వరాహపురాణమ్

తత్ర త్వయాఽన్యకామేన మృగవేషధరో మునిః । దణ్డయుగ్మేన దూరే తు పాతితో ధరణీతలే ।। ౬.

అక్కడ నీవు వేరే కోరికతో, మృగవేషంలో ఉన్న ఒక మునిని దూరం నుంచి దండంతో కొట్టి, భూమిపై పడేయగా, అతడు క్షతగాత్రుడయ్యాడు.

సద్యో మృతశ్చ విప్రేన్ద్రస్త్వం చ రాజన్ ముదా యుతః । హరిణోఽయం హత ఇతి యావత్ పశ్యసి పార్థివ । తావన్మృగవపుర్విప్రో మృతః ప్రస్త్రవణే గిరౌ ।। ౬.

ఓ రాజా! ఆ బ్రాహ్మణుడు వెంటనే చనిపోయాడు. నీవు ఆనందంతో, 'హరి ఈ మృగాన్ని చంపాడు' అని భావిస్తూ, ఆ మృగాన్ని చూస్తూ ఉన్నావు.

తం దృష్ట్వా త్వం మహారాజ క్షుభితేన్ద్రియమానసః । గృహం గతస్తతోఽన్యస్య కస్యచిత్ కథితం త్వయా ।। ౬.

ఆ దృశ్యం చూసి నీ ఇంద్రియాలు, మనసు కలవరపోయాయి మహారాజా! నీవు ఇంటికి వెళ్లి, ఆ విషయం మరొకరికి చెప్పావు.

తతః కతిపయాహస్య త్వయా రాత్రౌ నరేశ్వర । బ్రహ్మహత్యాభయాద్భీతచితేనైతద్ విచిన్తితమ్ । కృత్యం కరోమి శాన్త్యర్థం ముచ్యతే యేన పాతకాత్ ।। ౬.

కొన్ని రోజుల తర్వాత, బ్రహ్మహత్య భయంతో భయపడిన మనసుతో రాత్రిపూట, 'ఈ పాపం నుంచి విముక్తి కోసం ఏ పని చేయాలి?' అని ఆలోచించావు నరేశ్వరా!

తతస్త్వయా మహారాజ సకృన్నారాయణం ప్రభుమ్ । సంచిన్త్య ద్వాదశీ శుద్ధా త్వయా రాజన్నుపోషితా ।। ౬.

తర్వాత, ఓ రాజా! నీవు ఒక్కసారి నారాయణుని ధ్యానించి, పవిత్రమైన ద్వాదశి రోజున ఉపవాసం చేశావు.

నారాయణో మే సుప్రీత ఇతి ప్రోక్త్వా శుభేఽహని । గౌర్దత్తా విధినా సద్యో మృతోఽస్యుదరశూలతః ।। ౬.

శుభదినంలో 'నారాయణుడు నాతో సంతోషంగా ఉన్నాడు' అని చెప్పి, విధి ప్రకారం ఓ ఆవును దానం చేశావు. కానీ, చనిపోయిన వాడికి వెంటనే కడుపులో నొప్పి వచ్చింది.

అభుక్తో ద్వాదశీధర్మే యత్ తత్రాపి చ కారణమ్ । కథయామి భవత్పత్నీ నామ్నా నారాయణీ శుభా ।। ౬.

ద్వాదశి వ్రతం పూర్తిగా పాటించబడకపోవడానికి కారణం ఏమిటంటే, నీ సతీమణి నారాయణి అనే ధర్మపత్నే కారణమని చెబుతాను.

సా కణ్ఠగేన ప్రాణేన వ్యాహృతా తేన తే గతిః । కల్పమేకం మహారాజ జాతా విష్ణుపురే తవ ।। ౬.

ఆమె ఊపిరి ఆడక, గొంతు బిగబడి నిన్ను పిలిచింది. అందువల్ల, ఓ మహారాజా! నీకు ఒక కల్పకాలం విష్ణుపురిలో జననం కలిగింది.

అహం చ తవ దేహస్థః సర్వం జానామి చాక్షయమ్ । బ్రహ్మగ్రహో మహాఘోరః పీడయామీతి మే మతిః ।। ౬.

నేను నీ శరీరంలో ఉండి, అన్నీ ఎప్పటికీ తెలిసినవాడిని. బ్రహ్మహత్య అనే ఘోరమైన దోషం నన్ను బాధించింది అని నేను అనుకున్నాను.

తావద్విష్ణోస్తు పురుషైః కిఙ్కరైర్ముసలైరహమ్ । ప్రహతః సంక్షయం యాతస్తతస్తే రోమకూపతః । స్వర్గస్థస్యాపి రాజేన్ద్ర స్థితోఽహం స్వేన తేజసా ।। ౬.

అప్పుడు విష్ణువు సేవకులు ముసలాలతో నన్ను కొట్టి నాశనం చేశారు. అయినా, రాజేంద్రా! నీవు స్వర్గంలో ఉన్నా, నీ రోమకూపాల నుంచి నేను నా తేజంతో నిలిచాను.

