వరాహపురాణమ్

ఏష తే విధిరుద్దిష్టః శ్రావణే మాసి వై విభో । ఏతస్యాశ్చ ప్రభావం యత్ శ్రృణు పాపప్రణాశనమ్ ।। ౪౭.

ఓ మహాబలుడా! ఈ విధానం శ్రావణ మాసంలో నీకోసం చెప్పబడింది. దీని మహిమను, పాపాలను నశింపజేసే శక్తిని విను.

పురా కృతయుగే రాజా నృగో నామ మహాబలః । బభ్రామ స వనం ఘోరం మృగయాసక్తమానసః ।। ౪౭.

పూర్వం కృతయుగంలో నృగుడు అనే మహాబలుడు రాజు ఉండేవాడు. అతడు వేటలో మునిగి, ఒక భయంకరమైన అడవిలో సంచరించేవాడు.

స కదాచిత్ తురఙ్గేణ హృతో దూరం మహద్వనమ్ । వ్యాఘ్రసింహగజాకీర్ణం దస్యుసర్పనిషేవితమ్ ।। ౪౭.

ఒకసారి, గుర్రం మీద దూరంగా వెళ్లి, వ్యాఘ్రాలు, సింహాలు, ఏనుగులు ఉన్న, దొంగలు, పాములు తిరిగే పెద్ద అడవిలోకి ప్రవేశించాడు.

ఏకాకీ తత్ర రాజా తు అశ్వం ముచ్య తరోరధః । స్వయం కుశమథాస్తీర్య సుప్తో దుఃఖసమన్వితః ।। ౪౭.

ఆ రాజు ఒంటరిగా, ఒక చెట్టు కింద గుర్రాన్ని విడిచిపెట్టి, తానే కుశగ్రాసాన్ని పరచుకుని, బాధతో నిద్రపోయాడు.

తావత్ తత్రైవ లుబ్ధానాం సహస్త్రాణి చతుర్దశ । ఆగతాని మృగాన్ హన్తుం రాత్రౌ రాజ్ఞః సమన్తతః ।। ౪౭.

అంతలో, రాత్రిపూట, పది నాలుగు వేల మంది వేటగాళ్లు అక్కడికి వచ్చి, రాజును చుట్టుముట్టి, జంతువులను వేటాడేందుకు సిద్ధమయ్యారు.

తత్రాపశ్యన్త తే సుప్తం హేమరత్నవిభూషితమ్ । నృగం రాజానమత్యుగ్రం శ్రియా పరమయా యుతమ్ ।। ౪౭.

అక్కడ వారు నిద్రిస్తున్న నృగ మహారాజును, బంగారు, రత్నాలతో అలంకరించబడి, అపారమైన వైభవంతో ఉన్నవాడిగా చూశారు.

తే గత్వా త్వరితం వ్యాధాః స్వభర్త్రే సంన్యవేదయన్ । సోఽపి రత్నసువర్ణార్థం రాజానం హన్తుముద్యతః ।। ౪౭.

వేటగాళ్లు వెంటనే తమ నాయకుని దగ్గరకు వెళ్లి ఈ విషయం చెప్పారు. అతడు రత్నాలు, బంగారం కోసం రాజును చంపేందుకు సిద్ధమయ్యాడు.

తురగస్య చ హేతోస్తు నిస్త్రింశా వనచారిణః । రాజానం సుప్తమాసాద్య నిగృహీతుం ప్రచక్రముః ।। ౪౭.

గుర్రం కోసమూ, అడవిలో తిరిగే వారు కత్తులతో, నిద్రిస్తున్న రాజును పట్టుకోవాలని ముందుకు వచ్చారు.

తావద్ రాజ్ఞః శరీరాత్ తు శ్వేతాభరణభూషితా । నారీ కాచిత్ సముత్తస్థౌ స్త్రక్చన్దనవిభూషితా । ఉత్థాయ చక్రమాదాయ తే మ్లేచ్ఛా వినిపాతితాః ।। ౪౭.

