వరాహపురాణమ్

దివ్యం వర్షసహస్త్రం తు సాగ్రం బ్రహ్మసుతస్తదా । ధ్యాయతస్తస్య దేవోఽసౌ పరితోషం జగామ హ ।। ౬౬.

అప్పుడు బ్రహ్మ కుమారుడు నారదుడు, దివ్య సంవత్సరాల వెయ్యేళ్లు ఆ దేవుని ధ్యానం చేశాడు. ఆ ప్రభువు అతనిపై సంతోషించాడు.

ఉవాచ చ ప్రసన్నాత్మా ప్రత్యక్షత్వం గతః ప్రభుః । వరం బ్రహ్మసుత బ్రూహి కిం తే దద్మి మహామునే ।। ౬౬.

ఆ ప్రభువు ప్రత్యక్షమై, సంతోషంతో ఇలా అన్నాడు: 'ఓ బ్రహ్మ కుమారా, ఏ వరం కావాలో అడుగు. నీకు ఏమివ్వాలని చెప్పు, మహర్షీ.'

నారద ఉవాచ । సహస్త్రమేకం వర్షాణాం ధ్యాతస్త్వం భువనేశ్వర । త్వత్ప్రాప్తిర్యేన తద్ బ్రూహి యది తుష్టోఽసి మేఽచ్యుత ।। ౬౬.

నారదుడు ఇలా అన్నాడు: 'ఓ భువనేశ్వరా, నేను వెయ్యేళ్లు నీ ధ్యానం చేశాను. నీవు నాతో సంతోషంగా ఉంటే, నిన్ను ఎలా పొందాలో నాకు చెప్పు, అచ్యుతా.'

దేవదేవ ఉవాచ । పౌరుషం సూక్తమాస్థాయ యే యజన్తి ద్విజాస్తు మామ్ । సంహితామాద్యమాస్థాయ తే మాం ప్రాప్స్యన్తి నారద ।। ౬౬.

దేవదేవుడు ఇలా అన్నాడు: 'పౌరుష సూక్తాన్ని అనుసరించి లేదా ప్రాథమిక సంహితను పాటిస్తూ, ఎవరు నన్ను యజ్ఞం చేస్తారో, ఆ ద్విజులు నన్ను తప్పకుండా పొందుతారు, నారదా.'

అలాభే వేదశాస్త్రాణాం పఞ్చరాత్రోదితేన హ । మార్గేణ మాం ప్రపశ్యన్తే తే మాం ప్రాప్స్యన్తి మానవాః ।। ౬౬.

వేదశాస్త్రాలు అందుబాటులో లేకపోతే, పాంచరాత్రంలో చెప్పిన మార్గాన్ని అనుసరించి, ప్రజలు నన్ను దర్శించగలరు. ఆ మార్గం ద్వారా వారు నన్ను పొందుతారు.

బ్రాహ్మణక్షత్రియవిశాం పఞ్చరాత్రం విధీయతే । శూద్రాదీనాం న తచ్ఛ్రోత్రపదవీముపయాస్యతి ।। ౬౬.

బ్రాహ్మణులు, క్షత్రియులు, వైశ్యులకు పాంచరాత్రం నియమించబడింది. శూద్రులు మరియు ఇతరులకు అది వినిపించదు, వారి స్థాయికి అందదు.

ఏవం మయోక్తం విప్రేన్ద్ర పురాకల్పే పురాతనమ్ । పఞ్చరాత్రం సహస్త్రాణాం యది కశ్చిద్ గ్రహీష్యతి ।। ౬౬.

ఓ బ్రాహ్మణ శ్రేష్ఠుడా, పూర్వకాలంలో నేను ఇలా చెప్పాను: వేల మందిలో ఎవడైనా ఈ పాంచరాత్రాన్ని స్వీకరిస్తే—

కర్మక్షయే చ మాం కశ్చిద్ యది భక్తో భవిష్యతి । తస్య చేదం పఞ్చరాత్రం నిత్యం హృది వసిష్యతి ।। ౬౬.

తన కర్మలు ముగిసిన తర్వాత ఎవడైనా నా భక్తుడు అయితే, ఆ పాంచరాత్రం ఎప్పుడూ అతని హృదయంలో నిలిచి ఉంటుంది.

ఇతరే రాజసైర్భావైస్తామసైశ్చ సమావృతాః । భవిష్యన్తి ద్విజశ్రేష్ఠ మచ్ఛాసనపరాఙ్ముఖాః ।। ౬౬.

ఇతరులు రాజసిక, తామసిక స్వభావాలతో ఉండి, నా ఆజ్ఞను పట్టించుకోరు, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠ.

కృతం త్రేతా ద్వాపరం చ యుగాని త్రీణి నారద । సత్త్వస్థాం మాం సమేష్యన్తి కలౌ రజస్తమోఽధికాః ।। ౬౬.

కృత, త్రేత, ద్వాపర యుగాల్లో, సత్వగుణంలో ఉన్నవారు నన్ను చేరుతారు, నారదా. కానీ కలియుగంలో రాజసం, తమసం ఎక్కువగా ఉంటాయి.

