వరాహపురాణమ్

తతోఽహఃకల్పనిర్వృత్తే రాత్రికల్పే చ సత్తమ । ఇదానీమాదిసృష్టౌ తు కృతే నృపతిసత్తమ ।। ౬.

బ్రహ్మదేవుడి దినాంతం పూర్తయిన తర్వాత, రాత్రికాలంలోనూ, ఇప్పుడు ఈ సృష్టి ఆరంభంలోనూ ఇదే స్థితి మహారాజా!

సంభూతస్త్వం మహారాజ రాజ్ఞః సుమనసో గృహే । కాశ్మీరదేశాధిపతేరహం చాఙ్గరుహైస్తవ ।। ౬.

మహారాజా! నీవు సుమనస్ అనే రాజు ఇంట్లో జన్మించావు. నేను నీ రోమాల నుంచి కాశ్మీరం దేశాధిపతిగా జన్మించాను.

యజ్ఞైరిష్టం త్వయానేకైర్బహుభిశ్చాప్తదక్షిణైః । న చాహం తైరపహతో విష్ణుస్మరణవర్జితైః ।। ౬.

నీవు అనేక యజ్ఞాలు చేసి, విరివిగా దక్షిణలు ఇచ్చావు. కానీ, విష్ణుస్మరణ లేకుండా చేసిన వాటివల్ల నేను పోకపోయాను.

ఇదానీం యత్ త్వయా స్తోత్రం పుణ్డరీకాక్షపారకమ్ । పఠితం తత్ప్రభావేన విహాయాఙ్గరుహాణ్యహమ్ । ఏకీభూతః పునర్జాతో వ్యాధరూపో నృపోత్తమ ।। ౬.

ఇప్పుడు నీవు పద్మనాభుని స్తోత్రాన్ని పారాయణ చేసిన ఫలితంగా, నేను నా రోమాలను వదిలి, మళ్ళీ ఏకరూపుడై, వ్యాధరూపంగా జన్మించాను మహారాజా!

అహం భగవతః స్తోత్రం శ్రుత్వా ప్రాక్పాపమూర్త్తినా । ముక్తోఽస్మి ధర్మబుద్ధిర్మే వర్త్తతే సామ్ప్రతం విభో ।। ౬.

భగవంతుని స్తోత్రాన్ని విని, పూర్వం పాపరూపుడిగా ఉన్న నేను ఇప్పుడు విముక్తుడనై, ధర్మబుద్ధి నాలో నిలిచింది ప్రభూ!

ఏతచ్ఛ్రుత్వా వచో రాజా పరం విస్మయమాగతః । వరేణ ఛన్దయామాస తం వ్యాధం రాజసత్తమః ।। ౬.

ఈ మాటలు విని రాజు ఎంతో ఆశ్చర్యపోయి, ఆ వ్యాధునికి వరం ఇచ్చాడు.

రాజోవాచ । స్మారితోఽస్మి యథా వ్యాధ త్వయా జన్మాన్తరం గతమ్ । తథా త్వం మత్ప్రసాదేన ధర్మవ్యాధో భవిష్యసి ।। ౬.

రాజు ఇలా అన్నాడు: 'వ్యాధా! నీవు నాకు పూర్వజన్మను గుర్తు చేసినట్లే, నా అనుగ్రహంతో నీవు ధర్మవ్యాధుడవుతావు.'

యశ్చైతత్ పుణ్డరీకాక్షపారగం శ్రృణుయాత్ పరమ్ । తస్య పుష్కరయాత్రాయాం విధిస్నానఫలం భవేత్ ।। ౬.

ఈ పద్మనాభుని కథను ఎవరు వినినా, వారికి పుష్కరయాత్రలో నియమంగా స్నానం చేసిన ఫలితం లభిస్తుంది.

శ్రీవరాహ ఉవాచ । ఏవముక్త్వా తతో రాజా విమానవరమాస్థితః । పరేణ తేజసా యోగమవాపాశేషధారిణి ।। ౬.

శ్రీవరాహుడు ఇలా చెప్పాడు: అలా చెప్పి రాజు ఉత్తమమైన విమానంలో ఎక్కి, పరమ తేజస్సుతో సమస్తాన్ని ధరించే వాడైన భగవంతునితో ఐక్యమయ్యాడు.