అప్పుడే, రాజు శరీరంలో నుంచి తెల్ల ఆభరణాలు, పుష్పమాలలు, గంధంతో అలంకరించబడిన ఒక స్త్రీ బయలుదేరి, చక్రాన్ని పట్టుకుని ఆ మ్లేచ్ఛులను సంహరించింది.

దస్యూన్ నిహత్య సా దేవీ తస్య రాజ్ఞస్తనుం పునః । ప్రవిశన్త్యాశు రాజాఽపి ప్రతిబుద్ధోఽథ దృష్టవాన్ । మ్లేచ్ఛాంస్తు నిహతాన్ దృష్ట్వా సా స్వమూర్త్తిలయం గతా ।। ౪౭.

ఆ దేవి దొంగలను సంహరించి, వెంటనే రాజు శరీరంలోకి ప్రవేశించింది. రాజు మేలుకుని చుట్టూ పడివున్న మృత మ్లేచ్ఛులను చూసి, ఆ దేవి తన స్వరూపంలో లయమైంది.

అశ్వమారుహ్య స పునర్వామదేవాశ్రమం యయౌ । తత్రాపృచ్ఛద్ ఋషిం భక్త్యా కా స్త్రీ కే తే నిపాతితాః । ఏతత్ కార్యమృషే మహ్యం కథయస్వ ప్రసీద మే ।। ౪౭.

రాజు మళ్లీ గుర్రంపై ఎక్కి వామదేవ మహర్షి ఆశ్రమానికి వెళ్లాడు. అక్కడ భక్తితో, 'ఆ స్త్రీ ఎవరు? చంపబడిన వారు ఎవరు? ఈ ఘటనకు కారణం ఏమిటి?' అని అడిగాడు.

వామదేవ ఉవాచ । త్వమాసీచ్ఛూద్రజాతీయ అన్యజన్మని పార్థివ । తత్ర త్వయా బ్రాహ్మణస్య ప్రేషణం కుర్వతా శ్రుతా । శ్రావణస్య తు మాసస్య శుక్లపక్షే తు ద్వాదశీ ।। ౪౭.

వామదేవుడు ఇలా అన్నాడు: 'రాజా! నీవు గత జన్మలో శూద్రుడవు. అక్కడ బ్రాహ్మణునికి సేవ చేస్తూ, శ్రావణ మాసంలో శుక్లపక్ష ద్వాదశి గురించి వినావు.'

సవిధానాత్ త్వయా రాజన్ భక్త్యా వై సముపోషితా । ఉపోషితాయాం తస్యాం తు రాజ్యం లబ్ధం త్వయాఽనఘ ।। ౪౭.

'రాజా! నీవు ఆ రోజుని విధిగా, భక్తితో ఉపవాసంగా గడిపినందువల్ల, ఆ ఉపవాసం పూర్తయ్యాక నీకు రాజ్యం లభించింది.'

సర్వాపత్సు చ సా దేవీ భవన్తం పరిరక్షతి । యయా వినిహతాః క్రూరా మ్లేచ్ఛాః పాపసమన్వితాః । భవాంశ్చ రక్షితో రాజన్ శ్రావణద్వాదశీ తు సా ।। ౪౭.

'ఏ అపదలోనైనా ఆ దేవి నిన్ను కాపాడుతుంది. ఆమె వల్లే ఆ క్రూరమైన పాపాత్ములైన మ్లేచ్ఛులు సంహరించబడ్డారు. నీవు రక్షించబడావు. ఆమే శ్రావణ ద్వాదశి.'

ఏకైవ పాతి చాపత్సు రాజ్యమేకైవ యచ్ఛతి । కిం పునర్ద్వాదశైతాస్తు యేనైన్ద్రం న దదుః పదమ్ ।। ౪౭.

