వరాహపురాణమ్

స విష్ణుః పరమో దేవో విజ్ఞేయో నృపసత్తమ । న చ వేదక్రియాహీనః పశ్యతే పరమేశ్వరమ్ ।। ౬౭.

విష్ణువు పరమదేవుడు అని తెలుసుకోవాలి, ఓ ఉత్తమ రాజా. వేదకర్మలు లేని వారు పరమేశ్వరుడిని చూడలేరు.

భద్రాశ్వ ఉవాచ । యోఽసౌ పరాపరో దేవో విష్ణుః సర్వగతో మునే । చతుర్యుగే త్వసౌ కీదృగ్ విజ్ఞేయః పరమేశ్వరః ।। ౬౮.

భద్రాశ్వుడు అడిగాడు: మునీశ్వరా, పరముడు, అపరుడు అయిన ఆ విష్ణువు, అన్ని యుగాల్లో ఎలా ఉండి ఉంటాడు? ఆయనను ఎలా తెలుసుకోవాలి?

యుగే యుగే క ఆచారో వర్ణానాం భవితా మునే । కథం చ శుద్ధిర్విప్రాణామన్యస్త్రీసంకరైర్మునే ।। ౬౮.

ప్రతి యుగంలో వర్ణాల ఆచారం ఎలా ఉంటుంది, మునీశ్వరా? ఇతర స్త్రీలతో కలిసినప్పుడు బ్రాహ్మణుల పవిత్రత ఎలా ఉంటుంది?

అగస్త్య ఉవాచ । కృతే యుగే మహీ దేవైర్భుజ్యతే వేదకర్మణా । యజద్భిరసురైస్త్రేతాం తద్వద్ దేవైశ్చ సత్తమ ।। ౬౮.

అగస్త్యుడు చెప్పాడు: కృతయుగంలో భూమిని దేవతలు వేదకర్మలతో అనుభవిస్తారు. త్రేతాయుగంలో యజ్ఞాలు చేసే వారు, దేవతలు కూడా భూమిని అనుభవిస్తారు.

ద్వాపరే సత్త్వరజసీ బహులే నృపసత్తమ । యావద్ ధర్మసుతో రాజా భవిష్యతి మహామతే ।। ౬౮.

ద్వాపరయుగంలో, ఓ ఉత్తమ రాజా, సత్త్వ, రజోగుణాలు ఎక్కువగా ఉంటాయి. ధర్మపుత్రుడు రాజుగా ఉన్నంతవరకు అలా ఉంటుంది, ఓ మహామతి.

తతస్తమః ప్రభవితా కలిరూపో నరేశ్వర । తస్మిన్ కలౌ వర్త్తమానే స్వమార్గాచ్చ్యవతే ద్విజః ।। ౬౮.

అంతటితో, కలియుగం రూపంలో అంధకారం ప్రబలుతుంది, ఓ రాజా. ఆ కాలంలో ద్విజులు తమ స్వధర్మాన్ని వదిలిపోతారు.

రాజానో వైశ్యశూద్రాశ్చ ప్రాయశో హీనజాతయః । భవిష్యన్తి నృపశ్రేష్ఠ సత్యశౌచవివర్జితాః ।। ౬౮.

రాజులు, వైశ్యులు, శూద్రులు ఎక్కువగా తక్కువ వంశానికి చెందుతారు, ఓ ఉత్తమ రాజా. వారు సత్యం, శుద్ధి లేకుండా ఉంటారు.

అగమ్యాగమనం తత్ర కరిష్యన్తి ద్విజాతయః । అనృతం చ వదిష్యన్తి వేదమార్గబహిష్కృతాః । వివాహాంశ్చ కరిష్యన్తి సగోత్రానసమాంస్తథా ।। ౬౮.

ఆ కాలంలో ద్విజులు అనర్హ స్త్రీలను చేరుకుంటారు, అబద్ధం మాట్లాడతారు, వేదమార్గాన్ని వదిలిపెడతారు, తమ వంశంలోనివారిని, సమానులుకాని వారిని కూడా పెళ్లి చేసుకుంటారు.

రాజానో బ్రాహ్మణాన్ హింస్యుర్విత్తలోభాన్వితాః శఠాః । అన్త్యజా అపి వైశ్యత్వం కరిష్యన్తి పణే రతాః । అభిమానినో భవిష్యన్తి శూద్రజాతిషు గర్వితాః ।। ౬౮.

రాజులు ధనలోభంతో, మోసంతో బ్రాహ్మణులను హింసిస్తారు. అంత్యజులు కూడా వ్యాపారంలో ఆనందిస్తూ వైశ్యులుగా మారతారు. శూద్రజాతికి చెందినవారు గర్వంతో ప్రవర్తిస్తారు.

సర్వాశినో భవిష్యన్తి బ్రాహ్మణాః శౌచవర్జితాః । సురా పేయమితి ప్రాహుః సత్యశౌచవివర్జితాః ।। ౬౮.

బ్రాహ్మణులు అన్నీ తినేవారు, పవిత్రత లేకుండా పోతారు. వారు మద్యం తాగడం అనుమతించబడిందని చెబుతారు, నిజాయితీ కూడా శుభ్రత కూడా లేకుండా ఉంటారు.

