వరాహపురాణమ్

స్మరన్ విష్ణుం పఠన్ వేదం దదద్ దానం యజన్ హరిమ్ । బ్రాహ్మణః శుద్ధ ఏవాస్తే విరుద్ధమపి తారయేత్ ।। ౬౮.

విష్ణువును స్మరించడం, వేదాన్ని పఠించడం, దానం చేయడం, హరిని పూజించడం—బ్రాహ్మణుడు ఇలా చేస్తే ఎప్పుడూ పవిత్రుడే, ఎదురు ఉన్నవారిని కూడా రక్షించగలడు.

ఏతత్ తే సర్వమాఖ్యాతం యత్ పృష్టోఽహం త్వయా నృప । మన్వాదిర్భిర్విస్తరశః కథ్యతే యేన పార్థివ । సమాసతస్తేన మయా కథితం తే నృపోత్తమ ।। ౬౮.

ఓ రాజా! నువ్వు అడిగినదాన్ని నేను మొత్తం చెప్పాను. మనువు మొదలైనవారు వివరంగా చెప్పిన విషయాన్ని నేను సంక్షిప్తంగా వివరించాను, ఓ ఉత్తమ రాజా!

భద్రాశ్వ ఉవాచ । భగవన్ త్వచ్ఛరీరే తు యద్ వృత్తం ద్విజసత్తమ । చిరజీవీ భవాంస్తన్మే వక్తుమర్హసి సత్తమ ।। ౬౯.

భద్రాశ్వుడు అడిగాడు: భగవన్! నీ శరీరంలో ఏం జరిగిందో, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, నీవు దీర్ఘాయువు కలవాడవు, దయచేసి నాకు వివరంగా చెప్పు.

అగస్త్య ఉవాచ । మచ్ఛరీరమిదం రాజన్ బహుకౌతూహలాన్వితమ్ । అనేకకల్పసంస్థాయి వేదవిద్యావిశోధితమ్ ।। ౬౯.

అగస్త్యుడు చెప్పాడు: రాజా! నా శరీరం ఎన్నో ఆశ్చర్యాలతో నిండింది. అనేక కల్పాలు గడిచినా నిలిచింది. వేద విద్య వల్ల పవిత్రమైంది.

అటన్ మహీమహం సర్వాం గతవానస్మి పార్థివ । ఇలావృతం మహావర్షం మేరోః పార్శ్వే వ్యవస్థితమ్ ।। ౬౯.

ఓ రాజా! నేను భూమి అంతటా తిరిగాను. మేరు పర్వతం పక్కన ఉన్న ఇలావృత మహావర్షానికి కూడా వెళ్లాను.

తత్ర రమ్యం సరో దృష్టం తస్య తీరే మహాకుటీ । తత్రోపవాసశిథిలం దృష్టవానస్మి తాపసమ్ । అస్థిచర్మావశేషం తు చీరవల్కలధారిణమ్ ।। ౬౯.

అక్కడ అందమైన సరస్సు కనిపించింది. దాని ఒడ్డున గొప్ప ఆశ్రమం ఉంది. అక్కడ ఉపవాసంతో బలహీనపడిన, ఎముకలు, చర్మం మాత్రమే మిగిలి, వల్కలాలు ధరించిన తపస్విని చూశాను.

తం దృష్టృవాఽహం నృపశ్రేష్ఠ క ఏష నృపసత్తమ । విశ్వాస్య ప్రతిపత్త్యర్థం విధేయం మే నరోత్తమ ।। ౬౯.

ఆయనను చూసి, 'ఇతను ఎవరు?' అని ఆశ్చర్యపడ్డాను, ఓ రాజశ్రేష్ఠా! ఆయన నమ్మకాన్ని పొందేందుకు, ఏం చేయాలో ఆలోచించాను, ఓ ఉత్తమ రాజా!

ఏవం చిత్తయతో మహ్యం స మాం ప్రాహ మహామునిః । స్థీయతాం స్థీయతాం బ్రహ్మన్నాతిథ్యం కరవాణి తే ।। ౬౯.

ఇలా నేను ఆలోచనలు చేస్తుండగా, ఆ మహర్షి నన్ను చూసి, "ఇక్కడే ఉండు, ఇక్కడే ఉండు, బ్రహ్మన్! నేను నీకు అతిథి సత్కారం చేస్తాను," అని అన్నారు.

