వరాహపురాణమ్

ఏవముక్తస్తదా తేన తాపసేన నరాధిప । విస్మయాపన్నహృదయస్తమేవాహం తు పృష్టవాన్ ।। ౬౯.

ఆ తపస్వి ఇలా చెప్పినప్పుడు, నా హృదయం ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయింది. వెంటనే నేను అతడిని మరింత అడిగాను.

భగవంస్తవ లోకోఽయం సర్వలోకవరోత్తమః । సర్వలోకా మయా దృష్టా బ్రహ్మశక్రాదిసంస్థితాః ।। ౬౯.

భగవన్, మీ లోకం అన్నింటికన్నా శ్రేష్ఠమైనది. బ్రహ్మ, ఇంద్రుడు మొదలైనవారి లోకాలు నేను చూశాను.

అయం త్వపూర్వో లోకో మే ప్రతిభాతి తపోధన । సంపదైశ్వర్యతేజోభిర్హర్మ్యరత్నచయైస్తథా ।। ౬౯.

కానీ, ఓ తపోధనా, ఈ లోకం నాకు పూర్తిగా కొత్తగా కనిపిస్తోంది. ఇక్కడ ఐశ్వర్యం, మహిమ, శక్తి, రాజప్రాసాదాల రత్నాల సమాహారంతో నిండిపోయి ఉంది.

సరోభిః సూదకైః పుణ్యైర్జలజైశ్చ విశేషతః । అత్యద్భుతమిదం లోకం దృష్టవానస్మి తే మునే ।। ౬౯.

పవిత్రమైన సరస్సులు, స్వచ్ఛమైన కుంటలు, ముఖ్యంగా కమలాలతో నిండిన నీ లోకాన్ని చూశాను, ఓ మునీ, ఇది నిజంగా ఆశ్చర్యకరం.

ఇత్థంభూతం కథం లోకో భవాంశ్చేత్థం వ్యవస్థితః । కథయస్వైతస్య హేతుం మే కశ్చ త్వం మునిపుంగవ ।। ౬౯.

ఇలాంటి లోకం ఎలా ఏర్పడింది? మీరు ఇక్కడ ఇలా ఎలా స్థిరంగా ఉన్నారు? దీని కారణం ఏమిటో చెప్పండి. మీరు ఎవరో కూడా చెప్పండి, ఓ మునిశ్రేష్ఠా.

కథమిలావృతే వర్షే సరస్తీరే మహామునే । దృష్టవానస్మి సోఽహం త్వం సరస్తత్ సా కుటీ మునే । హేమహర్మ్యాకులే లోకే కిం వా స్థానం తు తే కుటిః ।। ౬౯.

ఇలావృతంలో ఉన్న సరస్సు తీరంలో, ఓ మహామునీ, నేను మిమ్మల్ని ఎలా చూశాను? ఆ సరస్సు, ఆ కుడి—ఈ బంగారు ప్రాసాదాలతో నిండిన లోకంలో మీ స్థానం ఏమిటి?

ఏవముక్తః స భగవాత్ మయాఽసౌ మునిపుంగవః । ప్రాహ మహ్యం యథావృత్తం యత్ తు రాజేన్ద్ర తచ్ఛృణు ।। ౬౯.

నేను ఇలా అడిగినప్పుడు, ఆ మునిశ్రేష్ఠుడు నాకు జరిగినదాన్ని వివరంగా చెప్పాడు. రాజేంద్రా, విను.

తాపస ఉవాచ । అహం నారాయణో దేవో జలరూపీ సనాతనః । యేన వ్యాప్తమిదం విశ్వం త్రైలోక్యం సచరాచరమ్ ।। ౬౯.

తపస్వి ఇలా అన్నాడు: 'నేను నారాయణుడు, శాశ్వతమైన దేవుడు, జలరూపంలో ఉన్నవాడిని. నా ద్వారా ఈ మొత్తం విశ్వం, మూడు లోకాలు, చరాచరమంతా వ్యాపించాయి.'

యా సా త్వాప్యాకృతిస్తస్య దేవస్య పరమేష్ఠినః । సోఽహం వరుణ ఇత్యుక్తః స్వయం నారాయణః పరః ।। ౬౯.

నీవు చూసిన ఆ పరమేశ్వరుని రూపమే నేను. నన్ను వరుణుడని అంటారు, కానీ నిజంగా నేను పరమ నారాయణుడిని.

త్వయా చ సప్త జన్మాని అహమారాధితః పురా । తేన త్రైలోక్యనాశేఽపి త్వమేకస్త్వభిలక్షితః ।। ౬౯.