తతో వినశ్యతే లోకో వర్ణధర్మశ్చ నశ్యతే ।। ౬౮.

అప్పుడు లోకం నశిస్తుంది, వర్ణధర్మాలు కూడా పోతాయి.

భద్రాశ్వ ఉవాచ । అగమ్యాగమనం కృత్వా బ్రాహ్మణః క్షత్రియోఽపి వా । శూద్రోఽపి శుద్ధ్యతే కేన కిం వాఽగమ్యం తు శంస మే ।। ౬౮.

భద్రాశ్వుడు అడిగాడు: బ్రాహ్మణుడు లేదా క్షత్రియుడు, లేక శూద్రుడు నిషిద్ధమైన స్త్రీతో సంభోగం చేస్తే, వారు ఎలా పవిత్రులు అవుతారు? ఏ స్త్రీలు నిషిద్ధమయ్యారు? నాకు చెప్పండి.

అగస్త్య ఉవాచ । చాతుర్గామీ భవేద్ విప్రస్ త్రిగామీ క్షత్రియో భవేత్ । ద్విగామీ తు భవేద్ వైశ్యః శూద్ర ఏకగమః స్మృతః ।। ౬౮.

అగస్త్యుడు చెప్పాడు: బ్రాహ్మణుడు నాలుగు రకాల స్త్రీలతో సంబంధం పెట్టుకోవచ్చు; క్షత్రియుడు మూడింటితో, వైశ్యుడు రెండింటితో, శూద్రుడు ఒక్కటితో మాత్రమే అనుమతించబడ్డాడు.

అగమ్యాం బ్రాహ్మణీం ప్రాహుః క్షత్రియస్య నరేశ్వర । క్షత్రాణీం చైవ వైశ్యస్య వైశ్యాం శూద్రస్య పార్థివ । అధమస్యోత్తమా నారీ అగమ్యా మనురబ్రవీత్ ।। ౬౮.

ఓ రాజా! క్షత్రియునికి బ్రాహ్మణుడి భార్య నిషిద్ధం; వైశ్యునికి క్షత్రియుని భార్య నిషిద్ధం; శూద్రునికి వైశ్యుని భార్య నిషిద్ధం. తక్కువ వర్ణానికి ఉన్నవాడు, పై వర్ణానికి చెందిన స్త్రీతో సంబంధం పెట్టుకోవడం నిషిద్ధమని మనువు చెప్పారు.

మాతా మాతృష్వసా శ్వశ్రూర్భాతృపత్నీ చ పార్థివ । స్నుషా చ దుహితా చైవ మిత్రపత్నీ స్వగోత్రజా ।। ౬౮.

తల్లి, మామ, అత్త, అన్నయ్య భార్య, కోడలు, కుమార్తె, స్నేహితుడి భార్య, తన వంశానికి చెందిన స్త్రీ—

రాజజాయాఽఽత్మజా చైవ అగమ్యా ముఖ్యతః స్త్రియః । రజకాదిషు చాన్యాశ్చ స్త్రియోఽగమ్యాః ప్రకీర్తితాః । అగమ్యాగమనం చైతత్ కృతం పాపాయ జాయతే ।। ౬౮.

రాజు భార్య లేదా కుమార్తె, అలాగే రజకినిలాంటి ఇతర స్త్రీలు ముఖ్యంగా నిషిద్ధమైనవారు. ఇలాంటి స్త్రీలతో సంభోగం చేయడం పాపంగా చెప్పబడింది.

వియోనిగమనాయాశు బ్రాహ్మణాయ భవత్యలమ్ । శేషస్య శుద్ధిరేషైవ ప్రాణాయామశతం భవేత్ ।। ౬౮.

బ్రాహ్మణుడు తన వర్ణానికి బయట స్త్రీతో సంభోగం చేస్తే తీవ్రమైన అపవిత్రత కలుగుతుంది. మిగతావారికి వంద ప్రాణాయామాలు చేస్తే పవిత్రత లభిస్తుంది.

బహునాఽపి హి కాలేన యత్ పాపం సముపార్జితమ్ । వర్ణసంకరసంగత్యా బ్రాహ్మణేన నరర్షభ ।। ౬౮.

ఓ ఉత్తమ పురుషుడా! బ్రాహ్మణుడు వర్ణసంకరులతో కలిసినందువల్ల ఎంతకాలమైనా చేసిన పాపం కూడా—

దశప్రణవగాయత్రీం ప్రాణాయామశతైస్త్రిభిః । ముచ్యతే బ్రహ్మహత్యాయాః కిం పునః శేషపాతకైః ।। ౬౮.

పది ప్రణవాలతో గాయత్రీ మంత్రాన్ని జపించి, మూడు వందల ప్రాణాయామాలు చేసినవాడికి బ్రాహ్మణ హత్య పాపం కూడా పోతుంది. మరి చిన్న పాపాల గురించి చెప్పనక్కర్లేదు.

