహాన్ । ప్రీణయామీతి తత్తోయం త్వయా దత్తమరిందమ ।। ౭.

శత్రువులను జయించినవాడా, నీవు అక్కడ ఇచ్చిన నీటితో పితృదేవతలు, తాతలు, పరతాతలను సంతృప్తిపరిచావు.

తేనాస్మద్యుగపద్యోగో జాతో వాక్యేన సత్తమ । తీర్థప్రభావాద్ గచ్ఛామః పితృలోకం న సంశయః ।। ౭.

కాబట్టి, నీ మాటల వల్ల మేమిద్దరం ఒక్కసారిగా కలిసిపోయాము. ఈ తీర్థ మహిమతో మేము పితృలోకానికి వెళ్తాము — ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.

అత్ర పిణ్డప్రదానేన ఏతౌ తవ పితామహౌ । దుర్గతావపి సంసిద్ధౌ పాపకృద్వికృతిం గతౌ ।। ౭.

ఇక్కడ నీవు చేసిన పిండప్రదానం వల్ల, నీ ఇద్దరు తాతలు, దుర్గతిలో ఉన్నా, పాపాలు చేసినా, పరిపూర్ణతను పొందారు.

తీర్థప్రభావ ఏషోఽస్మిన్ బ్రహ్మఘ్నస్యాపి తత్సుతః । పుతః పిణ్డప్రదానేన కుర్యాదుద్ధరణం పునః ।। ౭.

ఈ తీర్థ మహిమ అంతటి గొప్పది — బ్రహ్మహత్య చేసినవాడి కుమారుడైనా, ఇక్కడ పిండప్రదానం వల్ల పవిత్రుడవుతాడు, మళ్లీ ఉద్ధరించబడతాడు.

ఏతస్మాత్ కారణాత్ పుత్ర అహమేతౌ విగృహ్య వై । ఆగతోఽస్మి భవన్తం వై ద్రష్టుం యాస్యామి సామ్ప్రతమ్ । ఏతస్మాత్ కారణాద్ రైభ్య భవాన్ ధన్యో మయోచ్యతే ।। ౭.

ఈ కారణంగా, నా కుమారా, నేను వీరిద్దరిని వేరుచేసి, నిన్ను చూడటానికి వచ్చాను. ఇప్పుడు నేను వెళ్ళిపోతున్నాను. ఈ కారణంతో, రైభ్యా, నిన్ను నేను ధన్యుడని అంటున్నాను.

సకృద్ గయాభిగమనం సకృత్పిణ్డప్రదాపనమ్ । దుర్లభం త్వం పునర్నిత్యమస్మిన్నేవ వ్యవస్థితః ।। ౭.

ఒక్కసారి గయకు వెళ్లడం, ఒక్కసారి పిండప్రదానం చేయడం చాలా అరుదైనది. కానీ నువ్వు ఎప్పుడూ ఇదే కార్యంలో నిమగ్నంగా ఉంటున్నావు.

కిమను ప్రోచ్యతే రైభ్య తవ పుణ్యమిదం ప్రభో । యేన సాక్షాద్ గదాపాణిర్దృష్టో నారాయణః స్వయమ్ ।। ౭.

రైభ్యా, నీకు కలిగిన పుణ్యం గురించి ఇంకేమి చెప్పాలి? నీవు స్వయంగా గదాపాణి నారాయణుడిని ప్రత్యక్షంగా దర్శించావు.

తతో గదాధరః సాక్షాదస్మింస్తీర్థే వ్యవస్థితః । అతోఽతివిఖ్యాతతమం తీర్థమేతద్ ద్విజోత్తమ ।। ౭.

అందువల్ల, గదాధరుడు స్వయంగా ఈ తీర్థంలో ఉన్నాడు. అందుకే, ద్విజశ్రేష్ఠా, ఈ తీర్థం అత్యంత ప్రసిద్ధిగా ఉంది.

శ్రీవరాహ ఉవాచ । ఏవముక్త్వా మహాయోగీ తత్రైవాన్తరధీయత । రైభ్యోఽపి చ గదాపాణేర్హరేః స్తోత్రమథాకరోత్ ।। ౭.

శ్రీవరాహుడు ఇలా చెప్పి, ఆ మహాయోగి అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు. రైభ్యుడు కూడా గదాపాణి హరిదేవునికి స్తోత్రాన్ని రచించాడు.

రైభ్య ఉవాచ । గదాధరం విబుధజనైరభిష్టుతం ధృతక్షమం క్షుధితజనార్త్తినాశనమ్ । శివం విశాలాసురసైన్యమర్దనం నమామ్యహం హతసకలాశుభం స్మృతౌ ।। ౭.

రైభ్యుడు ఇలా అన్నాడు: దేవతలు స్తుతించే గదాధరుని, సహనశీలుడైనవాడిని, ఆకలితో బాధపడే వారికి దుఃఖాన్ని తొలగించేవాడిని, మంగళకరుడైనవాడిని, అసురసేనలను నాశనం చేయువాడిని, జ్ఞాపకంలో పెట్టినపుడు అన్ని దుష్ఫలితాలను తొలగించేవాడిని నేను వందనాలు చేస్తాను.

పురాణపూర్వం పురుషం పురుష్టృతం పురాతనం విమలమలం నృణాం గతిమ్ । త్రివిక్రమం ధృతధరణిం బలేర్హం గదాధరం రహసి నమామి కేశవమ్ ।। ౭.

ప్రాచీన పురుషుడైన, మానవుల్లో శ్రేష్ఠుడైన, పాతకాలపు, నిర్మలమైన, నిష్కళంకమైన, జనులకు ఆశ్రయమైన త్రివిక్రముడిని, బలికి భూమిని మోసినవాడిని, గదాధరుని, రహస్యంగా కేశవుని నేను నమస్కరిస్తున్నాను.