'ఆమె ఒక్కరే అపదల్లో రక్షిస్తుంది, ఒక్కరే రాజ్యం ఇస్తుంది. మరి ఈ పన్నెండు ద్వాదశులు ఎంత గొప్పవో! వాటివల్ల ఇంద్రుడికీ పదవి దక్కలేదు.'

దుర్వాసా ఉవాచ । తద్వద్ భాద్రపదే మాసి శుక్లపక్షే తు ద్వాదశీమ్ । సంకల్ప్య విధినా దేవమర్చ్చయేత్ పరమేశ్వరమ్ ।। ౪౮.

దుర్వాసుడు ఇలా చెప్పాడు: భాద్రపద మాసంలో, శుక్లపక్షంలో ద్వాదశి రోజున, నియమంగా సంకల్పం చేసి, పరమేశ్వరుడైన దేవుని విధిగా పూజించాలి.

నమోఽస్తు కల్కినే పాదౌ హృషీకేశాయ వై కటిమ్ । మ్లేచ్ఛవిధ్వంసనాయేతి జగన్మూర్త్తే తథోదరమ్ ।। ౪౮.

కల్కి స్వామికి పాదాలకు నమస్కారం, హృషీకేశునికి నడుముకు నమస్కారం, మ్లేఛులను నాశనం చేసేవారైన జగన్మూర్తికి ఉదరానికి నమస్కారం.

శితికణ్ఠాయ కణ్ఠం తు ఖడ్గపాణేతి వై భుజౌ । చతుర్భుజాయేతి హస్తౌ విశ్వమూర్త్తే తథా శిరః ।। ౪౮.

శితికంఠునికి గొంతుకు నమస్కారం, ఖడ్గాన్ని ధరించినవారికి భుజాలకు నమస్కారం, నాలుగు చేతులున్న విశ్వమూర్తికి చేతులకు నమస్కారం, తలకూ నమస్కారం.

ఏవమభ్యర్చ్య మేధావీ ప్రాగ్వత్ తస్యాగ్రతో ఘటమ్ । విన్యసేత్ కల్కినం దేవం సౌవర్ణం తత్ర కారయేత్ ।। ౪౮.

ఇలా పూజ చేసిన తర్వాత, మేధావి మనిషి మునుపటిలాగే ఆయన ఎదుట ఒక కలశాన్ని పెట్టి, అందులో బంగారంతో కల్కి స్వామి విగ్రహాన్ని తయారు చేయించాలి.

సితవస్త్రయుగచ్ఛన్నం గన్ధపుష్పోపశోభితమ్ । కృత్వా ప్రభాతే విప్రాయ ప్రదేయం శాస్త్రవిత్తమే । ఏవం కృతే భవేద్ యస్తు తన్నిబోధ మహామునే ।। ౪౮.

ఆ బంగారు విగ్రహాన్ని తెల్ల వస్త్రజోడుతో కప్పి, సుగంధద్రవ్యాలు, పువ్వులతో అలంకరించి, ఉదయాన్నే విద్యావంతుడైన బ్రాహ్మణునికి ఇవ్వాలి. ఇలా చేసిన ఫలితాన్ని విను మహామునీ!

పూర్వం రాజా విశాలోఽభూత్ కాశ్యాం పుర్యాం మహాబలః । గోత్రజైర్హృతరాజ్యోఽసౌ గన్ధమాదనమావిశత్ ।। ౪౮.

పూర్వం కాశీ నగరంలో విశాలుడు అనే మహాబలశాలి రాజు ఉండేవాడు. అతని బంధువులు రాజ్యాన్ని తీసేసి, ఆయన గంధమాదన పర్వతానికి వెళ్లాడు.

తస్య ద్రోణ్యాం మహారాజ బదరీం ప్రాప్య శోభనామ్ । హృతరాజ్యో విశేషేణ గతశ్రీకో నరోత్తమః ।। ౪౮.