ఏతచ్ఛ్రుత్వా వచస్తస్య ప్రవిష్టోఽహం కుటీం తు తామ్ । తావత్ పశ్యామ్యహం విప్రం జ్వలన్తమివ తేజసా ।। ౬౯.

ఆ మహర్షి మాటలు విని, నేను ఆ గుడిసెలోకి ప్రవేశించాను. అక్కడ ఆ మహర్షిని చూసాను; ఆయన తేజస్సుతో వెలిగిపోతూ ఉన్నారు.

భూమౌ స్థితం తు మాం దృష్ట్వా హుఙ్కారమకరోద్ ద్విజః । తద్ధుఙ్కారాత్ తు పాతాలం భిత్త్వా పఞ్చ హి కన్యకాః ।। ౬౯.

నేను నేలపై నిలబడి ఉన్నాను అని చూసి, ఆ బ్రాహ్మణుడు 'హుం' అని శబ్దం చేశాడు. ఆ శబ్దంతో భూమిని చీల్చుకుని ఐదు కన్యలు పాతాళం నుంచి బయటికి వచ్చారు.

నిర్యయుః కాఞ్చనం పీఠమేకా తాసాం ప్రగృహ్య వై । సా మాం ప్రాదాత్ తదాఽన్యాఽదాత్ సలిలం కరసంస్థితమ్ ।। ౬౯.

వారిలో ఒకరు బంగారు పీఠాన్ని తీసుకొని నాకిచ్చింది. ఇంకొకరు చేతిలో నీళ్లు పెట్టి నాకందించింది.

గృహీత్వాఽన్యా తు మే పాదౌ క్షాలితుం చోపచక్రమే । అన్యే ద్వే వ్యజనే గృహ్య మత్పక్షాభ్యాం వ్యవస్థితే ।। ౬౯.

మరొకరు నా పాదాలను పట్టుకుని కడగడం మొదలుపెట్టింది. మిగతా ఇద్దరు చెరో వైపున నిలబడి, చెమ్మదండాలు పట్టుకొని నాకు వడలు వేస్తూ ఉన్నారు.

తతో హుఙ్కారమకరోత్ పునరేవ మహాతపాః । తచ్ఛబ్దాదన్తరం హైమద్రోణీం యోజనవిస్తృతామ్ । గృహ్యాజగామ మకరోత్ప్లవం సరసి పార్థివ ।। ౬౯.

ఆ తర్వాత ఆ మహాతపస్వి మళ్లీ 'హుం' అని శబ్దం చేశాడు. ఆ శబ్దంతో ఒక యోజన వెడల్పుతో బంగారు పాత్ర కనిపించింది. ఒక మకరం ఆ సరస్సులోకి దూకింది, రాజా!

తస్యాం తు కన్యాః శతశో హేమకుమ్భకరాః శుభాః । ఆయయుస్తమథో దృష్ట్వా స మునిః ప్రాహ మాం నృప ।। ౬౯.

ఆ పాత్రలో వందలాది శుభ్రమైన కన్యలు బంగారు కుండలు పట్టుకుని వచ్చారు. ఇది చూసి ఆ మహర్షి నన్ను ఉద్దేశించి మాట్లాడారు, రాజా!

స్నానార్థం కల్పితం బ్రహ్మన్నిదం తే సర్వమేవ తు । ద్రోణీం ప్రవిశ్య చేమాం త్వం స్నాతుమర్హసి సత్తమ ।। ౬౯.

"బ్రహ్మన్! నీ స్నానానికి ఇవన్నీ సిద్ధంగా ఉన్నాయి. నీవు ఈ పాత్రలోకి వెళ్లి స్నానం చేయాలి, ఓ ఉత్తముడా!" అని అన్నారు.

తతోఽహం తస్య వచనాత్ తస్యాం ద్రోణ్యాం నరాధిప । విశామి తావత్ సరసి సా ద్రోణీ ప్రత్యమజ్జత ।। ౬౯.

ఆ మహర్షి మాటలు విని, రాజా! నేను ఆ సరస్సులోని పాత్రలోకి ప్రవేశించాను. నేను లోపలికి వెళ్ళగానే ఆ పాత్ర నీళ్లలో మునిగిపోయింది.