అథవా పరరూపం యో వేద బ్రాహ్మణపుంగవః । వేదాధ్యాయీ పాపశతైః కృతైరపి న లిప్యతే ।। ౬౮.

లేదా, ఒక బ్రాహ్మణుడు పరమాత్మ తత్వాన్ని తెలిసినవాడైతే, వందల పాపాలు చేసినా అతనికి అంటవు.

స్మరన్ విష్ణుం పఠన్ వేదం దదద్ దానం యజన్ హరిమ్ । బ్రాహ్మణః శుద్ధ ఏవాస్తే విరుద్ధమపి తారయేత్ ।। ౬౮.

విష్ణువును స్మరించడం, వేదాన్ని పఠించడం, దానం చేయడం, హరిని పూజించడం—బ్రాహ్మణుడు ఇలా చేస్తే ఎప్పుడూ పవిత్రుడే, ఎదురు ఉన్నవారిని కూడా రక్షించగలడు.

ఏతత్ తే సర్వమాఖ్యాతం యత్ పృష్టోఽహం త్వయా నృప । మన్వాదిర్భిర్విస్తరశః కథ్యతే యేన పార్థివ । సమాసతస్తేన మయా కథితం తే నృపోత్తమ ।। ౬౮.

ఓ రాజా! నువ్వు అడిగినదాన్ని నేను మొత్తం చెప్పాను. మనువు మొదలైనవారు వివరంగా చెప్పిన విషయాన్ని నేను సంక్షిప్తంగా వివరించాను, ఓ ఉత్తమ రాజా!

భద్రాశ్వ ఉవాచ । భగవన్ త్వచ్ఛరీరే తు యద్ వృత్తం ద్విజసత్తమ । చిరజీవీ భవాంస్తన్మే వక్తుమర్హసి సత్తమ ।। ౬౯.

భద్రాశ్వుడు అడిగాడు: భగవన్! నీ శరీరంలో ఏం జరిగిందో, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, నీవు దీర్ఘాయువు కలవాడవు, దయచేసి నాకు వివరంగా చెప్పు.

అగస్త్య ఉవాచ । మచ్ఛరీరమిదం రాజన్ బహుకౌతూహలాన్వితమ్ । అనేకకల్పసంస్థాయి వేదవిద్యావిశోధితమ్ ।। ౬౯.

అగస్త్యుడు చెప్పాడు: రాజా! నా శరీరం ఎన్నో ఆశ్చర్యాలతో నిండింది. అనేక కల్పాలు గడిచినా నిలిచింది. వేద విద్య వల్ల పవిత్రమైంది.

అటన్ మహీమహం సర్వాం గతవానస్మి పార్థివ । ఇలావృతం మహావర్షం మేరోః పార్శ్వే వ్యవస్థితమ్ ।। ౬౯.

ఓ రాజా! నేను భూమి అంతటా తిరిగాను. మేరు పర్వతం పక్కన ఉన్న ఇలావృత మహావర్షానికి కూడా వెళ్లాను.

తత్ర రమ్యం సరో దృష్టం తస్య తీరే మహాకుటీ । తత్రోపవాసశిథిలం దృష్టవానస్మి తాపసమ్ । అస్థిచర్మావశేషం తు చీరవల్కలధారిణమ్ ।। ౬౯.

అక్కడ అందమైన సరస్సు కనిపించింది. దాని ఒడ్డున గొప్ప ఆశ్రమం ఉంది. అక్కడ ఉపవాసంతో బలహీనపడిన, ఎముకలు, చర్మం మాత్రమే మిగిలి, వల్కలాలు ధరించిన తపస్విని చూశాను.

తం దృష్టృవాఽహం నృపశ్రేష్ఠ క ఏష నృపసత్తమ । విశ్వాస్య ప్రతిపత్త్యర్థం విధేయం మే నరోత్తమ ।। ౬౯.

ఆయనను చూసి, 'ఇతను ఎవరు?' అని ఆశ్చర్యపడ్డాను, ఓ రాజశ్రేష్ఠా! ఆయన నమ్మకాన్ని పొందేందుకు, ఏం చేయాలో ఆలోచించాను, ఓ ఉత్తమ రాజా!

ఏవం చిత్తయతో మహ్యం స మాం ప్రాహ మహామునిః । స్థీయతాం స్థీయతాం బ్రహ్మన్నాతిథ్యం కరవాణి తే ।। ౬౯.

ఇలా నేను ఆలోచనలు చేస్తుండగా, ఆ మహర్షి నన్ను చూసి, "ఇక్కడే ఉండు, ఇక్కడే ఉండు, బ్రహ్మన్! నేను నీకు అతిథి సత్కారం చేస్తాను," అని అన్నారు.

ఏతచ్ఛ్రుత్వా వచస్తస్య ప్రవిష్టోఽహం కుటీం తు తామ్ । తావత్ పశ్యామ్యహం విప్రం జ్వలన్తమివ తేజసా ।। ౬౯.

ఆ మహర్షి మాటలు విని, నేను ఆ గుడిసెలోకి ప్రవేశించాను. అక్కడ ఆ మహర్షిని చూసాను; ఆయన తేజస్సుతో వెలిగిపోతూ ఉన్నారు.