ఆ గంధమాదనంలో ఒక లోయలో, ఆ మహారాజు అందమైన బదరీ ప్రదేశానికి చేరుకున్నాడు. రాజ్యాన్ని కోల్పోయి, ఐశ్వర్యం లేకుండా, ఆ ఉత్తముని అక్కడే ఉండిపోయాడు.

కదాచిదాగతౌ తత్ర పురాణావృషిసత్తమౌ । నరనారాయణౌ దేవౌ సర్వదేవనమస్కృతౌ ।। ౪౮.

ఒకసారి, అక్కడికి పురాణకాలంలో ప్రసిద్ధులైన నరనారాయణ మహర్షులు, అందరు దేవతలు పూజించే వారు, వచ్చారు.

తౌ దృష్ట్వా తత్ర రాజానం పూర్వాగతమరిందమౌ । ధ్యాయన్తం పరమం బ్రహ్మ విష్ణ్వాఖ్యం పరమం పదమ్ ।। ౪౮.

ఆ ఇద్దరు శత్రునాశకులు, అక్కడ ముందే వచ్చిన రాజును చూసి, అతను పరబ్రహ్మ అయిన విష్ణువు తత్వాన్ని ధ్యానం చేస్తూ ఉన్నాడని గమనించారు.

తౌ ప్రీతావూచతుస్తం తు రాజానం క్షీణకల్మషమ్ । వరం వృణీష్వ రాజేన్ద్ర వరదౌ స్వస్తవాగతౌ ।। ౪౮.

ఆ ఇద్దరు మహర్షులు సంతోషంతో, పాపాలు తగ్గిన ఆ రాజును చూచి, 'ఓ రాజేంద్రా! మేము ఇక్కడ నీకు వరం ఇవ్వడానికి వచ్చాము, ఏదైనా వరాన్ని కోరుకో' అని అన్నారు.

రాజోవాచ । భవన్తౌ కౌ న జానామి కస్య గృహ్ణామ్యహం వరమ్ । ఆరాధయామి యత్ తస్మాద్ వరమిచ్ఛామి శోభనమ్ ।। ౪౮.

రాజు ఇలా అన్నాడు: 'మీరు ఇద్దరూ ఎవరో నాకు తెలియదు. ఎవరి నుండి వరం తీసుకోవాలో కూడా నాకు తెలియదు. నేను ఆరాధించే దేవునికి సంబంధించిన మంచి వరాన్ని కోరుకుంటున్నాను.'

ఏవముక్తౌ తు తౌ రాజ్ఞా కమారాధయసే ప్రభో । కం వా వరం వృణుష్వ త్వం కథయస్వ కుతూహలాత్ ।। ౪౮.

రాజు ఇలా అడిగినప్పుడు, వారు ఇలా అన్నారు: 'ఏ దేవునిని ఆరాధిస్తున్నావు? ఏ వరం కావాలి? చెప్పు, తెలుసుకోవాలనిపిస్తోంది.'

ఏవముక్తస్తతో రాజా విష్ణుమారాధయామ్యహమ్ । కథయిత్వా స్థితస్తూష్ణీం తతస్తావూచతుః పునః ।। ౪౮.

అప్పుడు రాజు ఇలా చెప్పాడు: 'నేను విష్ణువును ఆరాధిస్తున్నాను.' అని చెప్పి మౌనంగా ఉన్నాడు. ఆ తర్వాత వారు మళ్లీ ఇలా అన్నారు.

రాజన్ తస్యైవ దేవస్య ప్రసాదాదావయోర్వరః । దాతవ్యస్తే వరం బ్రూహి కస్తే మనసి వర్త్తతే ।। ౪౮.

'రాజా! ఆ దేవుని అనుగ్రహంతో మేము వరాలు ఇవ్వగలుగుతున్నాము. నీ మనసులో ఉన్న వరాన్ని చెప్పు.'