ద్రోణ్యాం జలే నిమగ్నోఽహమ్ ఇతి మత్వా నరేశ్వర । ఉన్మగ్నోఽహం తతో లోకమపూర్వం దృష్టవాంస్తతః ।। ౬౯.

రాజా! నేను ఆ పాత్రలోని నీళ్లలో మునిగిపోయానని అనుకుంటూ ఉండగా, అప్పుడు నేను పైకి వచ్చి, ఎప్పుడూ చూడని ఒక కొత్త లోకాన్ని చూశాను.

సుహర్మ్యకక్ష్యాయతనం విశాలం రథ్యాపథం శుద్ధజనానుకీర్ణమ్ । నీత్యుత్తమైః సేవితమాత్మవిద్భి - ర్నృభిః పురాణైర్నయమార్గసంస్థైః ।। ౬౯.

అక్కడ నేను విశాలమైన, అద్భుతమైన నగరాన్ని చూశాను. ఆ నగరంలో విశాలమైన వీధులు, పవిత్ర హృదయులైన ప్రజలు, జ్ఞానులు, ఆత్మవిద్యలు, పురాతన రాజులు ధర్మమార్గంలో స్థిరంగా ఉండి, అందరూ అక్కడ నివసిస్తున్నారు.

సంసారచర్యాపరిఘాభిరుగ్రం గమ్భీరపాతాలతలస్థమాద్యమ్ । సితైర్నృభిః పాశవరాగ్రహస్తైః ద్విపాశ్వసంఘైర్వివిధైరుపేతమ్ ।। ౬౯.

ఆ స్థలం భయంకరంగా, లోకంలో సాధారణంగా ఉండే జీవనచర్యలకు అందని విధంగా, లోతైన పాతాళంలో ఉంది. అక్కడ తెల్ల వస్త్రాలు ధరించిన వారు, చేతుల్లో పాశాలు పట్టుకుని, ఏనుగులు, కుదిరాళ్ళ సమూహాలతో చుట్టుముట్టబడి ఉంది.

విచిత్రపద్మోత్పలసంవృతాని సరాంసి నానావిహగాకులాని । అమ్భోజపత్రస్థితభృఙ్గనాదై- రుద్గీతవన్తీవ లయైరనైకైః । కైలాసశ్రృఙ్గప్రతిమాని తీరే - ష్వనేకరత్నోత్పలసంచితాని । గృహాణి ధన్యాధ్యుషితాని నీచై - రుపాసితాని ద్విజదేవవిప్రైః ।। ౬౯.

అక్కడ ఎన్నో సరస్సులు, వివిధ రకాల పద్మాలు, ఉట్పలాలతో నిండిపోయి, అనేక పక్షులతో కళకళలాడుతూ ఉన్నాయి. పద్మపత్రాలపై కూర్చున్న తేనెటీగల గానంతో అనేక రాగాలు వినిపిస్తున్నాయి. తీరాల్లో కైలాసశిఖరాల్లాంటి గృహాలు, ఎన్నో విలువైన పద్మాలతో అలంకరించబడి, ధన్యులు నివసిస్తూ, ద్విజులు, దేవతలు పూజించేలా ఉన్నాయి.

కైలాసశ్రృఙ్గప్రతిమాని తీరే - ష్వనేకరత్నోత్పలసంచితాని । గృహాణి ధన్యాధ్యుషితాని నీచై - రుపాసితాని ద్విజదేవవిప్రైః ।। ౬౯.

తీరాల్లో కైలాసశిఖరాల్లాంటి గృహాలు, ఎన్నో విలువైన పద్మాలతో అలంకరించబడి, ధన్యులు నివసిస్తూ, ద్విజులు, దేవతలు పూజించేలా ఉన్నాయి.

పద్మాని భృఙ్గావనతాని చేలు - స్తేషాం పునర్గురుభారాదజస్త్రమ్ । జలేషు యేషాం సుస్వరాస్యో ద్విజాతి- ర్వేదోదితానాహ విచిత్రమన్త్రాన్ ।। ౬౯.