ధరణ్యువాచ । రైభ్యోఽసౌ మునిశార్దూలః శ్రుత్వా సిద్ధం వసుం తదా । స్వయం కిమకరోద్ దేవ సంశయో మే మహానయమ్ ।। ౭.

భూమి ఇలా అడిగింది: మునులలో శ్రేష్ఠుడైన రైభ్యుడు ఆ సంపదను పొందాడని విని, ఆ ముని తాను ఏమి చేశాడు? దేవా, నాకు ఈ విషయంలో గొప్ప సందేహం కలుగుతోంది.

శ్రీవరాహ ఉవాచ । స రైభ్యో మునిశార్దూలః శ్రుత్వా సిద్ధం వసుం తదా । ఆజగామ గయాం పుణ్యాం పితృతీర్థం తపోధనః । తత్ర గత్వా పితౄన్ భక్త్యా పిణ్డదానేన తర్పయత్ ।। ౭.

శ్రీవరాహుడు ఇలా చెప్పాడు: మునులలో శ్రేష్ఠుడైన రైభ్యుడు ఆ సంపదను పొందాడని విని, పవిత్రమైన గయా క్షేత్రానికి, పితృతీర్థానికి వెళ్లాడు. అక్కడికి చేరుకొని, భక్తితో తన పితృదేవతలకు పిండప్రదానం చేసి తృప్తిపరిచాడు.

తతో వై సుహమత్తీవ్రం తపః పరమదుశ్చరమ్ । చరతస్తస్య తత్తీవ్రం తపో రైభ్యస్య ధీమతః । ఆజగామ మహాయోగీ విమానస్థోఽతిదీప్తిమాన్ ।। ౭.

అతడు చాలా కఠినమైన తపస్సు ఆచరించగా, ఆ తపస్సు చేస్తున్న సమయంలో, గొప్ప యోగి ఒక విమానంలో ప్రకాశమానంగా అక్కడికి వచ్చాడు.

త్రసరేణుసమే శుద్ధే విమానే సూర్యసన్నిభే । పరమాణుప్రమాణేన పురుషస్తత్ర దీప్తిమాన్ ।। ౭.

ఆ విమానం ధూళిపాటికన్నా సూక్ష్మంగా, సూర్యుని వంటి ప్రకాశంతో మెరిసిపోతుండగా, అందులో ఒక అణువంత పరిమాణంలో ఉన్న ప్రకాశవంతుడు కనిపించాడు.

సోఽబ్రవీద్ రైభ్య కిం కార్యం తపశ్చరసి సువ్రత । ఏవముక్త్వా దివో భూమిం మాపయామాస వై పుమాన్ ।। ౭.

ఆయన ఇలా అడిగాడు: 'రైభ్యా, నీవు తపస్సు చేయడం వల్ల ఏ ప్రయోజనం కోరుకుంటున్నావు?' అని ప్రశ్నించి, వెంటనే ఆ మనిషి ఆకాశం నుండి భూమిని కొలిచాడు.

తత్రాపి రథపఞ్చాభం విమానం సూర్యసన్నిభమ్ । యుగపద్ బ్రహ్మభువనం వ్యాప్నువన్తం దదర్శ సః ।। ౭.

అక్కడ, అయిదు రథాల్లాంటి రూపంలో, సూర్యుని వంటి ప్రకాశంతో మెరిసే ఒక విమానం, బ్రహ్మలోకాన్ని మొత్తం వ్యాపించి ఉన్నదని అతడు చూశాడు.

తతః స విస్మయావిష్టో రైభ్యః ప్రణతిపూర్వకమ్ । పప్రచ్ఛ తం మహాయోగిన్ కో భవాన్ ప్రబ్రవీతు మే ।। ౭.

అప్పుడు రైభ్యుడు ఆశ్చర్యంతో నిమగ్నమై, ఆ మహాయోగికి నమస్కరించి, 'మీరు ఎవరు? దయచేసి నాకు చెప్పండి' అని అడిగాడు.

పురుష ఉవాచ । అహం రుద్రాదవరజో బ్రహ్మణో మానసః సుతః । నామ్నా సనత్కుమారేతి జనలోకే వసామ్యహమ్ ।। ౭.

ఆ పురుషుడు ఇలా అన్నాడు: 'నేను రుద్రునికి తమ్ముడు, బ్రహ్మదేవుని మనస్సు నుండి పుట్టిన కుమారుడను. నా పేరు సనత్కుమారుడు. నేను జనలోకంలో నివసిస్తున్నాను.'