నీవు గత జన్మల్లో ఏడు సార్లు నన్ను భక్తితో ఆరాధించావు. అందువల్ల మూడు లోకాలు నశించినా, నిన్ను మాత్రమే నేను ఎంచుకున్నాను.

ఏవముక్తస్తదా తేన నిద్రామీలితలోచనః । పతితోఽహం ధరాపృష్ఠే తత్క్షణాత్ పునరుత్థితః ।। ౬౯.

అతడు ఇలా చెప్పగానే, నిద్రతో నా కళ్లుమూసుకుని నేలపై పడిపోయాను. అదే క్షణంలో మళ్లీ లేచి నిలబడ్డాను.

యావత్పశ్యామ్యహం రాజన్ తమృషిం తచ్చ వై పురమ్ । తావన్మేరుగిరేర్మూర్ధ్నిం పశ్యామ్యాత్మానమాత్మనా ।। ౬౯.

ఓ రాజా, నేను చూస్తూ ఉండగా, ఆ ఋషిని, ఆ నగరాన్ని చూశాను. వెంటనే నా స్వంత దృష్టితో, నేను నన్ను నేనే మేరు పర్వత శిఖరంపై చూశాను.

సముద్రాన్ సప్త పశ్యామి తథైవ కులపర్వతాన్ । సప్తద్వీపవతీం పృథ్వీం దృష్టవానస్మి పార్థివ ।। ౬౯.

ఏడు సముద్రాలు, ముఖ్యమైన పర్వతాలు, ఏడు ద్వీపాలతో కూడిన భూమిని నేను చూశాను, ఓ రాజా.

అద్యాపి తం లోకవరం ధ్యాయంస్తిష్ఠామి సువ్రత । కదా ప్రాప్స్యేఽథ తం లోకమితి చిన్తాపరోఽభవమ్ ।। ౬౯.

ఓ సద్బుద్ధి కలిగినవాడా! నేను ఇప్పటికీ ఆ పరమ లోకాన్ని ధ్యానిస్తూ ఉంటున్నాను. 'ఎప్పుడు ఆ లోకాన్ని పొందుతానో?' అనే ఆలోచనలో పూర్తిగా మునిగిపోయాను.

ఏవం తే కౌతుకం రాజన్ కథితం పరమేష్ఠినః । యద్ వృత్తం మమ దేహే తు కిమన్యచ్ఛ్రోతుమిచ్ఛసి ।। ౬౯.

ఇలా పరమేశ్వరుని గురించి, నా శరీరంలో జరిగిన అద్భుతమైన విషయాన్ని నీకు చెప్పాను రాజా! ఇంకా నీవేమి వినాలనుకుంటున్నావు?

భద్రాశ్వ ఉవాచ । భగవన్ కిం కృతం లోకం త్వయా తమనుపశ్యతా । వ్రతం తపో వా ధర్మో వా ప్రాప్త్యర్థం తస్య వై మునే ।। ౭౦.

భద్రాశ్వుడు ఇలా అడిగాడు: భగవంతుడా! ఆ లోకాన్ని చూడకముందు దాన్ని పొందేందుకు నువ్వేమి చేసావు? ఏదైనా వ్రతమా, తపస్సా, లేక ధర్మమా ఆచరించావా, మునివరా?

అనారాధ్య హరిం భక్త్యా కో లోకాన్ కామయేద్ బుధః । ఆరాధితే హరౌ లోకాః సర్వే కరతలేఽభవన్ ।। ౭౦.

హరిను భక్తితో ఆరాధించకుండా ఏ జ్ఞాని లోకాలను కోరతాడు? హరిని ఆరాధిస్తే అన్ని లోకాలు చేతిలో ఉన్నట్లే అవుతాయి.

ఏవం సంచిన్త్య రాజేన్ద్ర మయా విష్ణుః సనాతనః । ఆరాధితో వర్షశతం క్రతుభిర్భూరిదక్షిణైః ।। ౭౦.

ఇలా ఆలోచించి, రాజేంద్రా! నేను శతాబ్దం పాటు విస్తృతంగా దానం చేసే యజ్ఞాలతో శాశ్వతుడు అయిన విష్ణువును ఆరాధించాను.

తతః కదాచిద్ బహునా కాలేన నృపనన్దన । యజతో మమ దేవేశం యజ్ఞమూర్తిం జనార్దనమ్ । ఆహూతా ఆగతా దేవాః సమమేవ సవాసవాః ।। ౭౦.

అంతటితో కాదు, రాజులకు ఆనందదాయకుడా! చాలా కాలం తర్వాత, నేను దేవతాధిపతి అయిన జనార్దనుని యజ్ఞమూర్తిగా పూజిస్తున్నప్పుడు, ఇంద్రునితో సహా దేవతలు పిలవబడి అక్కడికి వచ్చారు.