అన్యచ్చ తే వరం దద్మి శ్రృణు నారద సామ్ప్రతమ్ । యదిదం పఞ్చరాత్రం మే శాస్త్రం పరమదుర్లభమ్ । తద్భవాన్ వేత్స్యతే సర్వం మత్ప్రసాదాన్న సంశయః ।। ౬౬.

ఇంకొక వరం కూడా ఇస్తున్నాను, నారదా, విను: నా అనుగ్రహంతో, ఈ అత్యంత దుర్లభమైన పాంచరాత్ర శాస్త్రాన్ని నీవు పూర్తిగా తెలుసుకుంటావు. ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.

వేదేన పఞ్చరాత్రేణ భక్త్యా యజ్ఞేన చ ద్విజ । ప్రాప్యోఽహం నాన్యథా వత్స వర్షకోట్యాయుతైరపి ।। ౬౬.

వేదం, పాంచరాత్రం, భక్తి, యజ్ఞం వీటి ద్వారానే నేను పొందగలుగుతాను, ప్రియమైనవాడా. వేరే మార్గంలో, కోటి సంవత్సరాలు ప్రయత్నించినా నన్ను చేరుకోలేరు.

ఏవముక్త్వా స భగవాన్ నారదం పరమేశ్వరః । జగామాదర్శనం సద్యో నారదోఽపి యయౌ దివమ్ ।। ౬౬.

ఇలా చెప్పిన వెంటనే పరమేశ్వరుడు భగవంతుడు నారదునికి కనబడకుండా పోయాడు. నారదుడు కూడా వెంటనే స్వర్గానికి వెళ్లిపోయాడు.

భద్రాశ్వ ఉవాచ । భగవన్ సితకృష్ణే ద్వే భిన్నే జగతి కేశవాన్ । స్త్రియౌ బభూవతుః కే ద్వే సితకృష్ణా చ కా శుభా ।। ౬౭.

భద్రాశ్వుడు అడిగాడు: కేశవా! ఈ లోకంలో వేరువేరు గా తెలుపు, నలుపు రంగులుగా ఉన్న ఆ ఇద్దరు స్త్రీలు ఎవరు? తెలుపు, నలుపు కలిగి ఉన్న ఆ శుభమైనవారు ఎవరు?

కశ్చాసౌ పురుషో బ్రహ్మన్ య ఏకః సప్తధా భవేత్ । కోఽసౌ ద్వాదశధా విప్ర ద్విదేహః షట్శిరాః శుభః ।। ౬౭.

బ్రహ్మన్, ఒక్కరై ఏడుగా మారే ఆ పురుషుడు ఎవరు? ద్విదేహం, ఆరు తలలు, పన్నెండు రూపాలు కలిగిన ఆ ప్రభువు ఎవరు?

దమ్పత్యం చ ద్విజశ్రేష్ఠ కృతసూర్యోదయాదనమ్ । కస్మాదేతజ్జగదిదం వితతం ద్విజసత్తమ ।। ౬౭.

ఓ ఉత్తమ ద్విజుడా, dampatyam అంటే ఏమిటి? సూర్యోదయం తరువాత భోజనం చేయడమేమిటి? ఈ జగత్తు ఇంత విస్తరించడానికి కారణం ఏమిటి?

అగస్త్య ఉవాచ । సితకృష్ణే స్త్రియౌ యే తే తే భగిన్యౌ ప్రకీర్తితే । సత్యాసత్యే ద్వివర్ణా చ నారీ రాత్రిరుదాహృతా ।। ౬౭.

అగస్త్యుడు చెప్పాడు: తెలుపు, నలుపు రంగుల ఆ ఇద్దరు స్త్రీలు అన్నీ ఇద్దరు అక్కచెల్లెళ్లు అని చెప్పబడింది. నిజం, అబద్ధం అనే రెండు రంగులుగా ఉన్న ఆ స్త్రీ రాత్రి అని చెప్పబడింది.

యః పుమాన్ సప్తధా జాత ఏకో భూత్వా నరేశ్వర । స సముద్రస్తు విజ్ఞేయః సప్తధైకో వ్యవస్థితః ।। ౬౭.

ఓ రాజాధిరాజా, ఒక్కరై ఏడుగా జన్మించిన ఆ పురుషుడు సముద్రమే. అతడు ఏడు రూపాల్లో ఉన్నాడు.

యోఽసౌ ద్వాదశధా రాజన్ ద్విదేహః షట్శిరాః ప్రభుః । సంవత్సరః స విజ్ఞేయః శరీరే ద్వే గతీ స్మృతే । ఋతవః షట్ చ వక్త్రాణి ఏష సంవత్సరః స్మృతః ।। ౬౭.

ఓ రాజా, పన్నెండు రూపాలు, రెండు శరీరాలు, ఆరు ముఖాలు కలిగిన ఆ ప్రభువు సంవత్సరమే. రెండు శరీరాలు అంటే రెండు మార్గాలు, ఆరు ముఖాలు అంటే ఆరు ఋతువులు. ఈ విధంగా సంవత్సరాన్ని గుర్తించాలి.