తతోఽహఃకల్పనిర్వృత్తే రాత్రికల్పే చ సత్తమ । ఇదానీమాదిసృష్టౌ తు కృతే నృపతిసత్తమ ।। ౬.

బ్రహ్మదేవుడి దినాంతం పూర్తయిన తర్వాత, రాత్రికాలంలోనూ, ఇప్పుడు ఈ సృష్టి ఆరంభంలోనూ ఇదే స్థితి మహారాజా!

సంభూతస్త్వం మహారాజ రాజ్ఞః సుమనసో గృహే । కాశ్మీరదేశాధిపతేరహం చాఙ్గరుహైస్తవ ।। ౬.

మహారాజా! నీవు సుమనస్ అనే రాజు ఇంట్లో జన్మించావు. నేను నీ రోమాల నుంచి కాశ్మీరం దేశాధిపతిగా జన్మించాను.

యజ్ఞైరిష్టం త్వయానేకైర్బహుభిశ్చాప్తదక్షిణైః । న చాహం తైరపహతో విష్ణుస్మరణవర్జితైః ।। ౬.

నీవు అనేక యజ్ఞాలు చేసి, విరివిగా దక్షిణలు ఇచ్చావు. కానీ, విష్ణుస్మరణ లేకుండా చేసిన వాటివల్ల నేను పోకపోయాను.

ఇదానీం యత్ త్వయా స్తోత్రం పుణ్డరీకాక్షపారకమ్ । పఠితం తత్ప్రభావేన విహాయాఙ్గరుహాణ్యహమ్ । ఏకీభూతః పునర్జాతో వ్యాధరూపో నృపోత్తమ ।। ౬.

ఇప్పుడు నీవు పద్మనాభుని స్తోత్రాన్ని పారాయణ చేసిన ఫలితంగా, నేను నా రోమాలను వదిలి, మళ్ళీ ఏకరూపుడై, వ్యాధరూపంగా జన్మించాను మహారాజా!

అహం భగవతః స్తోత్రం శ్రుత్వా ప్రాక్పాపమూర్త్తినా । ముక్తోఽస్మి ధర్మబుద్ధిర్మే వర్త్తతే సామ్ప్రతం విభో ।। ౬.

భగవంతుని స్తోత్రాన్ని విని, పూర్వం పాపరూపుడిగా ఉన్న నేను ఇప్పుడు విముక్తుడనై, ధర్మబుద్ధి నాలో నిలిచింది ప్రభూ!

ఏతచ్ఛ్రుత్వా వచో రాజా పరం విస్మయమాగతః । వరేణ ఛన్దయామాస తం వ్యాధం రాజసత్తమః ।। ౬.

ఈ మాటలు విని రాజు ఎంతో ఆశ్చర్యపోయి, ఆ వ్యాధునికి వరం ఇచ్చాడు.

రాజోవాచ । స్మారితోఽస్మి యథా వ్యాధ త్వయా జన్మాన్తరం గతమ్ । తథా త్వం మత్ప్రసాదేన ధర్మవ్యాధో భవిష్యసి ।। ౬.

రాజు ఇలా అన్నాడు: 'వ్యాధా! నీవు నాకు పూర్వజన్మను గుర్తు చేసినట్లే, నా అనుగ్రహంతో నీవు ధర్మవ్యాధుడవుతావు.'

యశ్చైతత్ పుణ్డరీకాక్షపారగం శ్రృణుయాత్ పరమ్ । తస్య పుష్కరయాత్రాయాం విధిస్నానఫలం భవేత్ ।। ౬.

ఈ పద్మనాభుని కథను ఎవరు వినినా, వారికి పుష్కరయాత్రలో నియమంగా స్నానం చేసిన ఫలితం లభిస్తుంది.

శ్రీవరాహ ఉవాచ । ఏవముక్త్వా తతో రాజా విమానవరమాస్థితః । పరేణ తేజసా యోగమవాపాశేషధారిణి ।। ౬.

శ్రీవరాహుడు ఇలా చెప్పాడు: అలా చెప్పి రాజు ఉత్తమమైన విమానంలో ఎక్కి, పరమ తేజస్సుతో సమస్తాన్ని ధరించే వాడైన భగవంతునితో ఐక్యమయ్యాడు.

ధరణ్యువాచ । రైభ్యోఽసౌ మునిశార్దూలః శ్రుత్వా సిద్ధం వసుం తదా । స్వయం కిమకరోద్ దేవ సంశయో మే మహానయమ్ ।। ౭.

భూమి ఇలా అడిగింది: మునులలో శ్రేష్ఠుడైన రైభ్యుడు ఆ సంపదను పొందాడని విని, ఆ ముని తాను ఏమి చేశాడు? దేవా, నాకు ఈ విషయంలో గొప్ప సందేహం కలుగుతోంది.