స్వే స్వే స్థానే స్థితా ఆసన్ యావద్ దేవాః సవాసవాః । తావత్ తత్రైవ భగవానాగతో వృషభధ్వజః ।। ౭౦.

ఇంద్రునితో కూడిన దేవతలు తమ తమ స్థానాల్లో నిలిచినంతసేపు, ఆ సమయంలోనే వృషభధ్వజుడైన భగవంతుడు అక్కడికి వచ్చాడు.

మహాదేవో విరూపాక్షస్త్ర్యమ్బకో నీలలోహితః । సోఽపి రౌద్రే స్థితః స్థానే బభూవ పరమేశ్వరః ।। ౭౦.

మహాదేవుడు, విరూపాక్షుడు, త్రయంబకుడు, నీలలోహితుడు, ఆ పరమేశ్వరుడు రౌద్ర స్వరూపంలో అక్కడ నిలిచాడు.

తాన్ సర్వానాగతాన్ దృష్ట్వా దేవానృషిమహోరగాన్ । సనత్కుమారో భగవానాజగామాబ్జసంభవః ।। ౭౦.

అక్కడికి వచ్చిన దేవతలు, ఋషులు, మహానాగులను చూసి, పద్మంలో జన్మించిన భాగవంతుడైన సనత్కుమారుడు అక్కడికి వచ్చాడు.

త్రసరేణుప్రమాణేన విమానే సూర్యసన్నిభే । అవస్థితో మహాయోగీ భూతభవ్యభవిష్యవిత్ ।। ౭౦.

అతడు గత, వర్తమాన, భవిష్యత్ కాలాలను తెలిసిన మహాయోగి. ధూళిపాటికంత పరిమాణంలో, సూర్యుడిలా ప్రకాశించే విమానంలో నిలిచాడు.

ఆగమ్య శిరసా రుద్రం స వవన్దే మహామునిః । మయా ప్రణమితస్తస్థౌ సమీపే శూలపాణినః ।। ౭౦.

అతడు వచ్చి రుద్రునికి తలవంచి నమస్కరించాడు. నేనూ శూలాన్ని ధరించిన ఆయన సమీపంలో నమస్కరించి నిలిచాను.

తానహం సంస్థితాన్ దేవాన్ నారదాదీనృషీంస్తథా । సనత్కుమారరుద్రౌ చ దృష్ట్వా మే మనసి స్థితమ్ ।। ౭౦.

అక్కడ సమకూరిన దేవతలను, నారదుడు మొదలైన ఋషులను, సనత్కుమారుడు, రుద్రుడు వీరందరిని చూసి నా మనసులో ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

క ఏషాం భవతే యాజ్యో వరిష్ఠశ్చ నృపోత్తమ । కేన తుష్టేన తుష్టాః స్యుః సర్వ ఏతే సరుద్రకాః ।। ౭౦.

ఓ రాజశ్రేష్ఠా! వీరిలో ఎవరు నీ యజ్ఞానికి యాజ్యుడు? ఎవరు అత్యుత్తముడు? వీరందరిని, రుద్రునితో సహా, సంతృప్తిపరచాలంటే ఎవరిని సంతృప్తిపరచాలి?

ఏవం కృత్వా స్థితే రాజన్ రుద్రః పృష్టో మయాఽనఘ । ఏవమర్థం క ఇజ్యోఽత్ర యుష్మాకం సురసత్తమాః ।। ౭౦.

ఇలా ఆలోచించి, రాజా! నేను రుద్రుణ్ని అడిగాను: 'ఓ పాపరహితుడా! మీలో ఉత్తమమైన దేవతల్లో ఈ యజ్ఞంలో ఎవరు ఆరాధించబడాలి?' అని.

ఏవముక్తే తదోవాచ రుద్రో మాం సురసన్నిధౌ ।। ౭౦.

నేను ఇలా అడిగిన తర్వాత, రుద్రుడు దేవతల సమక్షంలో నన్ను ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు.

రుద్ర ఉవాచ । శ్రృణ్వన్తు బిబుధాః సర్వే తథా దేవర్షయోఽమలాః । బ్రహ్మర్షయశ్చ విఖ్యాతా సర్వే శ్రృణ్వన్తు మే వచః । త్వం చాగస్త్య మహాబుద్ధే శ్రృణు మే గదతో వచః ।। ౭౦.

రుద్రుడు ఇలా అన్నాడు: 'అన్ని దేవతలు, పవిత్రమైన దేవర్షులు, ప్రసిద్ధ బ్రహ్మర్షులు నా మాట వినండి. మహాబుద్ధిశాలి అయిన అగస్త్యా! నువ్వూ నేను చెప్పేది విను.'