భవతః పార్శ్వమాయాతః ప్రణయేన తపోధన । ధన్యోఽసి సర్వథా వత్స బ్రహ్మణః కులవర్ధనః ।। ౭.

'ఓ తపోధనుడా! నీకు ప్రేమతో దగ్గరికి వచ్చాను. నీవు నిజంగా ధన్యుడు, బ్రహ్మకులానికి ప్రతిష్ఠను తీసుకురావడంలో నీవు ముందున్నావు.'

రైభ్య ఉవాచ । నమోఽస్తు తే యోగివర ప్రసీద దయాం మహ్యం కురుషే విశ్వరూప । కిమత్ర కృత్యం వద యోగిసింహ కథం హి ధన్యోఽహముక్తస్త్వయా చ ।। ౭.

రైభ్యుడు ఇలా అన్నాడు: 'యోగిశ్రేష్ఠా! మీకు నమస్కారం. దయచేసి నాకు కరుణ చూపండి, విశ్వరూపుడా! ఇక్కడ నేను ఏమి చేయాలి? చెప్పండి, యోగిసింహా! మీరు నన్ను ధన్యుడని ఎందుకు అన్నారు?'

సనత్కుమార ఉవాచ । ధన్యస్త్వమేవ ద్విజవర్యముఖ్య యద్ వేదవాదాభిరతః పితౄంశ్చ । ప్రీణాసి మన్త్రవ్రతజప్యహోమై- ర్గయాం సమాసాద్య తథాఽన్నపిణ్డైః ।। ౭.

సనత్కుమారుడు ఇలా అన్నాడు: 'ద్విజశ్రేష్ఠులలో నీవే నిజంగా ధన్యుడు. ఎందుకంటే నీవు వేదవిద్యలో నిష్ఠతో ఉండి, గయాక్షేత్రానికి వచ్చి, మంత్రాలు, వ్రతాలు, జపాలు, హోమాలతో పాటు అన్నపిండాలతో నీ పితృదేవతలను సంతృప్తిపరిచావు.'

శ్రృణుష్వ చాన్యం నృపతిర్బభూవ విశాలనామా స పురీం విశాలామ్ । ఉవాస ధన్యో ధృతిమానపుత్రః స్వయం విశాలాధిపతిర్ద్విజాగ్ర్యాన్ । పప్రచ్ఛ పుత్రార్థమమిత్రసాహ - స్తే బ్రాహ్మణాశ్చోచురదీనసత్త్వాః ।। ౭.

ఇంకొకటి విను: విశాల అనే రాజు విశాల అనే మహానగరంలో నివసించేవాడు. అతడు ధన్యుడు, స్థిరబుద్ధి కలవాడు, కానీ అతనికి సంతానం లేదు. విశాలపురి అధిపతిగా, అతడు ఉత్తమ బ్రాహ్మణులను పిలిచి, తనకు కుమారుడు కలగాలని అడిగాడు. ఆ బ్రాహ్మణులు శక్తి తక్కువగా ఉండి ఇలా సమాధానం ఇచ్చారు.

ర్గత్వా గయామన్నదానైరనేకైః । ధ్రువం సుతస్తే భవితా నృపేశ సుసంప్రదాతా సకలక్షితీశః ।। ౭.

'రాజా! నీవు గయా క్షేత్రానికి వెళ్లి, అనేక విధాలుగా అన్నదానం చేస్తే, తప్పకుండా నీకు కుమారుడు జన్మిస్తాడు. అతడు సమస్త భూమిని పాలించే గొప్ప దాతగా ఉంటాడు.'

ఇతీరితో బ్రాహ్మణైః స ప్రహృష్టో రాజా విశాలాధిపతిః ప్రయత్నాత్ । ఆగత్య తేన ప్రవరేణ తీర్థే మఘాసు భక్త్యాఽథ కృతం పితౄణామ్ ।। ౭.

బ్రాహ్మణులు ఇలా చెప్పగానే, విశాలపురి రాజు ఆనందంతో, శ్రద్ధతో ఆ ఉత్తమ తీర్థానికి వెళ్లి, మాఘమాసంలో భక్తితో తన పితృదేవతలకు శ్రద్ధకార్యాలు నిర్వహించాడు.