దమ్పత్యం తదహోరాత్రం సూర్యాచన్ద్రమసౌ తతః । తతో జగత్ సముత్తస్థౌ దేవస్యాస్య నృపోత్తమ ।। ౬౭.

దంపతుల సమ్మేళనం అంటే పగలు, రాత్రి. వాటి నుండి సూర్యుడు, చంద్రుడు పుట్టారు. వాటి నుండే ఈ జగత్తు ఉద్భవించింది, ఓ ఉత్తమ రాజా.

స విష్ణుః పరమో దేవో విజ్ఞేయో నృపసత్తమ । న చ వేదక్రియాహీనః పశ్యతే పరమేశ్వరమ్ ।। ౬౭.

విష్ణువు పరమదేవుడు అని తెలుసుకోవాలి, ఓ ఉత్తమ రాజా. వేదకర్మలు లేని వారు పరమేశ్వరుడిని చూడలేరు.

భద్రాశ్వ ఉవాచ । యోఽసౌ పరాపరో దేవో విష్ణుః సర్వగతో మునే । చతుర్యుగే త్వసౌ కీదృగ్ విజ్ఞేయః పరమేశ్వరః ।। ౬౮.

భద్రాశ్వుడు అడిగాడు: మునీశ్వరా, పరముడు, అపరుడు అయిన ఆ విష్ణువు, అన్ని యుగాల్లో ఎలా ఉండి ఉంటాడు? ఆయనను ఎలా తెలుసుకోవాలి?

యుగే యుగే క ఆచారో వర్ణానాం భవితా మునే । కథం చ శుద్ధిర్విప్రాణామన్యస్త్రీసంకరైర్మునే ।। ౬౮.

ప్రతి యుగంలో వర్ణాల ఆచారం ఎలా ఉంటుంది, మునీశ్వరా? ఇతర స్త్రీలతో కలిసినప్పుడు బ్రాహ్మణుల పవిత్రత ఎలా ఉంటుంది?

అగస్త్య ఉవాచ । కృతే యుగే మహీ దేవైర్భుజ్యతే వేదకర్మణా । యజద్భిరసురైస్త్రేతాం తద్వద్ దేవైశ్చ సత్తమ ।। ౬౮.

అగస్త్యుడు చెప్పాడు: కృతయుగంలో భూమిని దేవతలు వేదకర్మలతో అనుభవిస్తారు. త్రేతాయుగంలో యజ్ఞాలు చేసే వారు, దేవతలు కూడా భూమిని అనుభవిస్తారు.

ద్వాపరే సత్త్వరజసీ బహులే నృపసత్తమ । యావద్ ధర్మసుతో రాజా భవిష్యతి మహామతే ।। ౬౮.

ద్వాపరయుగంలో, ఓ ఉత్తమ రాజా, సత్త్వ, రజోగుణాలు ఎక్కువగా ఉంటాయి. ధర్మపుత్రుడు రాజుగా ఉన్నంతవరకు అలా ఉంటుంది, ఓ మహామతి.

తతస్తమః ప్రభవితా కలిరూపో నరేశ్వర । తస్మిన్ కలౌ వర్త్తమానే స్వమార్గాచ్చ్యవతే ద్విజః ।। ౬౮.

అంతటితో, కలియుగం రూపంలో అంధకారం ప్రబలుతుంది, ఓ రాజా. ఆ కాలంలో ద్విజులు తమ స్వధర్మాన్ని వదిలిపోతారు.

రాజానో వైశ్యశూద్రాశ్చ ప్రాయశో హీనజాతయః । భవిష్యన్తి నృపశ్రేష్ఠ సత్యశౌచవివర్జితాః ।। ౬౮.

రాజులు, వైశ్యులు, శూద్రులు ఎక్కువగా తక్కువ వంశానికి చెందుతారు, ఓ ఉత్తమ రాజా. వారు సత్యం, శుద్ధి లేకుండా ఉంటారు.

అగమ్యాగమనం తత్ర కరిష్యన్తి ద్విజాతయః । అనృతం చ వదిష్యన్తి వేదమార్గబహిష్కృతాః । వివాహాంశ్చ కరిష్యన్తి సగోత్రానసమాంస్తథా ।। ౬౮.

ఆ కాలంలో ద్విజులు అనర్హ స్త్రీలను చేరుకుంటారు, అబద్ధం మాట్లాడతారు, వేదమార్గాన్ని వదిలిపెడతారు, తమ వంశంలోనివారిని, సమానులుకాని వారిని కూడా పెళ్లి చేసుకుంటారు.

రాజానో బ్రాహ్మణాన్ హింస్యుర్విత్తలోభాన్వితాః శఠాః । అన్త్యజా అపి వైశ్యత్వం కరిష్యన్తి పణే రతాః । అభిమానినో భవిష్యన్తి శూద్రజాతిషు గర్వితాః ।। ౬౮.

రాజులు ధనలోభంతో, మోసంతో బ్రాహ్మణులను హింసిస్తారు. అంత్యజులు కూడా వ్యాపారంలో ఆనందిస్తూ వైశ్యులుగా మారతారు. శూద్రజాతికి చెందినవారు గర్వంతో ప్రవర్తిస్తారు.