శ్రీవరాహ ఉవాచ । స రైభ్యో మునిశార్దూలః శ్రుత్వా సిద్ధం వసుం తదా । ఆజగామ గయాం పుణ్యాం పితృతీర్థం తపోధనః । తత్ర గత్వా పితౄన్ భక్త్యా పిణ్డదానేన తర్పయత్ ।। ౭.

శ్రీవరాహుడు ఇలా చెప్పాడు: మునులలో శ్రేష్ఠుడైన రైభ్యుడు ఆ సంపదను పొందాడని విని, పవిత్రమైన గయా క్షేత్రానికి, పితృతీర్థానికి వెళ్లాడు. అక్కడికి చేరుకొని, భక్తితో తన పితృదేవతలకు పిండప్రదానం చేసి తృప్తిపరిచాడు.

తతో వై సుహమత్తీవ్రం తపః పరమదుశ్చరమ్ । చరతస్తస్య తత్తీవ్రం తపో రైభ్యస్య ధీమతః । ఆజగామ మహాయోగీ విమానస్థోఽతిదీప్తిమాన్ ।। ౭.

అతడు చాలా కఠినమైన తపస్సు ఆచరించగా, ఆ తపస్సు చేస్తున్న సమయంలో, గొప్ప యోగి ఒక విమానంలో ప్రకాశమానంగా అక్కడికి వచ్చాడు.

త్రసరేణుసమే శుద్ధే విమానే సూర్యసన్నిభే । పరమాణుప్రమాణేన పురుషస్తత్ర దీప్తిమాన్ ।। ౭.

ఆ విమానం ధూళిపాటికన్నా సూక్ష్మంగా, సూర్యుని వంటి ప్రకాశంతో మెరిసిపోతుండగా, అందులో ఒక అణువంత పరిమాణంలో ఉన్న ప్రకాశవంతుడు కనిపించాడు.

సోఽబ్రవీద్ రైభ్య కిం కార్యం తపశ్చరసి సువ్రత । ఏవముక్త్వా దివో భూమిం మాపయామాస వై పుమాన్ ।। ౭.

ఆయన ఇలా అడిగాడు: 'రైభ్యా, నీవు తపస్సు చేయడం వల్ల ఏ ప్రయోజనం కోరుకుంటున్నావు?' అని ప్రశ్నించి, వెంటనే ఆ మనిషి ఆకాశం నుండి భూమిని కొలిచాడు.

తత్రాపి రథపఞ్చాభం విమానం సూర్యసన్నిభమ్ । యుగపద్ బ్రహ్మభువనం వ్యాప్నువన్తం దదర్శ సః ।। ౭.

అక్కడ, అయిదు రథాల్లాంటి రూపంలో, సూర్యుని వంటి ప్రకాశంతో మెరిసే ఒక విమానం, బ్రహ్మలోకాన్ని మొత్తం వ్యాపించి ఉన్నదని అతడు చూశాడు.

తతః స విస్మయావిష్టో రైభ్యః ప్రణతిపూర్వకమ్ । పప్రచ్ఛ తం మహాయోగిన్ కో భవాన్ ప్రబ్రవీతు మే ।। ౭.

అప్పుడు రైభ్యుడు ఆశ్చర్యంతో నిమగ్నమై, ఆ మహాయోగికి నమస్కరించి, 'మీరు ఎవరు? దయచేసి నాకు చెప్పండి' అని అడిగాడు.

పురుష ఉవాచ । అహం రుద్రాదవరజో బ్రహ్మణో మానసః సుతః । నామ్నా సనత్కుమారేతి జనలోకే వసామ్యహమ్ ।। ౭.

ఆ పురుషుడు ఇలా అన్నాడు: 'నేను రుద్రునికి తమ్ముడు, బ్రహ్మదేవుని మనస్సు నుండి పుట్టిన కుమారుడను. నా పేరు సనత్కుమారుడు. నేను జనలోకంలో నివసిస్తున్నాను.'

భవతః పార్శ్వమాయాతః ప్రణయేన తపోధన । ధన్యోఽసి సర్వథా వత్స బ్రహ్మణః కులవర్ధనః ।। ౭.

'ఓ తపోధనుడా! నీకు ప్రేమతో దగ్గరికి వచ్చాను. నీవు నిజంగా ధన్యుడు, బ్రహ్మకులానికి ప్రతిష్ఠను తీసుకురావడంలో నీవు ముందున్నావు.'

రైభ్య ఉవాచ । నమోఽస్తు తే యోగివర ప్రసీద దయాం మహ్యం కురుషే విశ్వరూప । కిమత్ర కృత్యం వద యోగిసింహ కథం హి ధన్యోఽహముక్తస్త్వయా చ ।। ౭.

రైభ్యుడు ఇలా అన్నాడు: 'యోగిశ్రేష్ఠా! మీకు నమస్కారం. దయచేసి నాకు కరుణ చూపండి, విశ్వరూపుడా! ఇక్కడ నేను ఏమి చేయాలి? చెప్పండి, యోగిసింహా! మీరు నన్ను ధన్యుడని ఎందుకు అన్నారు?'