పద్మాలు తేనెటీగల భారంతో వంగి, అలలపై ఎప్పుడూ ఊగిపోతూ ఉన్నాయి. ఆ నీళ్లలో మధురమైన స్వరాలతో ద్విజులు వేదాలలో చెప్పిన అద్భుతమైన మంత్రాలను పఠిస్తున్నారు.

సితాబ్జమాలార్చితగాత్రవన్తి వాసోత్తరీయాణి ఖగప్రవారైః । సరాంస్యనేకాని తథా ద్విజాస్తు పఠన్తి యజ్ఞార్థవిధిం పురాణమ్ ।। ౬౯.

వారు తెల్ల పద్మమాలలతో అలంకరించబడి, మెత్తటి పైదుస్తులు ధరించి, పక్షుల గుంపులతో చుట్టుముట్టబడి ఉన్నారు. అలాంటి అనేక సరస్సుల్లో ద్విజులు యజ్ఞానికి సంబంధించిన పురాతన విధులను పఠిస్తున్నారు.

భ్రమన్నహం తేషు సరఃస్వపశ్యం వృన్దాన్యనేకాని సురాఙ్గనానామ్ । విద్యాధరాణాం చ తథైవ కన్యాః స్నానాయ తం దేశముపాగతాశ్చ ।। ౬౯.

ఆ సరస్సుల్లో సంచరిస్తూ ఉండగా, నేను అనేక దేవకన్యల సమూహాలను, అలాగే విద్యాధరుల కుమార్తెలను స్నానానికి అక్కడికి వచ్చినట్లు చూశాను.

తతః కదాచిద్ భ్రమతా నృపోత్తమ ప్రదృష్టమన్యత్సుసరః సుతోయమ్ । ప్రాగ్ దృష్టమేకం తు తథైవ తీరే కుటీం ప్రపశ్యామి యథా పురాఽహమ్ ।। ౬౯.

అలా తిరుగుతూ ఉండగా, ఓ ఉత్తమ రాజా! మరో అందమైన, స్వచ్ఛమైన నీటితో నిండిన సరస్సును చూశాను. దాని తీరంలో, మునుపు నేను చూసినట్లే, ఒక గుడిసెను చూశాను.

యావత్ కుటీం తాం ప్రవిశామి రాజన్ తపస్వినం తం స్థితమేకదేశే । దృష్ట్వాభిగమ్యాభివదామి యావత్ స్మయన్నువాచాప్రతిమప్రభావః ।। ౬౯.

ఓ రాజా, నేను ఆ కుడిలోకి అడుగుపెట్టినప్పుడు, ఒక చోట నిలబడి ఉన్న ఆ తపస్విని చూసి, అతని దగ్గరకు వెళ్లి నమస్కరించాను. అప్పుడు అతడు చిరునవ్వుతో, అపూర్వమైన మహిమతో మాట్లాడాడు.

తాపస ఉవాచ । కిం మాం విప్ర న జానీషే ప్రాగ్దృష్టమపి సత్తమ । యేన త్వం మూఢవల్లోకమిమమప్యనుపశ్యసి ।। ౬౯.

తపస్వి ఇలా అన్నాడు: 'ఓ ఉత్తమ బ్రాహ్మణా, నన్ను గుర్తుపట్టలేవా? నువ్వు నన్ను ముందే చూశావు. ఎందుకు ఈ లోకాన్ని మాయలో పడినవాడిలా చూస్తున్నావు?'

దృష్టం మత్కమిదం దేవైర్భువనం యన్న దృశ్యతే । త్వత్ప్రియార్థం మయా లోకో దర్శితః స ద్విజోత్తమ ।। ౬౯.

ఈ లోకాన్ని దేవతలు కూడా చూడలేరు. నీ ప్రీతికోసం, ఓ ఉత్తమ ద్విజా, నేను నీకు ఈ లోకాన్ని చూపించాను.

సంపదం పశ్య లోకస్య మదీయస్య మహామునే । దధిక్షీరవహా నద్యస్తథా సర్పిర్మయాన్ హ్రదాన్ ।। ౬౯.

ఓ మహామునీ, నా లోకంలోని ఐశ్వర్యాన్ని చూడు. ఇక్కడ నదులు పెరుగు, పాలతో ప్రవహిస్తున్నాయి. సరస్సులు నెయ్యితో నిండిపోయి ఉన్నాయి.