పిణ్డప్రదానం విధినా ప్రయత్నా- దదద్వియత్యుత్తమమూర్తయస్తాన్ । పశ్యన్ స పుంసః సితపీతకృష్ణా- నువాచ రాజా కిమిదం భవద్భిః । ఉపేక్ష్యతే శంసత సర్వమేవ కౌతూహలం మే మనసి ప్రవృత్తమ్ ।। ౭.

అతడు విధిగా, శ్రద్ధతో తన పితృదేవతలకు పిండప్రదానం చేశాడు. ఆ సమయంలో తెలుపు, పసుపు, నలుపు రంగులవారిని చూసి, 'భో మహాశయులారా! మీరు దీన్ని ఎందుకు పట్టించుకోవడం లేదు? నాకు ఆసక్తి కలిగింది, దయచేసి అన్నీ వివరంగా చెప్పండి' అని రాజు అడిగాడు.

సిత ఉవాచ । అహం సితస్తే జనకోఽస్మి తాత నామ్నా చ వృత్తేన చ కర్మణా చ । అయం చ మే జనకో రక్తవర్ణో నృశంసకృద్ బ్రహ్మహా పాపకారీ ।। ౭.

తెలుపు వాడి ఇలా అన్నాడు: 'నాన్నా! నేను సితుడు, నీ పూర్వీకుడను. పేరు, ప్రవర్తన, కర్మల ద్వారా కూడా నేను సితుడినే. నా పూర్వీకుడు ఈ రక్తవర్ణుడు, ఇతడు క్రూరుడు, బ్రాహ్మణహంతకుడు, పాపకార్యాలు చేసినవాడు.'

అధీశ్వరో నామ పరః పితాఽస్య కృష్ణో వృత్త్యా కర్మణా చాపి కృష్ణః । ఏతేన కృష్ణేన హతాః పురా వై జన్మన్యనేకే ఋషయః పురాణాః ।। ౭.

'ఇతని తండ్రి, అంటే నా పూర్వీకుడు, అధీశ్వరుడు అనే పేరు కలవాడు. అతడు నలుపు రంగులో ఉండి, ప్రవర్తనలోనూ, కర్మలోనూ నలుపే. ఈ నలుపు వాడి చేత అనేకమంది పురాతన ఋషులు గత జన్మలో హతమయ్యారు.'

ఏతౌ మృతౌ ద్వావపి పుత్ర రౌద్ర- మవీచిసంజ్ఞం నరకం ప్రపన్నౌ । అధీశ్వరో మే జనకః పరోఽస్య కృష్ణః పితా ద్వావపి దీర్ఘకాలమ్ । అహం చ శుద్ధేన నిజేన కర్మణా శక్రాసనం ప్రాపితో దుర్లభం తతః ।। ౭.

'ఈ ఇద్దరూ, నా కుమారుడా, మరణించిన తర్వాత రౌద్రం, అవీచి అనే నరకాలలోకి వెళ్లారు. అధీశ్వరుడు నా పూర్వీకుడు, నలుపు వాడు ఇతని తండ్రి — ఇద్దరూ చాలా కాలం అక్కడే ఉన్నారు. కానీ నేను నా స్వంత పవిత్రమైన కర్మల వల్ల, అందరికీ దుర్లభమైన ఇంద్రాసనాన్ని పొందాను.'

త్వయా పునర్మన్త్రవిదా గయాయాం పిణ్డప్రదానేన బలాదిమౌ చ । మేలాపితౌ తీర్థపిణ్డప్రదాన - ప్రభావతో మే నరకాశ్రితావపి ।। ౭.

నీకు మంత్రజ్ఞానం ఉండడంతో, గయలో పిండప్రదానం చేసినందువల్ల, బలుడు మరియు మరొకరు నరకంలో ఉన్నప్పటికీ, ఈ పవిత్ర క్షేత్రంలో పిండప్రదాన శక్తితో కలిసిపోయారు.

పితౄన్ పితామహాంస్తత్ర తథైవ ప్రపితామహాన్ । ప్రీణయామీతి తత్తోయం త్వయా దత్తమరిందమ ।। ౭.

శత్రువులను జయించినవాడా, నీవు అక్కడ ఇచ్చిన నీటితో పితృదేవతలు, తాతలు, పరతాతలను సంతృప్తిపరిచావు.